Η τοποθέτηση του Μ. Κρητικού στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ (13/4/2014)

Αναδημοσίευση από το "ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ"

Σύντροφοι της Πολιτικής Γραμματείας , και οι είκοσι τρεις , από τον Πρόεδρο και τον Γραμματέα έως τον τελευταίο εκλεγέντα πετύχατε το ακατόρθωτο.

Επιτρέψατε στον Σαμαρά να ονειρεύεται , ότι στις εκλογές του Μαίου, μπορεί να τη γλυτώσει.

Καταφέρατε να μετατρέψετε τον εφιάλτη του σε ελπίδα ακόμα και τώρα που η αποσύνθεση της Κυβέρνησης του είναι καθημερινό φαινόμενο.

Γιατί σύντροφοι
δική σας ήταν η εισήγηση στην Κ.Ε, της 31/8, με την οποία η Κ.Ε απέκτησε το δικαίωμα επιλογής των υποψηφίων δημάρχων σε δήμους με πληθυσμό άνω των 60.000.

Απόφαση που κατέληξε σε σαρωτικές επεμβάσεις στις Ο.Μ ουσιαστικά σε όλη την Ελλάδα, πολλές τις διέλυσε ενώ θρυμμάτισε την ψυχική ενότητα του κόμματος στην πορεία προς τις εκλογές.

Γιατί
- οι δημοτικές εκλογές ήταν μια μεγάλη ευκαιρία επικοινωνίας με τα προβλήματα του κάθε δήμου, να αποσαφηνιστούν τυχόν παρανοήσεις της πολιτικής μας, να λυθούν οι παρεξηγήσεις…
- έπρεπε να αδράξουμε αυτήν την ευκαιρία και να επιμείνουμε οι Ο.Μ. να λειτουργήσουν συλλογικά, να υπάρξει μία συνεχής ανάπτυξη της πολιτικής λειτουργίας τους, μία οργανική και συστηματική σύνδεση με τα κατά τόπους κινήματα και τις πρωτοβουλίες πολιτών
- αντί λοιπόν να αναδειχθούν και να αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης και συζήτησης οι όποιες αδυναμίες των Ο.Μ.

Το Τμήμα Αυτοδιοίκησης γύριζε ανά την Ελλάδα και επέβαλε υποψηφίους της αρεσκείας του με κριτήρια άγνωστα στις Ο.Μ.Έτσι με διοικητικές πράξεις, με εγκυκλίους του Οργανωτικού Γραφείου, με αδιαφανείς επιλογές κατακερματίστηκαν – διαλύθηκαν ακόμα και απλές πολιτικές έννοιες ώστε να αναρωτιέται κανείς.
Ποιες αρχές έχουν μείνει αλώβητες.

• Με τις σημερινές προσθέσεις απίθανων φίλων
• Με τις διαιρέσεις μεταξύ των μελών
• Τον μηδενισμό κάθε συνέπειας και αξιοπιστίας

Κραυγαλέο παράδειγμα είναι η αλαζονεία που επέδειξε ο υποψήφιος Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας παρουσιάζοντας καταλόγους υποψηφίων της προσωπικής του επιλογής και ειδικά για την Λαμία αντίθετα με την απόφαση της Ο.Μ. Η παραπάνω πρακτική μας παραπέμπει ευθέως σε οδυνηρά ερωτήματα:

o Kώστας Λαπαβίτσας για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Καταρχήν τα γεγονότα. Εδώ και αρκετές εβδομάδες με πλησίασαν περισσότερες της μιας πλευρές του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να επιδιώξουν τη συμμετοχή μου στο ψηφοδέλτιο των ευρωεκλογών ως συνεργαζόμενου. Μετά από πολλή σκέψη, δέχθηκα. Να τονίσω ότι ήρθα σε διάλογο για το θέμα και με την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως είναι πλέον γνωστό, οι εσωκομματικές διεργασίες κατέληξαν στο να μη συμπεριληφθώ στο ψηφοδέλτιο.

Και τώρα για την πολιτική ουσία. Πιστεύω ότι στην Ελλάδα σήμερα είναι απαραίτητος ένας ξεκάθαρος ριζοσπαστισμός που δε θα τρέμει μπροστά στα εκβιαστικά διλήμματα του ευρώ, θα είναι έτοιμος για μονομερείς δράσεις, θα έχει πειστικό πρόγραμμα ανάπτυξης προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων και θα ξεκόβει αποφασιστικά από τα φθαρμένα ονόματα του παρελθόντος. Μόνο οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν να τα προσφέρουν όλα αυτά.

Οικονομισμός ΑΕ

  Αναδημοσίευση από το "Nomadic universality"

του Άκη Γαβριηλίδη

Πρόσφατα παρακολούθησα κάποια από τις προβολές του ντοκυμανταίρ «Φασισμός ΑΕ» των Άρη Χατζηστεφάνου – ΆρηΤριανταφύλλου.

Η ταινία με άφησε με ανάμικτα συναισθήματα, και όσο απομακρύνομαι από την άμεση επαφή με αυτήν, στο μυαλό μου υπερτερούν τα προβληματικά της σημεία και τείνουν να καταπνίξουν τα όποια θετικά.

Καταρχάς, ο «Φασισμός ΑΕ» εντάσσεται ανυπόκριτα στην παράδοση του παιδαγωγικού-προπαγανδιστικού κινηματογράφου: θέλει να τεκμηριώσει και να εκλαϊκεύσει μία αναλυτική και ταυτόχρονα πολιτική θέση.

Ουδέν πρόβλημα μέχρι εδώ· οι δημιουργοί είναι έντιμοι στις προθέσεις τους. Μπορούμε όμως να συζητήσουμε ποια είναι αυτή η θέση και κατά πόσο μας βοηθάει να κατανοήσουμε και να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής.

Η θέση αυτή θα μπορούσε χωρίς απώλειες να συνοψιστεί ως εξής: «Κράτος και κεφάλαιο γεννούν το φασισμό».

Ο «Φασισμός ΑΕ» συναρθρώνει μια σειρά από λόγους, εικόνες αρχείου και σύγχρονες λήψεις, καθώς και κάποια μουσικά και θεατρικά στοιχεία, τα οποία υπηρετούν όλα την ανάδειξη ενός κεντρικού μηνύματος: ο φασισμός είναι αποκλειστικά προϊόν του καπιταλισμού. Παντού και πάντοτε σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε από τη μεγάλη αστική τάξη και τους βιομηχάνους, οι οποίοι ήθελαν να έχουν μια εφεδρεία για περιόδους κρίσης, όταν είχαν να περάσουν αντεργατικά μέτρα, και για να σπάνε τις απεργίες. Και απολύτως τίποτε άλλο.

Ο παλιός είναι αλλιώς!...

Μια ματιά και εδώ,  Κόντρα στο ρεύμα: "ΑντίΣΤαΣΗ με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

Αγλαΐα Κυρίτση: «Έχουμε το σχέδιο, τους ανθρώπους και τη θέληση»

Αναδημοσίευση από το "ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ - Γόνιμη Γραμμή"

Τις βασικές πολιτικές προτεραιότητες του συνδυασμού «Βόρειο Αιγαίο – Γόνιμη γραμμή» παρουσίασε το βράδυ της Δευτέρας από το θέατρο «Τζένη Καρέζη» η υποψήφια περιφερειάρχης Αγλαΐα Κυρίτση.

Παρουσία εκατοντάδων πολιτών, ετεροδημοτών που κατοικούν στην Αττική, βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και συναδέλφων της από την ΕΡΤ, η υποψήφια περιφερειάρχης τόνισε την ανάγκη για τη δημιουργία μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας με τους ανθρώπους που βρίσκονται στο περιθώριο εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών.

Αφού παρουσίασε τις πολιτικές κατευθύνσεις του συνδυασμού έδωσε έμφαση στον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του προγράμματός της, αναπτύσσοντας τους βασικούς άξονες για τα κεντρικά ζητήματα της περιφέρειας. Ανέπτυξε τους άξονες για την παραγωγική ανασυγκρότηση της περιφέρειας τονίζοντας ότι στο επίκεντρο των προσπαθειών βρίσκονται ο τόπος, οι άνθρωποι και οι ανάγκες τους.

Λαϊκή κυριαρχία και δημοκρατία στην ευρωπαϊκή ένωση του κεφάλαιου

Η εισήγηση της Ελένη Πορτάλιου στην εκδήλωση "Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά συζητά στην Αθήνα" που έγινε στις 29/3/2014 με θέμα: Ενάντια στην Ευρώπη του κεφαλαίου, του ρατσισμού, του πολέμου

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση η λαϊκή κυριαρχία είναι σήμερα ένα αδειανό πουκάμισο. Κατ’ αναλογία η δημοκρατία αποτελεί ένα κλειστό σύστημα διακυβέρνησης/επιβολής των κυρίαρχων πολιτικών που αποφασίζονται πέραν των εθνικών κοινοβουλίων, τα οποία τις επικυρώνουν, σε αδιαφανή κέντρα και ανέλεγκτους θεσμούς από τις λαϊκές τάξεις, αλλά απολύτως ελεγχόμενους από τις χρηματαγορές και την ευρωπαϊκή διεθνή του κεφαλαίου.

Πρόκειται για τον σταδιακό μαρασμό και την τραγική ήττα των μεγάλων εξεγέρσεων που συνέδεσαν την πολιτική ως υπόθεση των δρώντων κοινωνικών υποκειμένων με τη δημοκρατία του δρόμου, των συνελεύσεων, των καταλήψεων, των συμβουλίων, με όλα αυτά δηλαδή τα οποία συγκλόνισαν την ευρωπαϊκή ήπειρο - ανατολική και δυτική - στις 10ετίες 1960 και 1970. Η κληρονομιά τους ήταν το κοινωνικό κράτος, ο ριζοσπαστισμός του εργατικού κινήματος, τα νέα κοινωνικά κινήματα και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, η διεύρυνση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η διεκδίκηση της ισότητας και οι προοδευτικές πολιτικές για τον μετριασμό των κοινωνικών ανισοτήτων στις ταξικές ευρωπαϊκές κοινωνίες, γενικότερα ένα πνεύμα ελευθερίας και πολιτικής χειραφέτησης.

