ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

προσκλητήριο για ενότητα της ανατρεπτικής Αριστεράς




«Εάν δίνεις προσοχή στην κοινή γνώμη και στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, τότε δεν κυβερνάς, αλλά υπακούς».
Μ. Θάτσερ
του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Προσκλητήριο για ενότητα της ανατρεπτικής Αριστεράς

Στην πολιτική, του παρόντος ή του παρελθόντος, χρειάζεται να μπορεί κανείς να ξεχωρίζει τον θόρυβο από τον ρυθμό, τους θορυβοποιούς από τους ντράμερ.

Ο πολιτικός πρέπει να ξέρει να αφουγκράζεται τον ρυθμό της εποχής. Σ’ αυτόν πρέπει να αναφέρεται, και ως προς αυτόν να κρίνει πολιτικά υποκείμενα και καταστάσεις. Όμως παράγεται θόρυβος, πολύς θόρυβος, που επισκιάζει τον ρυθμό. Θόρυβος ως στρατηγική αντιπαλότητας, αλλά και λόγω ανοησίας.

Ο ίδιος θόρυβος ξεσηκώνεται και στο ζήτημα της προσέγγισης των δυνάμεων της ανατρεπτικής Αριστεράς. Επιβάλλεται όμως να ξεχωρίσουμε τον ρυθμό. Το ζήτημα των συνεργασιών ήταν πάντοτε ανοιχτό. Κι αν είχε υπάρξει μεγαλύτερη ώσμωση και λιγότερες σκοπιμότητες, ίσως τα πράγματα να είχαν πάει καλύτερα.

Σήμερα βρισκόμαστε σε μια εποχή εντελώς διαφορετική. Διαπιστώνουμε πέντε πράγματα:

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Brian Eno: Αντίσταση στη διοργάνωση της Eurovision στο Ισραήλ



Αναδημοσίευση από το "iskra.gr"

Την αντίθεσή του στη διοργάνωση του φετινού διαγωνισμού της Eurovision από το Ισραήλ, εκφράζει με άρθρο του στον Guardian ο σπουδαίος μουσικός Brian Eno, καλώντας σε αντίσταση ώστε να μην μετατραπεί από το Ισραήλ ο διαγωνισμός σε εργαλείο προπαγάνδας σε βάρος των Παλαιστινίων.

Το πλήρες άρθρο του Eno:
Οι διοργανωτές του διαγωνισμού θα πρέπει να αντισταθούν ενάντια στην καταπίεση των Παλαιστίνιων καλλιτεχνών και να μεταφέρουν την διοργάνωση από το Τελ Αβίβ.

Εκείνοι από εμάς που κάνουμε τέχνη ως επάγγελμα ζούμε μέσω από την ελεύθερη και ανοιχτή επικοινωνία. Οπότε τι πρέπει να κάνουμε όταν βλέπουμε ο πολιτισμός να γίνεται μέρος της πολιτικής ατζέντας; «Η μουσική ενώνει» λέει ο εκπρόσωπος της Βρετανίας στη Eurovision Μάικλ Ράις. Τι συμβαίνει όταν ένα ισχυρό κράτος χρησιμοποιεί την τέχνη ως προπαγάνδα για να απομακρύνει την προσοχή από την ανήθικη και παράνομη συμπεριφορά του; Όλοι όσοι σχετίζονται με τον διαγωνισμό της Eurovision φέτος θα πρέπει να καταλάβουν ότι είναι που συμβαίνει.

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Το νέο “Δίκτυο21” και ο Παναγιώτης Λαφαζάνης…


Το παρόν της «επανεκκίνησης» στα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό
Χθες (20-2-2019) δημοσιεύτηκε στο iskra.gr η παρακάτω ανακοίνωση:

Επανεκκίνηση:
Κάλεσμα σε διάσκεψη για κοινή δράση του Δημοκρατικού πατριωτικού χώρου


Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2019, στις 6 μ.μ.,

στην Παναρκαδική – Τζωρτζ 9 – Πλατεία Κάνιγγος – Αθήνα

Με πρωτοβουλία συλλογικοτήτων και ανένταχτων στελεχών του δημοκρατικού – πατριωτικού χώρου, την Τετάρτη 20/2ου στις 6μμ στην Παναρκαδικη Ομοσπονδία (Τζωρτζ 9 – Πλατεία Κάνιγγος – Αθήνα), γίνεται ευρεία σύσκεψη του χώρου με σκοπό τις κοινές δράσεις και παρεμβάσεις στα εθνικά ζητήματα.

