ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Γιατί αγωνιστήκαμε




Μάο, Μαρκούζε, Μαρξ

Το 1968, ο ορθόδοξος μαρξισμός ήταν σε θέση να συναντηθεί με την αμερικανική κοινωνιολογία, τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τη Βρετανική Νέα Αριστερά, καθώς και τη σκέψη που ήρθε από τον Τρίτο Κόσμο.

Σήμερα θα μπορούσε κανείς να χλευάσει την κοινή εμφάνιση των Μάο, Μαρκούζε και Μαρξ στα πλακάτ μας. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό είχε κάποια νόημα: Μάο, γιατί παρά την αναταραχή που προκάλεσε η Πολιτιστική Επανάσταση (για την οποία εμείς δεν γνωρίζαμε παρά πολύ λίγα,) πραγματικά χρειάζονταν να βομβαρδίσουμε το γενικό επιτελείο, το οποίο είχε κλειστά αυτιά σε ό,τι λέγαμε. Μαρκούζε, γιατί φέρνοντας στην πολιτική τη νέα και απαραίτητη διάσταση της ευτυχίας - πέρα ​​από την εξουσία και τα χρήματα - εμπλούτισε σε μεγάλο βαθμό την ιδέα της ελευθερίας. Και Μαρξ, γιατί ό,τι επιθυμούσαμε, μπορούσε να φαίνεται εφικτό, αλλά ήταν πολιτικά αδύνατο μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

Της Luciana Castellina.
Αναδημοσίευση από το "antapocrisis.gr"

Στις δεκαετίες που πέρασαν ζήσαμε μια μακρόσυρτη ταφή του 1968. Και με την πεντηκοστή επέτειο φτάσαμε σε κάτι σαν μια θριαμβευτική κηδεία με κρατική δαπάνη. Κάποιοι από τους νεκροθάφτες είναι άνθρωποι που έπαιξαν ηγετικό ρόλο στο κίνημα.

Με τη σημασία και το νόημά της να μειώνεται, είναι δύσκολο να εξηγήσω γιατί αυτή η εξέγερση ενέπλεξε μια ολόκληρη γενιά σε όλες τις ηπείρους μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σήμερα, το κυρίαρχο ρεύμα θυμάται μερικά καλά από το '68, αλλά μόνο τα πιο αδύναμα και ανώδυνα – μια ελευθεριάζουσα ατομικότητα - και ακυρώνει τα πάντα μέσα σε αυτό το κίνημα που ήταν πραγματικά δύσκολα και επικίνδυνα για το σύστημα. Στην Ιταλία, το '68 το θυμόμαστε απλά ως ναρκωτικά, σεξ, και Rock and Roll - μια εξέγερση ενάντια στους γονείς και στους δασκάλους.

Μπορούμε συνεπώς να καταλάβουμε γιατί η πεντηκοστή επέτειος δεν ενδιαφέρει καθόλου τη σημερινή νεολαία. Ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο αυτής της ατομικής ελευθερίας, έχουν ήδη πάρει αυτό που ήθελαν.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Σήμερα πάλι δεν έκατσε το ΛΟΤΤΟ...


Μία απ' τα ίδια...



Η σημερινή 24η απεργία δεν ήταν διαφορετική απ' αυτήν της πρωτομαγιάς.

Ούτε οι διακηρύξεις της “κοινωνικής συμμαχίας” και οι αφίσες με τις οποίες γέμισε την Αθήνα, ούτε οι μαχητικές καταγγελίες της, συγκίνησαν τον κόσμο και δεν μπόρεσαν να τον κάνουν να κατεβεί στις συγκεντρώσεις – πορείες που είχαν προαναγγελθεί τις προηγούμενες μέρες. Οι θαμώνες στις καφετέριες δίπλα στην πλατεία Κλαυθμώνος ήταν περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους. Οι περισσότεροι για την ...Ιταλία συζητούσαν.

Η ...ηθική που ενώνει την “εφημερίδα των συντακτών” με το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”




Η “εφημερίδα των συντακτών” στις 28/5/2018 δημοσιεύει με υπογραφή της (efsyn.gr) ένα σχετικά σύντομο κείμενο, το οποίο λίγα γράφει αλλά υπονοεί πολλά:

Μια μέρα πριν, 27/5/2018, το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” είχε δημοσιεύσει ένα ανάλογο:

Εκείνες τις μέρες στην Ισπανία άλλο ήταν το “πρώτο θέμα”, η πολιτική διαχείριση ενός σκανδάλου διαφθοράς για το οποίο η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί: Συνολικά 351 έτη φυλάκισης επιβλήθηκαν σε 29 κατηγορούμενους που εμπλέκονται στο σκάνδαλο, πολλοί από τους οποίους υπήρξαν στο παρελθόν υψηλόβαθμα στελέχη του Λαϊκού Κόμματος. Ο πρώην ταμίας του Λαϊκού Κόμματος, Λουίς Μπάρθενας καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 33 ετών για ξέπλυμα χρήματος και δωροδοκία, και πρόστιμο 44 εκατ. ευρώ. Σε 38 έτη φυλάκισης καταδικάστηκε ο προερχόμενος από το Λαϊκό Κόμμα πρώην δήμαρχος περιοχής της Μαδρίτης, Γκιγιέρμο Ορτέγκα, ενώ η Άνα Μάτο, τέως υπουργός Υγείας διετάχθη να επιστρέψει 28.000 ευρώ, καθώς κρίθηκε ότι επωφελήθηκε από την υπόθεση.