Παρακράτος;

Μια συζήτηση πέρα από τα πλαίσια των επικοινωνιακών αναγκών που προσδιορίζουν την αντιπαράθεση που διεξάγεται στην πολιτική σκηνή με το θέμα “Μπαλτάκού” και την άρση της ασυλίας των βουλευτών της χρυσής αυγής έγινε την Τρίτη, 8 Απρίλη στο πνευματικό κέντρο του δήμου Αθηναίων από την Πρωτοβουλία για την Υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας 

Ο Δημήτρης Ψαρράς στην εισήγησή του, πέρα από νέα και ενδιαφέροντα στοιχεία που παρουσίασε για το θέμα, αναφέρθηκε σε μερικές κρίσιμες επισημάνσεις που έχουν σημαντική πολιτική σημασία για την αντιμετώπιση του νεοναζισμού στη χώρα μας.

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος παρουσίασε τα κεντρικά σημεία μιας έρευνας που έχει γίνει για τις σχέσεις της χρυσής αυγής με την αστυνομία, τον στρατό, την εκκλησία και την δικαιοσύνη και προσδιόρισε τον χώρο της δικαιοσύνης ως τον πιο κρίσιμο κρίκο αυτών των σχέσεων με το πολιτειακό ζήτημα της χώρας μας
Ενδιαφέρουσα ήταν και η συζήτηση που ακολούθησε με τις τοποθετήσεις/ερωτήσεις προς τους εισηγητές καθώς και οι δευτερολογίες των εισηγητών.

Παρουσιάζουμε σε video τις εισηγήσεις, αποσπάσματα από την συζήτηση που ακολούθησε καθώς και τις δευτερολογίες των εισηγητών

1. Η ομιλία του Δημήτρη Ψαρρά:

Ξούθου & Μενάνδρου γωνία

 

Χρονογραφήματα 

πολιτικής επικαιροτητας 

(2010-2013)

εκδ. «Mανδραγόρας», 2014

Η σφαίρα στον κρόταφο του Μαγιακόφσκι με τον οποίο ο Αλεξάνδρου συνομιλεί σ’ όλο του το έργο, σημειώνει ο Ραυτόπουλος, ήταν η τελεία στράτευση, η τελεία στην στρατευμένη τέχνη. Το Κιβώτιο είναι τα φοβερά αποσιωπητικά. Είναι το αντίθετο της Κιβωτού, η ειρωνεία της. Στη μεταφορά αυτού του ανίερου κύβου «κυανίζονται», εκμηδενίζονται, με την ίδια συνοπτική διαδικασία το σώμα, η ψυχή, ο λόγος. 

Κι επειδή η ψυχή μας είναι από καιρό χαμένη –ασπίδα στην περιφρούρηση «του πνεύματος και της ηθικής» του Αυλωνίτη–, μπουχτισμένη από τη μια στον ασύμπτωτο λόγο της ΒΑΒΕΛ, κι από την άλλη στα spread, τις περικοπές, τις δόσεις, τους κεφαλικούς φόρους, τους πασάδες, τους εισπράκτορες, τους ραγιάδες, σκέφτομαι να περιοριστώ στο σώμα. Αυτό που έχασε ο Κουμής, η Κανελλοπούλου, η Βασιλακοπούλου, ο Αξαρλιάν, ο Γρηγορόπουλος, οι νεκροί του αντάρτικου, οι ηττημένοι του Εμφύλιου, οι εξεγερμένοι του Πολυτεχνείου, οι εκτελεσμένοι της δημοκρατίας, ο Δημήτρης Κοτζαρίδης. Το σώμα μας που πρέπει να ενεργοποιήσουμε ως φυσική παρουσία, ως μηχανισμό πίεσης, ως φόβητρο των κατεστημένων και ως ουτοπία. (σελίδα 181, από το κείμενο: «H κατάστασις θεωρείται μη ανατάξιμος και ουδεμία παρακλινική ή χειρουργική επέμβασις ενδείκνυται»).

Στο «Ξούθου και Μενάνδρου γωνία» συγκεντρώνονται τα χρονογραφήματα πολιτικής επικαιρότητας του Κώστα Κρεμμύδα που φιλοξενούνταν από το Φεβρουάριο του 2010 μέχρι τον Δεκέμβρη του 2013 στην εφημερίδα της Αριστεράς, ΕΠΟΧΗ. Ο συγγραφέας, καθώς ασπάζεται πλήρως τη ρήση του Ηλία Περόπουλου πως «μόνο εμείς οι αριστεροί δικαιούμαστε να τα βάζουμε με την Αριστερά», επέμεινε μέσω της στήλης του να ασκεί κριτική σε όσα ο ίδιος έκρινε κακώς κείμενα, πιστεύοντας ότι ακόμα και στις πιο κρίσιμες στιγμές, ιδιαίτερα σ’ αυτές, η κριτική εξακολουθεί να είναι δημιουργική και ζωογόνα -άλλωστε η ανοχή και η αντοχή στην κριτική προσδιορίζουν το μέτρο της δημοκρατίας. 

Επειδή λοιπόν «πήγαινε γυρεύοντας», η στήλη Ξούθου και Μενάνδρου γωνία εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Κι ο κύκλος της κλείνει με την κυκλοφορία του παρόντος τόμου. Διαβάζοντας σε αλληλουχία τα κυριακάτικα κείμενα που συγκροτούν τον τόμο και εξακολουθούν, δυστυχώς, να συναντούν και τη σημερινή επικαιρότητα, ο αναγνώστης προβληματίζεται μαζί με τον Κ. Κρεμμύδα για όσα τραγικά συνέβαιναν -και εξακολουθούν να συμβαίνουν- σε βάρος του λαού και της χώρας μας αλλά και για τη στάση των ηγεσιών της Αριστεράς και όχι μόνο. Αντιγράφουμε από κείμενο του 2010:

Η γεροντική ασθένεια του τρεμογελισμού...

Εν ενόψει ευρωεκλογών ο χώρος της πολιτικής οικολογίας να βρίσκεται σε αναβρασμό. Η εισβολή “πασπιτών” και η ανάδειξη του Βαγγέλη Πισσία ως επικεφαλή του ψηφοδελτίου των Οικολόγων Πράσινων στις επικείμενες ευρωεκλογές δημιούργησαν νέα δεδομένα και πυροδότησαν διασπάσεις και δημιουργία νέων πολιτικών μορφωμάτων. Δυο διαφορετικές απόψεις που σχολιάζουν αυτές τις εξελίξεις εδώ:

Ο δυσεπίλυτος γρίφος του οικολογικού χώρου

Τι θα γίνει κ. Δούρου με τα διόδια;

Ακούστε το παρακάτω απόσπασμα από την συνέντευξη της Ρ. Δούρου στο "105.5 στο κόκκινο":


Άκουσα λοιπόν την συνέντευξη της στο Ρ/Φ του κόμματος ΄΄ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ΄΄ προσέχοντας ιδιαίτερα τη θέση της στις συνεχείς ερωτήσεις για το τι θα κάνει με τα διόδια. Περίμενα ξεκάθαρη απάντηση στη δημοσιογράφο, που δεν θα αφήνει περιθώρια παρερμηνείας και παρεξηγήσεων, όμως φευ! η κ. Δούρου απαντούσε αλλά αντ΄  άλλων, ούτε κιχ για τον ΄΄εθνικό εργολάβο΄΄, ούτε κιχ για τους ΧΥΤΑ, την Κερατέα, την Φυλή  κ.λ.π παρά τις επίμονες ερωτήσεις της δημοσιογράφου. Άλλα αντ΄  άλλων σύντροφοι της Κουμουνδούρου το πουλέν σας και για να μη το παιδεύουμε ΄΄γαργάρα΄΄ η κ. Δούρου σε πολύ καίρια θέματα, που ρε διάολε αφορούν πρωτίστως την Περιφέρεια Αττικής.

Η ήττα των αντιμνημονιακών αγώνων και ο φόβος των ταραχών

Απόσπασμα από το κείμενο "Το προλεταριάτο στη συγκυρία της Ελλάδας του “4oυ Μνημονίου” που δημοσιεύτηκε στο "Communisation"

Επειδή όμως το κράτος γνωρίζει πολύ καλά ότι η ταξική πάλη δεν γίνεται μεν στην εποχή μας με τη μορφή του εργατικού κινήματος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν έχει πάψει να υπάρχει, κάπου ανάμεσα στις θριαμβολογίες του εκφράζει μέσω των ιδεολογικών μηχανισμών του (των μμε, των κομμάτων κτλ) το “φόβο του συμβάντος”, έναν φόβο που δικαίως κατατρέχει το κράτος με όσα συμβαίνουν στην περιοχή “μας” και κυρίως δίπλα στην Ελλάδα, στην Τουρκία. Ένα συμβάν ταραχών, ναι μεν δεν αλλάζει το γενικό συσχετισμό της σύγκρουσης, αλλά δίνει ένα σήμα γενικής αστάθειας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου (σήμα που ενισχύεται σαν πληροφορία από το μηχανισμό θεάματος που το μεταδίδει), το οποίο στην τρέχουσα φάση είναι ένα σήμα που απαγορεύεται να δοθεί καθώς ενδέχεται να επιφέρει ποινή αποκλεισμού από τις αγορές και άρα αποτυχία της αναδιάθρωσης.