Η εμπειρία του τελευταίου χρόνου στο σκοπιανό, αλλά και στην εξέλιξη των μεγάλων κοινωνικών ζητημάτων, απέδειξε ότι ο διάλογος και η κοινή δράση του χώρου είναι αναγκαία όσο ποτέ και μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα μετατόπισης του πολιτικού άξονα, στην κατεύθυνση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.

Παρεμβάσεις για τις τρέχουσες εξελίξεις θα γίνουν από τους: Κ. Γρίβα – καθηγητή Γεωπολιτικής, Ν. Ιγγλέση – δημοσιογράφο – συγγραφέα και Ε. Πισσία – διδάκτορα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων.

Φτάσαμε στο σημείο που δεν πάει άλλο!

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

Άλλο «αγανακτισμένοι», άλλο ναζιστές




Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"
του Δημήτρη Ψαρρά

Υπάρχει ένα απολύτως τεκμηριωμένο γεγονός της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας της χώρας, ότι δηλαδή η ναζιστική Χρυσή Αυγή όχι μόνο δεν συμμετείχε στο μαζικό λαϊκό κίνημα των πλατειών (2010-2011), αλλά το πολέμησε με λύσσα και το συκοφάντησε με κάθε τρόπο.

Και όμως, για χάρη της στενόμυαλης κομματικής προπαγάνδας, τόσο η Ν.Δ. όσο και το ΚΙΝ.ΑΛΛ. έχουν εδώ και λίγο καιρό εντάξει στην πολεμική επιχειρηματολογία τους εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ την κατηγορία ότι το κόμμα της Αριστεράς συνέπραξε με τη Χρυσή Αυγή στο κίνημα των «αγανακτισμένων».

Το ακούσαμε από τον διευθυντή του γραφείου Τύπου της Ν.Δ. Μακάριο Λαζαρίδη στις 12.12.2016 («Ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη Χρυσή Αυγή ήταν στις πλατείες»), το τουίταρε ο Αδωνις Γεωργιάδης στις 22.8.2017 («Ο ΣΥΡΙΖΑ παρείχε πολιτική νομιμοποίηση στη Χρυσή Αυγή καθώς την ανέχθηκε στην πλατεία των αγανακτισμένων»), το υιοθέτησε και ο φερόμενος ως αρχηγός του κόμματος Κυριάκος Μητσοτάκης στις 15.2.2018 («Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή στις πλατείες της αγανάκτησης»), το επανέλαβε ακόμα και ο συνήθως προσεκτικός Κ. Χατζηδάκης στις 16.6.2018 («Θα μπορούσα να θυμίσω τι έγινε στην πάνω και κάτω πλατεία και πώς ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή ενώθηκαν για να ρίξουν την προηγούμενη κυβέρνηση»).

Τα ίδια επαναλαμβάνει κάθε λίγο και λιγάκι και η Φώφη Γεννηματά, η οποία μάλιστα μέχρι το 2017 θεωρούσε συνυπεύθυνη και τη Ν.Δ., ενώ από το καλοκαίρι του 2018 που επέλεξε το άνοιγμα προς τη Δεξιά μιλά πλέον για συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ - Χρυσής Αυγής στις «πλατείες των αγανακτισμένων» (ενδεικτικά: στις 11.5.2018, 10.7.2018, 18.7.2018, 21.7.2018 κ.λπ.).

Τον ίδιο ισχυρισμό αναπαράγουν σχεδόν καθημερινά και τα ΜΜΕ των μεγαλοεπιχειρηματιών που έχουν βάλει στο στόχαστρό τους την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα. Ειπώθηκε τόσο πολλές φορές, ώστε εδώ και λίγο καιρό έχει αρχίσει να το επαναλαμβάνει ακόμα και ο «Φίρερ» της Χρυσής Αυγής!