Το γιατί το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” ασχολήθηκε με την “βίλα” του Ιγκλέσιας, δεν θα το σχολιάσουμε. Όμως γιατί μια σοβαρή εφημερίδα έγινε ξαφνικά “ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρι”, χρησιμοποιώντας μάλιστα δημοσιογραφικές μεθόδους που η ίδια έχει αποκηρύξει;

Συγκεκριμένα,

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

Ο Γιάνης Βαρουφάκης για τις εξελίξεις στην Ιταλία




Ο Γιάνης Βαρουφάκης σε πρόσφατο κείμενό του για τις πολιτικές εξελίξεις την Ιταλία,
μεταξύ άλλων επισημαίνει:

Ο Πρόεδρος Mattarella δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να ασκήσει βέτο στο σχηματισμό κυβέρνησης 5S-Lega με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει χώρος σε μια ευρωπαϊκή χώρα για παρόμοια ρατσιστικά μορφώματα, αλλά άσκησε βέτο στο σχηματισμό κυβέρνησης που υποστηρίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών για έναν άλλο λόγο: Σε τι βασίστηκε αυτή η απόρριψη ; Στο γεγονός ότι ο εν λόγο κύριος που προτάθηκε για υπουργός οικονομικών, αν και είναι πρόσωπο που διαθέτει τα απαραίτητα γιαυτή την θέση προσόντα, και παρά τη δήλωσή του θα συμμορφωθεί με τους κανόνες της ευρωζώνης της ΕΕ, είχε εκφράσει στο παρελθόν αμφιβολίες σχετικά με την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και ήταν ευνοϊκά προσκείμενος για ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ, αν αυτό απαιτηθεί.

Θρίλερ με τον «Ιταλό Βαρουφάκη»!



Αναδημοσίευση από το "www.sofokleousin.gr"

Ένα πολιτικό και οικονομικό θρίλερ βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ρώμη, καθώς ο Ιταλός πρόεδρος, Σέρτζιο Ματαρέλα, δέχεται ασφυκτική πίεση από τα δύο κόμματα του νέου κυβερνητικού συνασπισμού να εγκρίνει την τοποθέτηση στη θέση του υπ. Οικονομικών του 81χρονου οικονομολόγου Πάολο Σαβόνα, που ήδη αποκαλείται στην Γερμανία «Ιταλός Βαρουφάκης» και προκαλεί δέος στην αγορά ομολόγων με τις αντισυμβατικές ιδέες του.

Όπως μετέδωσε αργά χθες βράδυ το Reuters, ο πρόεδρος Ματαρέλα βρέθηκε το Σάββατο μπροστά σε εντεινόμενη πίεση από το Κίνημα Πέντε Αστέρων και την Λέγκα να εγκρίνει το διορισμό του Σαβόνα. Τα δύο κόμματα δεν δίνουν άλλη εναλλακτική πρόταση για τη νευραλγική θέση του υπ. Οικονομικών, θέτοντας τον πρόεδρο μπροστά στο δίλημμα: «Σαβόνα, ή νέες εκλογές».

Τυπικά, ο Ιταλός πρόεδρος δεν έχει αρμοδιότητα να ζητήσει αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα που προτείνεται από το νέο πρωθυπουργό, Τζιουζέπε Κόντε, αλλά καθυστερεί την έγκρισή του, επειδή διαφωνεί με την τοποθέτηση του Σαβόνα.

Κill ‘em’ all: Η ελληνοσερβική φιλία, η σφαγή στη Βοσνία, και η ελπίδα μοιρασιάς του κράτους της Μακεδονίας


Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Ο Πέτρος Παπακωσταντίνου και η “Νεα Αριστερα”




Ένα πρόσφατο άρθρο του Πέτρου Παπακωσταντίνου «Από τη Νέα Αριστερά στο νεοσυντηρητισμό» επικεντρώνεται στις μεταμορφώσεις διανοουμένων και ιδεολογικών ρευμάτων που συνδέθηκαν με το 1968. Ο Π.Π. καταγράφει μια πληθώρα αξιόλογων κριτικών παρατηρήσεων που δεν μπορεί να τις αγνοήσει ή να τις παρακάμψει όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την Αριστερά του 21ου αιώνα. Όμως η μέθοδος που χρησιμοποιεί, μερικές φορές περιορίζει ή ακόμα και ακυρώνει την αξία τους. Μερικές κριτικές επισημάνσεις για για αυτό το ζήτημα:

