ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Εκλογές στη Βραζιλία: H βαρβαρότητα ως επιλογή



Αναδημοσίευση από το "www.marginalia.gr"
Του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

Μίσος για τη δημοκρατία, απέχθεια για την πολιτική, επιθυμία για αυταρχισμό. Στις πρόσφατες εκλογές στη Βραζιλία ο «σέρτικος κι αράθυμος» μέχρι γελοιότητας, απόστρατος λοχαγός Ζαΐρ Μεσσίας Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας, με ποσοστά αυξανόμενα ευθέως ανάλογα με τον μεσαιωνικό πολιτικό του λόγο, για να εξαπολύσει τον «πόλεμο» στο εσωτερικό της χώρας. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να περιγράψει το φαινόμενο Μπολσονάρο, να διευρευνήσει το πώς και γιατί εξελίχθηκε, ποια είναι η κοινωνική του βάση και τι μέλλει γενέσθαι.

Να ‘χαμε ένα βασιλιά
δράκο με χοντρό λαιμό
σέρτικο κι αράθυμο
να μας κάνει πόλεμο

Κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί

Ο Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος στο δεύτερο γύρο με 54% (57 εκατομμύρια ψήφοι) έναντι 46% (47 εκατομμύρια ψήφοι) του αντιπάλου του. Στον πρώτο γύρο είχε πάρει 46%, ενώ ο Αντάντ είχε 29%, δηλαδή 46 εκατομμύρια ψήφους έναντι 31 του Αντάντ. Το σύνολο αποχής, λευκών και άκυρων παρέμεινε σχεδόν το ίδιο στους δύο γύρους, στο 29% περίπου, ποσοστό ελαφρώς μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των προηγούμενων εκλογών. Συγκρίνοντας με τις προηγούμενες εκλογές μπορούμε να διαπιστώσουμε τα εξής:
     1. Δεν υπήρξε μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων από την αριστερά προς τη δεξιά, και πολύ λιγότερο προς την ακροδεξιά. Φαίνεται πιθανή μετακίνηση ψηφοφόρων από την κυβερνώσα αριστερά προς άκυρο-λευκό-αποχή (ΑΑΑ) και προς άλλα αριστερά κόμματα (πχ. PSOL) και επίσης μετακίνηση δεξιών ψηφοφόρων από ΑΑΑ προς Μπολσονάρο. 

    Ιδρώνουν τ' αυτιά των πολιτικών;




    Για τους περισσότερους, ο ιδρώτας είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που συχνά μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε διάφορες καταστάσεις, η οποία βοηθά το σώμα να επανέλθει στη σωστή θερμοκρασία. Υπάρχουν όμως ιδιαίτερες καταστάσεις στις οποίες ιδρώνουν μόνον τ' αυτιά;

    Η φράση «Δεν ιδρώνει τ’αυτί του» που τη λέμε συνήθως για τους αναίσθητους και τους αδιάφορους έλκει την καταγωγή της από μια περίεργη διαγνωστική συμβουλή του Ασκληπιού προς μια γυναίκα που ήθελε να βρει με ποιον τρόπο να κάνει τον φίλο της να την αγαπήσει. Όταν έθεσε το ερώτημα στον Ασκληπιό, αυτός της απάντησε: «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο», και συμπλήρωσε τη συμβουλή του με τα κριτήρια διάγνωσης: «κι αν ιδρώσουν τ’αυτιά του, θα σ’αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν μην παιδεύεσαι άδικα».

    Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

    Οδοιπορικό στη Λατινική Αμερική - Κοινωνίες σε κίνηση



    Κοινωνίες σε κίνηση
    Ένα ταξίδι στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη Βραζιλία

    Παρουσίαση Σταύρος Σταυρίδης - Ευγενία Μιχαλοπούλου

    Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, πάντα αποτέλεσαν έμπνευση για τα κινήματα και για όλους μας. Συνήθως όμως στ’ αυτιά μας φτάνουν τα μεγάλα γεγονότα, είτε πρόκειται για σκοτεινές στιγμές (όπως αυτές που ζουν η Βραζιλία και η Αργεντινή σήμερα) είτε πρόκειται για εξεγέρσεις και αγώνες.
    Οι μικρές καθημερινές αντιστάσεις, που χωρίς αυτές ούτε εξεγέρσεις θα υπήρχαν ούτε και ελπίδα στους σκοτεινούς καιρούς, μένουν αόρατες.

    Αυτές τις αντιστάσεις θέλουμε να μοιραστούμε, όπως τις γνωρίσαμε μέσα από ένα ταξίδι τριών μηνών στις τρεις χώρες.

    Πέμπτη, 15 Νοέμβρη:
    Ένα οδοιπορικό στο βορρά της Βραζιλίας, στο Σάο Πάολο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο

    Πέμπτη, 29 Νοέμβρη:
    Αργεντινή – Ουρουγουάη: Οι συλλογικές μνήμες κινητήρια δύναμη για το παρόν

    περισσότερα, κλικ στην εικόνα:

    πως θα πάτε, κλικ [εδώ]

    Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών


    Αναγνωρίζετε στην φωτογραφία
    δυο από τους πιο γνωστούς κυνηγούς "εθνομηδενιστών";
    Αν όχι,
     θα σας συνιστούσαμε να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί...

     ( ΜΕΡΟΣ Ι )

    Για τους “Εθνομηδενιστές” και για το τρόμο που προκαλούν σε αριστερο - δεξιούς πατριώτες, όλο και κάτι θα έχει πέσει στ’ αυτί σoυ. Μερικοί πιστεύουν πως μας κυβερνούν. Όμως ότι οι “Εθνομηδενιστές” έχουν Αρχηγό έναν πραγματικό ηγέτη, λίγοι το γνωρίζουν. Δεν ζει στην παρανομία, όμως δεν συνηθίζει τις δημόσιες εμφανίσεις, σαν αυτές που κάνουν οι πολιτικοί παράγοντες. Θεωρείται επικίνδυνος από τις μυστικές υπηρεσίες, χωρίς να υπάρχει κανένα ένταλμα εναντίον του. Υποψιάζονται ποίος μπορεί να είναι, αλλά δεν τον έχουν ακόμα ανακαλύψει.

    Μετά από μακροχρόνια έρευνα και επίμονες προσπάθειες καταφέραμε να συναντηθούμε μαζί του και κάναμε μια πρώτη κουβέντα (για χάριν συντομίας στο κείμενο θα αναγράφεται με τα αρχικά ΑΕΜ: Αρχηγός Εθνο-Μηδενιστών). Μερικά σημεία από αυτή την συναρπαστική εμπειρία φανταζόμαστε ότι σας ενδιαφέρουν, γιαυτό και τα παρουσιάζουμε παρακάτω.

    Η συζήτηση ξεκίνησε ανάποδα. Αυτός που έκανε την πρώτη ερώτηση ήταν ο ΑΕΜ:

    - Ποιό χαρακτηρισμό θα αποδίδετε σε όλους αυτούς που θεωρούν ότι απειλούνται από το φάντασμα του “εθνομηδενισμού”;

    Κάποιοι από την παρέα, βιάστηκαν ν’ απαντήσουν: «εθνικιστές».

    Ο ΑΕΜ έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό και ανασηκώνοντας το αριστερό του φρύδι, είπε ένα μονολεκτικό ΟΧΙ. Μετά από μια σύντομη περίοδο αμήχανης σιωπής, που κανείς δεν τολμούσε να προτείνει φωναχτά κάποιον άλλο προσδιορισμό ως απάντηση, η συζήτηση προχώρησε με σχόλια για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα.

    Τι σήμαινε αυτό το ΟΧΙ, έμεινε μετέωρο μέχρι το τέλος της συζήτησης. Εκεί πράγματι ξεκαθαρίστηκε, όταν μπήκε κάποια τάξη σε ταυτοτικά ζητήματα που συσχετίζουν το φαντασιακό με το πραγματικό, σε επαναπροσδιορισμούς πολιτικών και αυτοκαθορισμούς κοινωνικών υποκειμένων.

    Μόλις διαμορφώθηκε κλίμα οικειότητας που επέτρεπε αναφορές σε πιο συγκεκριμένα θέματα, κάποιος από την παρέα ζήτησε από τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών να σχολιάσει την παρουσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη σε διαδικτυακό χουντοκάναλο. Πριν τελειώσει την ερώτηση, έβγαλε από την τσέπη του την ανακοίνωση της ΛΑΕ στην οποία επισημαίνεται ότι αυτό το γεγονός οι εχθροί της το εκμεταλλεύτηκαν ως μια «ανέλπιστη ευκαιρία και αφορμή για να ενταθεί, από κυβερνητικά και κατεστημένα κέντρα, η επίθεση στην ΛΑ.Ε και προσωπικά στον γραμματέα της». Μόλις τέλειωσε την ερώτηση, έδωσε την ανακοίνωση στον ΑΕΜ δείχνοντας με τον δείκτη του άλλου χεριού το σημείο που υπάρχει στο κείμενο η σχετική αναφορά.

    Ο ΑΕΜ έβαλε περιφρονητικά στην άκρη την ανακοίνωση χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά και απάντησε με μια επιγραμματική δήλωση: «Ο ίδιος ο Λαφαζάνης είναι αυτός που υποσκάπτει και διαβάλλει τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να αναζητούνται αλλού οι δράστες». Για να στοιχειοθετήσει τον ισχυρισμό του, συμπλήρωσε γελώντας: Θα διακινδυνεύσω να χαρακτηριστώ ότι υποσκάπτω το κύρος του Παναγιώτη, κάνοντας το παρακάτω σχόλιο, το οποίο θα ήθελα να δημοσιοποιήσετε «Ο Παναγιώτης το πάει το ...εμβατήριο». Άνοιξε το tablet του και επέδειξε ως τεκμήριο ένα βίντεο, ζυγίζοντας με την άκρη του ματιού του τις αντιδράσεις μας. Το video μπορείτε να το βρείτε [εδώ].

    Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

    Οι «εγκλωβισμένοι» στην ...ΛΑΕ



    Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων ~ Μάνος Χατζιδάκις

    Συνθήματα, όπως το «να συνεχίσουμε μετωπικά και αριστερά» είναι φυσικό να αντιμετωπίζονται σήμερα με δυσπιστία και καχυποψία, όταν μάλιστα εκφέρονται ως διακηρύξεις από χώρους που οι κυρίαρχες πρακτικές τους καταγράφουν ακριβώς τ' αντίθετα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα κείμενο του Αντώνη Νταβανέλου Η ΛΑΕ σε κρίσιμο σταυροδρόμι ) στο www. Rproject.gr. Αντιγράφουμε το τελευταίο κομμάτι του:

    «Το πεδίο όπου αποδεικνύεται η «αλήθεια» για κάθε πολιτική είναι το πεδίο των συμμαχιών. Εδώ, επίσης, κάποιες παλιότερες αυταπάτες έχουν θρυμματιστεί: το «αντιμνημονιακό» ΕΠΑΜ δεν αντέχει ούτε τον εαυτό του, ενώ άλλες «αντιμνημονιακές» προσωπικότητες του λεγόμενου πατριωτικού χώρου έχουν γίνει φτερά στον άνεμο των εξελίξεων. Από την πλευρά μας, επαναλαμβάνουμε: η μόνη πολιτική συμμαχιών που έχει νόημα στη σημερινή συγκυρία, που έχει ταυτόχρονα πραγματική εκλογική δυναμική, είναι το «τρίγωνο»: ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Άλλες δυνάμεις που αποσπάστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Γιατί οι πλευρές του περιγράφουν το «στοίχημα» της ανασυγκρότησης μιας μαζικής, σοβαρής και αποτελεσματικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

    Αυτή η προοπτική πρέπει να διεκδικηθεί ενάντια στους πειρασμούς της σεχταριστικής αυτοαναφορικότητας. Όμως, ταυτόχρονα, πρέπει να διεκδικηθεί με τις αναγκαίες διορθώσεις στην πολιτική της ΛΑΕ και με μια λειτουργία που για να γίνεται πειστική, οφείλει να είναι πιο συλλογική, πιο πλουραλιστική, πιο ανανεωμένη, περισσότερο στηριγμένη στη βάση του εγχειρήματος.
    Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα.»


    Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο. Ο Αντώνης Νταβανέλος “σπεύδει βραδέως” όταν καταλήγει στην διαπίστωση πως «όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα». Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω...

    Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

    ΕΧΕ ΓΕΙΑ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΕ (Μια συνέντευξη με τον Βόλφγκανγκ Στρέεκ)


    Ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ (Wolfgang Streeck) είναι Ομότιμος Καθηγητής στο Ινστιτούτο Max Planck για τη Μελέτη των Κοινωνιών, στην Κολωνία

    Τη συνέντευξη πήραν για το King’s Review οι Γιοχάνες Λένχαρντ και Ρεμπέκα Λιού
    Ο Γιοχάνες Λένχαρντ (Johannes Lenhard) είναι υποψήφιος διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο King’s College (Cambridge).
    Η Ρεμπέκα Λιού (Rebecca Liu) είναι συντάκτρια στο King's Review. 
    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΓΓΑΣ
    Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑΤΑ της Αυγής

    Ερ: Στο πρόσφατο άρθρο σας στο New Left Review χαρακτηρίζετε το νεοφιλελευθερισμό ως «συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου […] παγκόσμια διακυβέρνηση […] εμπορευματοποίηση, και […] την κατάσταση ανταγωνισμού μιας νέας εποχής καπιταλιστικής ορθολογικοποίησης». Διαβλέπετε κάποια πιθανότητα να υπάρξει ο καπιταλισμός χωρίς να είναι νεοφιλελεύθερος; Μπορεί να υπάρξει καλός καπιταλισμός;

    Απ: Ο Καπιταλισμός δεν ήταν πάντα νεοφιλελεύθερος: υπήρξε εμπορικός καπιταλισμός, βιομηχανικός, ο παλαιός φιλελεύθερος καπιταλισμός, ο χρηματοοικονομικός καπιταλισμός του Χίλφερντινγκ, ο υπό κρατική διοίκηση καπιταλισμός του New Deal, οτιδήποτε. Όλοι τους ενσωμάτωσαν περίπλοκους συμβιβασμούς μεταξύ τάξεων, εθνών, κοινωνικής ζωής και της προσταγής του κέρδους… Ήταν «καλοί»; Για κάποιους ήταν πάντα, και υπήρχαν φορές, στο απόγειο του σοσιαλδημοκρατικού ταξικού συμβιβασμού, που και οι μισθωτοί μπορούσαν να θεωρήσουν τον καπιταλισμό δίκαιο. Αυτό δεν διήρκησε. Τώρα, αντιμετωπίζουμε αυξανόμενη ανασφάλεια, μειούμενα ποσοστά ανάπτυξης, αυξανόμενη ανισότητα, εκτίναξη χρεών παντού – ένας κόσμος υψηλού ρίσκου ελέγχεται από μια μικροσκοπική ολιγαρχία, ή κλεπτοκρατία, που εργάζεται σκληρά για να αποσυνδέσει τη μοίρα της από το υπόλοιπο των κοινωνιών τις οποίες απομύζησαν από πόρους.


    Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

    Communists Without Communism





    Αυτό που έχω να πω είναι σχετικά απλό και πιθανότατα θα το βρείτε απλοϊκό. Αλλά αν καλούμαστε να ανανεώσουμε το νόημα της λέξης "κομμουνισμός", ίσως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πολύ απλά ζητήματα και να λάβουμε υπόψιν κάποια πολύ απλά γεγονότα.

    Το πρώτο γεγονός, το οποίο νομίζω, ότι θα πρέπει να λογαριάσουμε είναι το ακόλουθο: ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο το όνομα μεγαλειωδών κινημάτων και περιβόητων κρατικών δυνάμεων του παρελθόντος, δεν είναι το απομεινάρι ή το καταραμένο όνομα που θα έπρεπε να αναλάβουμε την ηρωική και επικίνδυνη αποστολή να επανακτήσουμε. "Κομμουνιστικό" είναι το όνομα του κόμματος που κυβερνά το πιο πολυπληθές έθνος και μια από τις πιο ακμαίες καπιταλιστικές δυνάμεις σήμερα.

    Αυτή η συσχέτιση ανάμεσα στον κομμουνισμό, την απόλυτη κρατική κυριαρχία και τον καπιταλισμό δεν θα πρέπει να μείνει εκτός του πεδίου ενός αναστοχασμού γύρω από το τι μπορεί να σημαίνει ο κομμουνισμός σήμερα.

    Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

    Ο ηγέτης που βλέπει το δάσος και χάνει το ...δένδρο!




    ....

    Η κρίση έχει τελειώσει...




    Η παραπάνω σύντομη παράγραφος περιγράφει με συνεκτικό και καθαρό τρόπο την βασική πολιτική συνθήκη που προσδιορίζει τους όρους των πολιτικών συγκρούσεων, τόσο σε εθνικά όσο και σε διεθνή πλαίσια. Η συνθήκη αυτή αγνοείται συνήθως από τους διάφορων ειδών αναλυτές που επιχειρούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο και είναι πρόθυμοι να προτείνουν λύσεις για το “καλό μας”.

    Ένα γνωστό τραγούδι με στίχους του Βολφ Μπίρμαν, που σε άλλες εποχές συνόδευε ηχητικά δράσεις της Αριστεράς, ξεκινάει με μια “βεβαιότητα”:
    Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
    Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο
    Θα φροντίσουμε εμείς γι’αυτό

    και καταλήγει:
    Η προφητεία αυτή
    Έτσι πρέπει να γίνει
    Έτσι θα γίνει

    Σήμερα δεν ακούγεται, Έχει κλονιστεί η πίστη σε αυτή την προφητεία. Όχι όμως γιατί δεν “επαληθεύτηκε” στα χρόνια που πέρασαν. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει, η η γη κινδυνεύει να γίνει “κόκκινη”. Η “κομμουνιστική” Κίνα διεκδικεί σήμερα με ηγεμονικούς όρους την παγκόσμια κυριαρχία... Το “κόκκινο” που ονειρευόταν όμως ο “προφήτης” είναι τελείως διαφορετικό από το “κόκκινο” όπως αυτό διαμορφώθηκε ιστορικά από το πάντρεμα του με τις κρατικές εξουσίες στο πλανήτη, σε Δύση και Ανατολή. Το “κόκκινο” του προφήτη, είχε “μεταλλαχθεί” προ πολλού και στην ΕΣΔΔ, αρκετά πριν την κατάρρευσή της ως κρατικής υπόστασης. Η “μετάλλαξη” του ΣΥΡΙΖΑ στην χώρα μας είναι άλλο ένα περιστατικό, στην μακρόχρονη ιστορία μεταλλάξεων του “κόκκινου”, που έρχεται να προστεθεί σε αυτή την ιστορία του «αποτυχημένου γάμου» του με τις κρατικές εξουσίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε παραδοθεί στο “κράτος” πριν παραδοθεί στην τρόικα και τους δανειστές...

    Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

    Ποιες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς; Τα αρχεία της Τράπεζας της Ελλάδος είναι γεμάτα “λίστες”


    Αναδημοσίευση από το "ΜέΡΑ 25"

    Με αφορμή τη διαδικασία που εφάρμοσαν για τη μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό μέσω του τραπεζικού συστήματος οι «ευπατρίδες», «μη λαϊκιστές» πολιτικοί Χαρδούβελης και Παπαντωνίου, δηλαδή το σπάσιμο σε μικροποσά του υπό εξαγωγή ποσού, επισημαίνουμε ότι:

    Ιστορικά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το ελληνικό χρηματιστήριο και η αγορά ελληνικών ομολόγων υπήρξαν πλυντήρια χρήματος. Το κύριο πρόβλημα με το τραπεζικό σύστημα ήταν ο πλημμελής έλεγχος, ενώ αναφορικά με τις αγορές τίτλων του ελληνικού δημοσίου καθώς και του ελληνικού χρηματιστηρίου, αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την επένδυση σε αυτές τις δύο αγορές, δεν προέκυπτε η αναγκαιότητα αιτιολόγησης της πηγής των επενδυμένων κεφαλαίων.