Σε άρθρο του με τίτλο «Και με τους Αγανακτισμένους και για την Μακεδονία μας!» ο Μιχαλολιάκος δεν διστάζει να γράψει ότι «συνεπείς στις αρχές τους οι Χρυσαυγίτες ήταν στην πλατεία Συντάγματος στη μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση ενάντια στα Μνημόνια, στις αποκαλούμενες συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων. Ημασταν εκεί από το 2010 πολεμώντας το αντεθνικό Μνημόνιο» (6.2.2018).

Τα «κίτρινα γιλέκα» μιλούν χωρίς μεσάζοντες




Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Λάβαμε και αναδημοσιεύουμε χωρίς παρεμβάσεις ή περικοπές το ακόλουθο ψήφισμα/έκκληση της πρώτης «Συνέλευσης των Συνελεύσεων» των «κίτρινων γιλέκων» στο Κομερσί.
Το ψήφισμα αυτό έχει προταθεί για υιοθέτηση από όλες τις τοπικές συνελεύσεις του κινήματος.

Καταδικάζουμε όλες τις μορφές βίας κατά των διαδηλωτών, είτε προέρχονται από τις δυνάμεις του νόμου και της τάξης, είτε από ομάδες βίας. Τίποτε από αυτά δεν θα μας σταματήσει! Η διαμαρτυρία είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα. Τέλος στην ατιμωρησία των δυνάμεων του νόμου και της τάξης. Να κηρυχθεί αμνηστία για όλα τα θύματα της καταστολής!

«Εμείς, τα Κίτρινα Γιλέκα των κόμβων, των πάρκινγκ, των πλατειών, των συνελεύσεων και των διαδηλώσεων, μαζευτήκαμε στις 26 και 27 Γενάρη 2019 σε μια ‘‘συνέλευση των συνελεύσεων’’, σε μια ένωση εκατό αντιπροσωπειών, ανταποκρινόμενοι στην Εκκληση των Κίτρινων Γιλέκων στο Κομερσί.

Από τις 17 Νοέμβρη, από το μικρότερο χωριό, από τον αγροτικό κόσμο μέχρι τη μεγαλύτερη πόλη, έχουμε ξεσηκωθεί εναντίον αυτής της βαθιά βίαιης, άδικης και αφόρητης κοινωνίας. Δεν θ’ αφήσουμε να συμβεί ξανά! Εξεγερθήκαμε ενάντια στο υψηλό κόστος διαβίωσης, την ανασφάλεια και τη φτώχεια. Θέλουμε οι αγαπημένοι μας, οι οικογένειές μας και τα παιδιά μας να ζήσουν με αξιοπρέπεια.

26 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν όσα η μισή ανθρωπότητα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Ας μοιράσουμε τον πλούτο και όχι τη φτώχεια! Ας βάλουμε ένα τέλος στην κοινωνική ανισότητα! Απαιτούμε την άμεση αύξηση των μισθών, των κοινωνικών παροχών, των αποζημιώσεων και των συντάξεων και το άνευ όρων δικαίωμα στη στέγαση και την υγεία, την εκπαίδευση, τις ελεύθερες δημόσιες υπηρεσίες για όλους.

Είναι για όλα αυτά τα δικαιώματα που εμείς καταλαμβάνουμε κάθε μέρα τους κόμβους, που οργανώνουμε δράσεις και διαδηλώσεις και που συζητάμε παντού. Με τα κίτρινα γιλέκα μας παίρνουμε τον λόγο που ποτέ δεν είχαμε.

Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2019

Κι όμως κινείται



Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Αναδημοσίευση από τo "Kommon"
του Θανάση Σκαμνάκη

Εικόνα ακίνητου τοπίου, οι άνεμοι έχουν κοπάσει, οι φλόγες που ευεργετούσαν έχουν υποκύψει, οι άνθρωποι που εξεγείρονταν έχουν αποκάμει, ηρεμία επικρατεί, μια συνεχής μονότονη και πληκτική διαδοχή ημερών που σχεδόν μπορείς να προβλέψεις τι θα φέρουν.

Τα βουνά παραμένουν αμετακίνητα και οι κοινωνίες επίσης!

Ένα αίσθημα αμηχανίας και απογοήτευσης κυριαρχεί στους ανήσυχους ανθρώπους, το οποίο μάλιστα χαρακτηρίζεται ως ρεαλισμός.