Ο Πέτρος Παπακωσταντίνου με τον όρο “Νέα Αριστερά” επιχειρεί να αποδώσει «κοινή ταυτότητα» σε κινήματα, πολιτικούς μηχανισμούς ή πρόσωπα, για τα οποία πολλές φορές οι διαφορές που τα χωρίζουν είναι πολύ μεγαλύτερες από τα στοιχεία που τα ενώνουν. Μια ταυτότητα που τα ίδια τα υποκείμενα που αναφέρει, ποτέ δεν επιχείρησαν να την συγκροτήσουν. Ούτε καν το ήθελαν...

Ο προσδιορισμός “Νέα Αριστερά” που χρησιμοποιεί, αν και αναγνωρίζει την πολυμορφία της, δεν απαντά στο ερώτημα γιατί όλα αυτά χωρούν στο ίδιο τσουβάλι/ρεύμα : «Στην εξαιρετική ποικιλομορφία της, η Νέα Αριστερά αποτέλεσε την πολιτική και ιδεολογική έκφραση ενός μαζικού, κοινωνικού ρεύματος αντικαπιταλιστικών- αντιγραφειοκρατικών αναφορών, που αναστάτωσε τις βιομηχανικά αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, από τις ΗΠΑ και το Μεξικό, μέχρι την Τσεχοσλοβακία και την Ταϋλάνδη».

Βρισκόμαστε σε μια εποχή που τα “εκατό λουλούδια” προσπαθούν ν' ανθίσουν, που οι μεγάλες βεβαιότητες έχουν χαθεί και μαζί μ' αυτές οι αντίστοιχες διαχωριστικές γραμμές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αναταραχή έχει κοπάσει και ο ανταγωνισμός που θα γεννήσει το “νέο” έχει μειωθεί. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Το ετερόκλητο “τσουβάλιασμα” που κάνει ο Π.Π. για την “Νέα Αριστερά”, κρύβει ακριβώς αυτόν τον δημιουργικό χαρακτήρα που έχουν οι μεγάλες αντιθέσεις που την χωρίζουν...

RADical Pride: ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ19ης ΜΑΪΟΥ



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ RADICAL PRIDE


Μετά από μήνες ανοιχτών συνελεύσεων και προετοιμασίας, την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις για το 2ο Αυτοοργανωμένο Pride της Θεσσαλονίκης, οι οποίες κορυφώθηκαν το Σάββατο 19 Μαΐου, με την Πολύχρωμη Πορεία στο κέντρο της πόλης και το Partyμας στα Πανεπιστήμια. Εκατοντάδες άτομα διαδήλωσαν ενάντια στην καταπίεση των λοατκια+, το σεξισμό και την πατριαρχία. Έκαναν ξεκάθαρο ότι η Θεσσαλονίκη είναι πόλη αντιφασιστική, είναι ανοιχτή στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να εκφράζει το φύλο ή τη σεξουαλικότητά του με όποιο τρόπο επιθυμεί, ανοιχτή στους πρόσφυγες και τις μετανάστριες, αλληλέγγυα στην Παλαιστίνη και δυσανεκτική στους εθνικιστές και τους φασίστες.

Το φετινό Prideδιεξήχθη εν μέσω συνθηκών αβεβαιότητας, μετά την ακροδεξιά κινητοποίηση που βιώνει η πόλη τους τελευταίους μήνες και ειδικά μετά τη φασιστική επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο και τον εμπρησμό της κατάληψης Libertatia. Οι συγκεκριμένες πράξεις κουκουλώθηκαν κάτω από ένα ‘’αθώο πατριωτικό αίσθημα’’, που μόνο αθώο δεν φάνηκε να είναι.


Τετάρτη, 23 Μαΐου 2018

Μάης ’68, η ελπίδα να φτάσεις στον ωκεανό



Αναδημοσίευση από την "Le MONDE diplomatique"
του Serge Halimi
μετάφραση Βάλια Καϊμάκη

Μια επέτειος εξέγερσης οικειοποιημένη από τον κυρίαρχο πολιτικό λόγο. Και αυτός αποδυναμώνεται μόνο από την υπενθύμιση των ανεκπλήρωτων προταγμάτων εκείνης της εποχής.