Αυτό ωθεί το κράτος να καταστέλλει, με πρωτόγνωρο για την περίοδο μετά τη δικτατορία τρόπο, κάθε διεκδίκηση, ακόμη και αν είναι σαφές ότι αυτό που καταστέλλεται δεν μπορεί να μετατραπεί σε γενικευμένο κίνημα. Η εικόνα τραμπουκισμών και ξυλοδαρμών ελάχιστων γυναικών καθαριστριών μπροστά στο υπουργείο οικονομικών είναι μια εικόνα με την οποία το κράτος προσπαθεί να εξορκίσει το πρόσφατο παρελθόν που είχε συνήθως φωτιές στο ίδιο ακριβώς σημείο και να ξορκίσει και ένα αντίστοιχο πιθανό μέλλον. Τα μέτρα αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης που είχαν ληφθεί το Φεβρουάριο του 2012 είχαν συνοδευτεί από σφοδρότατες ταραχές. Η σφοδρότητα των ταραχών επέβαλλε τότε το φρενάρισμα της αναδιάρθρωσης και τις γνωστές πολιτικές εξελίξεις, δηλαδή την εκρηκτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές εξελίξεις είχαν όμως ως αποτέλεσμα να κοπάσουν οι ταραχές, να κλείσει ο κύκλος αγώνων που τις προκάλεσε (η πολιτική “νίκη” εξέφρασε την κοινωνική ήττα).

Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει!

Οι δηλώσεις του Α. Τσίπρα σε κείμενο:

Ελληνίδες, Έλληνες,

Τούτη την ώρα ένα έγκλημα συντελείται σε βάρος του λαού και της πατρίδας μας. Ένα έγκλημα κοινωνικό, οικονομικό, εθνικό.

Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει συμφωνήσει με την Τρόικα να χαρίσει τις τράπεζες σε ξένα κερδοσκοπικά funds και εγχώριους ολιγάρχες.

Να διαλύσει πλήρως τις εργασιακές σχέσεις, να απελευθερώσει τις απολύσεις και να παραδώσει δεμένους χειροπόδαρα εκατομμύρια εργαζόμενους σε μια σύγχρονη δουλεία με γενικό μισθό το βασικό των 500 ευρώ.

Να δώσει τη χαριστική βολή στο ήδη βαριά τραυματισμένο ασφαλιστικό σύστημα και να μετατρέψει την κοινωνική ασφάλιση σε φιλανθρωπία.

Να καταστρέψει την εγχώρια κτηνοτροφία και να κηρύξει σε διωγμό παραδοσιακά επαγγέλματα, όπως του φαρμακοποιού, του οδηγού ταξί, του αρτοποιού, του βιβλιοπώλη.

Κι όλα αυτά τα κρύβουν πίσω από ψευδεπίγραφες ιστορίες επιτυχίας, που δεν αποκαλύπτουν παρά τον κυνισμό μιας εξουσίας η οποία καταστρέφει τη χώρα, ψάλλοντας ύμνους στον εαυτό της.

Δήλωση της Ελένης Πορτάλιου

Επειδή, κατά την προσφιλή στα επιτελεία του ΣΥΡΙΖΑ τακτική της ονοματολογίας, αναφέρθηκε μεταξύ πολλών άλλων και το όνομά μου για το Ευρωψηφοδέλτιο του κόμματος, θέλω να δηλώσω ότι η υποψηφιότητά μου δεν τέθηκε σε καμιά καταστατική διαδικασία, επομένως αγνοώ αν και από ποιόν υπάρχει πρόταση. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, δεν θα την αποδεχόμουν.

Προς άρσιν παρεξηγήσεων
συντροφικά
Ελένη Πορτάλιου

Ο «εκ γενετής αντικομμουνισμός», ο «εκτσογλανισμός» και το «τσογλάν μπόι»

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

της Κατερίνας Μπρέγιαννη

Ημέρα εθνικής ομοψυχίας η 25η Μαρτίου, σε πλήρη αντίθεση, με το κρεσέντο διχαστικών δηλώσεων που ακούστηκαν από το κυβερνητικό μπλοκ και τους μηχανισμούς του. Λίγο πριν την τελική ευθεία για τις εκλογές, με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν ως και 5 μονάδες μπροστά τον ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση - ίσως επειδή αντιλαμβάνεται ότι πνέει τα λοίσθια -, επιτίθεται με το δηλητήριο και τη λάσπη ενός παρωχημένου αντικομμουνισμού.

Προεξάρχων του χορού της αντικομμουνιστικής ρητορείας ο γενικός γραμματέας της κυβέρνησης Παν. Μπαλτάκος, που πριν από λίγες μέρες διακήρυξε ότι παιδιόθεν ήταν αντικομμουνιστής.

Η ρατσιστική διάταξη που επιχειρήθηκε να περάσει στο νομοσχέδιο για τον μεταναστευτικό κώδικα, οι συντονισμένες επιθέσεις με στοχοποίηση βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και δια μέσου του κυβερνητικού εκπροσώπου, οι ακροδεξιές υστερίες του γραφικού Άδωνι Γεωργιάδη, αλλά και του «πρωτομάστορα» Θόδωρου Πάγκαλου, συνθέτουν το σκηνικό της κατατρομοκράτησης και παράλληλα της ενοχοποίησης των πολιτών. Η καλύτερη μαθήτρια της παράδοσης της θεωρίας του «εκτσογλανισμού» του Βενιζέλου, αποδείχθηκε όμως, η Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ!

Από την αντικομμουνιστική υστερία των Μπαλτάκου – Άδωνη, περάσαμε στην άμεση στόχευση κατά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, και μάλιστα από βουλευτή του ΚΚΕ που κατηγορεί τους πάντες για αντικομμουνισμό, πρωταγωνιστεί όμως στον... αντιΣΥΡΙΖΑϊσμό!

Ανοικτή επιστολή προς την ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Βόρειας Αθήνας

Γνωρίζετε την διαφορά ανάμεσα στην "light" και την "zero" CocaCola; Καμία! Η CocaCola όταν διαπίστωσε ότι οι άντρες δεν το αγόραζαν το προϊόν "light", έβγαλε το ίδιο ακριβώς προϊόν σε άλλη συσκευασία με το όνομα "zero". Το τμήμα αυτοδιοίκησης του ΣΥΡΙΖΑ, ακολουθώντας την πρακτική της CocaCola, πλασάρει σε αριστερή συσκευασία την ίδια ακριβώς μεθοδολογία και αρχές παραγωγής του“αναπτυξιακού σχεδιασμού” που έχει διαμορφώσει το αστικό κράτος για καλύψει τις δικές του ανάγκες. 

Περισσότερα για αυτό το ζήτημα στο κείμενο που ακολουθεί.

Με αφορμή την διημερίδα “επιμόρφωσης” για την αυτοδιοίκηση που διοργάνωσε η ΝΕ Βόρειας Αθήνας το Σαββατοκύριακο 8-9/3/2014 στο συνεδριακό κέντρο του Δήμου Νέας Ιωνίας, θα αναφερθώ σε μερικές λαθεμένες αντιλήψεις για τον “αναπτυξιακό σχεδιασμό” που προβάλλονται ως κομματικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η “επιμόρφωση” έχει κυρίως ενημερωτικό χαρακτήρα: 
-  α)   Ως «τεχνική βοήθεια» σε όσους συντρόφους εμπλέκονται ή θα εμπλακούν σε ζητήματα διαχειριστικής πολιτικής στην τοπική αυτοδιοίκηση, ώστε γνωρίζουν το υφιστάμενο καθεστώς και τι προβλήματα θα αντιμετωπίσουν.
-  β)  Ως μια πληρέστερη «τεκμηρίωση» των προγραμματικών στόχων αλλά και μια παράλληλη εξειδίκευση της πολιτικής με συγκεκριμένες στοχεύσεις.

Όμως, ορισμένα από τα “επιμορφωτικά” κείμενα αυτής της διημερίδας εκφεύγουν εντελώς από αυτά τα πλαίσια. Αποτελούν προβολή προσωπικών θέσεων που παραμορφώνουν παρά επιμορφώνουν. Αναφέρομαι στα κείμενα του Βασ. Τσιστιρίγκου, τα οποία επιεικώς μπορούν να χαρακτηριστούν ως απαράδεκτα:

Το κείμενο με τον τίτλο “Αναπτυξιακός Σχεδιασμός / Η Αριστερά δύναμη ανατροπής και εξουσίας” ξεκινάει με την παράγραφο: “Δια του παρόντος επιδιώκεται να δοθεί στις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, στις δημοτικές και περιφερειακές παρατάξεις, ένας οδηγός (όσον αφορά την μεθοδολογία, το περιεχόμενο και την ουσία) για τον Αναπτυξιακό Προγραμματισμό στα πεδία της τοπικής και περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Η τροφοδότηση αυτή από την πλευρά του Τμήματος στους σ/σ. που ασχολούνται στα θέματα της Αυτοδιοίκησης είναι αναγκαία περισσότερο από ποτέ.”

Οι οδηγίες που ακολουθούν, δεν είναι τίποτε άλλο από αντιγραφή των κατευθύνσεων που δίνει το κράτος σε μελετητικά γραφεία τα οποία αναλαμβάνουν να εκτελέσουν ανάλογες αναπτυξιακές μελέτες/προτάσεις. Μάλιστα οι οδηγίες του κράτους είναι σαφώς πιο τεκμηριωμένες και κωδικοποιημένες απ' αυτές που περιέχει η εισήγηση προς τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ…

Από πότε σύντροφοι εγκαλούμαστε ως μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να μετατραπούμε σε τεχνοκράτες που διεκπεραιώνουν (χωρίς την αναγκαία πιστοποίηση “επιστημονικής” επάρκειας) τέτοιες κρατικές υποθέσεις; Αυτή η διαστρεβλωμένη αντίληψη της πολιτικής που ταυτίζει τον ρόλο του κόμματος με το κράτος, δεν υπάρχει ούτε στα αστικά κόμματα. Είναι σίγουρο ότι αν κατέβαιναν αντίστοιχες “οδηγίες” στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μόνον γέλωτα θα προκαλούσαν. Όχι βέβαια γιατί έχουν την ορθή αντίληψη για την σχέση του κόμματος με το κράτος, αλλά γιατί γνωρίζουν καλύτερα προφανώς από τον Βασ. Τσιστιρίγκο τι είναι και πως λειτουργεί πραγματικά ο “αναπτυξιακός σχεδιασμός” στο αστικό κράτος. 