Στις συναντήσεις των αριστερών, επίσημες, ανεπίσημες ή καθημερινές, αυτή η επίδειξη “ρεαλισμού” ξεχυλίζει. Απέναντι στις επίμονα επαναλαμβανόμενες και χωρίς περιεχόμενο αφηγήσεις αισιοδοξίας στις οποίες κάποιοι επιμένουν ακόμα, προκύπτει ο “ρεαλισμός” της απογοήτευσης, ως βασικό επιχείρημα της πραγματικότητας.

Φυσικά το δικαίωμα στην αισιοδοξία, όσο και το δικαίωμα στην απογοήτευση, ακόμα και απελπισία, είναι αναφαίρετα, μη δε και αναγκαία, συνιστώντας πάντα τις δυο αποκλίνουσες όψεις της πραγματικότητας, οι οποίες όμως δεν φτάνουν κάθε μία μόνη για να την ερμηνεύσει, πολύ περισσότερο να την αλλάξει.

Γιατί κάθε φορά το ζητούμενο παραμένει η αναζήτηση του βάθους και η εύρεση (όχι εφεύρεση) μιας απάντησης στο τώρα. Ό,τι θα μπορούσε να ειπωθεί ως διαλεκτική αποτύπωση της ιστορικης πορείας.

Δεν θα το πάω μακριά, στην αναρώτηση για τη διαφορά ανάμεσα στον ιστορικό χρόνο και στο χρόνο των ανθρώπων, για την ιστορική προοπτική κ.ο.κ. Θέλω να κάνω φόκους, όπως λέμε πια, σε μικρά μεγέθη με ιδιαίτερη, πιθανόν και μεγάλη, αξία.

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Καθώς ό,τι δεν κάνουμε εμείς δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει! Και επί πλέον, ακόμα και στις δυσμενέστερες συνθήκες, οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν ζωή και εξ αυτού δικαιώματα και θελήσεις να τα διεκδικήσουν.

Τα παραδείγματα της πρόσφατης περιόδου δεν είναι λίγα, είτε μιλήσουμε για τη Χαλκιδική και τις Σκουριές, είτε για, λίγα χρόνια πρίν, την Κερατέα, είτε για εργοστάσια και χώρους δουλειάς, είτε για μικρές κοινότητες που συγκροτούνται σε όλη την Ελλάδα, είτε για ατομικές πρωτοβουλίες με ποικίλες όψεις.

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019

Ο Ζακ Ρανσιέρ για τα Κίτρινα Γιλέκα




του Ζακ Ρανσιέρ
Αναδημοσίευση από το "ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ
Πρώτη δημοσίευση στο Analyse Opinion Critique
Μετάφραση από VersoΣτέφανος Μπατσής.

Οι αρετές του μη εξηγήσιμου – σχετικά με τα Κίτρινα Γιλέκα

Να εξηγήσουμε τα Κίτρινα Γιλέκα; Μα τι υποτίθεται ότι πρέπει να εξηγήσουμε; Να διατυπώσουμε τους λόγους για τους οποίους συμβαίνουν πράγματα τα οποία δεν περιμέναμε; Στην πραγματικότητα, σπάνια λείπουν τέτοιου είδους λόγοι. Και μάλιστα υπάρχουν άφθονοι λόγοι ώστε να εξηγήσει κανείς το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων: η ζωή στις περιοχές της περιφέρειας, τις εγκαταλειμμένες από τη συγκοινωνία και τις δημόσιες υπηρεσίες και στερημένες από τοπικά μαγαζιά, η κούραση από τις μακρές μετακινήσεις από και προς τη δουλειά, η εργασιακή ανασφάλεια, οι ανεπαρκείς αμοιβές ή οι μη αξιοπρεπείς συντάξεις, η χρεωμένη ύπαρξη, η δυσκολία να τα βγάζεις πέρα…