    Μέχρι το 1994, η κίνηση κεφαλαίων από τη χώρα μας προς το εξωτερικό ήταν ελεγχόμενη, η μεταφορά κεφαλαίων πραγματοποιούνταν κυρίως είτε μέσω μετρητών είτε μέσω του τραπεζικού συστήματος με υπερτιμολόγηση – υποτιμολόγηση εισαγωγών- εξαγωγών, αλλά και του ναυτιλιακού, τουριστικού και μεταναστευτικού συναλλάγματος. Οι πρακτικές αυτές όμως, ενείχαν υψηλό ρίσκο και έτσι οι «εξαγωγείς» ξεπλυμένου χρήματος επιβαρύνονταν με σημαντικό «μεταφορικό» κόστος.

    Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

    Τι μας κρύβουν για την 28 Οκτωβρίου;


    Ένα εμπεριστατωμένο κείμενο, από τον "πιτσιρίκο" με αποκαλυπτικές λεπτομέρειες για το τι συνέβη τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940:

    Και μερικά στοιχεία που τεκμηριώνουν την εμπλοκή του Θεού στην γεωπολιτική, μια διάσταση την οποία αγνοούν οι σύγχρονοι αναλυτές των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης και των συγκρούσεων που προκύπτουν απ' αυτές:
    (Πηγή: «ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»-ΕΚΔΟΣΗ 33η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ- ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2011)

    Για να μην χανόμαστε όμως στους δαιδάλους της ιστορίας και της γεωπολιτικής, ένα κείμενο που φιλοδοξεί να βάλει πολιτικά τα πράγματα στην θέση τους. Το βρήκαμε σε ένα έγκυρο μέσο μαζικής ενημέρωσης στο www.zougla.gr, εδώ:

    Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

    ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Ηράκλειο



    Αναδημοσίευση από το "neakriti.gr"

    Δριμύς ο Γιάνης Βαρουφάκης από το Ηράκλειο 

    Πλήθος Κρητικών στην εκδήλωση του ΜέΡΑ25

     Κατάμεστη ήταν η αίθουσα «Αριάδνη» του ξενοδοχείου «Αστόρια», στην οποία παρουσίασε το εκλογικό του πρόγραμμα το ΜέΡΑ25.

    Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα με το οποίο το ΜέΡΑ25 θα κατέβει στις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν προκηρυχτούν.

    Αναφορικά με την υφιστάμενη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ο κ. Βαρουφάκης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «Δεν έχουμε “βγει” από τα μνημόνια», ενώ κάνει λόγο για καθεστώς… «δουλοπαροικίας» για τη χώρα.

    Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

    I soliti ignoti...




    «I soliti ignoti » (γνωστοί άγνωστοι) είναι ο πρωτότυπος ιταλικός τίτλος μιας γνωστής ταινίας με το Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, τον Βιτόριο Γκάζμαν στον πρώτο κωμικό ρόλο της καριέρας του, την Κλάουντια Καρντινάλε που έδωσε στην εποχή της νέα ώθηση στην ιταλική κωμωδία. Έγινε γνωστή στην χώρα μας με την απόλυτα αποτυχημένη η μετάφραση «ο κλέψας του κλέψαντος». 

    Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν αμφιβάλει ότι τα πάντα παρακολουθούνται και μπορούν να υποκλαπούν. Κάθε τόσο και νέα στοιχεία έρχονται στο φως που εδραιώνουν αυτή την πεποίθηση. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις υπερδυνάμεις στο πεδίο «ο κλέψας του κλέψαντος», τρομάζει τις ελιτ και κάνει όμως τον κόσμο να γελά με τα κωμικοτραγικά στοιχεία που αναδεικνύει. Μια ματιά εδώ, σε δυο άρθρα από την “Καθημερινή”:

    1. Διεθνής κατασκοπεία μέσω κινητών τηλεφώνων
    2.  Ηλεκτρονική κατασκοπεία από την Κίνα εντόπισαν οι ΗΠΑ

    Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

    Οι «φίλοι» του Ν. Κοτζιά και οι «φίλοι» τους...


    Ποίος είναι ο Νίκος Κοτζιάς;

    Ας δούμε τι λέει ένας φίλος του, γνώστης των θεμάτων της  "γεωπολιτικής", διορισμένος από τον Νίκο Κοτζιά ως μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών (ΦΕΚ Υ.Ο.Δ.Δ. 316/2017),  στον οποίο είχε εμπιστευθεί και την θέση  του εξεταστή στην προφορική δοκιμασία - συνέντευξη των υποψηφίων ακολούθων πρεσβείας στην διπλωματική ακαδημία του υπουργείου εξωτερικών (έγγραφο):



    Πριν μερικές μέρες είχαμε αναφερθεί στον «γεφυροποιό» Απόστολο Αποστολόπουλο. Με σημερινό άρθρο του στο iskra.gr  («Η παραίτηση Κοτζιά»), έρχεται να επιβεβαιώσει αυτόν τον ρόλο με νέες γέφυρες προς τον Νίκο Κοτζιά και τους φίλους του. Παρ' όλα όσα του καταμαρτυρεί, καταλήγει τελικά να εντοπίσει τον αυτουργό της αποπομπής του: «...ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Καμένος έδιωξαν τον Κοτζιά. Αποπέμφθηκε από τους Αμερικανούς. Ο Καμμένος τους εξυπηρέτησε και ο Τσίπρας προσπάθησε, τυπικά, να χρυσώσει το χάπι».

    Μάλιστα, περιγράφει και τον χαρακτήρα που είχε αυτή η μεθόδευση:

    Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

    ΒΡΑΖΙΛΙΑ - Οι ρίζες ενός κοινωνικο-πολιτικού φαινομένου



    Μια συλλογή κειμένων για την Βραζιλία: 


    1. Ένας τυφώνας με το όνομα Μπολσονάρο

    Του Raul Zibechi  (12.10.2018)

    Η ιλιγγιώδης άνοδος της ακροδεξιάς έχει ιστορικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ρίζες στις οποίες είναι αναγκαίο να διεισδύσουμε για να πάμε πέρα από τα επίθετα και τους χαρακτηρισμούς. Οι κυρίαρχες ελίτ έχουν εγκαταλείψει τη δημοκρατία ως πεδίο αναγκαίας διαπραγμάτευσης αντιτιθέμενων συμφερόντων και φαίνεται να βαδίζουν προς μια ριζική σύγκρουση με τα λαϊκά στρώματα. Στη Βραζιλία αυτό σημαίνει πόλεμο των τάξεων, των χρωμάτων του δέρματος και των φύλων, όπου οι γυναίκες, οι μαύροι και οι φτωχοί είναι ο στόχος της επίθεσης.

    Η σαρωτική νίκη του Χαϊρ Μπολσονάρο στον πρώτο γύρο των εκλογών είναι το μεγαλύτερο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό τσουνάμι που έχει ζήσει η χώρα σε όλη την ιστορία της. Εάν αφήσουμε στην άκρη θέσεις ελιτίστικες και συνομωσιολογικές, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο κόσμος ήξερε ποιόν ψήφιζε, δεν το έκανε παραπλανημένος ούτε υπό την άσκηση πιέσεων. Επιπλέον, αυτή τη φορά τα ΜΜΕ δεν λειτούργησαν ευνοϊκά υπέρ του ακροδεξιού υποψηφίου, αναμετέδωσαν τις χοντροειδείς απειλές και προσβολές που εξαπέλυε και δεν απέφυγαν να ασκήσουν κριτικές.

    Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

    Οι νέοι «γεφυροποιοί»...



    «...Αρέσει δεν αρέσει όταν ο Ιταλός Σαλβίνι αποκαλεί μεθύστακα τον Γιούνκερ και απαιτεί σεβασμό στην Ιταλία, δεν το κάνει ως φασίστας (και ιμπεριαλιστής), αλά Μουσολίνι αλλά επειδή αρνείται την υποταγή στις Βρυξέλλες/Γερμανία. Το χειρότερο θα είναι αν δεχόμασταν ότι μόνο ακροδεξιοί ή/και φασίστες υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία...»

    Όμως «ο σεβασμός στην Ιταλία» που απαιτεί ο Σαλβίνι, δεν σταματά στον Γιούνκερ. Η πρόθεση του να κλείνει νωρίς τα εστιατόρια των μεταναστών, δεν γίνεται επειδή αρνείται την υποταγή στις Βρυξέλλες/Γερμανία. Το κάνει σαν φασίστας, όπως τα ανάλογα μέτρα που είχαν λάβει και οι ναζί με στόχο να στραγγαλίσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα των Εβραίων...


    Στην μεταπολίτευση, ο Ευάγγελος Αβέρωφ κατέκτησε τον τίτλο του «γεφυροποιού» για την στην προσπάθειά του να ενώσει τη δεξιά παράταξη και ν΄ αποκατασταθεί η συνέχεια του κράτους. Όμως ο εθνάρχης Καραμανλής, που νομιμοποίησε το ΚΚΕ και έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σάρωσε στις εκλογές του 1974 και με την βοήθεια πρόσφερε ένας άλλος «γεφυροποιός», ο Μίκης Θεοδωράκης με το γνωστό σύνθημα «Ή Καραμανλής ή τανκς».

    Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο θυμός των από κάτω δεν μπορεί να βρίσκει εύκολα δρόμους για να διαμεσολαβηθεί από τα υπαρκτά πολιτικά μορφώματα. Η πολιτική έχει γενικότερα απαξιωθεί. Οι συνθήκες που κυριαρχούν σε κοινωνίες συντηρητικοποιούνται, όπου ο διαχωρισμός ανάμεσα στους πραγματικούς και τους φαντασιακούς “φόβους” γίνεται ακόμα πιο δυσδιάκριτος, προσφέρουν έφορο έδαφος για την άνθηση των νέων «γεφυροποιών» που επιχειρούν με όρους της κυρίαρχης ιδεολογίας να αποκαταστήσουν μια μορφή ενότητας κοινωνίας που δεν θα αμφισβητεί το κράτος, αλλά αντίθετα θα αναγνωρίζει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως οργανωτή των κοινωνικών συμμαχιών. Όπως και στο παρελθόν, η υπόθεση της διαχείρισης των «εθνικών κινδύνων» είναι το προνομιακό πεδίο της χειραγωγητικής του δράσης.

    Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τους όρους με τους οποίους επιχειρούνται να αποκρυφτούν υπαρκτές διαφορές που χωρίζουν ετερόκλητους πολιτικούς χώρους που συστρατεύονται σε αυτή την υπόθεση. Αφορά ένα προπαγανδιστικό κείμενο που φέρει την υπογραφή του Απόστολου Αποστολόπουλου.

    Πρώτα απ' όλα παρουσιάζει ενδιαφέρον ο τρόπος προβολής του.

    Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

    Ο αληθινός Παύλος Μελάς


    Ο Παύλος Μελάς σε επιστολικό δελτάριο των πρώτων χρόνων μετά τον θάνατό του | ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ / ΑΡΧΕΙΟ ΝΑΤΑΛΙΑΣ - ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

    Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών
    του Τάσου Κωστόπουλου

    «Γερά, γερά, στα χνάρια του Μελά!»
    Βασικό σύνθημα του συλλαλητηρίου της Αθήνας για το Μακεδονικό (4/2/2018)

    Eνα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη δημόσια συζήτηση των τελευταίων μηνών για το Μακεδονικό. Η μορφή του είναι γνωστή στους πάντες από το σχολείο και τη δημόσια Ιστορία, σαν ενσάρκωση του κατ' εξοχήν εθνικού ήρωα της μετεπαναστατικής Ελλάδας.

    Κατά την τριήμερη συζήτηση του περασμένου Ιουνίου στη Βουλή για τη συμφωνία των Πρεσπών, 14 αγορητές της Ν.Δ. και της Χ.Α. (ανάμεσά τους και ο επίδοξος πραξικοπηματίας Μπαρμπαρούσης) επικαλέστηκαν τη μνήμη του ως βασικό επιχείρημα κατά της αναγνώρισης της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας των γειτόνων μας.

    Οι υπέρμαχοι της συμφωνίας θύμισαν πάλι (κυρίως μέσω Διαδικτύου, ο δε Γιώργος Κατρούγκαλος και στη Βουλή) ότι στα γράμματά του ο εθνικός αυτός ήρωας την επίμαχη γλώσσα την αποκαλούσε ορθά-κοφτά «μακεδονική». Ποιος υπήρξε, όμως, στην πραγματικότητα ο Παύλος Μελάς, πέρα από τον «ηρωικό» θάνατό του;

    Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

    Η κατάρρευση της ελπίδας, η ανεπάρκεια των απαντήσεων, η ικανότητα για αντίσταση


    Αναδημοσίευση από το "marginalia.gr"
    του Πέτρου Σταύρου

    Η ελληνική πλευρά της διεθνούς οικονομικής κρίσης του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού ξεκινά το 2009, όταν η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλάζει, αιφνιδίως, πολιτικό λόγο και στρατηγική και οδηγεί τη χώρα στην εποχή των μνημονίων και μιας ιστορικά πρωτοφανούς παρεμβάσεως, από κοινού του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ στην ελληνική οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Ακολουθεί, το 2010, μια ιστορική παρασκηνιακή συνάντηση – ρομαντική βολτούλα στην γαλλική πόλη Ντοβίλ, της Καγκελαρίου Μέρκελ με τον πρόεδρο Σαρκοζί, όπου μεθοδεύτηκε ένα μήνυμα προς τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας που έλεγε, «προσοχή, αν δανείσετε την Ελλάδα, κινδυνεύετε να μην πάρετε τα λεφτά σας πίσω». Αυτό, όπως ήταν φυσικό, πανικόβαλε τις περίφημες αγορές –δεν θέλουν και πολύ άλλωστε– και οδήγησε στη γνωστή εκτίναξη των σπρεντς Ελλάδας – Γερμανίας στα ύψη. Το τι ακολούθησε είναι λίγο πολύ γνωστό. Έκτοτε, η ελληνική κοινωνία και οικονομία έγιναν πεδίο βολής των πιο σκληρών πολιτικών λιτότητας που γνώρισε ο μεταπολεμικός δυτικός κόσμος, αλλά και μιας σφοδρής θανατοπολιτικής – εκκαθαριστικής διαδικασίας οποιουδήποτε εισοδήματος, κεφαλαίου, θεσμού, υποδομής θεωρήθηκε ότι πρέπει να περιοριστεί ή και να εξαφανιστεί, για να δώσει χώρο ανάπτυξης σε μια καινούργια συσσώρευση, σε ένα νέο οικονομικό πλαίσιο και σε ένα άλλο κοινωνικό συμβόλαιο νεοφιλελεύθερης υφής.

    Η κατάρρευση της ελπίδας 

    Αν δεν είχε επιβληθεί, με ανεπίσημο τρόπο από το γαλλογερμανικό άξονα, η βίαιη προσαρμογή της οικονομίας σε δρακόντιους κανόνες, η ελληνική δημοσιονομική κρίση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, μεσοπρόθεσμα και μέχρι να αναζητηθεί τι θα γίνει με το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας που είχε, εν τω μεταξύ, «ναυαγήσει», με μια αρκετά πιο ήπια πολιτική λιτότητας που θα προέβλεπε μόνο πάγωμα ονομαστικών μισθών, ελαφριά φορολογική επιβάρυνση του κεφαλαίου, περιορισμό κάποιων εξωπραγματικών δημοσίων δαπανών, πολύ πιο προσεχτικό δανεισμό και ετήσιες δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους γύρω στο 10% του ΑΕΠ. Μια τέτοια οικονομική πολιτική θα έμοιαζε πολύ με τον «έντιμο συμβιβασμό» που θα επικαλούταν ο ΣΥΡΙΖΑ αργότερα, από τον Φεβρουάριο του 2015 και μετά.

    Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου 2018

    Ο πρόεδρος Καταλονίας: «Η Αθήνα ήταν δική μας»


    «...Η περιπέτεια των Καταλανών στην Ελλάδα τα έχει όλα: πάθος, θανάτους, καταστροφές, εκδίκηση, πολιτική, τέχνη, ωμότητες, δολοφονίες, προδοσίες, κάλλος, έπος, μίση, αίμα, κατακτήσεις. Και σεξ..
    Κιμ Τόρα, πρόεδρος της Καταλονίας

    Αναδημοσίευση από το "www.cnn.gr"

    Ποια είναι άραγε η σχέση του νεοεκλεγέντος υπερεθνικιστή προέδρου της Καταλονίας Κιμ Τόρα με την Ελλάδα, και ιδιαίτερα με την Αθήνα; Για να απαντήσει κανείς στην ερώτηση τούτη θα πρέπει να αναδιφήσει τόσο στην προσωπική ιστορία του πολιτικού, που διακρίνεται για τις ακραίες θέσεις του περί «υπεροχής», σε όλα τα επίπεδα, του καταλανικού έθνους, αλλά και στις σελίδες της βυζαντινής ιστορίας, αναφορικά με τη δράση της Καταλανικής Εταιρείας και το Δουκάτο των Αθηνών.

    Ο Κιμ Τόρα είναι φανατικός αναγνώστης της καταλανικής ιστορίας και ως ζηλωτής της ανεξαρτησίας προτιμά, φυσικά, ιδιαίτερα εκείνες τις περιόδους και επεισόδια που συνέβαλαν ώστε να οικοδομηθούν οι εθνικοί μύθοι. Ειδικά ως επικεφαλής της πρωτοβουλίας Οmnium Cultural, του Πολιτιστικού Κέντρου Μπορν, λίκνο του καταλανισμού, αλλά και ως ιδρυτής του εκδοτικού οίκου A Contra Vent (Με κόντρα άνεμο) φρόντιζε πάντοτε να ανασύρει από τη λήθη σελίδες της καταλανικής δημοσιογραφίας και ιδεολογίας που ταυτιζόταν με προσωπικότητες της ανεξαρτησίας, που εν γένει θεωρούνται αμφιλεγόμενες για τις υπερβολικές, συχνά ρατσιστικές, ξενοφοβικές, υπεροπτικές και έως φιλο-φρανκικές τους θέσεις (όπως οι δεδηλωμένα «αγαπημένοι» του Τζουζέπ Ντενκάνς, Ντανιέλ Καρδόνα, και οι «ούλτρας» αδελφοί Μικέλ και Τζουζέπ Μπαδία).

    Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

    Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει ...μπανιστήρι!



    Τα σχέδια τους για συστράτευση στις ερχόμενες ευρωεκλογές ανακοίνωσαν σήμερα απ' τη Ρώμη ο αρχηγός της ακροδεξιάς Λέγκας Ματέο Σαλβίνι και η Μαρίν Λεπέν με την επωνυμία «Μέτωπο Ελευθερίας» και εξαπέλυσαν δριμεία επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αιχμή για μια ακόμη φορά την κοινή αντιμεταναστευτική τους ατζέντα.

    Η πολιτική αδυναμία ορισμένων "αριστερών" στη χώρα μας, οι οποίοι παρ' όλον ότι ισχυρίζονται ότι έχουν "σχέδια" και "προγράμματα" αδυνατούν να ανταγωνιστούν τις κυρίαρχες πολιτικές της ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια των μνημονίων αποτυπώνεται σήμερα ως απωθημένη επιθυμία που αποζητά οποιοδήποτε τρόπο για να εκπληρωθεί. Αφού λοιπόν δεν μπορούν οι ίδιοι να "πηδήξουν" την ΕΕ, ικανοποιούνται κάνοντας μπανιστήρι στην ακροδεξιά που μπορεί και κάνει αυτό που θα ήθελαν οι ίδιοι να κάνουν...  Χαρακτηριστικό παράδειγμα το παρακάτω απόσπασμα που εκφράζει την κυρίαρχη γραμμή της ΛΑΕ:

    «Αυτό, πάντως, που διακαώς επιθυμούμε ως Iskra είναι να ηττηθεί, καλύτερα να συντριβεί, το ευρωιερατείο των Βρυξελλών και της Γερμανικής ευρωζώνης μαζί με τη νεοφιλελεύθερη μονεταριστική ορθοδοξία του, έστω και αν αυτή η ήττα προέλθει από μια κυβέρνηση του Ιταλικού αστισμού με ξενοφοβικές τάσεις στο εσωτερικό της

    (Από το κείμενο «Ιταλική κυβέρνηση, οι λεονταρισμοί και οι αυταπάτες» που δημοσιεύεται στο iskra.gr.)
    Όμως επειδή αντιλαμβάνονται πως ίσως δημιουργηθούν αντιδράσεις για τον τρόπο εκπλήρωσης αυτής της "διακαούς επιθυμίας", προσπαθούν να τα συμμαζέψουν και τα κάνουν χειρότερα! Δεν βλέπουν πουθενά την ακροδεξιά" να πρωτοστατεί και βάζει την ατζέντα, αλλά «μια κυβέρνηση του Ιταλικού αστισμού με ξενοφοβικές τάσεις».

    Δηλαδή οι όλες οι άλλες κυβερνήσεις στην Ιταλία δεν ήταν κυβερνήσεις του "Ιταλικού αστισμού"; Οι "ξενοφοβικές τάσεις" είναι αυτό που κάνει την διαφορά από τους πολιτικούς τους αντιπάλους; Στη Βραζιλία για παράδειγμα όπου δεν έχουν ζητήματα με τους μετανάστες και δεν κυριαρχούν οι "ξενοφοβικές τάσεις" στην πολιτική σκηνή, δεν υπάρχει κανένα θέμα και όλα πάνε μια χαρά;

    Μα τι καθόμαστε τώρα και λέμε! Ποιά ακροδεξιά και συντηρητικές στροφές στην κοινωνία; Υπάρχει τέτοιος κίνδυνος; Μπα... Όπως λέει και ο Στάθης: «Ο ασθενής είναι νεκρός, αλλά τα νύχια του μεγαλώνουν ακόμα. Για τα νύχια συζητάμε…»



    Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2018

    Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

    Πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο, Αθήνα 26/9/2018




    Πορεία για τον Ζακ Κωστόπουλο, Αθήνα 26/9/2018
    Κάμερα-επεξεργασία εικόνας: Άγγελος Καλοδούκας

    Η συγκέντρωση μάζεψε κάπου 1000-1500 άτομα, είχε παλμό και συγκίνηση. Το σύνθημα που κυριάρχησε, και συνοψίζει κατά τη γνώμη μου την ουσία, ήταν:
    «Στην Ομόνοια δεν έγινε ληστεία, μπάτσοι και αφεντικά κάναν δολοφονία!».
    Αξίζει να σημειωθεί η (υγιής) αντίδραση του κόσμου στην προσπάθεια μιας πολύ μικρής ομάδας να δημιουργήσει τα γνωστά «επεισόδια». Ακούστηκε μαζικά το σύνθημα: «Έξω οι μάτσο από την πορεία»!


    Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

    Προβατοτεχνική Ε.Π.Ε.



    Αναδημοσίευση από το «sanejoker»

    «Σ’ έναν ωκεανό από ψεύδη η αλήθεια μοιάζει κι εκείνη ψέμα.»
    Τζορτζ Όργουελ (;)

    «What did you dream?
    It’s alright, we told you what to dream»
    Welcome to the machine, Pink Floyd

    ~~~~~~~~~

    Σίγουρα θα το ‘χετε δει κι εσείς. Στην εθνική από Λάρισα προς Θεσσαλονίκη, λίγο έξω από την Κατερίνη, υπάρχει μια τεράστια ταμπέλα: Προβατοτεχνική.

    Εμείς, ως οικογένεια, το είχαμε δει πρώτη φορά πριν δύο χρόνια, αλλά δεν το σχολιάσαμε. Μόνο φέτος, καθώς γυρνούσαμε απ’ το Πήλιο, το επισήμανα στους άλλους δύο, γελάσαμε, κι αναρωτηθήκαμε τι πουλούσε.

    «Μάλλον θα έχουν ειδικά εργαλεία σφαγής προβάτων», είπε ο οδηγός που διάβαζε Στίβεν Κινγκ.
    «Μη γίνεσαι μακάβριος και πεζός», είπε η Ελένη απ’ το κάθισμα του συνοδηγού. «Μπορεί να φτιάχνουν… πρόβατα.»
    «Τι εννοείς;»
    «Ρομπότ πρόβατα.»
    «Και σε τι θα χρησιμεύει ένα ρομποτοπρόβατο;»
    «Αν έχεις ένα τέτοιο μες στο κοπάδι σώζει από λύκους και κλέφτες τα υπόλοιπα.»
    «Έχει και ενσωματωμένα λέιζερ ή φλογοβόλα;»
    «Μπορεί μόνο συναγερμό και κάμερες, μη γίνεσαι μακάβριος.»

    Όμως την καλύτερη ιδέα την είχε ο Τηλέμαχος, στο πίσω κάθισμα.

    «Ίσως να φτιάχνουν κανονικά πρόβατα», είπε.
    «Δηλαδή;»
    «Κλωνοποίηση.»
    «Η κλωνοποίηση δεν επιτρέπεται στην Ελλάδα», του είπα. Η λογική φωνή του ενήλικα.
    «Γι’ αυτό το λένε προβατοτεχνική κι όχι κλωνοποιητική», είπε ο Τηλέμαχος.

    Είναι δώδεκα χρονών, σχεδόν έφηβος, κι όλη μέρα την περνάει στο youtube, κάτι ξέρει κι αυτός. Θα μπορούσαν να κλωνοποιούν πρόβατα -κι όχι μόνο. Θα μπορούσε να έχει δίκιο.

    Η ιστορία θα τελείωνε εκεί, με λίγες αστείες υποθέσεις στον δρόμο για το σπίτι. Για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα κάτι τέτοιο. Όμως η τύχη -η κακή μου τύχη- τα ‘φερε αλλιώς.

    Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2018

    Ο ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ



    Αναδημοσίευση από "dimart"
    της Ελένης Κεχαγιόγλου

    Αρνιόμουν πεισματικά από το πρωί να δω το βίντεο στο οποίο δύο άντρες κλοτσούν με μένος στο κεφάλι «έναν ναρκομανή», κατά το ρεπορτάζ, που επιχείρησε να κλέψει ένα κοσμηματοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας και, αντ’ αυτού, του έκλεψαν με αγριότητα τη ζωή. Προϊούσης της μέρας, ο «ναρκομανής» απέκτησε όνομα, έγινε ο Ζαχαρίας (Ζακ) Κωστόπουλος, ετών 33, ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, ομοφυλόφιλος και οροθετικός, ναρκομανής — κι εγώ κάμφθηκα και είδα το βίντεο. Πλημμύρισε έκτοτε το FB αναρτήσεις συγκλονισμένων ανθρώπων. Και είναι λες κι ακόμη και με την έξοδό του από τη ζωή ο νέος αυτός άντρας φρόντισε να στείλει ένα μήνυμα για το τι σημαίνει στίγμα και εγκατάλειψη στο περιθώριο της «χρηστών ηθών» ελληνικής κοινωνίας, της ελληνικής κοινωνίας όπου ο Αμβρόσιος χύνει χολή και ευφραίνει καρδίας «καλών χριστιανών» και πλήθος συμπολίτες μας εξακολουθούν τον 21ο αιώνα να ανατριχιάζουν και μόνο με την ύπαρξη των ομοφυλόφιλων, και τους προξενούν αηδία και τρόμο οι οροθετικοί.

    Ο Ζακ Κωστόπουλος είχε την ατυχία των ταλαίπωρων αδέσποτων ζώων στην ελληνική επαρχία (ή στην επαρχία «Ελλάδα»), που χαιρέκακα τα κακοποιούν «καλοί οικογενειάρχες» ή σαδιστικά τα δολοφονούν με φόλες-μπριζόλες-με-γυαλιά για να αργοπεθαίνουν μες στον τρόμο και στον πόνο. Από μια βιτρίνα επιχείρησε και ο Ζακ να γλιτώσει, μάτωσε από τα γυαλιά της, πέθανε μες στον τρόμο, αφού πρώτα δέχτηκε κλοτσιές στο κεφάλι.

    Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

    Τι κάνει "νιάου νιάου" στο ...ΠΟΝΤΙΚΙ;



    Πριν μερικές μέρες δημοσιεύτηκε στο ΠΟΝΤΙΚΙ, ένα κείμενο του Στάθη Σταυρόπουλου με τον τίτλο «Το ξέρει ο νεκρός;» με το παραπάνω συνοδευτικό σκίτσο που καταλήγει με την φράση: 
    «Ο ασθενής είναι νεκρός, αλλά τα νύχια του μεγαλώνουν ακόμα. Για τα νύχια συζητάμε…»

    Κουραστήκαμε πραγματικά για να αποκρυπτογραφήσουμε την πολυδιάστατη σκέψη του. Μιας και το κάναμε, για να μην πάει χαμένος ο κόπος μας αλλά και για να σας γλιτώσουμε από αντίστοιχες προσπάθειες, παρουσιάζουμε  συνοπτικά αυτό που πραγματικά θέλει να πει ο ποιητής, αντικαθιστώντας το τίτλο και το λεκτικό του σκίτσου με πιο κατανοητές εκφράσεις:  

    «ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς»
    (κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον 8, 17-34)


    Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

    Δηλώσεις φρονημάτων ζητά το υπουργείο Παιδείας



    Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"
    του Τάσου Κωστόπουλου

    Είναι δυνατόν μια κυβέρνηση με υπουργούς Παιδείας της Αριστεράς ν’ αποδεικνύεται αντιδραστικότερη από μια κυβέρνηση με υπουργό Παιδείας της Ν.Δ.; Η ανοιχτή πληγή του μαθήματος των Θρησκευτικών αποδεικνύει ότι, δυστυχώς, κάτι τέτοιο ισχύει.

    (κλικ για μεγέθυνση)
    Η επιλογή (και) του σημερινού υπουργού Παιδείας να διατηρήσει άθικτο το καθεστώς απροκάλυπτου εκβιασμού γονέων και μαθητών που επέβαλε δύο μέρες πριν από τις εκλογές του 2015 ο Ανδρέας Λοβέρδος, αντί να επαναφέρει σε ισχύ την πολύ πιο φιλελεύθερη εγκύκλιο Αρβανιτόπουλου που ίσχυε επί κυβέρνησης Σαμαρά, υποχρεώνει κάθε Σεπτέμβριο χιλιάδες εφήβους και τους γονείς τους σε μια πανηγυρική δήλωση θρησκευτικών φρονημάτων, ακυρώνοντας στην πράξη ακόμη και την εκσυγχρονιστική τομή του 2000 που απάλειψε την εγγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες.

    Για τη διαπίστωση αυτή, αρκεί μια ματιά στα έντυπα που υποχρεούνται να συμπληρώσουν οι γονείς των μαθητών που επιθυμούν να εξαιρεθούν από το επίμαχο μάθημα.


    Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2018

    Είναι φίλοι μας οι Αμερικανοί...



    Με αφορμή την 83ηςΔΕΘ και την παρουσία του αμερικανικού παράγοντα εκεί, ένα τηλεοπτικό σχόλιο για το πως παίζεται το παιχνίδι της εθνικής μας υπερηφάνειας:



    Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

    Η «ΑΡΧΗ» ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥ ROSS ΚΑΙ ΤΟ «ΤΕΛΟΣ» ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΟΥΜΕ


     υπουργός Εμπορίου της κυβέρνησης Τραμπ αμερικανός δισεκατομμυριούχος επενδυτής Ουίλμπουρ Ρος, που έχει άμεση εμπλοκή με την ελληνική πραγματικότητα, καθώς διαθέτει το πλειοψηφικό πακέτο της Τράπεζας Κύπρου και μερίδιο μετοχών στη Eurobank...

    Αναδημοσίευση από το mera25.gr
    του Ραφαήλ Μπελενιώτη

    Ο Wilbur Ross, ο υπουργός Εμπορίου των ΉΠΑ είναι ένα από τα βαρυσήμαντα ονόματα της εκλεκτής «τιμώμενης» αποστολής, των «τιμώμενων» αμερικάνων της 83ηςΔΕΘ. Ξεχωρίζει ακόμα και ανάμεσα σε μια σειρά Υπουργούς και επιτελάρχες νευραλγικών κυβερνητικών θώκων όπως η Υπουργός εκπαίδευσης και πολιτιστικών Υποθέσεων Μάρι Ρόις ή ο υφυπουργός ενέργειας Μάρκ Μενέζες. Την αποστολή, όπως λένε, την διάλεξε προσεκτικά ο ίδιος Αμερικάνος πρόεδρος αφού πρώτα αποδέχθηκε, θυμίζουμε, την επιστολή του Έλληνα πρωθυπουργού, ώστε να είναι οι ΗΠΑ η τιμώμενη χώρα της φετινής έκθεσης
    .
    Ο Ross, τρομακτικά και αφοπλιστικά ειλικρινής, όπως θα δούμε, παρενέβη με άρθρο* του στον δημόσιο διάλογο από το ΒΗΜΑ της Κυριακής(9/9/18), με τίτλο «Είμαστε μόνο στην αρχή..».
    Στη φετινή ΔΕΘ εκπροσωπούνται Αμερικάνικες εταιρίες που δραστηριοποιούνται εγχώρια στην ιατροφαρμακευτική φροντίδα, στην αεροδιαστημική, στην πληροφόρηση, στην ασφάλεια και στα καταναλωτικά αγαθά. Συνολικά πάνω από πενήντα επιχειρήσεις που «αντιπροσωπεύουν πράγματι την καινοτόμα και επιχειρηματική φύση των Αμερικάνικων εταιριών».

    Η παρουσία αυτή σύμφωνα πάντα με τον Ross δείχνει την «εμπιστοσύνη στο οικονομικό μέλλον της Ελλάδας όπως επίσης και την επιθυμία του Αμερικάνικου επιχειρηματικού κόσμου για συνεργασίες..». Ο Υπουργός Εμπορίου όμως, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, που θυμίζει την δυνατή βούληση του Αμερικάνου διπλωμάτη του βαθέως κατεστημένου, του Statesman Τζέφρι Πάιατ, ομολογεί την «πίστη» του στην «καθαρή» έξοδο της ελληνικής οικονομίας από μια δύσκολη περίοδο και την «επίσημη επάνοδο» της, στις διεθνείς αγορές.

    Το έθνος ως κόμμα, το κόμμα ως έθνος


    Ελληνοαυστραλοί μακεδονομάχοι στο συλλαλητήριο της Αθήνας (4/2/2018). Η κληρονομιά του Μακεδονικού Αγώνα έχει σημαδέψει την ιστορία τούτου του τόπου, αν και πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως νομίζεται

    Ελληνοαυστραλοί μακεδονομάχοι στο συλλαλητήριο της Αθήνας (4/2/2018). Η κληρονομιά του Μακεδονικού Αγώνα έχει σημαδέψει την ιστορία τούτου του τόπου, αν και πολύ διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως νομίζεται | EUROKINISSI
    «Κατά το πλείστον καλλιεργώμεν κόμμα Ελληνικόν και όχι εθνικήν Ελληνικήν ιδέα.
    Η ιδέα θα σχηματισθή αφού συμπηχθή το κόμμα»

    Κέντρο Μακεδονικού Αγώνα Θεσσαλονίκης (29/8/1905)
    Γιατί το Μακεδονικό προσφέρεται τόσο ως εφαλτήριο για πολιτική κινητοποίηση της εγχώριας εθνικοφροσύνης, πολύ περισσότερο από τα υπόλοιπα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που είθισται ν’ αποκαλούμε «εθνικά»;

    Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στο προφανές, στην ευκολία δηλαδή και το ακίνδυνο της επίδειξης εθνικής μαγκιάς απέναντι σ’ έναν καταφανώς πιο αδύναμο γείτονα· επίδειξης που στις μέρες μας λειτουργεί ως μηχανισμός εκτόνωσης σοβαρότερων και βαθιά τραυματικών συλλογικών ταπεινώσεων.

    Οι ρίζες των περιοδικών εθνικιστικών εξάρσεων γύρω από το Μακεδονικό βρίσκονται στην ίδια την Ιστορία. Οχι φυσικά την αρχαία, που συμβολική μόνο σημασία έχει σχετικά με το όλο αντικείμενο, αλλά του τελευταίου ενάμιση αιώνα.

    Σε αντίθεση με άλλα «εθνικά θέματα» διπλωματικού καθαρά χαρακτήρα, το Μακεδονικό υπήρξε εξαρχής ένα ζήτημα εσωτερικής κυρίως πολιτικής, από την εποχή ακόμη που η Μακεδονία αποτελούσε τμήμα του οθωμανικού κράτους. Ζήτημα δηλαδή μαζών και πολιτικής κινητοποίησής τους, με επίδικο αντικείμενο είτε την κατάκτηση είτε τη διατήρηση της πολιτικής και κοινωνικής εξουσίας − τόσο της κεντρικής όσο και ποικίλων μικροεξουσιών στο επίπεδο του χωριού ή ακόμη και της συνοικίας.

    Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

    Σαν σήμερα το 1976 πεθαίνει ο Μάο Τσε Τουνγκ


    Ο Τσου Εν Λάι και  ο Μάο Τσε Τουνγκ - 1935

    Μετά την Θεσσαλονίκη τι;


    Εικόνες από το «Ασημένιο Βέλος», το τραίνο που θα κάνει το ταξίδι Αθήνα-Θεσσαλονίκη σε τρεισήμισι ώρες:




    Debbie Bookchin: Πώς οι ιδέες του πατέρα μου βοήθησαν τους Κούρδους να δημιουργήσουν μια καινούργια δημοκρατία


    Κουρδικές γυναίκες του καντονιού Kobani στην Ροχάβα 
    που διαδηλώνουν σε διαδήλωση ζητώντας την απελευθέρωση 
    του ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Öcalan, Συρία, 2015

    Ένα άρθρο της Debbie Bookchin, κόρης του Murray Bookchin, σχετικά με τον πατέρα της, τη σχέση του με τον Ocalan και την επίδραση των ιδεών του Αμερικανού φιλόσοφου στο κουρδικό κίνημα.


    Αναδημοσίευση από το "ROJAVAKURDISTAN.GR"
    Πηγή: "NYRDaily"

    Μια ήπια ανοιξιάτικη μέρα στο Βερμόντ, τον Απρίλιο του 2004, ο πατέρας μου, ο ιστορικός και φιλόσοφος Murray Bookchin, κουβέντιαζε μαζί μου, όπως κάναμε σχεδόν καθημερινά. Μιλούσαμε για όλα και για όλους - τους φίλους, την οικογένεια και τους στοχαστές από τον Karl Marx και τον Karl Polanyi (τον οποίο θαύμαζε) μέχρι τον τότε πρόεδρο George W. Bush (τον οποίο δεν θαύμαζε) και τον George Smiley, τον φανταστικό χαρακτήρα του John Le Carré, με τον οποίο ταυτίστηκε και τον λάτρεψε. Έκανε μια παύση και άξαφνα αποκάλυψε κάτι που ακουγόταν ως μια περίεργη είδηση: «Προφανώς», είπε, «οι Κούρδοι διάβασαν το έργο μου και προσπαθούν να υλοποιήσουν τις ιδέες μου». Το είπε τόσο τυχαία και αδέξια που ήταν σαν να μην το πίστευε ούτε ο ίδιος.

    Ο πατέρας μου, ογδόντα τριών ετών εκείνη την εποχή, είχε περάσει έξι δεκαετίες, γράφοντας εκατοντάδες άρθρα και είκοσι τέσσερα βιβλία που διατύπωναν ένα αντικαπιταλιστικό όραμα για μια οικολογική, δημοκρατική και ισότιμη κοινωνία που θα εξάλειφε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, ένα σύνολο ιδεών που ονόμασε «κοινωνική οικολογία». Παρόλο που το έργο του ήταν γνωστό στους αναρχικούς και ελευθεριακούς αριστερούς κύκλους, δεν θα το έλεγε κανείς ευρέως γνωστό.


    Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2018

    Οι νέοι «μακεδονομάχοι», ο Λένιν και η απάτη



    Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"
    του Δημήτρη Ψαρρά

    Στην αντιπαράθεση απόψεων γύρω από τη συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ κυριαρχούν οι κραυγές, οι εθνικιστικές κορόνες και οι θεωρίες συνωμοσίας. Δεν λείπουν, πάντως, και κάποιες απόπειρες να εκτεθούν και επιστημονικά επιχειρήματα, σύμφωνα με τα οποία θα ήταν ασύμβατος με την ιστορική αλήθεια ο οιοσδήποτε «συμβιβασμός» Ελλάδας και ΠΓΔΜ στο ζήτημα του ονόματος της γειτονικής χώρας και δευτερευόντως στα ζητήματα της ονομασίας των πολιτών και της γλώσσας της.

    Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει η γνωστή παρέμβαση του καθηγητή Μπαμπινιώτη, ο οποίος επιχείρησε να μειώσει τη σημασία της «Τρίτης Διάσκεψης των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση Γεωγραφικών Ονομάτων» το 1977, όπου σαφώς –και χωρίς καμιά ελληνική αντίδραση– αναφερόταν ως μία από τις γλώσσες της Γιουγκοσλαβίας η «μακεδονική». Η παρουσία του κ. Μπαμπινιώτη στην ελληνική αντιπροσωπεία σε εκείνη τη Διάσκεψη εξηγεί και τους λόγους που τον οδηγούν σήμερα σ’ αυτές τις διευκρινίσεις (βλ. σχετ. «Γλωσσολογική αλαλία», στην «Εφ.Συν.», 6.6.2018).

    Αλλά υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο και ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Ο πυρήνας των επιστημονικών προσεγγίσεων του θέματος από την πλευρά των επικριτών της συμφωνίας εντοπίζεται σε ένα μικρό βιβλίο, το οποίο έχει εκδοθεί εδώ και 60 χρόνια και ακόμα τώρα προβάλλεται ως βασικό ντοκουμέντο σ’ αυτή τη σειρά των «επιστημονικών» επιχειρημάτων.

    Κυριακή, 3 Ιουνίου 2018

    Η αποικιοποίηση του φανταστικού και ο κοινωνικός έλεγχος


    Ο Renato Curcio στην Εισαγωγή αναφέρει ότι «Το Internet είναι πολλά πράγματα: μια εξέλιξη του παγκόσμιου καπιταλισμού, μια καινοτόμος τεχνολογία, ένα νέο πανοπτικό επιτήρησης, μια δυνατότητα ελέγχου εξ αποστάσεως των εργαζομένων, μια παραγωγή εικονικών ταυτοτήτων, μια ευκαιρία για εγχειρήματα τύπου χάκινγκ είτε για το καλό είτε για το κακό, μια δυνατότητα επιτάχυνσης και διεύρυνσης των οριζόντιων επικοινωνιών μας και πολλά, πάρα πολλά άλλα πράγματα ακόμη. Εν κατακλείδι, δεν αμφισβητείται εδώ το γεγονός ότι η ηλεκτρονική αλληλογραφία επιτάχυνε τις επικοινωνίες και διεύρυνε την δυνατότητά μας να ανταλλάσσουμε περιεχόμενα. Ενδεχομένως το βλέμμα που θα συναντήσετε σε αυτές τις σελίδες να είναι στραμμένο στην εκπληκτική πολλαπλότητα των ύπουλων ελέγχων στους οποίους υπόκειται οτιδήποτε ανταλλάσσεται μέσω δικτύου και που, την εποχή της κανονικής αλληλογραφίας, δεν τους σκεφτόμασταν ούτε τους θεωρούσαμε σαν μια συνηθισμένη πρακτική».

    Ο συγγραφέας περιγράφει ακόμη, στην Εισαγωγή, όσα θα βρούμε στην συνέχεια, στις σελίδες αυτού το βιβλίου, όπου ένα μέρος είναι αφιερωμένο στους εικονικούς διαχωρισμούς, δηλαδή στην παραγωγή ψηφιακών ταυτοτήτων, στις τεράστιες επιπτώσεις τους, στην υπερσύνδεση, στην νοητική δουλεία, την αποξένωση της μνήμης, την κλοπή της λήθης κ.ά.

    Πορεία στα Γιάννενα ενάντια ενάντια στις εξορύξεις πετρελαίου




    Την πορεία της 1η Ιουνίου συνδιοργάνωσαν οι Πρωτοβουλίες Ιωαννίνων, Άρτας, Πρέβεζας, Θεσπρωτίας και η Πρωτοβουλία Αθήνας ενάντια στις εξορύξεις πετρελαίου.

    Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

    Τώρα καταλάβαμε...

    Σιωπή...

    Δεν σωπαίνουν όλοι, υπάρχουν και μερικοί που φωνάζουν ακόμα, όπως το iskra.gr (01/06/2018):

    «Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν πρόλαβε να ξεμπερδέψει, μάλλον με ένα “διαβλητό” τρόπο, από τον θόρυβο για την βίλα του και μοιάζει να ορέγεται συνεργασία με τον Π. Σάντσεθ στη νέα κυβέρνηση του, υπό την προϋπόθεση ότι ο τελευταίος θα αλλάξει τον προϋπολογισμό του Ραχόϊ

    Για να καταλάβουμε καλύτερα, με χοντρά γράμματα υπογραμισμένες οι λέξεις: Πάμπλο Ιγκλέσιας, διαβλητό, βίλα, ορέγεται, Π. Σάντσεθ .

    Είναι πλέον φανερό γιατί ο Π. Λαφαζάνης δεν ήθελε στον ΣΥΡΙΖΑ στα κρίσιμα ζητήματα να γίνονται “δημοψηφίσματα” ανάμεσα στα μέλη του, όπως προέβλεπε αυτή την δυνατότητα το καταστατικό του: Γιατί θεωρεί αυτόν τον τρόπο λήψης αποφάσεων  “διαβλητό”!...

    Όμως ο Π. Λαφαζάνης  θεωρεί διαβλητά μόνον τα "κομματικά" δημοψηφίσματα, γιατί σε άλλες στιγμές έχει ταχθεί αναφανδόν υπέρ των "κοινοβουλευτικών". Φαίνεται αυτά είναι πιο "δημοκρατικά"...

    Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

    Γιατί αγωνιστήκαμε




    Μάο, Μαρκούζε, Μαρξ

    Το 1968, ο ορθόδοξος μαρξισμός ήταν σε θέση να συναντηθεί με την αμερικανική κοινωνιολογία, τη Σχολή της Φρανκφούρτης και τη Βρετανική Νέα Αριστερά, καθώς και τη σκέψη που ήρθε από τον Τρίτο Κόσμο.

    Σήμερα θα μπορούσε κανείς να χλευάσει την κοινή εμφάνιση των Μάο, Μαρκούζε και Μαρξ στα πλακάτ μας. Αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό είχε κάποια νόημα: Μάο, γιατί παρά την αναταραχή που προκάλεσε η Πολιτιστική Επανάσταση (για την οποία εμείς δεν γνωρίζαμε παρά πολύ λίγα,) πραγματικά χρειάζονταν να βομβαρδίσουμε το γενικό επιτελείο, το οποίο είχε κλειστά αυτιά σε ό,τι λέγαμε. Μαρκούζε, γιατί φέρνοντας στην πολιτική τη νέα και απαραίτητη διάσταση της ευτυχίας - πέρα ​​από την εξουσία και τα χρήματα - εμπλούτισε σε μεγάλο βαθμό την ιδέα της ελευθερίας. Και Μαρξ, γιατί ό,τι επιθυμούσαμε, μπορούσε να φαίνεται εφικτό, αλλά ήταν πολιτικά αδύνατο μέσα στο πλαίσιο του καπιταλισμού.

    Της Luciana Castellina.
    Αναδημοσίευση από το "antapocrisis.gr"

    Στις δεκαετίες που πέρασαν ζήσαμε μια μακρόσυρτη ταφή του 1968. Και με την πεντηκοστή επέτειο φτάσαμε σε κάτι σαν μια θριαμβευτική κηδεία με κρατική δαπάνη. Κάποιοι από τους νεκροθάφτες είναι άνθρωποι που έπαιξαν ηγετικό ρόλο στο κίνημα.

    Με τη σημασία και το νόημά της να μειώνεται, είναι δύσκολο να εξηγήσω γιατί αυτή η εξέγερση ενέπλεξε μια ολόκληρη γενιά σε όλες τις ηπείρους μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σήμερα, το κυρίαρχο ρεύμα θυμάται μερικά καλά από το '68, αλλά μόνο τα πιο αδύναμα και ανώδυνα – μια ελευθεριάζουσα ατομικότητα - και ακυρώνει τα πάντα μέσα σε αυτό το κίνημα που ήταν πραγματικά δύσκολα και επικίνδυνα για το σύστημα. Στην Ιταλία, το '68 το θυμόμαστε απλά ως ναρκωτικά, σεξ, και Rock and Roll - μια εξέγερση ενάντια στους γονείς και στους δασκάλους.

    Μπορούμε συνεπώς να καταλάβουμε γιατί η πεντηκοστή επέτειος δεν ενδιαφέρει καθόλου τη σημερινή νεολαία. Ούτως ή άλλως, στο πλαίσιο αυτής της ατομικής ελευθερίας, έχουν ήδη πάρει αυτό που ήθελαν.

    Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

    Σήμερα πάλι δεν έκατσε το ΛΟΤΤΟ...


    Μία απ' τα ίδια...



    Η σημερινή 24η απεργία δεν ήταν διαφορετική απ' αυτήν της πρωτομαγιάς.

    Ούτε οι διακηρύξεις της “κοινωνικής συμμαχίας” και οι αφίσες με τις οποίες γέμισε την Αθήνα, ούτε οι μαχητικές καταγγελίες της, συγκίνησαν τον κόσμο και δεν μπόρεσαν να τον κάνουν να κατεβεί στις συγκεντρώσεις – πορείες που είχαν προαναγγελθεί τις προηγούμενες μέρες. Οι θαμώνες στις καφετέριες δίπλα στην πλατεία Κλαυθμώνος ήταν περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους. Οι περισσότεροι για την ...Ιταλία συζητούσαν.

    Η ...ηθική που ενώνει την “εφημερίδα των συντακτών” με το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ”




    Η “εφημερίδα των συντακτών” στις 28/5/2018 δημοσιεύει με υπογραφή της (efsyn.gr) ένα σχετικά σύντομο κείμενο, το οποίο λίγα γράφει αλλά υπονοεί πολλά:

    Μια μέρα πριν, 27/5/2018, το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” είχε δημοσιεύσει ένα ανάλογο:

    Εκείνες τις μέρες στην Ισπανία άλλο ήταν το “πρώτο θέμα”, η πολιτική διαχείριση ενός σκανδάλου διαφθοράς για το οποίο η δικαιοσύνη έχει αποφανθεί: Συνολικά 351 έτη φυλάκισης επιβλήθηκαν σε 29 κατηγορούμενους που εμπλέκονται στο σκάνδαλο, πολλοί από τους οποίους υπήρξαν στο παρελθόν υψηλόβαθμα στελέχη του Λαϊκού Κόμματος. Ο πρώην ταμίας του Λαϊκού Κόμματος, Λουίς Μπάρθενας καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 33 ετών για ξέπλυμα χρήματος και δωροδοκία, και πρόστιμο 44 εκατ. ευρώ. Σε 38 έτη φυλάκισης καταδικάστηκε ο προερχόμενος από το Λαϊκό Κόμμα πρώην δήμαρχος περιοχής της Μαδρίτης, Γκιγιέρμο Ορτέγκα, ενώ η Άνα Μάτο, τέως υπουργός Υγείας διετάχθη να επιστρέψει 28.000 ευρώ, καθώς κρίθηκε ότι επωφελήθηκε από την υπόθεση.

    Το γιατί το “ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ” ασχολήθηκε με την “βίλα” του Ιγκλέσιας, δεν θα το σχολιάσουμε. Όμως γιατί μια σοβαρή εφημερίδα έγινε ξαφνικά “ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρι”, χρησιμοποιώντας μάλιστα δημοσιογραφικές μεθόδους που η ίδια έχει αποκηρύξει;

    Συγκεκριμένα,

    Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

    Ο Γιάνης Βαρουφάκης για τις εξελίξεις στην Ιταλία




    Ο Γιάνης Βαρουφάκης σε πρόσφατο κείμενό του για τις πολιτικές εξελίξεις την Ιταλία,
    μεταξύ άλλων επισημαίνει:

    Ο Πρόεδρος Mattarella δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να ασκήσει βέτο στο σχηματισμό κυβέρνησης 5S-Lega με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει χώρος σε μια ευρωπαϊκή χώρα για παρόμοια ρατσιστικά μορφώματα, αλλά άσκησε βέτο στο σχηματισμό κυβέρνησης που υποστηρίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία των βουλευτών για έναν άλλο λόγο: Σε τι βασίστηκε αυτή η απόρριψη ; Στο γεγονός ότι ο εν λόγο κύριος που προτάθηκε για υπουργός οικονομικών, αν και είναι πρόσωπο που διαθέτει τα απαραίτητα γιαυτή την θέση προσόντα, και παρά τη δήλωσή του θα συμμορφωθεί με τους κανόνες της ευρωζώνης της ΕΕ, είχε εκφράσει στο παρελθόν αμφιβολίες σχετικά με την αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και ήταν ευνοϊκά προσκείμενος για ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ, αν αυτό απαιτηθεί.

    Θρίλερ με τον «Ιταλό Βαρουφάκη»!



    Αναδημοσίευση από το "www.sofokleousin.gr"

    Ένα πολιτικό και οικονομικό θρίλερ βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ρώμη, καθώς ο Ιταλός πρόεδρος, Σέρτζιο Ματαρέλα, δέχεται ασφυκτική πίεση από τα δύο κόμματα του νέου κυβερνητικού συνασπισμού να εγκρίνει την τοποθέτηση στη θέση του υπ. Οικονομικών του 81χρονου οικονομολόγου Πάολο Σαβόνα, που ήδη αποκαλείται στην Γερμανία «Ιταλός Βαρουφάκης» και προκαλεί δέος στην αγορά ομολόγων με τις αντισυμβατικές ιδέες του.

    Όπως μετέδωσε αργά χθες βράδυ το Reuters, ο πρόεδρος Ματαρέλα βρέθηκε το Σάββατο μπροστά σε εντεινόμενη πίεση από το Κίνημα Πέντε Αστέρων και την Λέγκα να εγκρίνει το διορισμό του Σαβόνα. Τα δύο κόμματα δεν δίνουν άλλη εναλλακτική πρόταση για τη νευραλγική θέση του υπ. Οικονομικών, θέτοντας τον πρόεδρο μπροστά στο δίλημμα: «Σαβόνα, ή νέες εκλογές».

    Τυπικά, ο Ιταλός πρόεδρος δεν έχει αρμοδιότητα να ζητήσει αλλαγές στο κυβερνητικό σχήμα που προτείνεται από το νέο πρωθυπουργό, Τζιουζέπε Κόντε, αλλά καθυστερεί την έγκρισή του, επειδή διαφωνεί με την τοποθέτηση του Σαβόνα.

    Κill ‘em’ all: Η ελληνοσερβική φιλία, η σφαγή στη Βοσνία, και η ελπίδα μοιρασιάς του κράτους της Μακεδονίας


    Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

    Ο Πέτρος Παπακωσταντίνου και η “Νεα Αριστερα”




    Ένα πρόσφατο άρθρο του Πέτρου Παπακωσταντίνου «Από τη Νέα Αριστερά στο νεοσυντηρητισμό» επικεντρώνεται στις μεταμορφώσεις διανοουμένων και ιδεολογικών ρευμάτων που συνδέθηκαν με το 1968. Ο Π.Π. καταγράφει μια πληθώρα αξιόλογων κριτικών παρατηρήσεων που δεν μπορεί να τις αγνοήσει ή να τις παρακάμψει όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για την Αριστερά του 21ου αιώνα. Όμως η μέθοδος που χρησιμοποιεί, μερικές φορές περιορίζει ή ακόμα και ακυρώνει την αξία τους. Μερικές κριτικές επισημάνσεις για για αυτό το ζήτημα:

    Ο Πέτρος Παπακωσταντίνου με τον όρο “Νέα Αριστερά” επιχειρεί να αποδώσει «κοινή ταυτότητα» σε κινήματα, πολιτικούς μηχανισμούς ή πρόσωπα, για τα οποία πολλές φορές οι διαφορές που τα χωρίζουν είναι πολύ μεγαλύτερες από τα στοιχεία που τα ενώνουν. Μια ταυτότητα που τα ίδια τα υποκείμενα που αναφέρει, ποτέ δεν επιχείρησαν να την συγκροτήσουν. Ούτε καν το ήθελαν...

    Ο προσδιορισμός “Νέα Αριστερά” που χρησιμοποιεί, αν και αναγνωρίζει την πολυμορφία της, δεν απαντά στο ερώτημα γιατί όλα αυτά χωρούν στο ίδιο τσουβάλι/ρεύμα : «Στην εξαιρετική ποικιλομορφία της, η Νέα Αριστερά αποτέλεσε την πολιτική και ιδεολογική έκφραση ενός μαζικού, κοινωνικού ρεύματος αντικαπιταλιστικών- αντιγραφειοκρατικών αναφορών, που αναστάτωσε τις βιομηχανικά αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες χώρες, από τις ΗΠΑ και το Μεξικό, μέχρι την Τσεχοσλοβακία και την Ταϋλάνδη».

    Βρισκόμαστε σε μια εποχή που τα “εκατό λουλούδια” προσπαθούν ν' ανθίσουν, που οι μεγάλες βεβαιότητες έχουν χαθεί και μαζί μ' αυτές οι αντίστοιχες διαχωριστικές γραμμές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αναταραχή έχει κοπάσει και ο ανταγωνισμός που θα γεννήσει το “νέο” έχει μειωθεί. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Το ετερόκλητο “τσουβάλιασμα” που κάνει ο Π.Π. για την “Νέα Αριστερά”, κρύβει ακριβώς αυτόν τον δημιουργικό χαρακτήρα που έχουν οι μεγάλες αντιθέσεις που την χωρίζουν...

    RADical Pride: ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ19ης ΜΑΪΟΥ



    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ RADICAL PRIDE


    Μετά από μήνες ανοιχτών συνελεύσεων και προετοιμασίας, την περασμένη εβδομάδα πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις για το 2ο Αυτοοργανωμένο Pride της Θεσσαλονίκης, οι οποίες κορυφώθηκαν το Σάββατο 19 Μαΐου, με την Πολύχρωμη Πορεία στο κέντρο της πόλης και το Partyμας στα Πανεπιστήμια. Εκατοντάδες άτομα διαδήλωσαν ενάντια στην καταπίεση των λοατκια+, το σεξισμό και την πατριαρχία. Έκαναν ξεκάθαρο ότι η Θεσσαλονίκη είναι πόλη αντιφασιστική, είναι ανοιχτή στο δικαίωμα κάθε ανθρώπου να εκφράζει το φύλο ή τη σεξουαλικότητά του με όποιο τρόπο επιθυμεί, ανοιχτή στους πρόσφυγες και τις μετανάστριες, αλληλέγγυα στην Παλαιστίνη και δυσανεκτική στους εθνικιστές και τους φασίστες.

    Το φετινό Prideδιεξήχθη εν μέσω συνθηκών αβεβαιότητας, μετά την ακροδεξιά κινητοποίηση που βιώνει η πόλη τους τελευταίους μήνες και ειδικά μετά τη φασιστική επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο και τον εμπρησμό της κατάληψης Libertatia. Οι συγκεκριμένες πράξεις κουκουλώθηκαν κάτω από ένα ‘’αθώο πατριωτικό αίσθημα’’, που μόνο αθώο δεν φάνηκε να είναι.



    ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