Ο μοναστικός βίος της Ρένας Δούρου

ενός μέλους του ΣΥΡΙΖΑ των μελών

Η υποψήφια περιφερειάρχης Αττικής, επικεφαλής του συνδυασμού του ΣΥΡΙΖΑ «Δύναμη Ζωής», απεκάλυψε, σε αποκλειστική της συνέντευξη στο «Αγιορείτικο Βήμα» (μέρος α', μέρος β'), στους αναγνώστες της ιστοσελίδας και ενδεχομένως στις αναγνώστριες που αποβλέπουν σε μια μελλοντική εμπειρία στον «απόλυτο χώρο γαλήνης» του Αγίου Όρους, από πού αντλεί την ανεξάντλητη δύναμη ζωής την οποία διαθέτει στη διαχείριση τεράστιων, εξαιρετικά σοβαρών θεμάτων – από την εξωτερική πολιτική μέχρι τη διακυβέρνηση της μεγαλύτερης περιφέρειας με τον μισό σχεδόν πληθυσμό της ελληνικής επικράτειας. 

Όπως ομολογεί, δραπέτευσε από τα «ανούσια της καθημερινότητας», έστω μέσω μιας μεταφυσικής ενατένισης, «στο κατεξοχήν πνευματικό περιβάλλον» του Αγίου Όρους «που ευνοεί την περισυλλογή, την βαθειά αυτοκριτική, μια αποστασιοποιημένη στάθμιση των πραγμάτων». Έτσι, γεμίζοντας «ελπίδα και πίστη στον άνθρωπο και τις δυνατότητές του», ηγείται του αγώνα σωτηρίας των κατοίκων της Αττικής, οι οποίοι δυστυχώς, αδαείς όντες, ασχολούνται με τα εγκόσμια και ως εκ τούτου αποτελούν μια μαζική δεξαμενή ψηφοφόρων. Αν, παρ’ ελπίδα, ο αντρικός πληθυσμός «άφηνε κατά μέρος τις αμαρτίες, τα λάθη και τα ανθρώπινα πάθη» και εύρισκε προσωρινή καταφυγή την ημέρα των εκλογών στη μοναστική ζωή, αν οι γυναίκες ανακάλυπταν την «παρηγορία στο γυναικείο μοναστήρι της Ορμύλιας, αυτήν την πύλη του Άθω», τότε ο θρησκευτικός οίστρος της Ρένας Δούρου θα οδηγούσε σε εκλογική πανωλεθρία. Σίγουρα η υποψήφια περιφερειάρχης δεν αποβλέπει σε μία τέτοια εξέλιξη. Τιμά εξίσου την «πνευματική εγρήγορση στην ευλογημένη αυτή περιοχή του κόσμου» όσο και την εγκοσμιότητα της ψήφου, καθώς στη σημερινή συγκυρία η ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ και η ψυχή της εκκλησίας έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν και «νοηματοδοτούνται εκ νέου, λαμβάνοντας νέες δυναμικές μορφές».

Σύντροφε, χωρίς μπάρμπα που πας;

Για τις διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων υπάρχουν όχι απλώς ικανά στελέχη, αλλά και με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων. Στον τομέα αυτό μάλιστα παρατηρείται και μεγάλη κινητικότητα πρόθυμων τεχνοκρατών οι οποίοι είχαν θείο στη Μακρόνησο ή ξάδελφο στο Πολυτεχνείο.

(από το κείμενο “Οι καταλληλότεροι του ΣΥΡΙΖΑ” του Θ. Καρτερού στην ΑΥΓΗ)

Είναι άξιον απορίας ο κομπασμός με τον οποίο ο συντάκτης αυτού του κειμένου συνέταξε αυτή την παράγραφο. Την έκφραση “με δεδηλωμένη από τώρα θέληση να αναλάβουν τη διαχείριση ανθρώπων και πόρων” δεν τολμάνε να την εκφωνήσουν δημόσια με παρόμοια άνεση ούτε τα χειρότερα σκουλήκια του νεοφιλελευθερισμού τεχνοκυβερνητισμού! Για τον Θ.Καρτερό, οι άνθρωποι είναι πρόβατα που περιμένουν την σωτηρία τους από τα πρόθυμα για να τους διαχειριστούν, κομματόσκυλα των μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ!...

Το ζήτημα μιας αριστερής κυβερνητικότητας για τον ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται στην αναζήτηση “Εθελοντών καθ' όλα έτοιμων για θέσεις προβολής, ευθύνης και εξουσίας”! Αυτό είναι το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ με το κράτος; Αλλάζει ο Μανωλιός αν βάζει τα ρούχα του αλλιώς; Και, για να μην ξεχνάμε τις εθνικές μας παραδόσεις, ο “μπάρμας” παραμένει ως διαχρονική αξία σε αυτή την νεοφιλελεύθερη κυβερνητικότητα στην ελληνική της εκδοχή: Ο μπάρμπας από την Κορώνη τώρα γίνεται θείος στην Μακρόνησο...

Δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς περισσότερο με το άθλιο περιεχόμενο αυτού του κειμένου, παρά μόνον για απαντηθεί ένα ερώτημα: Θα αναρωτιόνταν ένας καλόπιστος αναγνώστης της "αυγής" σε ποιούς απευθύνεται και τι εξυπηρετεί η δημοσίευσή του από τις στήλες της .

Τι διάβαζε μικρός ο Δημήτρης Χρήστου;

Ο θείος Σκρουτζ και ο καπιταλισμός

(Μια απάντηση στο κείμενο του Δ. Χρήστου “Οι δογματισμός, ο Θανάσης, ο Φάλιν και οι Χρουστσόφ...” που δημοσιεύθηκε στην ΑΥΓΗ της 19.3.2014)

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Το κείμενο του Δ. Χρήστου τελειώνει με την παράγραφο:

“ΛΥΠΑΜΑΙ που γράφω τόσο συχνά για αυτονόητα και απαντημένα από τη ζωή ζητήματα. Όταν όμως, ειδικά σήμερα, που οι ανιστόρητες και δογματικές απόψεις υπονομεύουν την πατριωτική ανάγκη να πρωταγωνιστήσει και να λυτρώσει τους Έλληνες η νέα μεγάλη Αριστερά του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού, δεν μπορώ να κάνω ότι δεν βλέπω, δεν ακούω και δεν ανησυχώ”

Οι πραγματικές ζωές των ανθρώπων είναι μεταξύ τους διαφορετικές. Η ζωή του εργάτη και του μετανάστη, δεν είναι ίδια με την ζωή ενός τραπεζίτη. Αν θέσουμε το ερώτημα σε κάθε άνθρωπο τι τον δίδαξε η ζωή του, και επιχειρήσουμε να κατηγοριοποιήσουμε τις απαντήσεις, τότε θα χρειαστούμε την θεωρητική συμβολή του Α. Μπαντιού για να αντιληφθούμε το πραγματικό μέγεθος της οντολογικής πολλαπλότητάς τους. 

Ο Δ. Χρήστου όταν ομιλεί για την ζωή και τα διδάγματά της, δεν αναφέρεται στην ζωή των πραγματικών ανθρώπων, αλλά στην ζωή ενός άλλου “ακατονόμαστου” υποκειμένου. Η ενικότητα της ανύπαρκτης ζωής αυτού του υποκειμένου, εκλαμβάνεται ως μια “προφανής” αλήθεια για να θεμελιωθεί η ενικότητα μιας υπέρτατης ανάγκης. Αυτή η ανάγκη κατονομάζεται στην καταληκτική πρόταση του κειμένου και ο Δ. Χρήστου δίνει όρκο υπεράσπισής της ενάντια σε όσους την υπονομεύουν.

Το κείμενο ξεκινάει με την πρόταση:

“Μια μελέτη που οδηγεί σε πρόταση πρέπει να δοκιμαστεί έστω και σε προσομοίωση στις συνθήκες της πραγματικής οικονομίας, όπως είναι σήμερα, για να διαπιστωθεί η αποτελεσματικότητά της”.

Ακόμα και ένας μέτριος μαθητής της μέσης εκπαίδευσης στη χώρα μας γνωρίζει ότι ούτε “αυτονόητη” ούτε “απαντημένη από την ζωή” είναι η “προσομοίωση” κοινωνικών και οικονομικών φαινομένων. Τέτοια προσομοίωση δεν μπορεί να γίνει σήμερα σε βαθμό άξιο λόγου. Καλά καλά δεν μπορεί να γίνει ούτε για φυσικά φαινόμενα, όπως για μια καταιγίδα. Πώς λοιπόν μπορεί να γίνει για κοινωνικά φαινόμενα και μάλιστα σε συνθήκες κρίσης; Αν υπήρχε αξιόπιστο μοντέλο “προσομοίωσης” της ταξικής πάλης θα είχε επέλθει το “τέλος της ιστορίας” και θα είχαν εξοβελιστεί οι αστρολόγοι και οι χαρτορίχτρες από τις αυλές των κυβερνείων του σύγχρονου καπιταλισμού.

