Ο Γιάνης Βαρουφάκης στην τηλεόραση του TPP (video)

Αρκετοί βιάζονται και μιλάνε για το ΜέΡΑ25, με βάσει αυτά που σερβίρουν οι πολιτικοί του αντίπαλοι ή με αυτά που φαντάζονται πως είναι. Μια αποκαλυπτική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης του Γιάνη Βαρουφάκη που δίνει απαντήσεις σε πολλά ζητήματα για το παρόν αλλά και για το μέλλον αυτού του πολιτικού εγχειρήματος, που κάθε καλοπροαίρετος καλό θα είναι να την δει....

Λίγο γέλιο με τα «fake news» μιας αριστεράς που αυτοαποκαλείται “συνεπής”…

Στην επόμενη βουλή όπως φαίνεται το μόνο αντιμνημονιακό κόμμα θα είναι το ΜέΡΑ25. Το ΚΚΕ είναι “κομμουνιστικό”, δεν είναι αντιμνημονιακό γιατί πιστεύει ότι όλα τα ζητήματα θα λυθούν με την “δευτέρα παρουσία” του υπαρκτού κομμουνισμού. Εξάλλου, το απέδειξε έμπρακτα με την στάση που κράτησε όχι μόνον στην κορύφωση του αντιμνημονιακού αγώνα, στο δημοψήφισμα του “ΟΧΙ”, αλλά και την προηγούμενη περίοδο των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων.

Ένα άλλο κομμάτι της Αριστεράς που πράγματι είχε ενεργό συμμετοχή σε αυτόν τον αγώνα, προσπάθησε ανεπιτυχώς να τον “καθοδηγήσει” με τα δικά της προτάγματα  που συμπυκνώνονται στο σύνθημα “έξω από το ευρώ – έξω από την ΕΕ”.  Η αποτυχία της καταγράφηκε στα αποτελέσματα των ευρωεκλογών, θα καταγραφεί ακόμα περισσότερο και στις εκλογές που έρχονται. Η κύρια πλευρά αυτής της αποτυχίας εντοπίζεται στο γεγονός ότι ενώ ο “ευρωσκεπτισμός” στην χώρα μας μεγαλώνει και έχει σημαντικά ποσοστά, μειώνεται η εμπιστοσύνη του κόσμου να αναθέσουν την πολιτική διαχείριση αυτού του ζητήματος σε αυτή την Αριστερά.

Διακαναλική Συνέντευξη Τύπου - ΜέΡΑ25 (video)

Συμβαίνει και αυτό: άλλο κόμμα ψηφίζεις και αλλού προστίθεται η ψήφος σου...

Δεν είναι αμερικανιά... είναι γνήσιο ελληνικό προϊόν!

Στον κοινοβουλευτισμό οι κανόνες της "αντιπροσώπευσης" προσδιορίζονται από τον εκλογικό νόμο. Μερικές φορές με πρόσχημα την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος, το σύστημα εμπεριέχει και ένα σύστημα αξιολόγησης της ψήφου, ώστε όλες οι ψήφοι να μην θεωρούνται ισοδύναμες και ισάξιες. Για παράδειγμα, ενώ υπάρχει η δυνατότητα να ψηφίσει κάποιος λευκό, άκυρο, στο τελικό αποτέλεσμα της κατανομής των βουλευτικών εδρών ανά κόμμα, αυτές οι ψήφοι δεν μετράνε.

Όμως μερικές φορές συμβαίνει κάτι χειρότερο. Έγκυροι ψήφοι αποδίδονται σε άλλα κόμμα, εντελώς διαφορετικά απ’ αυτά που ανήκουν. Ας δούμε πως συμβαίνει αυτό, στον ισχύοντα εκλογικό νόμο. Αφορά τους έγκυρους ψήφους που συλλέγουν τα κόμματα που δεν ξεπερνούν το όριο του 3%. Το σύνολο αυτών των ψήφων, στο οποίο ως ενιαίο ποσοστό συχνά  αντιστοιχούν πολλές έδρες ( μερικές φορές μπορεί να είναι  ισοδύναμο με το 2ο κόμμα), οι έδρες αυτές  κατανέμονται στα κόμματα που ξεπερνούν αυτό το όριο.