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

Βενεζουέλα: δυο μέτρα και δυο σταθμά



Αναδημοσίευση από το "ΜέΡΑ25.gr"
του Πάνου Τσούκαλη

Είναι αδιαμφισβήτητα αλήθεια πως η Βενεζουέλα βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση εδώ και χρόνια. Η οικονομική διαχείριση του Μαδούρο είναι σίγουρα κακή και οι βάσεις του οικονομικού πειράματος του Τσάβεζ αποδεικνύονται ελλιπείς, λόγω της σημαντικής εξάρτησης της Μπολιβαριανής οικονομίας από την τιμή του πετρελαίου. Υπάρχουν και σημαντικά πολιτικά προβλήματα, καθώς η νέα συνέλευση που ίδρυσε ο Μαδούρο το 2017 δεν έχει ξεκάθαρη δημοκρατική και συνταγματική βάση και η κυβερνητική καταστολή διαδηλωτών έχει υπάρξει υπερβολικά βίαιη σε ορισμένες περιπτώσεις. Επιπλέον, είναι χυδαίο να βλέπεις τον πρόεδρο μιας χώρας σε τέτοιες οικονομικές δυσχέρειες να ποζάρει σε πανάκριβα μαγαζιά στην Τουρκία.

ΑΛΛΑ:

Η οικονομική κρίση είναι σε σημαντικό βαθμό αποτέλεσμα Αμερικανικής πολιτικής. Οι εμπορικές κυρώσεις έχουν καταπνίξει τις εξαγωγές και ιδιαιτέρως του πετρελαίου, στο οποίο βασίζεται η οικονομία. Υπολογίζεται πως μόνο μέσα σε ένα χρόνο (2017-2018) το κόστος των, παράνομων με βάση το διεθνές δίκαιο, Αμερικανικών κυρώσεων ανέρχεται στα $6 δις. Φανταστείτε σήμερα, που οι Αμερικάνικες κυρώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, που η Ε.Ε. έχει λάβει αντίστοιχα μέτρα, που καταθέσεις της κρατικής εταιρίας πετρελαίου σε Αμερικανικές τράπεζες έχουν «παγώσει» και που η Τράπεζα της Αγγλίας αρνείται να επιστρέψει τον χρυσό της Βενεζουέλας, αξίας $1.2 δις. Η εξάρτηση της οικονομίας στην τιμή του πετρελαίου δεν είναι καθόλου καινούργιο φαινόμενο. Από το 1920 που η Βενεζουέλα άρχισε να εκμεταλλεύεται τα αποθέματα πετρελαίου της εξαγωγικά, έως και τώρα, η οικονομία της παραμένει εξαιρετικά εξαρτημένη. Αυτό είναι ένα γενικευμένο φαινόμενο των χωρών με πλούσια αποθέματα μαύρου χρυσού. Η κυβέρνηση Τσάβεζ κατάφερε να μειώσει την εξάρτηση (τα φορολογικά έσοδα έφτασαν στα ίδια επίπεδα με τα κρατικά έσοδα από την εκμετάλλευση πετρελαίου), αλλά όχι επαρκώς. Όσο επιτυχημένη και εκτενής και να ήταν η διαφοροποίηση της οικονομίας, όταν η τιμή του βαρελιού έπεσε από $110 στα $28, πράγμα πρωτοφανές, οι οικονομικές επιπτώσεις θα ήταν τεράστιες ανεξαρτήτως.

Φλεβάρης του 2012...


12-02-2012 Η ψήφιση του 2ου Μνημονίου
Εικόνες από το κλίμα εκείνης της εποχής  [εδώ] και [εδώ]

Εκείνη την εποχή, ο κόσμος κατέβαινε μαζικά στο δρόμο και οι συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής ήταν συχνό φαινόμενο των κινητοποιήσεων. Όπως σήμερα συμβαίνει στην Γαλλία με τα «κίτρινα γιλέκα». Τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς, αμήχανα μπροστά σε αυτή την εξέλιξη, προσπαθούν να κρατήσουν τις αποστάσεις τους και να φέρουν το κίνημα στα δικά τους μέτρα. Η προβοκατορολογία γίνεται στοιχείο της πολιτικής πρακτικής τους, όταν δεν έχουν άλλα πειστικά επιχειρήματα για το “τι να κάνουμε”...

Μερικά σχετικά κείμενα μας εκείνης της εποχής:
12.02.2012: Μια "νέα Βάρκιζα" συνυπογράφουν ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ...
Γιατί δεν τολμά το επόμενο βήμα ο Π. Λαφαζάνης;

Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2019

Η “αγωνιστική” περίοδος των εκλογών που έρχονται ξεκινά με μεταγραφές και στην β’ εθνική...



Η δήλωση του Κώστα Ζουράρι «Συνεχίζω με τον Πάνο Καμμένο, είμαι ΣΥΡΙΖΑ από το 1968» αντιμετωπίστηκε ανεξαιρέτως από όλους τους κομματικούς μηχανισμούς και τους οπαδούς τους, με ειρωνικό και υποτιμητικό τρόπο, γιατί αποδομεί το συντεταγμένο πλαίσιο με το οποίο λειτουργεί η “αντιπροσωπευτική” δημοκρατία μέσω των κομματικών μηχανισμών.

Η μόνη δυνατότητα επιλογής που επιτρέπει αυτό το σύστημα στον ψηφοφόρο είναι να επιλέξει μόνον ένα κόμμα από μια συγκεκριμένη λίστα. Αφού λοιπόν επιλέξει το κόμμα, συνήθως ο ψηφοφόρος μπορεί να εκδηλώσει και την προτίμησή του σε κάποιο συγκεκριμένο αριθμό προσώπων με ένα σημάδι στο ψηφοδέλτιο, δίπλα στο όνομά τους.

Τι γίνεται όπως σε περιπτώσεις κρίσης του πολιτικού συστήματος, όπου η “ταύτιση” του ψηφοφόρου με κάποιο κόμμα δεν είναι κάτι το εύκολο και το προφανές; Το κοινοβουλευτικό σύστημα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας θέτει εκτός πλαισίου λειτουργίας του τον “αναποφάσιστο”, δηλαδή  αυτόν που τελικά δεν τον καλύπτει κάποιο συγκεκριμένο ή κανένα κόμμα: Παρέχει την δυνατότητα να ψηφίσει λευκό, άκυρο, όταν η διαδικασία είναι από τον νόμο υποχρεωτική, ή σε διαφορετική περίπτωση να μην συμμετέχει στις εκλογές.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες καταγράφουν συνήθως και το ποσοστό των αναποφάσιστων. Οι “αναποφάσιστοι” θεωρούνται πολίτες β’ κατηγορίας, άτομα που δεν έχουν ακόμα ωριμάσει πολιτικά, αφού δεν μπορούν να δουν το φως που τους προσφέρουν τα προγράμματα και οι εκλογικές διακηρύξεις των κομμάτων. Ας τους βοηθήσουμε λοιπόν. Γιαυτό, βασικός στόχος των προεκλογικών μαχών είναι η διεκδίκηση του ποσοστού των αναποφάσιστων, μπας και με λίγο σπρώξιμο καταφέρουν να ταξινομηθούν σε κάποιο “κουτάκι”, ώστε να προστεθούν και αυτοί σε κάποια μπάρα εκλογικών αποτελεσμάτων...

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Η πρωτεύουσα της Ελλάδας είναι το ...Ριάντ!




Η εκτόξευση του δορυφόρου μεταδόθηκε απ΄ ευθείας από την ΕΡΤ με σχολιαστή τον απεσταλμένο του ΑΠΕ-ΜΠΕ στην Γαλλική Γουιάνα, Σ. Κυριακίδη. Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον "ελληνικό δορυφόρο" και τι σημαίνει για την χώρα μας, κάνετε κλικ στην εικόνα να δείτε το ρεπορτάζ της ΕΡΤ.

Όμως, όσο ελληνικός είναι ο δορυφόρος, άλλο τόσο η πρωτεύουσα της Ελλάδας είναι το Ριάντ, όπου έχει την έδρα της η εταιρεία στην οποία ανήκει ο δορυφόρος. Στην επίσημη ιστοσελίδα της μεταξύ άλλων αναφέρει:

«Η Arabsat, που ιδρύθηκε το 1976 από τα 21 κράτη-μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, εξυπηρετεί τις αυξανόμενες ανάγκες του αραβικού κόσμου για πάνω από 40 χρόνια και λειτουργεί με έδρα το Ριαντ. Η Arabsat διατηρεί επίσης στρατηγικές συνεργασίες με τις περισσότερες από τις κορυφαίες εταιρείες δορυφορικών εταιρειών και VAS και με την εξαγορά της Hellas Sat , μιας από τις κορυφαίες εταιρείες τηλεπικοινωνιών στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Οι συνεργασίες αυτές και οι εξαγορές συνεχίζουν να επεκτείνουν την εμβέλεια του Arabsat με νέα τροχιακά διαθέσιμα slots και δικαιώματα συχνότητας , επιτρέποντας στους πελάτες να φτάσουν μακρύτερα από ποτέ και να προσφέρουν περιεχόμενο και υπερσύγχρονες λύσεις σε οποιοδήποτε ακροατήριο τελικού χρήστη ή επιχειρηματικό συνεργάτη σε όλο τον κόσμο.»

περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να δείτε εδώ:

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Πανηγύρια στα Σκόπια από κυβέρνηση και αντιπολίτευση για το ΝΑΤΟ...




Υπογράφηκε χτες στα κεντρικά του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες από τους μόνιμους αντιπροσώπους των 29 κρατών - μελών το πρωτόκολλο προσχώρησης της «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ.

Η υπογραφή του πρωτοκόλλου σημαίνει ότι η ΠΓΔΜ θα μπορεί να συμμετέχει στις συνεδριάσεις της Συμμαχίας ως παρατηρητής, μέχρι την επικύρωση του πρωτοκόλλου από όλες τις συμμαχικές χώρες.
Αμέσως μετά τη συγκατάθεση για το πρωτόκολλο προσχώρησης της χώρας μας στο ΝΑΤΟ ξεκινά η διαδικασία κύρωσής του από τα κοινοβούλια κάθε κράτους-μέλους της Συμμαχίας. Η Ελλάδα θα κυρώσει πρώτη το Πρωτόκολλο και με αυτό τίθεται σε ισχύ η συμφωνία των Πρεσπών και οι συνταγματικές τροπολογίες.

Στην Βόρεια Μακεδονία, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση χαιρετίζουν την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του κυβερνώντος SDSM, Κοσταντίν Κοσταντίνοφ,σημείωσε πως η ένταξη στο ΝΑΤΟ θα επηρεάσει θετικά την οικονομική ανάπτυξη, καθώς η ΠΓΔΜ καθίσταται ασφαλής και ελκυστικός προορισμός για «σοβαρές ξένες επενδύσεις» και η οικονομία της χώρας γίνεται πιο ανταγωνιστική.

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2019

Βέτο της Ιταλίας στην απόφαση της Ε.Ε. για αναγνώριση του Χουάν Γκουαϊδό...



Την «γραμμή - γκαζόζα»  του Παπαδημούλη στο ευρωκοινοβούλιο ακολούθησε η Ελληνική κυβέρνηση στην λήψη απόφασης της ΕΕ για την αναγνώριση ως προέδρου του Χουάν Γκουαϊδό...

Το Ρόιτερ σημειώνει πως η αντίθεση της Ιταλίας εμπόδισε την υιοθέτηση ενιαίας στάσης από την ΕΕ.

Η ΕΕ ήταν έτοιμη να αναγνωρίσει τον τον Χουάν Γκουαϊδό, ως προσωρινό πρόεδρο της Βενεζουέλας, σύμφωνα με σχέδιο ανακοινωθέντος που διέρρευσε νωρίτερα στον τύπο.

Προϋπόθεση όμως ήταν καμία από τις 28 χώρες μέλη να μην καταθέσει επισήμως αντιρρήσεις μέχρι τις 2 το μεσημέρι. Τελικά η Ιταλία έβαλε βέτο.

Οκτώ κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης αναγνώρισαν ήδη τον Χουάν Γκουαϊδό μετά την εκπνοή του ευρωπαϊκού τελεσιγράφου προς τον Νικολάς Μαδούρο για να προκηρύξει προεδρικές εκλογές.


Ο ηγέτης της βενεζουελανής αντιπολίτευσης Χουάν Γκουαϊδό δήλωσε σε συνέντευξή του, που δημοσιεύεται τη Δευτέρα, ότι θα έκανε ό,τι μπορούσε για να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Ιταλίας, μετά τη διαίρεση της ιταλικής κυβέρνησης ως προς το αν θα τον αναγνωρίσει ως προσωρινό πρόεδρο.

8 χρόνια πριν: Τότε που Δικαστήριο της Χάγης καταδίκασε την χώρα για το βέτο στο ΝΑΤΟ...




Δείτε αυτό το video (κατάλληλο για ...ανηλίκους) που προβλήθηκε στον ΣΚΑΙ, οκτώ χρόνια πριν.

Παρέχει αρκετά στοιχεία για τις διαφορετικές στρατηγικές του ελληνικού αστισμού. Αν και οι “πρωταγωνιστές” έχουν αλλάξει από τότε, το “έργο” είναι το ίδιο...

Οι συγκρίσεις με το σήμερα είναι αποκαλυπτικές για την συνέχεια που έχουν - και οφείλουν να έχουν - οι "εθνικές πολιτικές"...

Τότε, την 5η Δεκεμβρίου 2Ο011 με ψήφους 15 υπέρ και 1 κατά, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης έκανε δεκτή την προσφυγή της ΠΓΔΜ κατά της Ελλάδας για την υπόθεση της εφαρμογής της Ενδιάμεσης Συμφωνίας, λόγω της αντίρρησης που  είχε προβάλει η Αθήνα τον Απρίλιο του 2008, στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι,  για την  πρόσκληση ένταξης της ΠΓΔΜ.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

Για τον «τεχνολαϊκισμό»




απόσπασμα από το κείμενο του Eβγκένι Μοροζόφ:


Από όλες τις ιδεολογίες που παρήγαγε η Silicon Valley, ο τεχνολαϊκισμός είναι η πιο παράδοξη. Είναι υποσχέσεις κενές περιεχομένου, οι οποίες βασίζονται στον τεράστιο σεισμό της ψηφιακής επανάστασης· προσφέρουν τη δυνατότητα σε πολιτικές δυνάμεις που δεν θα μπορούσαν να έχουν κανέναν άλλο κοινό παρονομαστή, να έλκονται από αυτές τις υποσχέσεις. Λόγου χάρη υποστηρικτές και αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης, εθνικιστές και προοδευτικοί. Οι ιδέες αυτές, καθώς υπόσχονται έναν κόσμο άμεσης και ανώδυνης αυτοενδυνάμωσης του ατόμου, είναι αρκετά εύπλαστες για να μπορούν να ενώνουν μεγάλες εταιρίες τεχνολογίας, νεοσύστατες επιχειρήσεις, λάτρεις των κρυπτονομισμάτων [τύπου Bitcoin], ακόμη και πολιτικά κόμματα.

Υποσχέσεις για αποκέντρωση, αποτελεσματικότητα, ελεύθερη εθελοντική συμμετοχή

Η προϊστορία του τεχνολαϊκισμού είναι μάλλον ομιχλώδης. Ωστόσο γνωρίζουμε την ακριβή ημερομηνία στην οποία ο τεχνο-λαϊκισμός έγινε mainstream. Χρονολογείται από το 2006, όταν το Time Magazine έχρισε ως «Πρόσωπο της Χρονιάς» το «Εσύ», δηλαδή όλα εκείνα τα εκατομμύρια ανθρώπων που ήταν τα στηρίγματα του δημιουργημένου από τους χρήστες τους Παγκόσμιου Ιστού στη δεκαετία του 2000. Έτσι, τα θέματα του τεχνολαϊκισμού χαράχτηκαν βαθιά μέσα στο συλλογικό μας ασυνείδητο.

Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2019

Ο τροχονόμος...




Ο Α Τσίπρας, από “εθνικός ηγέτης” - όπως τον οραματίζονταν στελέχη του στενού του περιβάλλοντος - κατέληγε να γίνει απλός τροχονόμος στην πολιτική σκηνή, διευθετώντας την ...κυκλοφορία ανάμεσα στις διαφορετικές στρατηγικές του ελληνικού αστισμού, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία, όπως εύστοχα επισήμανε ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων Παύλος Γερουλάνος στην ΕΡΤ1 (στην εκπομπή «FOCUS» και στον Πάνο Χαρίτο), αναφερόμενος στην συμφωνία των Πρεσπών. Αξίζει να δείτε την συνέντευξη γιατί έχει γενικότερη σημασία, προβάλλοντας μια άλλη υπαρκτή εκδοχή του ελληνικού αστισμού, η οποία αν και σήμερα καταγράφεται με μειοψηφικούς όρους στην πολιτική σκηνή, αρχίζει να διεκδικεί την παρουσία της εκεί…


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