Κατάληψη στο δημαρχείο της Αθήνας (πλατεία Κοτζιά) από σχολικούς φύλακες, εκπαιδευτικούς και καθαρίστριες

Κατάληψη στο δημαρχείο της Αθήνας, στην πλατεία Κοτζιά, πραγματοποιούν σχολικοί φύλακες, εκπαιδευτικοί και καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών που διαμαρτύρονται για τη διαθεσιμότητα. Στο σημείο έχουν παραταχθεί διμοιρίες των ΜΑΤ. Ήδη έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται αρκετοί συμπαραστάτες στον αγώνα τους, ενώ οι καταληψίες δηλώνουν από τη μεριά τους, ότι θα παραμείνουν στο χώρο «όσο πάει».

Κυβέρνηση της αριστεράς ή μόνο κυβέρνηση;

 Αναδημοσίευση από την "εποχή"

των Βάσω Λέβα, Δέσποινας Σπανούδη, Δημήτρη Γκιβίση, Νίκου Αρβανίτη

Καθώς πλησιάζουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να απομακρύνεται από όσα επί χρόνια αποτελούσαν κοινό τόπο για το μεγαλύτερο μέρος του, και να προσεγγίζει τη γνωστή και δοκιμασμένη συνταγή των κομμάτων εξουσίας να μετατρέπουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε δημοσκόπηση της εκλογικής τους επιρροής. Ενδεικτικό είναι το κεντρικό σύνθημα: «Τρεις κάλπες, μια επιλογή: να νικήσουμε!»

Είναι λοιπόν πολιτικές οι αυτοδιοικητικές εκλογές;

Η «επίσημη γραμμή» εξηγεί ότι τόσο μέσα από τις αυτοδιοικητικές κάλπες  -όσο και από τις ευρωκάλπες, θα εξαχθούν «πολιτικά συμπεράσματα» που ενδεχομένως θα κρίνουν την επιβίωση της κυβέρνησης. Όμως η μονομερής αυτή οπτική παράγει προβληματικά αποτελέσματα. Η επίκληση της κρίσιμης συγκυρίας και η ανάγκη για «διεύρυνση» και «συμμαχίες», χρησιμοποιούνται ως άλλοθι για την αναπαραγωγή μιας παθολογίας που αποτελεί βασικό παράγοντα ενσωμάτωσης στο «σύστημα». Πρόκειται για τη μετατόπιση του κέντρου βάρους από την κοινωνική παρέμβαση, στην κατάκτηση της εξουσίας. Το κόμμα υποκαθιστά την κοινωνία και ο μηχανισμός φαντάζει ως ο καταλύτης των εξελίξεων. Στον αντίποδα αυτής της λογικής, η αυτοδιοίκηση είναι το πεδίο όπου οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να κάνουν πολιτική οι ίδιοι. Και τα ερωτήματα που θα έπρεπε να μας απασχολούν, ειδικά σήμερα που για πολλούς η πολιτική ακούγεται σαν κακόφημη έννοια, είναι το πώς μπορούν να εμπνευστούν οι «από κάτω»;

Ανεμοσκορπίσματα η «Λίστα Τσίπρα» στην Ιταλία!...

Το φαινόμενο Τσίπρας εμφανίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ ως μια μεγάλη καινοτομία, που μάλιστα στην Ιταλία μετατράπηκε σε κίνημα-κόμμα που μετέχει στις ευρωεκλογές με την ονομασία «Λίστα Τσίπρα για την άλλη Ευρώπη» κι οι δημοσκοπήσεις του δίνουν μέχρις και 11%. Μάλιστα, οι χειριστές της εξωτερικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ κι ειδικότερα κάποιος κ. Βασίλης Πριμηκύρης -επαναλαμβάνει στα τηλεπαράθυρα που φιλοξενείται συνεχώς κι αδιάκοπα… ως εξπέρ της ιταλικής πολιτικής κατάστασης-, δίνει με άρθρα του στην Αυγή και την ιστοσελίδα Iskra την εντύπωση πως οι διανοούμενοι της Ιταλίας έδωσαν σάρκα και οστά σε μια νέα αριστερή προοπτική χάρις στον Αλέξη Τσίπρα.

Λίγοι τόλμησαν στην Ελλάδα να πουν τα σύκα σύκα για το νέο ΠΑΣΟΚ που αναδύεται στον νέο ΣΥΡΙΖΑ: Συνεχίζεται η καμπάνια προώθησης του Α. Τσίπρα από τη ναυαρχίδα των μνημονίων, την κεντροαριστερή εφημερίδα "Repubblica"...

η συνέχεια εδώ: 

 Τσίπρας… ο Έλληνας Renzi! Κι έτσι επήλθε κι η ρήξη στον ΣΥΡΙΖΑ Εξωτερικού…

Μνημονιακός Νεοδημοκράτης ο εκλεκτός των επιτελείων του ΣΥΡΙΖΑ στην Καλαμάτα!

Η κομματική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ στην Καλαμάτα ψήφισε «όχι» στην υποψηφιότητά του κατά πλειοψηφία, ωστόσο υπήρξαν 7 ψήφοι υπέρ του συνδικαλιστή-γιατρού, με την τελική λύση να αναμένεται να δώσει η Δημοτική Παράταξη, που επικεφαλής στις τελευταίες εκλογές είχε τον Σταμάτη Μπεχράκη με το συνδυασμό “Δίκτυο Ενεργών Πολιτών για το Δήμο Καλαμάτας", ο οποίος κρίνεται ότι τουλάχιστον εργάστηκε άοκνα και πολλοί πιστεύουν ότι δεν μπορεί αυτό να παραβλέπεται...

(απόσπασμα από το:“Ο Α. Τσίπρας θέλει Μάκαρη για υποψήφιο στην Πελοπόννησο”)

Μια δήλωση του υποψήφιου δήμαρχου με την "Λαϊκή Συσπείρωση" στην Καλαμάτα για αυτό το σκάνδαλο:

«Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει»

Τι έλεγε πριν δυο χρόνια (11 Απριλίου 2012 ) ο Μανώλης Μάκαρης ως υποψήφιος βουλευτής Ν.Δ.:

Πρόγραμμα διεξόδου από το σημερινό αδιέξοδο

Μήπως πρέπει να πάψουν να είναι γελοίοι;

περιφερειάρχης

ή

φεουδάρχης;

Πλερέζες...

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Του Γιώργου Σταματόπουλου

ΕΚΔΗΛΗ η αγανάκτηση στη φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου. Η κυρία Ρούλα Φαλάρα-Κρανιώτη, μέλος της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ Λαμίας, παρακαλεί να δημοσιεύσουμε το τι διημείφθη μεταξύ του υποψήφιου περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας και μελών του ΣΥΡΙΖΑ σε επαφή που είχαν. Γράφει η εν λόγω κυρία:

«Όλοι οι έντιμοι και δημοκρατικοί πολίτες αγανακτούν με το ξεπούλημα της χώρας μας στα οργανωμένα συμφέροντα, ντόπια και ξένα. Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Το ξεπούλημα τη$ ιδεολογίας για την εξουσία κι αυτό το βιώνουμε τελευταία με θλίψη και οργή, παλαιά και ενεργά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που παλέψαμε να τον κάνουμε αξιόπιστο στην κοινωνία. Είχαμε όμως εφόδια τις πολιτικές μας αρχές και τα οράματά μας.

Να όμως που οι καιροσκόποι και οι επαγγελματίες πολιτικοί έκαναν πάλι το "θαύμα" τους. Ο λόγος για τον υποψήφιο περιφερειάρχη Στερεάς Βαγγέλη Αποστόλου που επιλέχθηκε κεντρικά με αντιδημοκρατικό τρόπο, γιατί δεν ρωτήθηκαν τα τοπικά όργανα και η βάση του κόμματος. Ο ίδιος ήρθε σε διαβούλευση με στελέχη του διεφθαρμένου ΠΑΣΟΚ (υπάρχει βέβαια κι ένα υγιές κομμάτι στη βάση) που στήριξαν με ζήλο την καλλικρατική "μεταρρύθμιση" και τις μνημονιακές πολιτικές της συγκυβέρνησης. Που ήταν απέναντι μας στους κοινωνικούς αγώνες, που μας ειρωνεύονταν και μας πολεμούσαν. Και τώρα δεν θα αλλάξουν ούτε καρέκλα, γιατί θα συνεχίσουν την καριέρα τους ως στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (I), με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον υποψήφιο αντιπεριφερειάρχη Φθιώτιδας Δημ. Τιμπλαλέξη, εν ενεργεία περίφ/κό σύμβουλο με την παράταξη του ΠΑΣΟΚ.

Κι αυτό γιατί τον έχει επιλέξει προσωπικά, σε πλήρη αντίθεση με τα τοπικά όργανα και τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, ο "ηγεμών" στη Στερεά Β. Αποστόλου, ο οποίος σε μια πολύ κόσμια διαμαρτυρία συντρόφισσας "πώς θα αντικρίσουμε τον κόσμο που μας εμπιστεύτηκε", απάντησε "να βάλετε πλερέζες"!

Και παρά τις διαφωνίες… το ΠΑΣΟΚ είναι ΕΔΩ!

Αφιερωμένη εξαιρετικά
στον Α. Τσίπρα
και στα επιτελεία του,
για τις δηλώσεις του
ότι: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα στηρίξει
το φθαρμένο πολιτικό
προσωπικό του δικομματικού
πολιτικού συστήματος.

Απόσπασμα από το τοπικό δημοσίευμα στην Φθιώτιδα (Τους Αντιπεριφερειάρχες Στερεάς ανακοίνωσε ο Βαγγέλης Αποστόλου. Και παρά τις διαφωνίες…. το ΠΑΣΟΚ είναι ΕΔΩ!)