Στη ζωή ενός λαού, είναι μια πολύτιμη στιγμή. Το κάλυμμα των κοινωνικών νόμων ανασηκώνεται και, άξαφνα, η παραίτηση, οι συνήθειες γίνονται αντικείμενο αναστοχασμού και στη συνέχεια αμφισβητούνται. Το «ποτάμι των γκρίζων πόλεων που έχει χάσει την ελπίδα να φτάσει στον ωκεανό» (1) συναντά και άλλα, φωτίζεται και όλα μαζί ενώνονται με τη θάλασσα. Το «γιατί όχι;» έρχεται ν’ αντικαταστήσει το «έτσι είναι τα πράγματα». Ο ξεσηκωμός είναι μεταδοτικός –πριν από 50 χρόνια, δεν μιλούσαμε ακόμα για «σύγκλιση των αγώνων»– και θυμίζει ότι η Ιστορία δεν τελείωσε, ότι οι μεταρρυθμίσεις και οι επαναστάσεις που την διαμορφώνουν έχουν συχνά στόχο να καταργήσουν την υποχρέωση να υπακούς και να υποτάσσεσαι.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» : ένα σκουλήκι ψόφιο, να το σκοτώσω δεν μπορώ, να φύγω δε μ' αφήνει!


ένα "φάντασμα" πλανιέται πάνω από την "εργατική πρωτοπορία"...
Την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν στα πάνω του, όπως και ο κρατικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, καθιερώθηκε μια πρακτική για την κήρυξη των απεργιών, σύμφωνα με την οποία αποφεύγονται οι ημερομηνίες που συμπίπτουν με ημέρα Δευτέρα ή Παρασκευή. Το χειραγωγητικό αυτό μέτρο (μήπως και εργαζόμενοι απεργοί δεν κατέβουν στις συγκεντρώσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και επωφεληθούν από το τριήμερο), αν και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα για την μαζικοποίηση των απεργιακών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, συνεχίζεται και μέχρι σήμερα...

Αυτή την “παράδοση” ακολουθεί και η γενική απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που έχει προκηρυχθεί στις 30 Μάη 2018, ημέρα Τετάρτη. Η πρόσφατη απεργία της πρωτομαγιάς, δεν απέδειξε μόνον την αποτυχία αυτής της πρακτικής, αλλά επιβεβαίωσε την πλήρη αποστασιοποίηση των εργαζομένων από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους:


Τι άλλαξε λοιπόν από την 1η ως τις 30 του Μάη, και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αναμένει ότι η νέα απεργία της 30 του Μάη θα είναι μαζική και αγωνιστική;

Οι «εργατοπατέρες» δεν χάνουν ποτέ την ελπίδα τους, ούτε και οι  «πρωτοπορίες» του εργατικού κινήματος...

Όμως ούτε οι εργαζόμενοι αλλά και οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι,  χειραγωγούνται από γραφειοκρατικές ηγεσίες και πρωτοπορίες. Κρίνουν μόνοι τους πότε, που και πως θα κατέβουν σε ένα συλλαλητήριο. Άλλες φορές κατεβαίνουν και άλλες τους αφήνουν μόνους τους...

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Μετά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τι;


(κλικ στην εικόνα για περισσότερα)
Οι επόμενες εκλογές θα καταγράψουν το τέλος της πιο μακρόχρονης μνημονιακής κυβέρνησης. Η κυβερνητική αλλαγή με τα σημερινά δεδομένα είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν έχει κριθεί - αν και είναι πολύ πιθανόν - είναι η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της ΝΔ. Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει πολλά περιθώρια ελιγμών για να εξασφαλίσει μια μορφή συναίνεσης έστω και ως ανοχή και κανένα περιθώριο για να ανατρέψει την λαϊκή δυσαρέσκεια. Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση εκφράζεται ως ψήφος-τιμωρία. Η τιμωριτική ψήφος είναι συνήθως "τυφλή",  δεν χειραγωγείται από  "προγραμματικές διακηρύξεις" και άλλα παρόμοια. Λαμβάνει εκλογικά τον χαρακτήρα της στήριξης του "αντίπαλου" που μπορεί να νικήσει τον "εχθρό". Δηλαδή, στρέφεται προς την αξιωματική αντιπολίτευση, όποια και ν' είναι αυτή, ανεξάρτητα από τις "πολιτικές διαφορές" που την χωρίζουν από την κυβέρνηση...     

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει ν' «αγωνιστεί» για να παραμείνει μετά τις εκλογές ως αξιωματική αντιπολίτευση και να μην καταρρεύσει όπως το ΠΑΣΟΚ. Ο νέος δικομματισμός δεν έχει παγιωθεί στη χώρα μας και θέλει δουλειά πολύ για να επιβληθεί, παρόλο ότι εκλογικά υποβοηθείται από τον “αντικοινοβουλευτισμό”, που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Χάσανε τον μπούσουλα οι “μακεδονομάχοι”;


(Αν δεν τον γνωρίζετε, διαβάστε το παρακάτω κείμενο)
Μήπως πήρατε χαμπάρι τι έγινε πριν 5 μέρες στη πλατεία Συντάγματος; Φαίνεται ότι χάθηκε ένα πολιτικό στοίχημα, απ' αυτά που χάνονται σχεδόν κάθε μέρα από την “πατριωτική” αριστερά. Η κατάσταση σε αυτό το χώρο είναι μάλλον τραγική όχι μόνον πολιτικά αλλά και από ψυχολογική άποψη. Δεν πρόκειται για “αριστερή μελαγχολία” αλλά προχωρημένη “κατάθλιψη”, όπως αποτυπώνεται στο παρακάτω κείμενο που δημοσιεύτηκε στο iskra.gr:

Φοιτητικές εκλογές: «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»



Η φράση «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» χρησιμοποιείται για κάτι που αργεί να πραγματοποιηθεί ή είναι αμφίβολο αν θα γίνει ποτέ...