Το ψέμα του Κ.Κ.Ε για Βαρουφάκη

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ των διλημμάτων

Αναδημοσίευση από το "ThePressProject"

του Κωνσταντίνου Πουλή

Μία φορά κι έναν καιρό, πριν από πάρα πολλά χρόνια, ίσως αιώνες, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν κόμμα της αντιπολίτευσης και είχε αυταπάτες, είχα γράψει ένα κείμενο για τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη, στο οποίο το βασικό επιχείρημα ήταν πως το κόλπο του δικομματισμού είναι να παράγει διλήμματα-θρίλερ: να ισχυρίζεται πως αν εγώ έχω ατέλειες, ο αντίπαλος μου είναι ο διάολος ο ίδιος. Μπου ντουνιά τσαρκ φελέκ, όμως, ρόδα είναι ο κόσμος και γυρίζει, ακριβώς το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιεί ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Και είναι εξίσου παραπλανητικό.

Η κεντρική επικοινωνιακή γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο μπαμπούλας του Κυριάκου. Ευλόγως, διότι ο Κυριάκος είναι πράγματι ό,τι πιο αχώνευτο έχουμε σε πολιτικό, μετά τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Θα θέσω όμως το ίδιο ερώτημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ σάς ρωτάει: θέλετε να έρθει ο Κυριάκος; Και εγώ σας ρωτώ: θέλετε να ψηφίσετε ένα μνημονιακό κόμμα, επειδή ο άλλος είναι ακόμη χειρότερος;

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε ότι θέλει να συγκρίνουμε τα προγράμματα των δύο κομμάτων. Είναι πολύ λογικό, είμαι σίγουρος ότι θα βγει κερδισμένος από τη σύγκριση. Αλλά από πότε είναι λογικό να ψηφίζουμε με αυτό το κριτήριο; Και όσοι το προωθούν, το έλεγαν και πριν το ’15 αυτό ή είναι από τα επιχειρήματα που αλλάζουν ανάλογα με τη θέση που βρίσκεται κανείς; Διότι υπάρχει το παράδειγμα του λεωφορείου, όπου κανείς πιστεύει ότι το λεωφορείο είναι ασφυκτικά γεμάτο αν βρίσκεται ήδη μέσα, αλλά πιστεύει ότι χωράει μερικούς ακόμα αν βρίσκεται έξω. Δεν είναι ζήτημα άποψης, είναι ζήτημα προοπτικής. Εις ό,τι με αφορά, το θεωρώ κάπως εξευτελιστικό να αλλάζει κανείς γνώμη επειδή μετακόμισαν τα συμφέροντά του.

Αν το επιχείρημα είναι πως «εγώ είμαι χάλια αλλά ο άλλος είναι χειρότερος», είχαμε κι άλλους να μας τα πουν αυτά, τα λέγαν από παλιά.

Βαρουφάκης: Τις ανοησίες περί Νομισματοκοπείου τις έλεγε ο Φλαμπουράρης

Πηγή: η συνέντευξη του Γ. Βαρουφάκη στο “ΠΟΝΤΙΚΙ”.

Ως εμνευστή της ιδέας του Νομισμαοκοπείου έδειξε τον Αλέκο Φλαμπουράρη και όχι τον Παναγιώτη Λαφαζάνη λέγοντας συγκεκριμένα πως «η ιδέα του Φλαμπουράρη για τον Τσίπρα ήταν. Δεν ήταν του Παναγιώτη. Ο Παναγιώτης μετά είναι αυτό που είχε πει ο Φον Νόιμαν για τον Οπενχάιμερ. Ο Φον Νόιμαν ήταν πολύ σκληροπυρηνικός σε σχέση με τα πυρηνικά όπλα. Ο Οπενχάιμερ, που είχε ανακαλύψει την ατομική βόμβα, κάποια στιγμή είχε τύψεις. Και λέει ο Φον Νόιμαν για τον Οπενχάιμερ ότι παραδέχεται την αμαρτία για να αγκαλιάσει τη δόξα. Αυτό έκανε κι ο Λαφαζάνης. Δεν ήταν δική του ιδέα, μετά τον κατηγόρησαν, γι’ αυτό και είπε «ναι, εγώ το έκανα». Δεν το έκανε αυτός, τις ανοησίες τις έλεγε ο Φλαμπουράρης, γιατί έχω καταγράψει ακριβώς πώς είχε γίνει η ιστορία.».

Για την «εσωκομματική αντιπολίτευση της εποχής» που ασκούσαν, μεταξύ άλλων, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο κ. Βαρουφάκης υπογράμμισε:

Ποίος θυμάται την ...Ευαγγελία Αλεξάκη;

Πάνοπλες καθαρίστριες βιαιοπραγούν εναντίον ανυπεράσπιστων ανδρών των ΜΑΤ στις 10 Ιουλίου 2014 έξω από το υπουργείο Οικονομικών και παραπέμπονται για 18 παραβάσεις του Ποινικού Κώδικα

 περισσότερα εδώ: Καθαρίστρια ύψους 1,50 σακάτεψε άνδρα των ΜΑΤ!