Τους χωρικούς Αντιπεριφερειάρχες για τους πέντε νομούς της Στερεάς ανακοίνωσε ο υποψήφιος περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Αποστόλου το απόγευμα της Τετάρτης στην αίθουσα του ΕΒΕ στη Λαμία.

Ειδικά για τη Φθιώτιδα, ο Βαγγέλης Αποστόλου «το πήρε πάνω του» και προχώρησε στην ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Δημήτρη Τιμπλαλέξη παρά την αντίθετη άποψη των οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ και τις σοβαρές ενστάσεις των μελών και φίλων του κόμματος . Εύλογα είναι τα ερωτήματα τι ακριβώς εξυπηρετεί μια τέτοια διεύρυνση και κατά πόσο μπορεί να σηματοδοτήσει το «καινούργιο» ένα κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, Πρόεδρος του Περιφερειακού Συμβουλίου από τον συνδυασμό του Κλέαρχου Περγαντά. Ένα πρόσωπο ταυτισμένο για πολλές δεκαετίες στη συνείδηση της Φθιωτικής κοινωνίας με ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επαγγέλλεται να ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ! Αρκούν άραγε κάποιες όψιμες αντιμνημονιακές δηλώσεις να αναστρέψουν το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στο κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και σε πρώην μέλη και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ;   Παρόντες πάντως στην εκδήλωση ήταν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Βασίλης Κυριακάκης και Γιάννης Σταθάς και η υποψήφια Δήμαρχος Λαμίας Μαρία Αντωνίου.

Εισαγωγή στη μη-φασιστική ζωή

"Το θάρρος είναι μόνο σωματικό, το θάρρος είναι ένα θαρραλέο σώμα", Μ.Φ.

Απόσπασμα από το: "Μισέλ Φουκώ, Εισαγωγή στη μη-φασιστική ζωή"

Να ελευθερώνεις την πολιτική δράση από την ενοποιητική και ολοποιητική παράνοια.

Να αναπτύσσεις τη δράση, τη σκέψη και τις επιθυμίες μέσω της εξάπλωσης, της αντιπαράθεσης και της αποσύνδεσης, και όχι μέσω της υποδιαίρεσης και της πυραμιδικής ιεράρχησης.

Μη νομίζεις ότι κάποιος πρέπει να είναι θλιμμένος για να είναι ακτιβιστής, έστω κι αν αυτό που μάχεται είναι αποκρουστικό. Αυτό που έχει επαναστατική δύναμη είναι η σύνδεση της επιθυμίας με την πραγματικότητα (και όχι η υπαναχώρηση σε μορφές αναπαράστασης).

Μην χρησιμοποιείς τη σκέψη για να θεμελιώσεις την πολιτική δράση στην Αλήθεια. Ούτε την πολιτική δράση για να δυσφημείς, ως απλή εικασία μια γραμμή σκέψης. Χρησιμοποίησε την πολιτική πρακτική σαν μια ενδυνάμωση της σκέψης, και την ανάλυση ως πολλαπλασιαστή των μορφών και των πεδίων παρέμβασης της πολιτικής δράσης.

“ΜΕΣΑ”: Μάσκα του συνωμότη ή μάσκα του γελωτοποιού;

Ας αφήσουμε τον Θ. Καρτερό (Για ένα αριστερό ISO) και τον Α. Μπαλτά (Το αριστερόμετρο και οι μαχόμενοι εραστές του) να παίζουν με τα “αριστερόμετρά” τους και ας ασχοληθούμε με πιο σοβαρά ζητήματα!

η βίαιη ωρίμανση του ΣΥΡΙΖΑ

...Το λυπηρό είναι ότι μια σειρά σύντροφοι με αγωνιστική και κινηματική δράση εγκλωβίζονται σε τόσο σημαντικά ζήτημα στους όρους της εσωκομματικής διαπάλης και της διαμόρφωσης μικροσυχετισμών ανάμεσα σε μηχανισμούς και συναινούν σε πολιτικές επιλογές για τις οποίες ίσως αύριο μετανιώσουν. Όμως δεν αναζητούμε ευθύνες από τους ίδιους για αυτόν τον “εγκλωβισμό”, γιατί δεν είναι πρόκειται για μια υποκειμενική θέση που λαμβάνουν απέναντι σε ένα υπαρκτό δίλημμα. Το δίλημμα αυτό δεν μπορεί να υπάρξει εντός της Πολιτικής, όπως αυτή προσδιοριορίζεται στην φυσιογνωμία και την λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και πολλών άλλων πολιτικών μορφωμάτων της Αριστεράς...

ΟΖακ Ρανσιέρ σε πρόσφατη διάλεξη που έδωσε στο γαλλικό ινστιτούτο, αναφέρθηκε στο πως η εξουσία οικοδομεί τις σχέσεις κυριαρχίας μέσω της “απόστασης”. Ένα μήνα μετά, η “Πρωτοβουλία Συγκρότησης Μετώπου Εργαζομένων για την Συνδικαλιστική Αντεπίθεση” είναι ένα καλό παράδειγμα που επαληθεύει τις θέσεις του Ρανσιέρ στην τρέχουσα πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο με τις “Θέσεις της Οργανωτικής Επιτροπής για την Ιδρυτική Συνδιάσκεψη” είναι αποκαλυπτικό: Μέσα σε 10.668 λέξεις δεν υπάρχει ούτε μια φορά η λέξη ΣΥΡΙΖΑ! Το ίδιο φαινόμενο παρουσιάζεται και σε όλα τα άλλα κείμενα αυτής της “α/κομματικής” πρωτοβουλίας. Κι όμως πρόκειται για μια δράση που οργανώθηκε από τον σκληρό πυρήνα μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι επιχειρούν να επιλύσουν τα δικά τους υπαρξιακά προβλήματα στον συνδικαλιστικό χώρο.

Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων στην “ιδρυτική συνδιάσκεψη” αυτής της “α/κομματικής” παράταξης είναι μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, προερχόμενα από ιεραρχικά δομημένες κομματικές παρατάξεις πρώην συνιστωσών του. Αποφάσισαν να ενοποιηθούν για να λάβουν το “χρίσμα” του ενιαίου κόμματος και να το χρησιμοποιήσουν για τις ιδιαίτερες πολιτικές τους φιλοδοξίες. Αυτό είναι το πραγματικό “πολιτικό σχέδιο” για την συγκρότηση αυτής της πρωτοβουλίας, το οποίο δεν διατυπώνεται – έστω και περιφραστικά - στις ιδρυτικές της διακηρύξεις. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της “αριστερής πλατφόρμας” στην οποία συναινεί η προεδρική πλειοψηφία γιατί γνωρίζει ότι με αυτόν τον τρόπο οικοδομείται ένας μηχανισμός χρήσιμος για την χειραγώγηση του εργατικού κινήματος μπροστά το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Η “αριστερή πλατφόρμα” επιδιώκει να έχει τον έλεγχο αυτού του μηχανισμού και να τον χρησιμοποιήσει ως όπλο εσωκομματικής αντιπολίτευσης. Όμως, ο “κομματικός πατριωτισμός” ο οποίος αποτελεί την συνεκτική ιδεολογική του ταυτότητα, όχι μόνον αφαιρεί τον γεμιστήρα με τις σφαίρες που στρέφονται ενάντια στην “γραμμή” του κόμματος, αλλά αφήνει ανοικτές τις πόρτες - όταν το απαιτήσουν οι ανάγκες κυβερνητικής επιβίωσης του ΣΥΡΙΖΑ - στο ενδεχόμενο μετατροπής αυτού του μηχανισμού σε φορέα “κρατικού συνδικαλισμού”.

Η γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης

 Του Κώστα Λαπαβίτσα

Την προηγούμενη εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.   

Το διάγραμμα που παραθέτω προέρχεται από μια μελέτη που έκανα το 2013 από κοινού με το Χάινερ Φλάσμπεκ για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ στη Γερμανία. Δείχνει τη μεταβολή του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος εργασίας είναι ο πλέον διαδεδομένος δείκτης ολικής, ή εθνικής, ανταγωνιστικότητας, διότι λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές στην παραγωγικότητα και εστιάζει στις αλλαγές του συνολικού κόστους εργασίας. 

Ερείπια (Ruins): O φασισμός της εξουσίας μπροστά στις εκλογές...

Από την ανακοίνωση της “αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου” για εκδήλωση που οργάνωσε, με αφορμή την ημέρα της γυναίκας:

Η μέρα της γυναίκας δεν είναι γιορτή, δεν είναι μόνο ιστορία, δεν είναι μόνο αιτήματα. Μερικές φορές χρειάζεται να σκαλίζουμε «δύσκολα», στενάχωρα θέματα που θυμίζουν ότι οι διακρίσεις είναι εδώ και οφείλουμε να τις παλεύουμε. Η υπόθεση των οροθετικών γυναικών είναι μια τέτοια περίπτωση όπως μας θυμίζει το ντοκιμαντέρ RUINS της ζωής Μαυρουδή.

Το Ruins εξιστορεί το χρονικό της σύλληψης, δίωξης και διαπόμπευσης οροθετικών γυναικών τον Μάιο του 2012. Συγκεκριμένα, οι γυναίκες αυτές είχαν συλληφθεί παραμονές των εκλογών του Μαίου 2012 κατά δεκάδες σε πογκρόμ της αστυνομίας στο κέντρο της Αθήνας και παρουσιάστηκαν όχι σαν ασθενείς που έπρεπε να βοηθηθούν, αλλά σαν μείζων υγειονομικός κίνδυνος για τους άντρες που είχαν κάνει σεξ μαζί τους χωρίς προφύλαξη.