Είναι βέβαιο ότι ο Μάης δεν τρώει τριφύλλι. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε όποιον προσπαθεί να την εκλογικεύσει. Έχουν διατυπωθεί διάφορες εικασίες που προσπαθούν να καλύψουν αυτό το κενό. Όμως παραμένουν εικασίες και η προέλευσή της φράσης παραμένει άγνωστη. Όμως αυτό σε τίποτα δεν εμποδίζει την κατανόηση της όταν την χρησιμοποιούμε.

Σας παρουσιάζουμε μια εξήγηση για την προέλευσή της, η οποία πιστεύουμε ότι δεν έχει καμιά σχέση με πραγματικότητα, όμως έχει μια αρκετά δομημένη λογική επάρκεια:

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Εικόνες από το ΜΑΗ του 68

[πηγή]

Διεθνείς Συμμετοχές B-FEST 7


(κλικ στην εικόνα για περισσότερα)
ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ:

1. Kristin Ross

Kristin Ross: καθηγήτρια συγκριτικής γραμματολογίας στο Παν/μιο Νέας Υόρκης, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τη Γαλλική Φιλοσοφική Σχολή. Ερευνά εδώ και δεκαετίες την επαναστατική ιστορία και θεωρία με κύριο ενδιαφέρον τις γαλλικές αστικές εξεγέρσεις, όπως την Παρισινή Κομμούνα και τον Μάη του ’68. Συγγραφέας πολλών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα: “Communal Luxury: The Political Imaginary of the Paris Commune”, “May ’68 and Its Afterlives” και “The Emergence of Social Space: Rimbaud and the Paris Commune”, που την έκαναν ευρέως γνωστή στα σύγχρονα κινήματα και στον χώρο της ριζοσπαστικής σκέψης.

Στο B-FEST θα μιλήσει για το μέλλον της δημοκρατίας και για αυτό που μένει ζωντανό από τον Μάη του 1968, πέρα από τις μνήμες και τις επετείους: “Ο Μάης του ’68 δεν έχει, κατά τη γνώμη μου, κανένα ενδιαφέρον παραμόνο εάν μπορεί να σχηματοποιήσει το υπάρχον και να ρίξει φως στην τρέχουσα κατάσταση. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε θα έχουμε δίκιο να τον στείλουμε στον κάδο των αχρήστων”.

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Τι κρύβουν οι «αναλυτές» των δημοσκοπήσεων;


(κλικ για μεγέθυνση)

«Ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά ως την Κόκκινη Μηλιά»

Όλες οι παρουσιάσεις/αναλύσεις στα ΜΜΕ μιας πρόσφατης έρευνας της public issue «Η Ελλάδα και ο Κόσμος 2018 - Έρευνα κοινής γνώμης για την εξωτερική πολιτική», απέκρυψαν ή πέρασαν στα ψιλά ένα σημαντικό στοιχείο (ο παραπάνω πίνακας)  που καταγράφει την αισιοδοξία των Ελλήνων πολιτών σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία. Παράδειγμα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και το «tvxs.gr».

Μπορεί  οι Έλληνες πολίτες να πιστεύουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την κρίση και για πολλά χρόνια θα συνεχίζεται η ίδια κατάσταση, ότι το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και ανίκανο, όμως αν τους ρωτήσεις στην περίπτωση που γίνει πόλεμος με την Τουρκία, ποιος θα νικήσει, μόνον το 17% πιστεύει πως θα νικήσει η Τουρκία. Το 42% θεωρεί βέβαιη την νίκη της χώρας μας και ένα 8% θεωρεί ότι αυτό θα εξαρτηθεί από τους συμμάχους. Υπέρ της “ισοπαλίας” τάσσεται το 13%.

Tα «χωράφια της αλληλεγγύης»: οι πρόσφυγες αυτοοργανώνονται




Τα «Χωράφια της Αλληλεγγύης» είναι ένα εγχείρημα που ξεκίνησε από τους αλληλέγγυους και τους πρόσφυγες που ζουν στην κατάληψη στέγης του 5ου Λύκειου της Αθήνας στην οδό Οκταβίου Μερλιέ, με τη συμπαράσταση του "Syrian Solidarity House"

Σήμερα συμμετέχουν πρόσφυγες από διάφορες καταλήψεις και αλληλέγγυοι κάθε εθνικότητας, ενώ είναι ανοιχτό σε όποιον αποδέχεται και ενισχύει την κατεύθυνση της αυτοοργάνωσης και την προσπάθεια να στηριχθούν οι πρόσφυγες στις δικές τους δυνάμεις, να μπουν οι ίδιοι στη διαδικασία παραγωγής της τροφής τους, είτε - μέσω αυτής - της εξυπηρέτησης των στοιχειωδών αναγκών τους.

Τα προϊόντα που έρχονται μέσα απ΄αυτή τη διαδικασία, σ΄όλα τα μικρά ή μεγαλύτερα παζάρια και στις αγορές «χωρίς μεσάζοντες», είναι εποχικά λαχανικά και φρούτα, αλλά και συσκευασμένα προϊόντα που παρασκευάζονται με πρώτες ύλες τα παραπάνω, από τους ίδιους τους πρόσφυγες.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2018

Το βιντεοσκόπησες; Άρα το έπραξες...



Αναδημοσίευση από το "omniaTV"
του Χρήστου Μπαϊραμίδη

Στις 29 Ιουνίου 2013 βρέθηκα στην πλατεία Μοναστηρακίου προκειμένου να καλύψω με ρεπορτάζ για λογαριασμό του omniatv την πορεία αλληλεγγύης στον Κ. Σακκά – ο οποίος διένυε πολυήμερη απεργία πείνας. Όσο ανέμενα στο σημείο προσυγκέντρωσης, άκουσα φασαρία προερχόμενη από το κατάστημα του Μπαϊρακτάρη, οπότε και έσπευσα για να δω τι ακριβώς συμβαίνει. Εκεί αντιλήφθηκα ότι ξυλοκοπείται ένα άτομο που φορούσε μια μπλούζα με την Ελληνική σημαία και αρχαιοελληνικά σύμβολα, ενώ ο κόσμος φώναζε ότι είναι χρυσαυγίτης – όπως και τελικά προέκυψε καθώς, σύμφωνα με δημοσίευμα, είχε στην κατοχή του δελτίο υποστηρικτή της Χρυσής Αυγής Τ.Ο. Νίκαιας. Όπως ήταν φυσιολογικό, σήκωσα την κάμερά μου και βιντεοσκόπησα το συμβάν, το οποίο και έπειτα δημοσίευσα ενώ αναπαρήχθη από πολλά ΜΜΕ.

Πέντε χρόνια μετά, εντελώς τυχαία μαθαίνω ότι αντιμετωπίζω ένα σαθρό κατηγορητήριο που, εν μέσω λογικών αλμάτων, με εμπλέκει σε τρεις ληστείες, τρεις ξυλοδαρμούς και οπλοκατοχή.

Ναι, το βίντεο διάρκειας 21 δευτερολέπτων στάθηκε ικανό να με οδηγήσει σε δίκη, με ένταλμα σύλληψης και για τους τρεις ξυλοδαρμούς που έλαβαν χώρα στα πέριξ της προσυγκέντρωσης, πράγμα που εγώ έμαθα εντελώς τυχαία γλιτώνοντας στο παρά 5 τον κίνδυνο να δικαστώ ερήμην μου, αφού οι αρχές στάθηκαν αρκετά ικανές να με ταυτοποιήσουν με το λογαριασμό “GiaNtakos” στο YouTube αλλά “ανίκανες” να βρουν πού νοικιάζω σπίτι με το όνομά μου.

Κατά πόσο όμως μιλάμε για ανικανότητα και όχι για μεθόδευση; Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά:

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018

Ο πολιτικός Τζον Λένον και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο




Ο Λένον δεν ήταν κομμουνιστής. Τον χώριζε μόνο ένα γιώτα από το Λένιν. Υπάρχει και μια φωτογραφία του με τον Τσε, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, αλλά είναι προϊόν φωτομοντάζ. Υπάρχει όμως και το άγαλμά του στην Αβάνα, όπου κάθεται σε ένα παγκάκι, κι αυτό είναι αληθινό.

Το Imagine μπορεί να φαίνεται κάπως αφελές σε κάποιους (λίγο γιούχου, όπως τραγουδάει κι ο Λένον πριν το ρεφρέν), αλλά χωράει σε λίγους στίχους μια μοναδική περιγραφή της αταξικής κοινωνίας του μέλλοντος, κι ας μη μας λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο θα έρθει. Έτσι κι αλλιώς, ο Λένον δεν ήταν κομμουνιστής. Κι ας έγραψε κάτι σαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μελοποιημένο…

Όλο το κείμενο [εδώ]

Γιατί προσχωρούμε στο ΜέΡΑ25 – Επιστολή προσχώρησης στο ΜέΡΑ25 ομάδας προερχόμενης από τους Οικολόγους Πράσινους



Αναδημοσίευση από το "mera25.gr"

Το DiEM25-ΜέΡΑ25 έχει από τις βασικές προτεραιότητές του την Πράσινη Μετάβαση και δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστους όσες και όσους από εμάς επιθυμούμε να προωθήσουμε τα προτάγματα της Πολιτικής Οικολογίας, όπως της προστασίας του φυσικού και πολιτισμικού πλούτου, της προστασίας των κοινών αγαθών, της βιώσιμης ανάπτυξης, της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, της κοινωνικής ασφάλειας του πολίτη, την εκπαίδευση ελεύθερων και ίσων πολιτών, του λαϊκού χαρακτήρα του κράτους, της τοπικότητας, των δικαιωμάτων των ζώων αλλά και την ενδυνάμωση της σχέσης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με τις μορφές της άμεσης δημοκρατίας όπως και την προοπτική μιας δημοκρατικής και ομοσπονδιακής Ευρώπης.

Η αλληλεπίδραση αυτής της πολιτικής με τη δράση των οικολογικών, πράσινων κινημάτων είναι για εμάς μια απαραίτητη προϋπόθεση.

Σάββατο, 5 Μαΐου 2018

ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μια Μεταβατική Αναμέτρηση.


Ένα κείμενο που γράφτηκε ΠΡΙΝ από την συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το οποίο, ίδιο ακριβώς, θα μπορούσε να είχε γραφεί και ΜΕΤΑ...


Αναδημοσίευση από το "Κατιούσα"

Μια απ’ τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία της Ανταρσύα(ς) αναμένεται μα λάβει χώρα το διήμερο 21-22/4 στο κλειστό κέντρο πυγμαχίας στο Περιστέρι οπού θα πραγματοποιηθεί η 4η Συνδιάσκεψη της.

Στην πραγματικότητα όχι. Αυτό που μόλις διαβάσατε, όπως και ο τίτλος του κειμένου ονομάζεται στη δημοσιογραφική γλώσσα impact boosting μέσω misleading wording[1] ή όπως έλεγε ο πατέρας μου: «Κάνανε την τρίχα-τριχιά»[2].

Ένα γρήγορο recap

Η Ανταρσύα είναι ο μεγαλύτερος σχηματισμός της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Και λέω ο μεγαλύτερος όχι γιατί η ΛΑΕ δεν είναι εξωκοινοβουλευτική ή γιατί δεν είναι μεγαλύτερη αλλά γιατί η ΛΑΕ ανήκει περισσότερο στον κεντροαριστερό χώρο, περίπου σαν τον Συνασπισμό του Νίκου Κωνσταντόπουλου ένα πράμα, αν και αισθητικά είναι περισσότερο καφενειακή και τσιπουράτη και όχι café-bistrάτη όπως ο ΣΥΝ των 90’s. Η Ανταρσύα ιδρύθηκε το 2009 ως μέτωπο οργανώσεων-κομμάτων, τεχνικά «αριστερότερο» του ΚΚΕ, ενώ πέρασε μια κάπως οδυνηρή διάσπαση το Σεπτέμβρη του ’15 όταν οι δεξιότερες οργανώσεις προσχώρησαν στη ΛΑΕ. Νωρίτερα είχε περάσει δεξιότερα του ΚΚΕ, ολόκληρη.

Σήμερα, η ζωή μου όλη σήμερα

Αυτό το σαββατοκύριακο λοιπόν πραγματοποιείται η συνδιάσκεψη της Ανταρσύα(ς), το ανώτατο σώμα της, το οποίο φιλοδοξεί να γίνει η απαρχή της ανατροπής, της απαύτωσης και της ξεπάτωσης του καπιταλιστικού συστήματος. Ο προσυνδιασκεπτικός διάλογος υπήρξε ως συνήθως πλούσιος, με τα θέματα που απασχόλησαν να είναι οργανωτικής υφής αλλά φυσικά και πολιτικής. Άλλωστε όπως λέει και μια παλιά παροιμία από το Πράσινο Ακρωτήρι[3] «τα οργανωτικά ζητήματα είναι και πολιτικά». Το πολιτικό ζουμί λοιπόν είναι αυτό το προαιώνιο ερώτημα που ταλανίζει κάθε αριστερό σχηματισμό από το 1848 και έπειτα. Βαθύ ή Ρηχό; Στενό ή Πλατύ; «Σούπα» ή «καθαρότητα»; Απ’ τη μια έχουμε την «αριστερή» πτέρυγα υπό τους ΝΑΡ, ΑΡΙΣ αλλά και ΣΕΚ. Η πλευρά αυτή δεν αρνείται την «κινηματική» συνεργασία με τη ΛΑΕ αλλά αρνείται οριζοντιοκάθετα την κεντρική-πολιτική και επιδιώκει την εκβάθυνση και ισχυροποίηση των «κομμουνιστικών χαρακτηριστικών» της Ανταρσύα(ς).

Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Έξω πάμε καλά...



ΠΑΡΙΣΙ, 50 χρόνια με τον ΜΑΗ του 68...

«Βιδωμένοι» με τον ...Γιάνη!



Τρέλα και νεοφιλελευθερισμό πουλάει ο Κοσμάς Βίδος μέσα από τις στήλες του protagon.gr για την αργία της Πρωτομαγιάς:

Ειδικά στη διαλυμένη Ελλάδα όπου σχεδόν τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, τι καταλαβαίνουμε συμπεριφερόμενοι άναρχα, επιβάλλοντας το δικό μας «έτσι θέλω», κάνοντας ό,τι γουστάρουμε και αντιμετωπίζοντας τη δουλειά μας ως αγγαρεία από την οποία πρέπει να ξεφεύγουμε με κάθε ευκαιρία;

Αυτό, νομίζω, εύκολα το διαπιστώνουμε κοιτάζοντας γύρω μας, τον λουφαδόρο κόσμο που έχουμε φτιάξει και συντηρούμε. Μια κοινωνία (αναφέρομαι στη δημόσια οργάνωση και στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί), η οποία κάθε φορά που χρειαζόμαστε τη βοήθειά της αργεί.

Όμως ο κ. Βίδος, ...βιδώθηκε πραγματικά με κάτι άλλο απ' την φετινή πρωτομαγιά στο επόμενο κείμενό που έγραψε «Γιάνη μου, το μπουμπούκι σου». Έχασε την ψυχραιμία του, και δεν πουλάει μόνον τρέλα, όπως φαίνεται από το παρακάτω απόσπασμα, αλλά και ψέμματα:
«Και τρέλα και επανάσταση. Ετσι πορεύεται. Ετσι πορεύτηκε και τώρα, την Πρωτομαγιά, παρέα με τη ΓΣΣΕ, αμετανόητος για αυτά που έκανε (και που δεν έκανε) αλλά και για αυτά που θα επιχειρήσει να κάνει στο μέλλον.»

Οι σιδηροδρομικοί και οι διανοούμενοι: Συνέντευξη με τον Ζακ Ρανσιέρ


Αναδημοσίευση από "ΣΕΛΙΔΟΔΕΚΤΗΣ"
Μετάφρασηπιμέλεια: Ευαγγελία Φρυδά


Τρεις σημαντικοί σύγχρονοι διανοούμενοι, (ο Ζακ Ρανσιέρ, ο Ετιέν Μπαλιμπάρ και ο Τόνι Νέγκρι) κλήθηκαν από τους απεργούς των γαλλικών σιδηροδρόμων να απαντήσουν σε τρία ερωτήματα σχετικά με τους εργατικούς αγώνες που βρίσκονται σε εξέλιξη στη Γαλλία. Τις συνεντεύξεις αυτές αναδημοσιεύουμε στον Σελιδοδείκτη ( από τον ιστότοπο www.revolutionpermanente.fr ) σε συνέχειες.

Οι σιδηροδρομικοί και οι διανοούμενοι [1]

Ο Jacques Rancière (Ζακ Ρανσιέρ) απαντά στις ερωτήσεις των απεργών σιδηροδρομικών του Paris Nord [2]  Φιλόσοφος, «αδαής δάσκαλος», στοχαστής της ισότητας, ο Jacques Rancière ρωτήθηκε από απεργούς σιδηροδρομικούς που συνεχίζουν την απεργία στο Paris Nord να απαντήσει σε κάποια ερωτήματα σχετικά με την έννοια της ισότητας και για τον αγώνα που βρίσκεται σε εξέλιξη ενάντια στην αναδιάρθρωση των Σιδηροδρόμων.

Τρίτη, 1 Μαΐου 2018

Ο κρατικός συνδικαλισμός γιορτάζει την πρωτομαγιά...



Άδεια η πλατεία Κλαυθμώνος, άδειος και ο δρόμος μπροστά από την εξέδρα της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΕΚΑ. Ο ήχος από τα μεγάφωνα, κρεμασμένα στις κολώνες μέχρι το επόμενο τετράγωνο, γεμίζει τους άδειους δρόμους. Μερικοί άστεγοι στους γύρω δρόμους ενοχλημένοι φεύγουν από τα πρόχειρα καταλύματα τους, που πέρασαν εκεί την νύχτα που έφυγε...

Σιγά - σιγά ανηφορίζουν οι συγκεντρωμένοι από άλλα σημεία της Αθήνας.Kάποια στιγμή η “εργατική ηγεσία” παίρνει το πανό της, μπαίνει ανάμεσά τους και κατευθύνεται προς την βουλή. Και οι άλλοι, αν και περισσότεροι, είναι λίγοι κι αυτοί. Όταν φτάνουν στο Σύνταγμα, το ΚΚΕ έχει φύγει. Όσοι πέρασαν απ' εκεί είχαν την ευκαιρία να αγοράσουν άσπρα καπελάκια για προστασία από τον ήλιο, αν δεν τους ενοχλούσε το σήμα του ΠΑΜΕ που ήταν τοποθετημένο κατακούτελα...


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