Μετά από 5 χρόνια (2 Απριλίου 2019)...

Όλοι στα Δικαστήρια Ευελπίδων για τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα

Το μήνυμα της Ευαγγελίας Αλεξάκη για τις εκλογές της 7ης Ιούλη 2019

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα

Στα 57 μου χρόνια σε μια νύχτα απολύθηκα από την δουλεία μου μαζί με 595 συναδέλφισσες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Από την πρώτη στιγμή σφίξαμε τις γροθιές μας και είπαμε να παλέψουμε να πάρουμε πίσω τις δουλείες μας. Δεν σταματήσαμε να είμαστε στο δρόμο ούτε για μια μέρα, η πλειοψηφία της κοινωνία μας στήριξε ακούραστα. Όλα τα κόμματα κι οι οργανώσεις της αριστεράς στάθηκαν στο πλευρό μας, υποστήριξαν τη δικαίωση του αγώνα. Βρέθηκα στο πλάι ανθρώπων, εργαζόμενων, μεταναστών που αγωνίζονταν κι εκείνοι για τα δικαιώματα τους και τη δικαίωση τους. Έμαθα τι σημαίνει αλληλεγγύη, συμπαράσταση, ενότητα, συλλογικότητα.

Μετά τη δικαίωση το 2015 και την επιστροφή στις δουλειές μας, το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ φέρνει στη βουλή για ψήφιση το τρίτο μνημόνιο. Το 62% του Όχι του λαού γίνεται σε μια νύχτα Ναι. Είχα από καιρό πριν αποφασίσει οτι αγώνας για τη δουλειά μου δεν ήταν μια συντεχνιακή διεκδίκηση, ήταν ένας αγώνας για τα δικαιώματα των εργαζόμενων, ένας αγώνας για το μέλλον των παιδιών μας, μέχρι να έρθει η κοινωνική ανατροπή.

Το παράλληλο σύστημα πληρωμών μπορεί να σώσει ή να καταστρέψει το ευρώ

του Γιάνη Βαρουφάκη από το "www.project-syndicate.org"

μετάφραση από το "ThePressProject"

Είναι ένα παράξενο συναίσθημα, να βλέπεις το σχέδιό σου να χρησιμοποιείται για να κάνει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που είχες στο μυαλό σου. Και αυτό είναι το συναίσθημα που με διακατέχει από τότε που έμαθα ότι η ιταλική κυβέρνηση σχεδιάζει μια παραλλαγή του παράλληλου συστήματος πληρωμών που είχα προτείνει για την Ελλάδα το 2015.

Η ιδέα μου ήταν η δημιουργία ενός ψηφιακού συστήματος πληρωμών συνδεδεμένου με το φορολογικό μητρώο, με σκοπό τη δημιουργία δημοσιονομικού χώρου για τις χώρες της ευρωζώνης οι οποίες το χρειάζονταν, όπως η Ελλάδα και η Ιταλία. Το ιταλικό σχέδιο, ωστόσο, θα χρησιμοποιούσε το παράλληλο σύστημα πληρωμών με στόχο τη διάλυση της ευρωζώνης.

Σύμφωνα με την πρότασή μου, κάθε αριθμός φορολογικού μητρώου που αντιστοιχεί είτε σε εταιρία είτε σε ιδιώτη, θα συνδεόταν αυτόματα με έναν λογαριασμό δημοσίου και έναν κωδικό PIN, με τον οποίον θα μπορούσαν να μεταφέρονται ποσά από τον έναν λογαριασμό δημοσίου στον άλλον, ή ακόμα και προς το κράτος.

Ένας τρόπος πίστωσης των λογαριασμών θα ήταν με την πληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών σε αυτούς. Οι φορολογούμενοι, στους οποίους χρωστάει το κράτος, θα μπορούσαν να επιλέξουν να πιστωθεί απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό, ένα μέρος ή το σύνολο των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς αυτούς, αντί να περιμένουν μήνες μέχρι να πιστωθεί ο τραπεζικός τους λογαριασμός. Με αυτόν τον τρόπο, πολλές ληξιπρόθεσμες οφειλές θα τακτοποιούνταν άμεσα και με αυτόν τον τρόπο θα αποκαθίστατο η ρευστότητα της εγχώριας οικονομίας.

Τις πταίει για τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ;

Άνοιξη του 15

Αναδημοσίευση από το  «ThePressProject»

της Σίσσυ Βελισσαρίου,

υποψήφια του ΜέΡΑ25 στην Β1 Αθηνών

Ο Ελληνικός λαός που δεν πρόλαβε να χωνέψει το πρόγραμμα παροχών του ΣΥΡΙΖΑ και να καταλάβει επαρκώς ότι είναι για το καλό των πολλών; Ο Ελληνικός λαός που, αν και «τσέπωσε» την 13η σύνταξη, αποδείχτηκε αχάριστος μαυρίζοντας τον ευεργέτη του και ρίχνοντάς το στην επάρατη; Το επικοινωνιακό έλλειμα της κυβέρνησης, δηλ. αυτό που η κ. Γεροβασίλη περιγράφει στην «αχτύπητη» Συριζαϊκή διάλεκτο ως εξής: «η σκληρή δουλειά που κάναμε δεν επικοινωνήθηκε καλά από τους υπουργούς» ; Η συμφωνία των Πρεσπών; Ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν κατάλαβε την αξία του ευρωκομουνισμού και των συμμαχιών λόγω του κακού παρελθόντος του στο αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, όπως διατείνεται ο εμπνευστής συλλογής υπογραφών στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ από παλιούς Ρηγάδες; Τα ΜΜΕ που ελέγχει ο αντίπαλος; Η «το ζαβό το ριζικό μας / Φταίει ο Θεός που μας μισεί! /Φταίει το κεφάλι το κακό μας»;

Ας σοβαρευτούμε τώρα. Ο λαός είναι ο ίδιος λαός που ψήφισε 62% ΟΧΙ στο εμβληματικό για την ιστορία αυτής της χώρας δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015 και ο ίδιος που έδωσε δυο συντριπτικές νίκες στο ΣΥΡΙΖΑ την ίδια χρονιά, έχοντας μετατρέψει ένα κόμμα του 4% σε κόμμα εξουσίας από το 2012 και μετά. Η συμφωνία των Πρεσπών, παρά τις εθνικιστικές οιμωγές και τα κακόγουστα πατριωτικά show, αποδείχτηκε ότι ελάχιστα επηρέασε το αποτέλεσμα. Τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ είναι ακριβώς τα ίδια με αυτά που είχαν εξαπολύσει την τερατώδη, συστηματική τρομοκράτηση του λαού κατά του ΟΧΙ για να πάρουν τη μεγαλειώδη απάντηση της μέγιστης πλειοψηφίας του λαού. Οι «Γέφυρες» με φθαρμένους εκπροσώπους του ΠΑΣΟΚ, «διανοούμενους» του Σημιτισμού στα αζήτητα και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις είναι η αυτούσια συνταγή της Κυρκικής εκδοχής του ευρωκομμουνισμού στη χώρα μας, ενώ οτιδήποτε άλλο απλώς μια φαντασίωση στα κεφάλια κάποιων ανανεωτικο-εκσυγχρονιστών που και πάλι απέτυχαν. Όσο για το επικοινωνιακό έλλειμα, συνέβη ακριβώς το αντίθετο: υπήρχε πλεόνασμα τύπου Πολάκη. Εκτός αν νομίζει κανένας ότι ο εν λόγω έκανε και κυρίως έλεγε όσα έλεγε εξαιτίας της «αυθορμησιάς» του. Όπως όμως έχει αποδείξει περίτρανα το παράδειγμα Τραμπ αυτές οι «εκρηκτικές» συμπεριφορές είναι προσεκτικά στοχευμένες σε συγκεκριμένα ακροατήρια και εξυπηρετούν τον κεντρικό επικοινωνιακό σχεδιασμό.

ΣΥΡΙΖΑ, Κόμμα, Κράτος

Mετά τη Διακυβέρνηση, τι;

Του Γιάννη Μαυρή

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως μαζικό δημοκρατικό κόμμα της Αριστεράς,στηρίζεται στις κοινωνικές δυνάμεις και δεν εξαρτά την επιβίωσή του από κάθε είδους σχέση με τους κρατικούς μηχανισμούς. (…)

3.Ο ΣΥΡΙΖΑ στην περίπτωση που συμμετάσχει στη διακυβέρνηση της χώρας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την οργανωτική και πολιτική του αυτονομία έναντι της κυβέρνησης και του κράτους. (…)

Τα στελέχη που κατέχουν αμειβόμενη κυβερνητική θέσηή αξίωμα (μέλος Υπουργικού Συμβουλίου ή μέλος ΔΣ Δημόσιου Οργανισμού / Διεθνούς Οργανισμού ή Ανεξάρτητης Αρχής / ΔΕΚΟ / ΝΠΔΔ / Γενικοί και Ειδικοί Γραμματείς Υπουργείων, Υφυπουργοί),

δεν μπορεί να υπερβαίνουν το 25% των μελών κάθε οργάνου του κόμματος.

(Καταστατικό του ΣΥΡΙΖΑ, Άρθρο 27)

Στις πρόσφατες τριπλές εκλογές, αποκαλύφθηκε αυτό που ήταν γνωστό εδώ και καιρό: ότι δηλαδή η θέση του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο συνεχώς μεταβαλλόμενο κομματικό σύστημα, είναι επισφαλής και κάθε άλλο παρά παγιωμένη. Ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκε, ως νεοπαγές κόμμα, στην περίοδο της κρίσης, η σχέση που διαμόρφωσε με το κράτος, καθώς και η πλήρης εγκατάλειψη κάθε έννοιας οργάνωσης, καθιστούν καίριο το ερώτημα, τι θα συμβεί μετά την εκλογική ήττα και την αποχώρησή του από την διακυβέρνηση.

1. Κόμματα-καρτέλ, κόμματα του κράτους

Τα σύγχρονα κόμματα εξουσίας, ακολουθούν τις τελευταίες τρεις δεκαετίες μια κίνηση που τα απομακρύνει από την κοινωνία και τα φέρνει πιο κοντά στο κράτος. Ενώ οι δεσμοί τους με την κοινωνία έχουν αποδυναμωθεί, οι δεσμοί τους με το κράτος έχουν ενισχυθεί, στο βαθμό που τα κόμματα δεν λειτουργούν πλέον ως αντιπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών. Αντιθέτως, έχουν απορροφηθεί από το κράτος και ενεργούν ως (ημι)κρατικοί οργανισμοί, έχουν μετατραπεί σε κόμματα-καρτέλ.

Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στα Βαλκάνια καλά κρατούν…

Το "Μακεδονικό" ξεχάστηκε στην χώρα μας παρ' όλο ότι κάποιοι περίμεναν ότι θα έβαζε την σφραγίδα του στις εκλογές που έρχονται. Όμως οι εξελίξεις προχωρούν, άλλα  - ο καθένας για τους δικούς του λόγους -  κάνει πως δεν τις βλέπει...    



«Μίλησα με τον συνάδελφό μου, Ζόραν Ζάεφ, την περασμένη εβδομάδα, για να φυλάξουμε τον εναέριο χώρο της Βόρειας Μακεδονίας όταν φθάσουν τα νέα αεροσκάφη. Αυτό θα είναι καλό για αυτούς και για εμάς», είπε ο Μπορίσοφ.
Περισσότερα εδώ:

1. Βουλγαρία και Ελλάδα διαφωνούν για τη φύλαξη του εναέριου χώρου μας

Για τον τσάρο Σαμουήλ, τον Άγιο Κλήμη και τον Άγιο Ναούμ βρέθηκε μια συμβιβαστική λύση, αλλά σκοντάψαμε στον Γκότσε Ντέλτσεφ.

Η απάντηση στο ερώτημα:

«Είναι Σλαβομακεδόνας ή Βούλγαρος;», έχει γίνει μια απειλή για τη Συνθήκη Καλής Γειτονίας στη συζήτηση της Κοινής Επιτροπής μεταξύ Βουλγαρίας και Βορείου Μακεδονίας προκειμένου η χώρα να προχωρήσει στην ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Εκατερίνα Ζαχαρίεβα δήλωσε ότι εάν δεν αναγνωρισθεί ο Γκότσε Ντέλτσεφ ως Βούλγαρος, θα αποχωρήσει η Βουλγαρία από την Επιτροπή και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ προχώρησε ακόμη περισσότερο απειλώντας με βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ.
Περισσότερα εδώ:

2. Η Συνθήκη με τη Βουλγαρία σκόνταψε στον Γκότσε Ντέλτσεφ

Η ανατρεπτική δυναμική του αστάθμητου

του Νίκου Θεοτοκά

(πρώτη δημοσίευση: περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ, 17 Δεκεμβρίου 2016)

Τα τελευταία –πολλά πλέον– χρόνια όλο και χάνονται, νομίζω, οι συνέχειες με τους καιρούς στους οποίους αναφέρθηκαν οι ομιλητές του συνεδρίου ιστορίας της Νεολαίας της ΕΔΑ. Φράσεις όπως «ο ρόλος της αριστερής νεολαίας» συνεχίζουν να παραπέμπουν σε σημασίες που, σε μας τους παλιούς και τους παλιότερους, φαίνονται αυτονόητες. Παραπέμπουν δηλαδή σε μια αυστηρά ιστορική έννοια της νεολαίας, σε συλλογικότητες, σε προτάγματα συνδεδεμένα με την αλλαγή, στη διεύρυνση και εμβάθυνση της δημοκρατίας, στη ρήξη με τους αρχαϊσμούς, στα δικαιώματα και στην προκοπή των ανθρώπων, στην προοπτική του σοσιαλισμού.

Φοβάμαι ότι, σήμερα, όλα τούτα δεν αποτελούν παρά κελύφη σημασιών, το περιεχόμενο των οποίων έπαψε να νοηματοδοτείται από τους ανοικτούς ορίζοντες κοινωνικών προσδοκιών. Το «αύριο» μοιάζει κλειστό, σκοτεινό, απρόσιτο. Και οι ιδεολογίες δεν ζωογονούνται από το μέλλον· επιβιώνουν και αναπαράγονται με υλικά και νοήματα ενός παρελθόντος που, όλο και περισσότερο, θολώνει στις εικόνες της αφαίρεσης και χάνει τις συνδέσεις του με την εμπειρία. Είναι το τέλος των ιδεολογιών ή το ξεκίνημα της ανανέωσης; Θα θυμηθώ μόνο τις αφηγήσεις φίλων που δεν είναι πια ανάμεσά μας, του Άγγελου Ελεφάντη ή του Φίλιππου Ηλιού για τον Μίμη Δεσποτίδη. «Το κόμμα –οι συλλογικότητες της Αριστεράς, θα μετέγραφα– είναι εκείνος ο ένας που θα ψάξει, θα βρει, θα πείσει και θα φέρει στον αγώνα άλλον έναν». Λόγια που πολλές και πολλοί κρατούν ως βίωμα.

Πες τα Έλενα, κι ας μην σε ακούει κανείς...

Τον Απρίλιο του 2012 η Έλενα Παναρίτη, βουλευτής ΠΑΣΟΚ αντιδρά στο «μνημόνιο ΙΙ» που υπογραφεί η κυβέρνηση Παπαδήμου. Τα media την εξαφανίζουν. Δεν εκλέγεται βουλευτής...

Την άνοιξη του 2015 η Παναρίτη “σταυρώνεται” από μια ετερόκλητη συμμαχία εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, από ακραίους νεοφιλελεύθερους ως σκληρούς “μαρξιστές” που απέβλεπε στην πολιτική αποδόμηση του Γιάνη Βαρουφάκη. (περισσότερα εδώ: “Θυσιάζεται” ο Βαρουφάκης με την ανοχή της "αριστερής πλατφόρμας" για να ανοίξει ο δρόμος για μια “αρκετά επώδυνη” συμφωνία;

Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά;

ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ...

Ένα 16μπαρο ενάντια στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ ετοιμάζεται λογικά να χώσει η αγαπημένη μας Κατερίνα Στικούδη, μετά το ερυθρό attend που έκανε προχτές το βράδυ (Δευτέρα 10 Ιουνίου). Η τραγουδίστρια και εσχάτως ράπερ επισκέφθηκε την έδρα του ΚΚΕ στον Περισσό μαζί με τον σύζυγό της Βαγγέλη Σερίφη (κατά κόσμον Dj Rico – μέλος των Goin’ Through και Νέβμα), στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί ένα πραγματικά αξιομνημόνευτο παρεάκι, το οποίο προφανώς είναι και φανερά καλύτερο από το δικό σας.

η συνέχεια εδώ:

Τρελο παρεάκι με Κατερίνα Στικούδη και Δημήτρη Κουτσούμπα έζησε προχτές ο Περισσός

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗΣ: Ο Αλέξανδρος Μπίστης εξηγεί γιατί εντάσσεται στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΜέΡΑ25

του Αλέξανδρου Μπίστη

Ας ξαναμετρηθούμε, λοιπόν! (Γιατί με το ΜέΡΑ25)

Διανύουμε τον δέκατο χρόνο της πολιτικής και οικονομικής κρίσης. Η κυρίαρχη πολιτική καθορίζεται ακόμα από την χωρίς όρια συσσώρευση πλούτου και όχι από τον αγώνα για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων. Η διαιρετική τομή μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας είναι ακόμα απούσα από την κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Οι δυνάμεις της οργανωμένης Αριστεράς αδυνατούν να περιγράψουν, έστω σε αδρές γραμμές, το τι πρέπει να κάνουμε αυτή τη στιγμή που μιλάμε ώστε να μπορούμε κάποια στιγμή να αρθρώσουμε τη λέξη «σοσιαλισμός» χωρίς να αιθεροβατούμε και να εξηγήσουν το πώς θα μοιάζει αυτός, ώστε να καταλάβουμε όλοι γιατί αξίζει τον κόπο να εργαστούμε και να αγωνιστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως είναι φυσικό, ενισχύονται οι δυνάμεις που καλλιεργούν το μίσος και τον διχασμό. Η ανατροφοδότηση του εκφασισμού της κοινωνίας ξεκινάει από τη μονιμοποίηση της περιθωριοποίησης του ενός τρίτου της ελληνικής κοινωνίας, τη μαζική μετανάστευση των νέων γενιών και την κυριαρχία της εργασιακής ζούγκλας και φτάνει μέχρι την αδιαφορία για την απάνθρωπη κατάσταση στα κέντρα κράτησης προσφύγων, την ανοχή στην εφιαλτική δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στον αποθρασυμένο σεξισμό και στην πατριαρχία.

Σε αυτή τη συγκυρία, συμπορεύομαι εκλογικά με το ΜέΡΑ25, παρ’ ότι δεν ήμουν μέλος του, επειδή:

Αλέκος Αλαβάνος: «Ζωή, Γιάνη ακολουθείστε τον δρόμο της ενότητας και της γενναιότητας»

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου: 

«Ζωή, Γιάνη ακολουθείστε τον δρόμο της ενότητας και της γενναιότητας»

«Οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ ενός προγράμματος Αναγέννησης και Ανασυγκρότησης σε αντιδιαστολή με τον κακοήθη υφεσιακό σχεδιασμό των δανειστών δεν πρέπει να επαναλάβουν σε μικρογραφία και γελοιογραφία την νοσηρή παθολογία του Συριζα: έρωτα για την εξουσία και τις καρέκλες, ηγεμονισμό, περιαυτολογία, προσωποκεντρισμό.

Ο Στάθης Σταυρόπουλος για το ΜέΡΑ25

Με τον Στάθη Σταυρόπουλο μας χωρίζει μια άβυσσος σε πολλά ζητήματα. Αρκετές φορές έχουμε ασκήσει δριμεία κριτική στα γραφόμενά του. Τον Μάη του 15 τον είχαμε χαρακτηρίσει ως τον ΡανΤανΠλαν του ΣΥΡΙΖΑ («Στάθης: Ο ΡΑΝ ΤΑΝ ΠΛΑΝ του ΣΥΡΙΖΑ...») , γιατί τότε κατηγορούσε τον Βαρουφάκη ότι «άδειασε» τον Τσίπρα, επειδή ως υπουργός είχε δηλώσει δημόσια ότι το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» δεν βγαίνει...

 Όμως, όπως αποδεικνύεται με τις τελευταίες δηλώσεις του, μάλλον αυτός ο χαρακτηρισμός σήμερα αντιστοιχεί στους πρώην συντρόφους του στην ΛΑΕ (αλλά και άλλους αριστερούς), οι οποίοι όχι μόνον συνεχίζουν να επιμένουν σε πολιτικές που έχουν προ πολλού χρεοκοπήσει, αλλά κυρίως γιατί δεν αντιλαμβάνονται τίποτα για τους όρους και τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην συγκυρία του τέλους της διακυβέρνησης της “πρώτης φοράς αριστεράς”.

Κάποιοι παλιοί σύντροφοί του, κατηγορούν τον Στάθη ότι είναι «άλλος ένας κωλοτούμπας ψευτο αριστερούλης που ξερογλύφεται τον μισθό του βουλευτή. Αρκετά χρόνια πληρώνουμε το είδος αυτό». Δεν νομίζουμε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση του αντιστοιχούν παρόμοιοι χαρακτηρισμοί. Το μέγεθος της “υπέρβασης” που έκανε εμπεριέχει πολλά στοιχεία “αυτοακύρωσης”. Μια παρόμοια πράξη απαιτεί πολιτικό θάρρος το οποίο ούτε διαθέτουν, ούτε μπορούν ν’ αντιληφθούν την σημασία του. Γιαυτό συνεχίζουν να παραμένουν “εγκλωβισμένοι” στα δικά τους “λευκά κελιά” που οι ίδιοι οικοδόμησαν...

Τα αδιέξοδα ενός ...απατημένου

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

ένα σχόλιο για το κείμενο του του Θανάση Σκαμνάκη:

«Η Αριστερά ως σχέση»

Αν είσαι ερωτευμένος με κάποιον και αυτός σου ρίχνει την μια ροχάλα μετά την άλλη και σε απατάει συστηματικά, τότε υπάρχει πρόβλημα στη "σχέση". Αυτό συμβαίνει με την ΑΡΙΣΤΕΡΑ και την ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ. Αυτή είναι η πραγματική σχέση, που την κρατάει κρυφή στο κείμενό του ο Θανάσης Σκαμνάκης. Όλα τ' άλλα είναι απλές φαντασιώσεις του απατημένου, που δεν μπορεί να βρει διέξοδο στον πραγματικό του έρωτα...

Κάποιοι αριστεροί που έχουν δει το πρόβλημα στη σχέση τους με την "εργατική τάξη", προσπαθούν να φτιάξουν – για καβάτζα - μια άλλη παράλληλη σχέση με το "έθνος",  για να το 'χουν δίπορτο...  Παραμιλούν φωναχτά για το πως σχετίζεται το "ταξικό" με το "εθνικό" και για άλλα ωραία παρόμοια, αλλά έχουν μπλέξει τα μπούτια τους. Τα αδιέξοδα είναι κοινά...

Τα κομματικά ιερατεία, αντιδρούν όπως Ι. Σύνοδος στο νομοσχέδιο για την λύση των "ΝΕΚΡΩΝ ΓΑΜΩΝ"...

Τα «μουγγά» τραγούδια βρήκαν τη φωνή τους

Τη μιλούσατε στο σπίτι;

Στο σπίτι η γιαγιά μου δεν ήξερε γρι ελληνικά, δεν την άκουσα ποτέ να τα μιλάει. Ο παππούς μου ήξερε ελληνικά αλλά και τη συγκεκριμένη γλώσσα – τελικά δεν ξέρω αν πρέπει να την ονομάζουμε… Εγώ θα την πω «μακεδόνικα».

Να την πούμε ακατανόμαστη;

Ακατανόμαστη, απαγορευμένη. Ο μπαμπάς μου και η μαμά μου τη μιλούσανε. Γενικότερα οι μεγαλύτεροι σε ηλικία τη μιλούσανε μεταξύ τους αλλά όταν κόντευε κάποιος ξένος, γύριζαν κατευθείαν στην ελληνική.

Από ντροπή; Από φόβο; Από τι;

Από φόβο. Εμποτισμένος είναι ο φόβος. Ενέσιμος και βραδείας απελευθέρωσης.

Η Χρυσούλα Παπαδοπούλου μιλάει στο ΑΣΣΟΔΥΟ για το «Chepkalo Projects» και νικάει το σκοτάδι

του Χαρίλαου Τρουβά

Αναδημοσίευση από το "ΑΣΣΟΔΥΟ"

Φτάνω αργοπορημένος στην πρώτη συναυλία τού «Chepkalo Projects». Μπαίνοντας στο φιλόξενο χώρο τού ΖΠ 87 στα Εξάρχεια, νιώθω κάτι πρωτόγνωρο. Δεν είναι μόνο οι μελωδίες, οι ρυθμοί, οι φωνές, που με συνεπαίρνουν. Είναι και το ίδιο το κοινό που παρακολουθεί σα να μετέχει, λες, σε κάποια συνωμοσία. «Κάπως έτσι θα `τανε και στις μπουάτ τον καιρό της χούντας», σκέφτομαι. Στο ούτι ο Κώστας Τσαρούχης ζωγραφίζει, η Μυρτώ Αλεβίζου με τα κρουστά της σε ξεσηκώνει να χορέψεις ή τουλάχιστο να λικνιστείς, στη φωνή της Κατερίνας Τζιβίλογλου μένεις ενεός, ενώ η μπριόζα Χρυσούλα Παπαδοπούλου φαίνεται να ηγείται του σχήματος, αφού παίζει κιθάρα, τραγουδά εξ ημισείας με την Κατερίνα και προλογίζει ή επιλογίζει τα τραγούδια, επιχειρώντας μια αυτοσχέδια μετάφραση των στίχων που εκφέρονται σ` αυτή την ακατάληπτη – για μένα τουλάχιστον – γλώσσα. Τη συναντώ λίγο καιρό μετά, γεμάτος απορίες.

Τέτοιο κλίμα είχα καιρό να ζήσω σε συναυλία. Σχεδόν συνωμοτικό.
Δεν πρόλαβα να το καταλάβω εγώ αυτό. Ήταν κάτι που το δουλεύω στο κεφάλι μου δυόμισι χρόνια. Ξεκίνησα να κάνω κάποιες ηχογραφήσεις στο σπίτι με αφορμή τραγούδια, μουσικές, που άκουγα μικρή. Μεγάλωσα στη Φλώρινα, γεννήθηκα στο χωριό, στο σπίτι – μάλιστα είναι μια ωραία ιστορία για να ειπωθεί: 6 Δεκέμβρη, χιόνιζε πολύ εκείνη τη μέρα κι ο πατέρας μου ετοιμαζόταν να πάει επίσκεψη στο θείο μου το Νίκο, που γιόρταζε, κι η μάνα μου του `πε: «Πού πας; Κάτσε εδω πέρα, θα γεννήσω».