Ενεργειακό κόστος στη βιομηχανία - Μια αριστερή προσέγγιση

Η  δήλωση του Α. Τσίπρα  «μειώνουμε το ενεργειακό κόστος της βιομηχανίας» που απευθυνόταν προς τους βιομηχάνους (Με ποιούς συστρατεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ;) έχει προκαλέσει αρκετές συζητήσεις εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ. Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που διαφωτίζει αρκετές πλευρές αυτού του ζητήματος.

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

Των Κίλια Βασίλη, Ψαρρέα Πέτρου και Χαρίτση Αλέξη

Πακέτο μέτρων ύψους 150 εκατ. € ανακοίνωσε η κυβέρνηση, δια του αρμόδιου υφυπουργού, για την ελάφρυνση του ενεργειακού κόστους της βαριάς (και όχι μόνο) βιομηχανίας. Εδώ και μήνες το θέμα του ενεργειακού κόστους της βιομηχανίας βρισκόταν στην επικαιρότητα με αρθρογραφία στην οποία αναπτύσσονταν επιχειρήματα σύμφωνα με τα οποία η βιομηχανία της χώρας «στενάζει» λόγω του υψηλού ενεργειακού κόστους και δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στον διεθνή ανταγωνισμό. Η επιχειρηματολογία συχνά κατέληγε στο συμπέρασμα ότι μεγάλοι όμιλοι, πυλώνες του βιομηχανικού κλάδου, θα οδηγηθούν σε συρρίκνωση δραστηριοτήτων, ενδεχομένως και σε κλείσιμο.

Ν. Βούτσης: παραδέχεται την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοτικές εκλογές και ετοιμάζεται για εσωκομματικές εκκαθαρίσεις!

Οι ευρωεκλογές και οι περιφερειακές εκλογές πάντα δείχνουν τάσεις για νέους πολιτικούς συσχετισμούς, πόσο μάλλον μέσα στη συγκυρία της κρίσης. Το ίδιο ισχύει, σε μικρότερο βαθμό όμως, ιδιαίτερα για τους μεγάλους δήμους, αλλά δεν είναι ο κανόνας στις δημοτικές εκλογές, όπου η τοπική κλίμακα και η προσωπικότητα του υποψηφίου μετράνε πολύ.

(Νίκος Βούτσης στη RealNews )

Τα επιτελεία της Κουμουνδούρου, ετοιμάζονται από τώρα να αντιμετωπίσουν την ήττα της λαθεμένης γραμμής για την “ενιαία μάχη” στις τριπλές εκλογές του Μάη. Τα δυσμενή αποτέλεσμα στους δήμους κυρίως αλλά και στις περιφέρειες που θα προκύψουν τον Μάη στις τριπλές εκλογές, είναι προφανές ότι θα εγείρουν στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ αντιπαραθέσεις για την ορθότητα αυτής της γραμμής και αμφισβήτηση της ηγετικής ομάδας, η οποία την σχεδίασε και την επέβαλλε από τα πάνω με αυταρχικές και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις.

Η Ανοιχτή Πόλη αλλάζει. Λυπηρό !

Είναι γνωστές οι αντιθέσεις που έχουν εκφραστεί - όχι μόνον από την "ανοιχτή πόλη" - για την πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου σχετικά με τον χαρακτήρα και τους επιδιωκόμενους στόχους αυτής της ανάπλασης. Ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων με την «Ανοιχτή Πόλη», Γαβριήλ Σακελλαρίδης που ξεναγήθηκε πρόσφατα στην έκθεση του «Rethink Athens» έφερε το "νέο" στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την ΑΘΗΝΑ, ανακαλύπτοντας τα θετικά στοιχεία αυτής της ανάπλασης και δήλωσε την συναίνεση του προς αυτό το έργο. Αποκαλυπτικό το παρακάτω δημοσίευμα της "Αυγής":

(κλικ για μεγέθυνση)

Για όσους αγνοούν την κριτικές σε αυτή την ανάπλαση, παρουσιάζουμε μερικά ενδεικτικά δημοσιεύματα:

Να γίνει η ανάπλαση της Πανεπιστημίου;

Πρωτοβουλία με 33 υπογραφές κατά της πεζοδρόμησης της Πανεπιστημίου

Πρόταση για την πεζοδρόμηση της Σταδίου

Τι μπορεί να συζητήσει ένας παπάς με τους αναρχικούς;

Παρουσιάζουμε την τοποθέτηση του ιερέα του Αγίου Παντελεήμονα στην 2η συζήτηση με θέμα “Οι περιπέτειες της πολιτισμικής ετερότητας στην Ελλάδα την εποχή της μετανάστευσης” από τον Κύκλο Συζητήσεων"Έθνος και Πολιτική" που οργανώνεται στο nosotros. Σας προτείνουμε να την ακούσετε γιατί παρουσιάζει πολλαπλό ενδιαφέρον. Αν και εκφεύγει από τον “κανόνα”, δεν αποτελεί μια τυχαία “εξαίρεση”. Είναι ο πολιτικός λόγος της εκκλησίας όπως αυτός εκφέρεται από ένα ιερωμένο του περιβάλλοντος του αρχιεπισκόπου, ο οποίος πριν μερικά χρόνια επιλέχθηκε να τοποθετηθεί εκεί λόγω των προβλημάτων που ήδη είχαν αρχίσει να εμφανίζονται.

Με αφορμή αυτή την εκδήλωση, θυμηθήκαμε το Συνέδριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη πριν ένα χρόνο με θέμα “Εκκλησία και Αριστερά”, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε την εκκίνηση του διαλόγου με την εκκλησία. Δεν επρόκειτο βέβαια για κανένα δημιουργικό διάλογο αλλά για βαρετούς μονολόγους, αφού το επίδικο ήταν άλλο: Η διαπραγμάτευση ανάμεσα σε μηχανισμούς μπροστά στο ενδεχόμενο της ανάληψης κυβερνητικών ευθυνών από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Για τα 3 θαυμαστικά της Ε. Λουπάκη και όχι μόνο…

Από το youtube της Ευγενίας Λουπάκη:

“Αυτή η νύχτα μένει - Γιορτή Κόκκινου  - Κραουνάκης - Βέττα - Γαβριήλ Σακελλαρίδης!!!”

Ο συμπαθής και αξιόλογος στην δουλειά του (οικονομικά) Γαβριήλ Σακελλαρίδης, από την στιγμή που αναδείχθηκε ως υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί από την ανικανότητα των επιτελείων που τον επέλεξαν γι' αυτή την θέση. Μην ξεχνάμε ότι ο Α. Τσίπρας είχε εξ αρχής συμμετοχή στην συγκρότηση της “ανοικτής πόλης”, η οποία έγινε στις αρχές του 2006. Όταν προτάθηκε για υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας στις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη γνώριζε τα αυτοδιοικητικά θέματα του δήμου. Στις πρώτες δημόσιες συνεντεύξεις του, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης έδειξε αδυναμία να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις σε ερωτήσεις για τα προβλήματα της πόλης, για τα οποία υπάρχει συσσωρευμένη εμπειρία και επεξεργασμένες θέσεις  από την οκταετή πορεία της “ανοικτής πόλης”.  Από αρκετούς συντρόφους και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζεται η άποψη ότι τα επιτελεία της Κουμουνδούρου, τουλάχιστον θα έπρεπε να μην τον αφήσουν μόνο και να τον στηρίζουν με ένα “εντατικό φροντιστήριο”, ώστε να έχει μια πλήρη και ολοκληρωμένη εικόνα από τα αυτοδιοικητικά ζητήματα της Αθήνας. Όμως, δεν πρόκειται για αβλεψία, αλλά για πολιτική άποψη. Η υποτίμηση των αυτοδιοικητικών ζητημάτων προκύπτει από την αλαζονική γραμμή της “ενιαίας μάχης” για τις τριπλές εκλογές του Μάη: Ως βασικό όπλο του ΣΥΡΙΖΑ για την διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος στις δημοτικές εκλογές θεωρείται από τα επιτελεία της Κουμουνδούρου η δημοσκοπική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ και η ευρύτερη απήχηση που έχει στην κοινωνία, όπως αυτή καταγράφεται στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα που απασχολούν την πολιτική σκηνή.

Επιστολή του Κ.Σ. της ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΥΡΙΖΑ προς την Κ.Ε. του Κόμματος

Αναδημοσίευση από το "ΤΖΕΚΥΛ και ΧΑΪΝΤ"

«Οι επικείμενες αυτοδιοικητικές εκλογές έχει συνομολογηθεί ότι έχουν βαρύνουσα σημασία για τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς στόχος είναι να αποτελέσουν μια πρώτη «πρόβα» νίκης της Αριστεράς και ήττας της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Για το λόγο αυτό, γίνεται ακόμα πιο επιτακτική η ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ να αναδείξει το πολιτικό του πρόταγμα σε επίπεδο αυτοδιοίκησης και τις προοπτικές που ξεδιπλώνονται για μια κυβέρνηση της Αριστεράς.

Εκφράζουμε καταρχάς την διαφωνία μας για τον τρόπο με τον οποίο αποφάσισε η Κ.Ε, βάζοντας όλες τις υποψηφιότητες σε μια ψηφοφορία, με αποτέλεσμα να μην επιτραπεί να διεξαχθεί η συζήτηση με τους όρους που θα επέτρεπαν μια πληρέστερη και δημοκρατικότερη διαβούλευση για κάθε υποψηφιότητα ξεχωριστά. Τέτοιου είδους ζητήματα πρέπει να επιλύονται μετά από διαβούλευση ανάμεσα στις οργανώσεις και τα κεντρικά όργανα του κόμματος με στόχο την επίτευξη των πολιτικών στόχων έτσι όπως αυτοί ορίζονται από τις συλλογικές συνεδριακές μας αποφάσεις.

χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον;

...Αν ένα αριστερό κόμμα δεν διατηρήσει την αυτονομία της Πολιτικής του από τις διαχειριστικές κρατικές πολιτικές τότε ενσωματώνεται στο αστικό πολιτικό σύστημα και απεμπολεί τα αντισυστημικά και ανατρεπτικά χαρακτηριστικά του...

Μια απάντηση στο κείμενο του Θ. Καρτερού: Επανάσταση της σοκολάτας

Ένα ερώτημα που απασχολεί αρκετούς αριστερούς είναι αν ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ αρκεί για να ανοίξει ο δρόμος για μια αντικαπιταλιστική αλλαγή. Η ειλικρινής απάντηση είναι: ΟΧΙ.

Η ιστορία των επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα δεν επιβεβαίωσε ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ούτε τον Κανόνα που επικαλείται ο Θανάσης Καρτερός.

Οι χώρες του υπαρκτού κομμουνισμού διαψεύδουν την επάρκεια του Κανόνα του Δ. Κουτσούμπα και αποδεικνύουν ότι η κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας οδηγούν στον κρατικό καπιταλισμό και όχι στον σοσιαλισμό. Η Κίνα του 21ου αιώνα είναι το ζωντανό παράδειγμα ολοκλήρωσης αυτής της πορείας.

Ο Κανόνας του Θ. Καρτερού “μπορεί στην πολιτική εξουσία να βρεθεί μια τάξη, ενώ τα εργαλεία να τα κατέχει μια άλλη” δεν επιδέχεται ιστορική επαλήθευση, αφού αυτό το συμβάν ουδέποτε υπήρξε. Ακόμα και στην Οκτωβριανή επανάσταση, η πολιτική εξουσία καταλήφθηκε από ένα πολιτικό σχηματισμό και όχι από μια κοινωνική τάξη.

Η “παραγωγική ανασυγκρότηση”: ο νέος εθνικός μύθος που όλους μας ενώνει!

...Στο όνομα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας ο ΣΥΝασπισμός αποδέχτηκε το Μάαστριχ και την σύνδεση του “μισθού με την παραγωγικότητα” που άνοιξε τον δρόμο για την επιβολή των ελαστικών σχέσεων εργασίας και κατάργησε την συλλογική διαπραγμάτευση της εργασίας. Στο όνομα της “παραγωγικής ανασυγκρότησης” της χώρας αναρριχήθηκαν τα στελέχη του στον κρατικό μηχανισμό και τέθηκαν στην υπηρεσία του πασοκικού κράτους...

Ο Ζακ Ρανσιέρ σε μια πρόσφατη συνέντευξη του (Η μόνη καλά οργανωμένη τάξη είναι οι καπιταλιστές) στην “αυγή”, ευχόμενος την καλύτερη δυνατή επιτυχία στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε εκφράζει τις επιφυλάξεις του για τα όρια του κοινοβουλευτισμού με την επισήμανση: Ένα ριζοσπαστικό αριστερό κόμμα μπορεί να καταφέρει κάτι μόνο αν έρθει σε ρήξη με τη λογική του συστήματος.

Πρωτογενές έλλειμμα συλλογικής λειτουργίας

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

του Χ. Γεωργούλα και του Π. Κλαυδιανού

Από το “σύμπτωμα Καρυπίδη” στην εφηβική ασθένεια του ΣΥΡΙΖΑ

Το «πρόβλημα Καρυπίδη» και το πολύ διαφορετικό στην ουσία του «πρόβλημα Βουδούρη» τροφοδοτούν δημοσιογραφικά ρεπορτάζ λιγότερο ή περισσότερο ενδιαφέροντα και λίγο πολύ πικρόχολα δημοσιογραφικά σχόλια, αλλά δεν παρακινούν σε αναζήτηση των βαθύτερων αιτίων που οδήγησαν σ’ αυτά.

Δεν είναι, ωστόσο, δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος ότι δεν πρόκειται για δύο αστοχίες που έφερε η «κακιά ώρα». Ακολουθώντας απλά την εξέλιξη των πραγμάτων ανακαλύπτουμε εύκολα ένα σημαντικό έλλειμμα αποτελεσματικής συλλογικής λειτουργίας των κεντρικών και ενδιάμεσων οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ, και αρκετών οργανώσεων του.

Αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού Σαμαρά. Αμήν

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Έφαγα μεγάλη φλασιά, που λένε τα νεούδια. Βλέποντας τον πρωθυπουργό μας, τον Αντώνη τον Σαμαρά, να ψέλνει το «Πάτερ Ημών» στον Ιερό Ναό του Πρωτάτου στις Καρυές του Αγίου Όρους, μου ήρθε αυτομάτως στο νου η σκηνή της βάφτισης από τον «Νονό» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Από τις σπουδαιότερες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου, εκεί όπου ο Μάικλ, ο νέος αρχηγός της Οικογένειας των Κορλεόνε, απαγγέλλει με κατάνυξη το «Πιστεύω», ενώ την ίδια στιγμή εκτελούνται, με δική του εντολή, οι αρχηγοί των άλλων οικογενειών της Νέας Υόρκης. Έψελνε ο Μάικλ το «Credo in unum Deum» και το αίμα έρρεε στα πεζοδρόμια, κατ' εντολήν του. Είπε και το filioque, ο Μάικλ, το οποίο, εξ επόψεως ορθοδόξης, είναι πολύ χειρότερο από τους φόνους.

'Ενας «Στρατηλάτης» στην Αριστερά

Ακροδεξιά επιδρομή στελεχών του «βαθέος κράτους» στον ΣΥΡΙΖΑ, με όχημα την ειδίκευση σε «αμυντικά θέματα»

(video από την εκδήλωση)

Όποιος αμφιβάλλει για την εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, ας ρίξει μια ματιά στους ανθρώπους που συνωθούνται στις πύλες της αξιωματικής αντιπολίτευσης διεκδικώντας την είσοδό τους στις τάξεις της. Πρόκειται για ποικίλα στελέχη του «βαθέος κράτους», τα οποία εσχάτως εμφανίζονται ως φανατικοί οπαδοί της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εχουν εγκαίρως αντιληφθεί το λαϊκό ρεύμα που ωθεί τoν ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία και προσφέρονται ως «ειδικοί» να παράσχουν όποια υπηρεσία τούς ζητηθεί.

Η  συνέχεια στο άρθρο του Δ. Ψαρρά που δημοσιεύτηκε στην "εφημερίδα των συντακτών", εδώ: 

"Ενας «Στρατηλάτης» στην Αριστερά"

Με ποιούς συστρατεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ;

ενός μέλους από τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών

Με τον τίτλο «Αναγκαία η συστράτευση των παραγωγικών δυνάμεων», που απέδωσε στον Αλέξη Τσίπρα, η Αυγή (14/2/2014) παρουσίασε τον ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου στη νέα εποχή της κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Στην εκδήλωση της ιστοσελίδας TVXS.gr με θέμα την παραγωγική ανασυγκρότηση, στην οποία πήραν μέρος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, ο βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Σταθάκης, η αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ Άννυ Ποδηματά, ο βουλευτής ΝΔ Προκόπης Παυλόπουλος και ο ευρωβουλευτής της Ομάδας Φιλελεύθερων και Δημοκρατών Θεόδωρος Σκυλακάκης, τέθηκαν οι βάσεις της προσέγγισης βιομηχάνων και ΣΥΡΙΖΑ.

Τύφλα να έχουν τα μαθηματικά του A. Badiou μπροστά στα μαθηματικά του Ιωάννη Βρούτση!

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

Πριν δυο μέρες εκδόθηκε η απόφαση υπολογισμού του Εφάπαξ (ΦΕΚ 313/Β/12-2-2014) που αποτελεί ένα από τα πιο ακραία υποδείγματα της τεχνοεπιστήμης του νεοφιλελευθερισμού. Η δική μας απάντηση είναι μια και μοναδική: Οι κλεψιές που κάνατε στα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων για να σώσετε τις τράπεζες, δεν κρύβονται πίσω από τις παπάρες που νομοθετείτε. Φέρτε πίσω τα κλεμμένα!

Ολόκληρο το ΦΕΚ εδώ:

"Ανασχεδιασμός τεχνικής βάσης Εφάπαξ αποδοχών"

Ένας ψεύτης δεν μπορεί να είναι υποψήφιος περιφερειάρχης του ΣΥΡΙΖΑ...

Από την συνέντευξη του Ο. Βουδούρη στην “αυγή”:

Και μια πιο προσωπική ερώτηση: Κάποια δημοσιεύματα αναφέρονται σε παλαιότερη συμμετοχή σας στην προσπάθεια δημιουργίας Μουσείου Ιστορίας του Πολέμου από το ίδρυμα Πάλλη. Ποια ήταν η σχέση σας με το συγκεκριμένο ίδρυμα;

- Ναι, η ιδέα ήταν να γίνει ένα μουσείο, αντίστοιχο με το British War Museum στο Λονδίνο και το Musé des Invalides στο Παρίσι. Γνώρισα τον κ. Πάλλη έχοντας χειρουργήσει συγγενικό του πρόσωπο και μου ζήτησε να τον φέρω σε επαφή με το γαλλικό Μουσείο. Δέχτηκα να τον βοηθήσω διότι θεώρησα το σχέδιο ενδιαφέρον για την Ελλάδα. Τον έφερα σε επαφή με τον τότε Γάλλο πρέσβη. Επισκεφθήκαμε μαζί τη συλλογή του, όπως την επισκέφτηκαν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πολλοί άλλοι. Μετά η συμμετοχή μου ήταν άνευ αντικειμένου και αποχώρησα.

Ο Ο. Βουδούρης δεν αποχώρησε. Διορίστηκε μέλος του Δ.Σ. του ιδρύματος “ΠΑΛΙΣ”. Στην ιστοσελίδα του ιδρύματος - η οποία σήμερα δεν λειτουργεί - αναγράφεται: