ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Παρασκευή, 28 Δεκεμβρίου 2018

Η βιωματική Πολιτική & τα Κίτρινα Γιλέκα ως «Λαός»




Συνέντευξη με τον Κοινωνιολόγο Μιχάλη Λιανό

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Lundi matin στις 19 Δεκεμβρίου 2018 με τίτλο «UNE POLITIQUE EXPÉRIENTIELLE – LES GILETS JAUNES EN TANT QUE « PEUPLE»

Αναδημοσίευση από το "www.babylonia.gr"
Μετάφραση: Χρήστος ΚαραγιαννάκηςΜυρτώ Ράις

Με το ξεκίνημα του κινήματος των κίτρινων γιλέκων, ο κοινωνιολόγος Μιχάλης Λιανός βρέθηκε στα Ηλύσια Πεδία προκειμένου να συλλέξει και να μελετήσει τα λεγόμενα μεγάλου αριθμού διαδηλωτών. Στη συνέντευξη αυτή, μας δίνει τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνάς του, μια ακατέργαστη για την ώρα ακτινογραφία του τρόπου με τον οποίο τα κίτρινα γιλέκα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους, αναστοχάζονται τη δράση τους και εγγράφονται στην «κοινωνία». Μακριά απ’ την αμπελοσοφούσα κοινωνιολογία των τηλεοπτικών στούντιο, ο Μιχάλης Λιανός μας δίνει μία οξυδερκή και πολυεπίπεδη ανάλυση ενός κινήματος που η εξουσία δεν έχει ακόμα καταφέρει να πιάσει.

Καλημέρα Κύριε Λιανέ, μόλις ξεκινήσατε μια έρευνα για το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Μπορείτε να μας εξηγήσετε τι σας έκανε να ενδιαφερθείτε γι’ αυτό, καθώς και ποιο είναι το ερευνητικό πρωτόκολλο που χρησιμοποιείτε;

Στόχος της έρευνάς μου είναι να παραμείνω εντός της επιστημονικής περιμέτρου των κοινωνικών επιστημών. Τα κύρια ερωτήματα της έρευνας αφορούν τον μετασχηματισμό της συνείδησης όσων συμμετέχουν στο κίνημα και τις συνέπειές του. Έχω ήδη συγκεντρώσει γύρω στις εκατό συνεντεύξεις -ατομικές, συλλογικές ή ομάδων ατόμων σε αλληλεπίδραση- εν μέσω διαδηλώσεων, οι οποίες κάποιες φορές διακόπτονταν από εκπυρσοκροτήσεις και εφόδους της αστυνομίας ή και μερικές σπάνιες βιαιοπραγίες, καταστροφές ή κλοπές. Η μεθοδολογική στάση είναι η συμμετοχική παρατήρηση που λαμβάνει πολλές αποχρώσεις.

Σκοπός είναι να εστιάσουμε τη σκέψη μας όχι στις φαντασιώσεις μας -συντηρητικές ή επαναστατικές- αλλά στις διαδικασίες συνείδησης και δράσης των πολιτών που ανήκουν σε ανίσχυρα στρώματα και δίνουν μορφή στις αβεβαιότητες, τους φόβους και τους θυμούς τους αλληλεπιδρώντας μεταξύ τους. Πρώτα απ’ όλα, τα κίτρινα γιλέκα είναι μια συλλογικότητα που θέλει να κατανοήσει τον εαυτό της ως «τον λαό». Μέχρι σήμερα, το έχουν πετύχει εκπληκτικά, κυρίως μέσα από δύο δρόμους: τη μετατροπή της έντονης ποικιλομορφίας τους σε ενοποιητικό παράγοντα και την άρνηση να εγκαθιδρύσουν μια κεντρική ηγεσία.

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

(Μέρος ΙΙΙ) Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών



Δυο χέρια συναντώνται για να κρατήσουν την σημαιούλα... 
Τα βλέμματα χαμένα, το καθένα στο δικό του κόσμο...
Άλλα δυο χέρια,  αφανή αλλά αναγκαία για να αποθανατιστεί το στιγμιότυπο, στο τέλος του κειμένου.

Το 1ο μέρος [Εδώ]
Το 2ο μέρος [Εδώ]

Ο ΑΕΜ πήρε πάλι τον λόγο και ξεκίνησε μια διάλεξη για το πως λύνουμε τις διαφορές μας με τον Άλλον με το βρισίδι, ως εξής:

- Θα σας μιλήσω για ένα θέμα που σχετίζεται με την αρχαία ελληνική μυθολογία, για «την Ύβριν του Κόρου μητέρα, την θρασείαν».

Μετά εξήγησε πως το “μαλάκας”, έτσι και το “εθνομηδενιστής” είναι ύβρεις και δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας για να αναζητούμε βαθυστόχαστους θεωρητικούς ορισμούς και άλλα σοβαρά παρόμοια. Κατέληξε με την εξής φράση:

- Γι' αυτό ακριβώς τον λόγο οι εθνομηδενιστές δεν πρόκειται ποτέ να συγκροτηθούν ως πολιτικό κόμμα, όπως ακριβώς και οι μαλάκες...

Περιέγραψε την “ύβριν” ως μια αυτοαναφορική ιδεολογική πρακτική. Εξήγησε ότι λειτουργεί ως μια μορφή αυτοϊκανοποίησης που γεννάει τον Κόρον (κορεσμό). Μπροστά σε μια δύσκολη κατάσταση - ένα «γόρδιο δεσμό» - το υποκείμενο καταφεύγει σε αυτήν μέσω μιας υπέρβασης στο φαντασιακό. Εκεί λύνει αυτόν δεσμό όπως ο Μέγας Αλέξανδρος!... Η ρήξη που δημιουργεί η σπάθη της ύβρεως, παράγει μια αίσθηση πληρότητας από την φαντασιακή απαξίωση/κατατρόπωση του αντιπάλου. Τελειώνοντας αυτή την διάλεξη για την ύβρι αναφέρθηκε στην κριτική σκέψη (σε αντιδιαστολή με την “κρητική” των παλικαράδων κρητικών), επισημαίνοντας ότι παραμένει πάντα “ανικανοποίητη”, γιατί αν συμβεί αυτό, αυτοαναιρείται. Η κριτική σκέψη λοιπόν ποτέ δεν μπορεί να φτάσει σε αυτήν την εθνική αυτοϊκανοποίηση που χαρακτηρίζει τους πολέμιους του φαντάσματος του εθνομηδενισμού...

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Κίτρινα Γιλέκα: η roundabout [1] εξέγερση



Πολλά έχουν γραφτεί για τα Κίτρινα Γιλέκα και τη σχέση τους τόσο με την πολιτική, αριστεράς και δεξιάς, όσο και με τα ιστορικά κύματα εργατικών εξεγέρσεων. Σε αυτό το άρθρο, ο Τζόσουα Κλόβερ υποστηρίζει ότι τα Κίτρινα Γιλέκα είναι στην πραγματικότητα ένα τυπικό παράδειγμα μιας σύγχρονης εξέγερσης και ο καλύτερος τρόπος να το δει κανείς είναι ως ένα πρώιμο παράδειγμα ενός κύματος κλιματικών εξεγέρσεων που, σύντομα, έρχεται.

Αναδημοσίευση από το "nomadicuniversality.com"
του Joshua Clover

Οι εξεγέρσεις στους κυκλικούς κόμβους

Η Γαλλία, αφού κληροδότησε στον κόσμο την αριστερά και την δεξιά ως πολιτικές έννοιες, τώρα φαίνεται αποφασισμένη να διερευνήσει τη δυναμική μιας κατάστασης στην οποία το μακροχρόνιο πολιτικό φάσμα δεν λειτουργεί πλέον σύμφωνα με το έθιμο. Σε αυτό το επίπεδο αφαίρεσης, η τοπογραφία αυτής της κατάστασης μοιάζει τώρα κάπως σαν ένα ισοσκελές τρίγωνο. Η δεξιά ανήκει στον Εθνικό Συναγερμό (Rassemblement national) , και –ακόμη χειρότερα- έχει ριζοσπαστικοποιηθεί μέσα από μια εθνικιστική πορεία. Αφού ταλανίστηκε από την πασοκοποίηση που συρρίκνωσε το Σοσιαλιστικό Κόμμα(Parti Socialiste), μια αριστερότερη αριστερά παραμένει εξ ορισμού. Και οι δύο, [δεξιά και αριστερά], είναι καταδικασμένες να αντιταχθούν στο τεχνοκρατικό κέντρο με τρόπους που φαίνονται να τις δεσμεύουν σε μια επίσημη συμμαχία:Και οι δύο, και εθνικοί σωβινιστές και εκείνες που μπορούν ακόμα να ανακαλούν τα εγερτήρια σαλπίσματα του κομμουνισμού και του αναρχισμού, αντιτάσσονται κατ’ανάγκη ενάντια σε έναν κοινό εχθρό. Ωστόσο από την πίσω πόρτα, εξαναγκάζονται επανειλημμένα να πολεμούν ο ένας την άλλη στους δρόμους σε στιγμές άμεσης μάχης που βγάζουν από την εικόνα τον μεσολαβητή, ονόματι Μακρόν. Αυτό το τριγωνικό δράμα αρχίζει να υποδηλώνει γιατί η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων έχει αποδειχθεί τόσο χαοτική και, από απόσταση (αλλά ίσως και από κοντά) , τόσο δύσκολο να αναλυθεί στα υποκείμενα που την συνθέτουν και στον ρόλο που παίζει το καθένα. Πολλοί συμμετέχοντες δηλώνουν απολιτίκ που ζουν καθοδικά κινούμενες ζωές στη μέση του τριγώνου, περιφρονώντας τους πειρασμούς των υποσχέσεων οποιουδήποτε κόμματος. Εν τω μεταξύ, αν πρόκειται για τις τιμές της βενζίνης και την κατάρρευση της αγοραστικής δύναμης, τότε γιατί σημειώνονται συμπλοκές ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες; Κάθε θέση πρέπει να αντιμάχεται και την καθεμιά από τις δύο άλλες κορυφές του τριγώνου σε πολέμους θέσης [σε πόλεμο για την ηγεμονία]. και στον δρόμο σε μάχες ελιγμών[τακτικής]. Αλλά κι αυτό είναι πάλι ένα απλοποιητικό σχήμα. Η σοφία απαιτεί να αφήσω την λεπτομερή περιγραφή των πτυχωτών κοινωνικών δυνάμεων της εξέγερσης σε άλλους, με μεγαλύτερη τοπική εμπειρία.

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

Μάνος Χατζιδάκις – Περί Χριστουγέννων


Ένα κείμενο 40 χρόνια πριν...

Αναδημοσίευση από το "www.o-klooun.com"

Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ' τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις —πλην ανατολικών— και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ' ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι αμεριμνησία.

Ούτε για τα παιδιά δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ένα σπίτι που τις μέρες αυτές δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση — ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αϊ-Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ώ τότες τα πράγματα θάσαν καλύτερα.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ αλληλεγγύης στους ζαπατίστας



γυναίκες ζαπατίστας... 
με τη μπάλα στα πόδια και την επανάσταση στην καρδιά...


ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Από την Τσιάπας ως τη Ροζάβα, από την Ινδία ως το Σουδάν, από τη Βραζιλία ως τη Χιλή και ως τις άκρες της γης στην Παταγονία οι εξεγερμένες γυναίκες ζωγραφίζουν με δύναμη και φως ένα ημερολόγιο ελπίδας… ένα ημερολόγιο καθημερινού αγώνα…

«Αν και το μονοπάτι είναι μακρύ…
εμείς είμαστε εδώ και συνεχίζουμε»…
…για να μην μείνει ουτοπία το μέλλον που ονειρευόμαστε.

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στο:
ΣΥΝ.ΑΛΛΟΙΣ (Νηλέως 35, Θησείο), στο
ΠΑΓΚΑΚΙ (Ολυμπίου 17, Κουκάκι), στην 
-  ΛΑΚΑΝΤΟΝΑ (Ηπίτου 4 - Σύνταγμα), στο
Πρατήριο της ΒΙΟΜΕ (Ψαρρών 33, Αγ Αντώνιος, Περιστέρι, τηλ: 2130 437163), 
καθώς και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και στέκια. Η τιμή του είναι 5 ευρώ.

Επικοινωνία:
info@pagkaki.org, info@synallois.org, info@lacandona.gr  
Τηλ.: 213.000.99.27, 210.34.56.681, 211.012.56.53

- Τα έσοδα του ημερολογίου 2019 θα διατεθούν στις εξεγερμένες αυτόνομες κοινότητες των ζαπατίστας.

- Από τα έσοδα του ημερολογίου του 2018 τέσσερις χιλιάδες ευρώ δόθηκαν στον EZLN και δύο χιλιάδες ευρώ, σύμφωνα με επιθυμία των ζαπατίστας, διατέθηκαν για ανάγκες επισκευών στο Κέντρο Φιλοξενίας Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων στο Λαύριο.

Η νίκη των Κίτρινων Γιλέκων



– Δηλαδή πιστεύετε ότι τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν δίκιο;
– Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι ο λαός. Και λαός δεν έχει
ούτε δίκιο ούτε άδικο. Ο λαός αποφασίζει.
Βενσάν Κασέλ, σε βραδινό τοκ σόου.

Τη στιγμή που πολεμάς, δεν πολεμάς επειδή έχεις δίκιο. Πολεμάς για να νικήσεις.
Μισέλ Φουκώ, 1971.
Τα Κίτρινα Γιλέκα νίκησαν. Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε άλλο. Αυτό ήταν. Ένα καθαρό κίνημα νίκης, πάνω απ’ όλα. Ούτε καν «κίνημα», στην ουσία. Μια κίνηση νίκης. Ένα ρουά ματ. Μέχρι να καταλάβει ο αριστερός κοινωνιολόγος τι συνέβαινε, τι είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή, μέχρι να μπορέσει να αρθρώσει τα πρώτα σωστά ερωτήματα, να τα βάλει σε μια σειρά που λέμε και να τα κουβεντιάσει, να τα αναλύσει, τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν ήδη επινοήσει και επιβάλει το δικό τους παράδειγμα ακηδεμόνευτου (ανεξέλεγκτου) κοινωνικού αγώνα, είχαν καταφέρει να τρομάξουν στ’ αλήθεια την άρχουσα τάξη της Γαλλίας και να την αναγκάσουν σε μια άνευ προηγουμένου απτή υποχώρηση – τουλάχιστον στα χρονικά της Ευρωζώνης. Ο wannabe αρσενικός Θάτσερ συν τη γοητεία, ο φτάνει-πια-με-τους-οπισθοδρομικούς-Γαλάτες και ο θα-τα-βάλω-με-όλους-και-θα-νικήσω, καταγράφεται έτσι ως ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης επί εποχής δόγματος Λιτότητας που τελικά κάνει πίσω, έστω και λίγο, που αποσύρει άδικο φόρο και που επιστρέφει (κάποια) λεφτά στους από κάτω. Και αυτό, όχι μετά από υπόδειξη της Φρανκφούρτης αλλά επειδή τον εξώθησε με τον πιο άμεσο και απειλητικό τρόπο ο ίδιος του ο λαός. Ποιος λαός όμως; Τι «λαός»;

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Κίνημα χωρίς «πολιτικό πουκάμισο» αλλά με τη γροθιά στον ουρανό




Η αύξηση του κατωτάτου μισθού κατά 100 ευρώ και η παραβίαση του δημοσιονομικού ορίου του 3% που έχουν θέσει τα επιτελεία της ΕΕ, είναι δυο από κατακτήσεις/ανατροπές που προέκυψαν από μια “διαπραγμάτευση” που έγινε με διάλογο στον δρόμο, χωρίς εκλεγμένους “αντιπροσώπους” και στρογγυλά τραπέζια. Πρόκειται μια μια πραγματική νίκη που υπερβαίνει τις παραδοσιακές πρακτικές των κομματικών μηχανισμών και εργατικών συνδικάτων και επαναθέτει το ζήτημα των μορφών της άσκησης πολιτικής από τις λαϊκές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό.
Μερικές παρατηρήσεις για αυτό το ζήτημα στο παρακάτω κείμενο:


Αναδημοσίευση από το "ΠΡΙΝ"
του Κώστα Μπουγιούκου, ανταπόκριση από το Παρίσι

Όσο και να επιχειρήσει κανείς να κάνει μια εκτεταμένη ανασκόπηση, όσο και να προσπαθήσει να αντλήσει πολιτικά συμπεράσματα για το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» που συγκλονίζει τη Γαλλία, δεν θα μπορέσει να καταλήξει κάπου. Οι εξελίξεις, όμως, τρέχουν ραγδαία και απαιτούν τόσο την καταγραφή όσο και την αποκωδικοποίηση τους, δεδομένης της δυναμικής που έχουν αποκτήσει μετά και τα όσα διαδραματίστηκαν χθες, στο τέταρτο κατά σειρά Σάββατο το οποίο σφραγίστηκε από μαζικές και μαχητικές συγκεντρώσεις στο Παρίσι και όλη τη Γαλλία, παρά το κύμα άγριας καταστολής και τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει ο κρατικός μηχανισμός.

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

The Νew Jim Crow: ο ρατσισμός ως θεσμικό μέσο ταξικής καταπίεσης



Αναδημοσίευση από το "mera25.gr"

Ο Jim Crow ήταν ένας χαρακτήρας-καρικατούρα στο πλέον διάσημο νούμερο του αμερικανού κωμικού Thomas «Daddy» Rice. Το τραγουδάκι που έφτιαξε ο Rice στις αρχές του 1830 λεγόταν Jump Jim Crow και ο μύθος θέλει ως έμπνευση να υπήρξε ο χορός και το τραγούδι ενός κινητικά ανάπηρου αφρικανού σκλάβου, του Jim Cuff ή Jim Crow. Ο Rice βαφόταν με φούμο, καθότι λευκός, και περιόδευε όλη την αμερικανική επικράτεια για χρόνια, μιας και το νουμεράκι του είχε γίνει τεράστιο σουξέ.

Ο όρος Jim Crow κατέστη συνώνυμος του nigger, σε μια πιο light εκδοχή του όμως. Έτσι μετά το πέρας του αμερικανικού εμφυλίου ονοματοδότησε τους ρατσιστικούς νόμους που πέρασαν στο νότο, με αρχή το 1890, για να διαιωνίσουν και de jure τον φυλετικό διαχωρισμό, καταργώντας στην πράξη το αμερικανικό σύνταγμα και συγκεκριμένα τρία άρθρα του, τα 13,14 και 15, στερώντας συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα από τους μαύρους πολίτες. Οι Jim Crow Laws καταργήθηκαν το 1965, στη κορύφωση του Civil Rights Movement.


Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

Πρώτο κόμμα στις προτιμήσεις των Ελλήνων το "βαθύ κράτος"...


Ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν παραδοθεί στην τρόικα, στο ΔΝΤ, στους Αμερικανούς κλπ κλπ, είχε παραδοθεί στο "βαθύ κράτος". Γιαυτό όταν αναρριχήθηκε στην κυβέρνηση, ούτε καν το άγγιξε. Ανέθεσε την "διοίκηση" του στους συμμάχους του. Αυτό το κράτος εμπιστεύεται τελικά όλη η Ελλάδα, αν και  πολίτες και οι πολιτικοί τους μιλούν για την «διάλυση του κράτους» και άλλα παρόμοια και εκφράζουν την δυσπιστία τους στο πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς που το συγκροτούν. Το βαθύ κράτος, ο «ακοίμητος φρουρός» του έθνους, είναι εδώ, ισχυρό και δυνατό και γεμίζει τους κατοίκους αυτής της χώρας εθνική υπερηφάνεια, που δεν χάνουν ευκαιρία να την εκδηλώσουν. Αρκετοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους σ' αυτό για να σωθεί η χώρα. Οι ακροδεξιοί το λένε φωναχτά...

Παρουσιάζουμε τους πίνακες από την έρευνα «Ποιους θεσμούς εμπιστεύεται και ποιους όχι η κοινή γνώμη σήμερα στην Ελλάδα – Νοέμβριος 2018» της publicissue και αφήνουμε τους αναγνώστες μας να την σχολιάσουν.




Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

ΒΙΝΤΕΟParis, LIVE – 08 December 2018





Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Κατάσταση συναγερμού στη Γαλλία


Ελληνικό δείγμα γαλλικής "μόδας" χωρίς ...γαλλική "κουλτούρα"

Αύριο, Σάββατο 8-12-2018 στη Γαλλία, αναμένεται "καταιγίδα".

- έξι ματς της πρώτης ποδοσφαιρικής κατηγορίας έχουν αναβληθεί.
- ο πύργος του Άιφελ θα παραμείνει κλειστός, το ίδιο και το Λούβρο, καθώς και τα εμπορικά καταστήματα στα Σανζ-Ελιζέ.
- ο Εντουάρ Μπαλαντίρ, εκτιμά πως, «ελλείψει συνομιλητή», η διαχείριση της κρίσης ήταν πιο εύκολη τον Μάη του '68 απ' ό,τι είναι σήμερα...

Περισσότερα εδώ:

Για σήμερα,
σας προτείνουμε να δείτε από τον καναπέ σας ένα video που θίγει μερικά ζητήματα της ελληνο-γαλλικής φιλίας των ...λαών:

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

(Μέρος ΙΙ) Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών



Αναγνωρίζετε στην φωτογραφία τους δυο πατριώτες, που ο ένας βραβεύει τον άλλον;
Αν όχι, τότε θα σας συνιστούσαμε να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί.

Το 1ο μέρος της συνέντευξης [εδώ]

Όσο περνούσε η ώρα, η συζήτηση άρχισε να γίνεται πιο ζωντανή και να χάνει τον αρχικό της χαρακτήρα. Οι ερωτήσεις έβγαιναν αυθόρμητα και ξέφευγαν από τον αρχικό σχεδιασμό της συνάντησης, αλλά και οι απαντήσεις του ΑΕΜ ήταν όλο και πιο σύντομες. Ο μονόλογος είχε εξαφανιστεί και χωρίς να το καταλάβουμε βρεθήκαμε σύντομα να σχολιάζουμε και να συζητάμε μόνοι μας. Ο ΑΕΜ καθόταν σιωπηλός και μας παρακολουθούσε. Κάποια στιγμή σηκώθηκε, πλησίασε το παράθυρο και έκλεισε τις κουρτίνες

Το χαμήλωμα του φωτισμού ήταν το ερέθισμα που μας έκανε να συναισθανθούμε την κατάσταση που είχαμε βρεθεί. Χαμήλωσαν ξαφνικά οι φωνές και η συζήτηση σταμάτησε. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν προς το παράθυρο, όπου ο ΑΕΜ σαν καλός νοικοκύρης ταχτοποιούσε τις κουρτίνες του. Πήγε μετά στην βιβλιοθήκη και αφού πήρε στα χέρια ένα τηλεκοντρόλ, επέστρεψε στην θέση του. Κανείς δεν μιλούσε πια. Πάτησε κάποια κουμπιά στο τηλεκοντρόλ και στον απέναντι τοίχο άρχισαν να προβάλλονται οι παρακάτω εικόνες:


Η σιωπή έσπασε όταν μας είπε:

- Η συζήτηση που κάνατε προηγουμένως μου θύμισε το ΠΟΤΑΜΙ!...

Και συνέχισε:

Δεκέμβρης: 10 χρόνια μιας αδιαχείριστης μνήμης



Αναδημοσίευση από το "ΣΚΡΑ punk"

Όλοι το θυμήθηκαν αργά
Ότι ήταν κάποτε και αυτοί παιδιά
Και τους άρεσε να πολεμάνε
Τώρα γέροι αν τους ακούσεις όλο γι’ αυτά μιλάνε
The Boy

Ήταν ένα αυτοκόλλητο πάνω στο ψυγείο. Έγραφε: «Το ότι έχουμε τον Δεκέμβρη μέσα μας, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να τον βγάζουμε πού και πού προς τα έξω».

***
Οι αφηγήσεις του Δεκέμβρη συνήθως σταματάνε στην ηρωικότητα των ημερών. Λίγοι μιλούν για την απογοήτευση που ακολούθησε· για αυτούς και αυτές που δεν την «πάλεψαν», για αυτούς και αυτές που «υπέγραψαν», για αυτούς και για αυτές που την έκαναν από δω. Ο Δεκέμβρης άλλωστε πολύ γρήγορα έγινε θέαμα, θέμα διδακτορικών διατριβών, καλαίσθητα ημερολόγια, φθηνές ρεκλάμες και άψυχα στιχάκια.

Όταν γράφαμε στους τοίχους «Ο Δεκέμβρης ήταν μόνο η αρχή» και πιστεύαμε σε κάθε λέξη αυτής της φράσης, κανείς δεν έβλεπε ότι ο Δεκέμβρης ήταν συγχρόνως και ένα τέλος –ένα τέλος βαθιά χωμένο στο άνοιγμα ανάμεσα στο προσωπικό και στο πολιτικό. Από τότε η μηχανή στο τρένο αυτής της ελπίδας έχει χαλάσει και καθόμαστε ώρες σε κάποιον επαρχιακό σταθμό περιμένοντας την αλλαγή της. Εν τω μεταξύ φασίστες έκαναν την εμφάνισή τους, οι λέξεις «ένσημα», «μισθός» και «νοίκι» μπήκαν στην καθημερινή κουβέντα, κάποιοι φίλοι και φίλες έκαναν παιδιά, άλλοι/-ες άρχισαν να παίρνουν χάπια και άλλοι/-ες κυνήγησαν ακαδημαϊκές καριέρες· η αυλή της Βίλας χάθηκε, πολλοί και πολλές πιέστηκαν να αφεθούν στο τέρας της καθημερινότητας που τους κατέτρωγε και άλλοι/-ες φόρεσαν παντόφλες και άνοιξαν την τηλεόρασή τους. Οι ελληνικές σημαίες έπνιξαν τον χώρο και ο χρόνος δεν κερδήθηκε ποτέ.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Η ευχάριστη έκπληξη: το πρόγραμμα των κίτρινων γιλέκων






Ένα κείμενο από το : melenchon.fr
Μετάφραση: Γιώργος Τριβιζάκης
Αναδημοσίευση από το "antapocrisis.gr"

Μέσα σε λίγες ώρες και μέσα από πολλά ντοκουμέντα, το κίνημα των κίτρινων γιλέκων ξεπέρασε πολλά στάδια. Επιβεβαίωσε τη ριζοσπαστική καινοτομία του τόσο στη σύνθεση και τη μορφή της κινητοποίησής του όσο και στο περιεχόμενο των διεκδικήσεών του. Διαβάζοντας τις διεκδικήσεις που λάβαμε, δεν απομένει τίποτα από το μύθο ενός κινήματος καθοδηγούμενου από την άκρα δεξιά. Στα ανά χείρας ντοκουμέντα δεν υπάρχει ίχνος από τις αντιμεταναστευτικές και αντικρατικές εμμονές της συνήθους ακροδεξιάς. Και τίποτα από οικολογική αδιαφορία που του είχαν προσάψει.

Ένας ολόκληρος κόσμος περιφρόνησης και επιφυλακτικότητας καταρρέει μπροστά σε αυτά τα ντοκουμέντα καθώς και μπροστά σε μια κινητοποίηση της οποίας η αντοχή, η επιμονή και το πρόγραμμα δίνουν ένα μάθημα σε όλους εκείνους που της δίνουν μαθήματα από μακριά και αφ’ υψηλού. Επί του παρόντος, το κίνημα έχει αποκτήσει μια ηγεμονία στη συναίνεση της κοινωνίας που μπορεί να διαπιστωθεί στις δημοσκοπήσεις για την υποστήριξη της δράσης του. Αυτό σηματοδοτεί μια πλήρη αποδόμηση του κυβερνητικού σχεδίου φθοράς του.

Σάββατο, 1 Δεκεμβρίου 2018

Μαθητικές κινητοποιήσεις σωτήριο έτος 1897


Αναδημοσίευση από το «pitsirikos.net»

Τρομακτικό από κάθε άποψη, φίλε μου Πιτσιρίκο, αυτό που συμβαίνει με τους μαθητές και τις διαμαρτυρίες τους σχετικά με την Μακεδονία. Τρομακτικό και γελοίο, για την ακρίβεια.

Τα παλικαράκια αυτά που αγνοούν σχεδόν το 90% σχεδόν της Ελληνικής Ιστορίας θέλουν να επιβάλουν το όνομα που οι ίδιοι πιστεύουν ότι ταιριάζει στους κατοίκους της ΠΓΔΜ, βροντοφωνάζουν ότι η Μικρά Ασία είναι ελληνική και ίσως μέσα στις κατειλημμένες αίθουσες των σχολείων να τραγουδάνε εκτός από το «Μακεδονία ξακουστή» και κανένα σύνθημα για τον κακομοίρη τον Αλβανό που δεν πρόκειται να γίνει Έλληνας ποτέ.

Βλέποντας τους μαθητές φουσκωμένους από τον εθνικισμό, οι Έλληνες αριστεροί άρχισαν να κατηγορούν την κανονική και imitation (δηλαδή την ΝΔουλα) Χρυσή Αυγή ότι κρύβονται πίσω από τις μαθητικές κινητοποιήσεις, προκαλώντας την αντίδραση του βουλευτή Βορίδη.

Το αστείο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μάλλον ο Τσεκουράτος έχει δίκιο, όταν αρνείται την ανάμιξη της κρυφαυγίτικης ΝΔουλας.

Το σύστημα εκπαίδευσης -όπως πολύ όμορφα έγραψες- σε συνδυασμό με την μη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας στέλνει τις κοινωνίες και την νεολαία, φυσικά, στην βολική αγκαλιά της φασιστικής ασπρόμαυρης αντίληψης των πραγμάτων.


Βαρουφάκης-Σάντερς ιδρύουν την Προοδευτική Διεθνή


(κλικ στην εικόνα για άρθρο στον Guardian)
Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Η Προοδευτική Διεθνής είναι εδώ. Την ίδρυσή της ανακοινώνουν απόψε ο Γιάνης Βαρουφάκης, γ.γ. του κινήματος ΜέΡΑ25 και ο πρώην υποψήφιος για το χρίσμα των Δημοκρατικών στις προεδρικές εκλογές, Μπέρνι Σάντερς. Στην Προοδευτική Διεθνή θα συμμετέχει μεταξύ άλλων και η δήμαρχος της Βαρκελώνης, Άντα Κολάου.

Η ανακοίνωση πραγματοποιείται απόψε στο Συνέδριο του Sanders Institute που θα φέρει κοντά μια πλειάδα ακτιβιστών, διανοούμενων και πολιτικών, οι οποίοι θα θέσουν επί τάπητος κρίσιμα ζητήματα όπως τα εργασιακά δικαιώματα, η υγειονομική κάλυψη και η κλιματική αλλαγή.

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2018

Για ποιόν κτυπάει η “καμπάνα” του ...σχολείου;



Κτύπησε καμπανάκι με τις εθνικιστές καταλήψεις των σχολείων. Κάποιοι βγήκαν από τον λήθαργο, ξύπνησαν ξαφνικά και ανακάλυψαν τον φασισμό που έχει διεισδύσει στην νεολαία. Ακροδεξιοί χαίρονται και διασκεδάσουν την κατάσταση. Αριστεροί βρίσκονται σε σύγχυση και πανικοβάλλονται...

Η χρυσή αυγή θριαμβολογεί με πρωτοσέλιδο: “ΕΘΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ” και ο καθ' ύλην κυβερνητικός εκπρόσωπος για τα σχολεία καλεί: «τα μαθητικά συμβούλια, τους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους γονέων να απομονώσουν τις φασιστικές κραυγές»...

Η “πατριωτική αριστερά” σε πλήρη σύγχυση, σωπαίνει και περί άλλων τυρβάζει: «Ντονιέσκ και Λουγκάνσκ»...

Επανέρχεται στην πολιτική σκηνή από την κυβέρνηση αλλά και από ένα κομμάτι της Αριστεράς η θεωρία της “υποκίνησης” ως εργαλείο διαμόρφωσης αμυντικών γραμμών. Όμως δεν απαντά στο πρόβλημα, αντίθετα το συσκοτίζει: Θυμίζει άλλες εποχές, τις πρακτικές του κράτους μετά τον εμφύλιο απέναντι στο “κομμουνιστικό” κίνδυνο. Αυτή η «αντιστροφή» είναι δείγμα πολιτικής ένδειας.

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2018

Ποιός πραγματικά είναι για γέλια και για κλάματα;


«Μωραίνει Κύριος ὅν βούλεται ἀπολέσαι»
Για μερικά πράγματα δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να δεις το μέλλον που έρχεται. Κάπως έτσι φανταζόμαστε τις δηλώσεις αυτών που θα μείνουν έξω απ' την βουλή στις εκλογές που έρχονται:
   

Αφορμή για αυτή την φαντασίωση  κάποιες αντιδράσεις ως προς την τελευταία δημοσκοπική έρευνα της public issue. Δεν ήταν ο  ενθουσιασμός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε στην σιωπή των κυβερνητικών, αλλά κάποιων άλλων που πιστεύουν πως έχουν "πρόγραμμα" για να κυβερνήσουν την χώρα, αλλά δεν καταλαβαίνουν γιατί δεν έχουν οπαδούς και ψηφοφόρους να τους ακολουθούν...

Από το κείμενο που παίρνει τα πρωτεία (Δημοσκόπηση της Public Issue: Για γέλια και για κλάματα) η παρακάτω παράγραφος:

Άλλωστε, η ΝΔ κατά την Public Issue είναι πρώτη με πάνω από 38% και περίπου 17% διαφορά, όταν η ίδια η δημοσκόπηση βγάζει, κατά πλήρη αντίφαση, το ποσοστό των δυσαρεστημένων με την αντιπολίτευση της ΝΔ, στο 76%!!!

Αν υπάρχει ακόμα ελπίδα για την Αριστερά, αυτή βρίσκεται κρυμμένη στην ύπαρξη αυτής της αντίφασης. Αν δεν το καταλαβαίνεις και δηλώνεις “αριστερός”, είσαι απλά ηλίθιος!...

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2018

από μικρό και από χαζό μαθαίνεις την αλήθεια...



Σε ομιλία του σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Ελληνικό Παρατηρητήριο στο London School of Economics (LSE), με θέμα «Τι διδαχθήκαμε από την ελληνική κρίση: απόψεις από τον Γ. Παπανδρέου», διευκρίνισε πως το ερώτημα σε ένα τέτοιο δημοψήφισμα δεν θα ήταν η παραμονή ή όχι στην Ευρώπη – όπως ήθελαν κάποιοι ευρωπαίοι ηγέτες – αλλά εάν θα μείνουμε στην Ευρώπη με το συγκεκριμένο πρόγραμμα και με θυσίες.

 «Αυτό που μετανιώνω περισσότερο είναι ότι το δημοψήφισμα δεν έγινε ποτέ. Αν το είχαμε κάνει θα το είχαμε κερδίσει. Οι Έλληνες θα είχαν το πρόγραμμα και θα βγαίναμε από αυτό πολύ γρηγορότερα. Μέχρι το 2012-13 θα είχαμε βγει από την κρίση και από το πρόγραμμα διάσωσης. Θα είχαμε βέβαια να κάνουμε μεταρρυθμίσεις, αλλά θα βγαίναμε στις αγορές και σε καλύτερη θέση», είπε ο κ. Παπανδρέου.

Πριν δυο χρόνια είχε δηλώσει  ότι:

Κάποια άλλη στιγμή είχε δηλώσει άλλα:
 Είχα σκεφτεί να πω «όχι» στο πρώτο μνημόνιο 
«Αν είχαμε πει δημόσια κάτι τέτοιο θα χρεοκοπούσαμε και τότε θα μου παίρνανε το κεφάλι».

Το κεφάλι του το πήραν βέβαια, όπως όλοι γνωρίζουμε όχι γιατί έκανε το δημοψήφισμα, αλλά γιατί σκέφτηκε τότε ότι μπορεί να το κάνει...

Αυτά ήταν γνωστά και στο εξωτερικό...

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2018

Το πρώτο «κομμουνιστικό» μπακάλικο της Τουρκίας γίνεται παγκόσμια αλυσίδα



Αναδημοσίευση από το "—Nomadic universality"
του Mεχμέτ Τσετίνγκιουλετς[*]

 Ένα μικρό μπακάλικο σε μια μικρή πόλη στην ορεινή ανατολική Τουρκία σημείωσε αστραπιαία επιτυχία και τώρα ετοιμάζεται να γίνει πανεθνική αλυσίδα. Το μαγαζί, το οποίο άνοιξε πέρυσι στο Οβατζίκ της επαρχίας Τούντζελι, κατακλύστηκε τόσο πολύ από παραγγελίες από όλη τη χώρα, που τέσσερα άλλα καταστήματα εγκαινιάστηκαν φέτος στις τρεις μεγαλύτερες πόλεις της Τουρκίας.

Τα τρόφιμα του Οβατζίκ, που παράγονται τοπικά και με φυσικό τρόπο, είναι μια ιστορία που αφορά κάτι περισσότερο από την υγιεινή διατροφή: έχει σχέση και την πολιτική.

Στις τοπικές εκλογές του 2014, οι ψηφοφόροι του Οβατζίκ, το οποίο μαζί με τα γύρω χωριά έχει πληθυσμό περίπου 8.500 κατοίκων, εξέλεξαν δήμαρχο τον Φατίχ Μεχμέτ Mάτζογλου, πράγμα που τον κάνει το πρώτο και μοναδικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τουρκίας επικεφαλής αυτοδιοικητικής αρχής. Πιστός στην ιδεολογία του κόμματός του, ο Mάτζογλου έριξε βάρος στην ανάπτυξη της συνεταιριστικής γεωργίας και ξεκίνησε βιολογική καλλιέργεια σε 65 εκτάρια δημόσιας γης με στόχο την παραγωγή φυσικών προϊόντων χωρίς μεσάζοντες και με χαμηλό περιθώριο κέρδους.

(ΙΙ) Τα "στενά των Δερβενακίων" και η "άλωση της Τριπολιτσάς" στην χθεσινή πορεία του Πολυτεχνείου


σαν να ήταν ...χθες!

Χθες το κράτος έδειξε τους φόβους του. Ο κατασταλτικοί μηχανισμοί μπροστά στο ενδεχόμενο ταραχών προστατεύουν συνήθως δημόσια κτίρια και τράπεζες. Χθες όμως ανέλαβαν να προστατεύσουν μια πλατεία, την πλατεία Συντάγματος. Η Βασιλέως Γεωργίου μπροστά στο Hotel Grande Bretagne είχε μετατραπεί στα “στενά των Δερβενακίων” απ' όπου ήταν υποχρεωμένος να διέλθει ο “εσωτερικός εχθρός”. Ο συμβολισμός αυτής της κίνησης είναι προφανής. Όμως, το “ασκέρι του Δράμαλη” κατάφερε και να περάσει από τα “Δερβενάκια” χωρίς να πέσει ούτε μια “τουφεκιά”.

Αυτά τα γράφαμε το 18 Νοέμβρη του 2014:

και συνεχίζαμε παρακάτω:

Παρ' όλα αυτά, ο “στρατηγός Κολοκοτρώνης”, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Βασίλης Κικίλιας δεν το βάζει και κάτω και επιχειρεί να πάρει την ρεβάνς του θέτοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της “άλωσης της Τριπολιτσάς”. Οι δυνάμεις του, αφού επιτέθηκαν αναίτια στην μεγαλειώδη διαδήλωση κατευθύνθηκαν συντεταγμένα στα Εξάρχεια...

Και χθες σημειώθηκε αναίτια επίθεση της αστυνομίας στο τέλος της πορείας:

Το κείμενο κατέληγε με την φράση:
Όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω....

Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2018

Ο «παραγοντισμός» που μαστίζει σήμερα την Αριστερά έχει τις ρίζες του στο Πολυτεχνείο...



Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ενόχλησε από την πρώτη μέρα που εκδηλώθηκε, όχι μόνον την Χούντα της 21ης Απριλίου αλλά και τα επιτελεία της παραδοσιακής Αριστεράς, γιατί δεν χωρούσε στα σχέδιά τους, ήταν πέρα από τα "προγράμματα" . Η ιστορία της εξέγερσης γράφτηκε μετά, στην μεταπολίτευση, για τις ανάγκες εκείνης της συγκυρίας.

Μόλις ήρθε η μεταπολίτευση, πλασαρίστηκε με τον όρο “καταξιωμένοι” μια ιδιοτελής πρακτική κατασκευής επωνυμίας που απέβλεπε να συνδέσει τα αγωνιστικά παράσημα με τις κομματικές επωμίδες.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Οι πατρίδες δεν έχουν σύνορα, σύνορα έχουν τα κράτη!



 οι "εχθροί" του έθνους εν δράσει...

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο θυμηθήκαμε, μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου, διαβάζοντας τα γραπτά ενός άλλου σύγχρονου Παπαδόπουλου. Αυτή τη βδομάδα, ένα κείμενο με τον τίτλο «Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ» αναδημοσιεύτηκε σε πολλά ακροδεξιά και εθνικιστικά μέσα ενημέρωσης. Συντάκτης o Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης, τακτικός συνεργάτης του “αριστερού” www.iskra.gr...

Το κείμενο εκτός του ότι είναι άκρως εθνικιστικό, είναι και προβοκατόρικο γιατί στιγματίζει όσους εναντιώνονται στον εθνικισμό ως «πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ», αφού δεν παρουσιάζει κανένα αποδεικτικό στοιχείο αυτής της θέσης. Εικονογραφείται μάλιστα με εικόνες από διαδηλώσεις άσχετες με το θέμα για να υποδείξει τον “εχθρό”. Ως αποδεικτικό στοιχείο, το μόνο που προβάλει είναι μια γενικόλογη και ψευδή ιδεοληψία ότι «η παγκοσμιοποίηση είναι το αύριο του καπιταλιστικού συστήματος. Και ο μόνος που μπορεί να καθυστερήσει το χτίσιμό του είναι τα σύνορα». Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την άποψη, είναι φίλοι των λαών και αντικαπιταλιστές, ο οι «συνοριοφύλακες» κ.κ. Τραμπ, ΛεπένΣαλβίνι και διάφοροι άλλοι ακροδεξιοί στην Ευρώπη αλλά και στην χώρα μας!...

Είναι εθνικιστικό, γιατί υποστηρίζει την βασική θέση που συγκροτεί τον εθνικισμό: την εξάλειψη της διάκρισης ανάμεσα στις κοινωνικές ταυτότητες που συγκροτούνται με βάση την έννοια της “πατρίδας”, του “έθνους” και του “κράτους”. Περισσότερα γιαυτό το θέμα, εδώ:


Τρίτη, 13 Νοεμβρίου 2018

Εκλογές στη Βραζιλία: H βαρβαρότητα ως επιλογή



Αναδημοσίευση από το "www.marginalia.gr"
Του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

Μίσος για τη δημοκρατία, απέχθεια για την πολιτική, επιθυμία για αυταρχισμό. Στις πρόσφατες εκλογές στη Βραζιλία ο «σέρτικος κι αράθυμος» μέχρι γελοιότητας, απόστρατος λοχαγός Ζαΐρ Μεσσίας Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας, με ποσοστά αυξανόμενα ευθέως ανάλογα με τον μεσαιωνικό πολιτικό του λόγο, για να εξαπολύσει τον «πόλεμο» στο εσωτερικό της χώρας. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να περιγράψει το φαινόμενο Μπολσονάρο, να διευρευνήσει το πώς και γιατί εξελίχθηκε, ποια είναι η κοινωνική του βάση και τι μέλλει γενέσθαι.

Να ‘χαμε ένα βασιλιά
δράκο με χοντρό λαιμό
σέρτικο κι αράθυμο
να μας κάνει πόλεμο

Κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί

Ο Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος στο δεύτερο γύρο με 54% (57 εκατομμύρια ψήφοι) έναντι 46% (47 εκατομμύρια ψήφοι) του αντιπάλου του. Στον πρώτο γύρο είχε πάρει 46%, ενώ ο Αντάντ είχε 29%, δηλαδή 46 εκατομμύρια ψήφους έναντι 31 του Αντάντ. Το σύνολο αποχής, λευκών και άκυρων παρέμεινε σχεδόν το ίδιο στους δύο γύρους, στο 29% περίπου, ποσοστό ελαφρώς μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των προηγούμενων εκλογών. Συγκρίνοντας με τις προηγούμενες εκλογές μπορούμε να διαπιστώσουμε τα εξής:
     1. Δεν υπήρξε μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων από την αριστερά προς τη δεξιά, και πολύ λιγότερο προς την ακροδεξιά. Φαίνεται πιθανή μετακίνηση ψηφοφόρων από την κυβερνώσα αριστερά προς άκυρο-λευκό-αποχή (ΑΑΑ) και προς άλλα αριστερά κόμματα (πχ. PSOL) και επίσης μετακίνηση δεξιών ψηφοφόρων από ΑΑΑ προς Μπολσονάρο. 

    Ιδρώνουν τ' αυτιά των πολιτικών;




    Για τους περισσότερους, ο ιδρώτας είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που συχνά μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε διάφορες καταστάσεις, η οποία βοηθά το σώμα να επανέλθει στη σωστή θερμοκρασία. Υπάρχουν όμως ιδιαίτερες καταστάσεις στις οποίες ιδρώνουν μόνον τ' αυτιά;

    Η φράση «Δεν ιδρώνει τ’αυτί του» που τη λέμε συνήθως για τους αναίσθητους και τους αδιάφορους έλκει την καταγωγή της από μια περίεργη διαγνωστική συμβουλή του Ασκληπιού προς μια γυναίκα που ήθελε να βρει με ποιον τρόπο να κάνει τον φίλο της να την αγαπήσει. Όταν έθεσε το ερώτημα στον Ασκληπιό, αυτός της απάντησε: «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο», και συμπλήρωσε τη συμβουλή του με τα κριτήρια διάγνωσης: «κι αν ιδρώσουν τ’αυτιά του, θα σ’αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν μην παιδεύεσαι άδικα».

    Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

    Οδοιπορικό στη Λατινική Αμερική - Κοινωνίες σε κίνηση



    Κοινωνίες σε κίνηση
    Ένα ταξίδι στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη Βραζιλία

    Παρουσίαση Σταύρος Σταυρίδης - Ευγενία Μιχαλοπούλου

    Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, πάντα αποτέλεσαν έμπνευση για τα κινήματα και για όλους μας. Συνήθως όμως στ’ αυτιά μας φτάνουν τα μεγάλα γεγονότα, είτε πρόκειται για σκοτεινές στιγμές (όπως αυτές που ζουν η Βραζιλία και η Αργεντινή σήμερα) είτε πρόκειται για εξεγέρσεις και αγώνες.
    Οι μικρές καθημερινές αντιστάσεις, που χωρίς αυτές ούτε εξεγέρσεις θα υπήρχαν ούτε και ελπίδα στους σκοτεινούς καιρούς, μένουν αόρατες.

    Αυτές τις αντιστάσεις θέλουμε να μοιραστούμε, όπως τις γνωρίσαμε μέσα από ένα ταξίδι τριών μηνών στις τρεις χώρες.

    Πέμπτη, 15 Νοέμβρη:
    Ένα οδοιπορικό στο βορρά της Βραζιλίας, στο Σάο Πάολο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο

    Πέμπτη, 29 Νοέμβρη:
    Αργεντινή – Ουρουγουάη: Οι συλλογικές μνήμες κινητήρια δύναμη για το παρόν

    περισσότερα, κλικ στην εικόνα:

    πως θα πάτε, κλικ [εδώ]

    Αποκλειστική συνέντευξη με τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών


    Αναγνωρίζετε στην φωτογραφία
    δυο από τους πιο γνωστούς κυνηγούς "εθνομηδενιστών";
    Αν όχι,
     θα σας συνιστούσαμε να μην διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί...

     ( ΜΕΡΟΣ Ι )

    Για τους “Εθνομηδενιστές” και για το τρόμο που προκαλούν σε αριστερο - δεξιούς πατριώτες, όλο και κάτι θα έχει πέσει στ’ αυτί σoυ. Μερικοί πιστεύουν πως μας κυβερνούν. Όμως ότι οι “Εθνομηδενιστές” έχουν Αρχηγό έναν πραγματικό ηγέτη, λίγοι το γνωρίζουν. Δεν ζει στην παρανομία, όμως δεν συνηθίζει τις δημόσιες εμφανίσεις, σαν αυτές που κάνουν οι πολιτικοί παράγοντες. Θεωρείται επικίνδυνος από τις μυστικές υπηρεσίες, χωρίς να υπάρχει κανένα ένταλμα εναντίον του. Υποψιάζονται ποίος μπορεί να είναι, αλλά δεν τον έχουν ακόμα ανακαλύψει.

    Μετά από μακροχρόνια έρευνα και επίμονες προσπάθειες καταφέραμε να συναντηθούμε μαζί του και κάναμε μια πρώτη κουβέντα (για χάριν συντομίας στο κείμενο θα αναγράφεται με τα αρχικά ΑΕΜ: Αρχηγός Εθνο-Μηδενιστών). Μερικά σημεία από αυτή την συναρπαστική εμπειρία φανταζόμαστε ότι σας ενδιαφέρουν, γιαυτό και τα παρουσιάζουμε παρακάτω.

    Η συζήτηση ξεκίνησε ανάποδα. Αυτός που έκανε την πρώτη ερώτηση ήταν ο ΑΕΜ:

    - Ποιό χαρακτηρισμό θα αποδίδετε σε όλους αυτούς που θεωρούν ότι απειλούνται από το φάντασμα του “εθνομηδενισμού”;

    Κάποιοι από την παρέα, βιάστηκαν ν’ απαντήσουν: «εθνικιστές».

    Ο ΑΕΜ έκανε έναν ειρωνικό μορφασμό και ανασηκώνοντας το αριστερό του φρύδι, είπε ένα μονολεκτικό ΟΧΙ. Μετά από μια σύντομη περίοδο αμήχανης σιωπής, που κανείς δεν τολμούσε να προτείνει φωναχτά κάποιον άλλο προσδιορισμό ως απάντηση, η συζήτηση προχώρησε με σχόλια για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα.

    Τι σήμαινε αυτό το ΟΧΙ, έμεινε μετέωρο μέχρι το τέλος της συζήτησης. Εκεί πράγματι ξεκαθαρίστηκε, όταν μπήκε κάποια τάξη σε ταυτοτικά ζητήματα που συσχετίζουν το φαντασιακό με το πραγματικό, σε επαναπροσδιορισμούς πολιτικών και αυτοκαθορισμούς κοινωνικών υποκειμένων.

    Μόλις διαμορφώθηκε κλίμα οικειότητας που επέτρεπε αναφορές σε πιο συγκεκριμένα θέματα, κάποιος από την παρέα ζήτησε από τον Αρχηγό των Εθνομηδενιστών να σχολιάσει την παρουσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη σε διαδικτυακό χουντοκάναλο. Πριν τελειώσει την ερώτηση, έβγαλε από την τσέπη του την ανακοίνωση της ΛΑΕ στην οποία επισημαίνεται ότι αυτό το γεγονός οι εχθροί της το εκμεταλλεύτηκαν ως μια «ανέλπιστη ευκαιρία και αφορμή για να ενταθεί, από κυβερνητικά και κατεστημένα κέντρα, η επίθεση στην ΛΑ.Ε και προσωπικά στον γραμματέα της». Μόλις τέλειωσε την ερώτηση, έδωσε την ανακοίνωση στον ΑΕΜ δείχνοντας με τον δείκτη του άλλου χεριού το σημείο που υπάρχει στο κείμενο η σχετική αναφορά.

    Ο ΑΕΜ έβαλε περιφρονητικά στην άκρη την ανακοίνωση χωρίς να ρίξει ούτε μια ματιά και απάντησε με μια επιγραμματική δήλωση: «Ο ίδιος ο Λαφαζάνης είναι αυτός που υποσκάπτει και διαβάλλει τον εαυτό του, δεν χρειάζεται να αναζητούνται αλλού οι δράστες». Για να στοιχειοθετήσει τον ισχυρισμό του, συμπλήρωσε γελώντας: Θα διακινδυνεύσω να χαρακτηριστώ ότι υποσκάπτω το κύρος του Παναγιώτη, κάνοντας το παρακάτω σχόλιο, το οποίο θα ήθελα να δημοσιοποιήσετε «Ο Παναγιώτης το πάει το ...εμβατήριο». Άνοιξε το tablet του και επέδειξε ως τεκμήριο ένα βίντεο, ζυγίζοντας με την άκρη του ματιού του τις αντιδράσεις μας. Το video μπορείτε να το βρείτε [εδώ].

    Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2018

    Οι «εγκλωβισμένοι» στην ...ΛΑΕ



    Το Βαλς Των Χαμένων Ονείρων ~ Μάνος Χατζιδάκις

    Συνθήματα, όπως το «να συνεχίσουμε μετωπικά και αριστερά» είναι φυσικό να αντιμετωπίζονται σήμερα με δυσπιστία και καχυποψία, όταν μάλιστα εκφέρονται ως διακηρύξεις από χώρους που οι κυρίαρχες πρακτικές τους καταγράφουν ακριβώς τ' αντίθετα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ένα κείμενο του Αντώνη Νταβανέλου Η ΛΑΕ σε κρίσιμο σταυροδρόμι ) στο www. Rproject.gr. Αντιγράφουμε το τελευταίο κομμάτι του:

    «Το πεδίο όπου αποδεικνύεται η «αλήθεια» για κάθε πολιτική είναι το πεδίο των συμμαχιών. Εδώ, επίσης, κάποιες παλιότερες αυταπάτες έχουν θρυμματιστεί: το «αντιμνημονιακό» ΕΠΑΜ δεν αντέχει ούτε τον εαυτό του, ενώ άλλες «αντιμνημονιακές» προσωπικότητες του λεγόμενου πατριωτικού χώρου έχουν γίνει φτερά στον άνεμο των εξελίξεων. Από την πλευρά μας, επαναλαμβάνουμε: η μόνη πολιτική συμμαχιών που έχει νόημα στη σημερινή συγκυρία, που έχει ταυτόχρονα πραγματική εκλογική δυναμική, είναι το «τρίγωνο»: ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-Άλλες δυνάμεις που αποσπάστηκαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015. Γιατί οι πλευρές του περιγράφουν το «στοίχημα» της ανασυγκρότησης μιας μαζικής, σοβαρής και αποτελεσματικής ριζοσπαστικής Αριστεράς.

    Αυτή η προοπτική πρέπει να διεκδικηθεί ενάντια στους πειρασμούς της σεχταριστικής αυτοαναφορικότητας. Όμως, ταυτόχρονα, πρέπει να διεκδικηθεί με τις αναγκαίες διορθώσεις στην πολιτική της ΛΑΕ και με μια λειτουργία που για να γίνεται πειστική, οφείλει να είναι πιο συλλογική, πιο πλουραλιστική, πιο ανανεωμένη, περισσότερο στηριγμένη στη βάση του εγχειρήματος.
    Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα.»


    Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο. Ο Αντώνης Νταβανέλος “σπεύδει βραδέως” όταν καταλήγει στην διαπίστωση πως «όλα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα». Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω...

    Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2018

    ΕΧΕ ΓΕΙΑ, ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΕ (Μια συνέντευξη με τον Βόλφγκανγκ Στρέεκ)


    Ο Βόλφγκανγκ Στρέεκ (Wolfgang Streeck) είναι Ομότιμος Καθηγητής στο Ινστιτούτο Max Planck για τη Μελέτη των Κοινωνιών, στην Κολωνία

    Τη συνέντευξη πήραν για το King’s Review οι Γιοχάνες Λένχαρντ και Ρεμπέκα Λιού
    Ο Γιοχάνες Λένχαρντ (Johannes Lenhard) είναι υποψήφιος διδάκτορας Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο King’s College (Cambridge).
    Η Ρεμπέκα Λιού (Rebecca Liu) είναι συντάκτρια στο King's Review. 
    ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΟΓΓΑΣ
    Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑΤΑ της Αυγής

    Ερ: Στο πρόσφατο άρθρο σας στο New Left Review χαρακτηρίζετε το νεοφιλελευθερισμό ως «συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου […] παγκόσμια διακυβέρνηση […] εμπορευματοποίηση, και […] την κατάσταση ανταγωνισμού μιας νέας εποχής καπιταλιστικής ορθολογικοποίησης». Διαβλέπετε κάποια πιθανότητα να υπάρξει ο καπιταλισμός χωρίς να είναι νεοφιλελεύθερος; Μπορεί να υπάρξει καλός καπιταλισμός;

    Απ: Ο Καπιταλισμός δεν ήταν πάντα νεοφιλελεύθερος: υπήρξε εμπορικός καπιταλισμός, βιομηχανικός, ο παλαιός φιλελεύθερος καπιταλισμός, ο χρηματοοικονομικός καπιταλισμός του Χίλφερντινγκ, ο υπό κρατική διοίκηση καπιταλισμός του New Deal, οτιδήποτε. Όλοι τους ενσωμάτωσαν περίπλοκους συμβιβασμούς μεταξύ τάξεων, εθνών, κοινωνικής ζωής και της προσταγής του κέρδους… Ήταν «καλοί»; Για κάποιους ήταν πάντα, και υπήρχαν φορές, στο απόγειο του σοσιαλδημοκρατικού ταξικού συμβιβασμού, που και οι μισθωτοί μπορούσαν να θεωρήσουν τον καπιταλισμό δίκαιο. Αυτό δεν διήρκησε. Τώρα, αντιμετωπίζουμε αυξανόμενη ανασφάλεια, μειούμενα ποσοστά ανάπτυξης, αυξανόμενη ανισότητα, εκτίναξη χρεών παντού – ένας κόσμος υψηλού ρίσκου ελέγχεται από μια μικροσκοπική ολιγαρχία, ή κλεπτοκρατία, που εργάζεται σκληρά για να αποσυνδέσει τη μοίρα της από το υπόλοιπο των κοινωνιών τις οποίες απομύζησαν από πόρους.


    Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

    Communists Without Communism





    Αυτό που έχω να πω είναι σχετικά απλό και πιθανότατα θα το βρείτε απλοϊκό. Αλλά αν καλούμαστε να ανανεώσουμε το νόημα της λέξης "κομμουνισμός", ίσως θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε κάποια πολύ απλά ζητήματα και να λάβουμε υπόψιν κάποια πολύ απλά γεγονότα.

    Το πρώτο γεγονός, το οποίο νομίζω, ότι θα πρέπει να λογαριάσουμε είναι το ακόλουθο: ο κομμουνισμός δεν είναι μόνο το όνομα μεγαλειωδών κινημάτων και περιβόητων κρατικών δυνάμεων του παρελθόντος, δεν είναι το απομεινάρι ή το καταραμένο όνομα που θα έπρεπε να αναλάβουμε την ηρωική και επικίνδυνη αποστολή να επανακτήσουμε. "Κομμουνιστικό" είναι το όνομα του κόμματος που κυβερνά το πιο πολυπληθές έθνος και μια από τις πιο ακμαίες καπιταλιστικές δυνάμεις σήμερα.

    Αυτή η συσχέτιση ανάμεσα στον κομμουνισμό, την απόλυτη κρατική κυριαρχία και τον καπιταλισμό δεν θα πρέπει να μείνει εκτός του πεδίου ενός αναστοχασμού γύρω από το τι μπορεί να σημαίνει ο κομμουνισμός σήμερα.

    Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

    Ο ηγέτης που βλέπει το δάσος και χάνει το ...δένδρο!




    ....

    Η κρίση έχει τελειώσει...




    Η παραπάνω σύντομη παράγραφος περιγράφει με συνεκτικό και καθαρό τρόπο την βασική πολιτική συνθήκη που προσδιορίζει τους όρους των πολιτικών συγκρούσεων, τόσο σε εθνικά όσο και σε διεθνή πλαίσια. Η συνθήκη αυτή αγνοείται συνήθως από τους διάφορων ειδών αναλυτές που επιχειρούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο και είναι πρόθυμοι να προτείνουν λύσεις για το “καλό μας”.

    Ένα γνωστό τραγούδι με στίχους του Βολφ Μπίρμαν, που σε άλλες εποχές συνόδευε ηχητικά δράσεις της Αριστεράς, ξεκινάει με μια “βεβαιότητα”:
    Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη
    Ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο
    Θα φροντίσουμε εμείς γι’αυτό

    και καταλήγει:
    Η προφητεία αυτή
    Έτσι πρέπει να γίνει
    Έτσι θα γίνει

    Σήμερα δεν ακούγεται, Έχει κλονιστεί η πίστη σε αυτή την προφητεία. Όχι όμως γιατί δεν “επαληθεύτηκε” στα χρόνια που πέρασαν. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει, η η γη κινδυνεύει να γίνει “κόκκινη”. Η “κομμουνιστική” Κίνα διεκδικεί σήμερα με ηγεμονικούς όρους την παγκόσμια κυριαρχία... Το “κόκκινο” που ονειρευόταν όμως ο “προφήτης” είναι τελείως διαφορετικό από το “κόκκινο” όπως αυτό διαμορφώθηκε ιστορικά από το πάντρεμα του με τις κρατικές εξουσίες στο πλανήτη, σε Δύση και Ανατολή. Το “κόκκινο” του προφήτη, είχε “μεταλλαχθεί” προ πολλού και στην ΕΣΔΔ, αρκετά πριν την κατάρρευσή της ως κρατικής υπόστασης. Η “μετάλλαξη” του ΣΥΡΙΖΑ στην χώρα μας είναι άλλο ένα περιστατικό, στην μακρόχρονη ιστορία μεταλλάξεων του “κόκκινου”, που έρχεται να προστεθεί σε αυτή την ιστορία του «αποτυχημένου γάμου» του με τις κρατικές εξουσίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε παραδοθεί στο “κράτος” πριν παραδοθεί στην τρόικα και τους δανειστές...

    Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2018

    Ποιες λίστες Λαγκάρντ και Μπόργιανς; Τα αρχεία της Τράπεζας της Ελλάδος είναι γεμάτα “λίστες”


    Αναδημοσίευση από το "ΜέΡΑ 25"

    Με αφορμή τη διαδικασία που εφάρμοσαν για τη μεταφορά χρημάτων στο εξωτερικό μέσω του τραπεζικού συστήματος οι «ευπατρίδες», «μη λαϊκιστές» πολιτικοί Χαρδούβελης και Παπαντωνίου, δηλαδή το σπάσιμο σε μικροποσά του υπό εξαγωγή ποσού, επισημαίνουμε ότι:

    Ιστορικά το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, το ελληνικό χρηματιστήριο και η αγορά ελληνικών ομολόγων υπήρξαν πλυντήρια χρήματος. Το κύριο πρόβλημα με το τραπεζικό σύστημα ήταν ο πλημμελής έλεγχος, ενώ αναφορικά με τις αγορές τίτλων του ελληνικού δημοσίου καθώς και του ελληνικού χρηματιστηρίου, αξίζει να σημειωθεί ότι κατά την επένδυση σε αυτές τις δύο αγορές, δεν προέκυπτε η αναγκαιότητα αιτιολόγησης της πηγής των επενδυμένων κεφαλαίων.

    Μέχρι το 1994, η κίνηση κεφαλαίων από τη χώρα μας προς το εξωτερικό ήταν ελεγχόμενη, η μεταφορά κεφαλαίων πραγματοποιούνταν κυρίως είτε μέσω μετρητών είτε μέσω του τραπεζικού συστήματος με υπερτιμολόγηση – υποτιμολόγηση εισαγωγών- εξαγωγών, αλλά και του ναυτιλιακού, τουριστικού και μεταναστευτικού συναλλάγματος. Οι πρακτικές αυτές όμως, ενείχαν υψηλό ρίσκο και έτσι οι «εξαγωγείς» ξεπλυμένου χρήματος επιβαρύνονταν με σημαντικό «μεταφορικό» κόστος.

    Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

    Τι μας κρύβουν για την 28 Οκτωβρίου;


    Ένα εμπεριστατωμένο κείμενο, από τον "πιτσιρίκο" με αποκαλυπτικές λεπτομέρειες για το τι συνέβη τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940:

    Και μερικά στοιχεία που τεκμηριώνουν την εμπλοκή του Θεού στην γεωπολιτική, μια διάσταση την οποία αγνοούν οι σύγχρονοι αναλυτές των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης και των συγκρούσεων που προκύπτουν απ' αυτές:
    (Πηγή: «ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ»-ΕΚΔΟΣΗ 33η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ- ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 2011)

    Για να μην χανόμαστε όμως στους δαιδάλους της ιστορίας και της γεωπολιτικής, ένα κείμενο που φιλοδοξεί να βάλει πολιτικά τα πράγματα στην θέση τους. Το βρήκαμε σε ένα έγκυρο μέσο μαζικής ενημέρωσης στο www.zougla.gr, εδώ:

    Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2018

    ο Γιάνης Βαρουφάκης στο Ηράκλειο



    Αναδημοσίευση από το "neakriti.gr"

    Δριμύς ο Γιάνης Βαρουφάκης από το Ηράκλειο 

    Πλήθος Κρητικών στην εκδήλωση του ΜέΡΑ25

     Κατάμεστη ήταν η αίθουσα «Αριάδνη» του ξενοδοχείου «Αστόρια», στην οποία παρουσίασε το εκλογικό του πρόγραμμα το ΜέΡΑ25.

    Ο γραμματέας του ΜέΡΑ25, Γιάνης Βαρουφάκης, παρουσίασε το ολοκληρωμένο πρόγραμμα με το οποίο το ΜέΡΑ25 θα κατέβει στις εθνικές εκλογές, όποτε κι αν προκηρυχτούν.

    Αναφορικά με την υφιστάμενη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, ο κ. Βαρουφάκης ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «Δεν έχουμε “βγει” από τα μνημόνια», ενώ κάνει λόγο για καθεστώς… «δουλοπαροικίας» για τη χώρα.

    Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

    I soliti ignoti...




    «I soliti ignoti » (γνωστοί άγνωστοι) είναι ο πρωτότυπος ιταλικός τίτλος μιας γνωστής ταινίας με το Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, τον Βιτόριο Γκάζμαν στον πρώτο κωμικό ρόλο της καριέρας του, την Κλάουντια Καρντινάλε που έδωσε στην εποχή της νέα ώθηση στην ιταλική κωμωδία. Έγινε γνωστή στην χώρα μας με την απόλυτα αποτυχημένη η μετάφραση «ο κλέψας του κλέψαντος». 

    Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν αμφιβάλει ότι τα πάντα παρακολουθούνται και μπορούν να υποκλαπούν. Κάθε τόσο και νέα στοιχεία έρχονται στο φως που εδραιώνουν αυτή την πεποίθηση. Ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις υπερδυνάμεις στο πεδίο «ο κλέψας του κλέψαντος», τρομάζει τις ελιτ και κάνει όμως τον κόσμο να γελά με τα κωμικοτραγικά στοιχεία που αναδεικνύει. Μια ματιά εδώ, σε δυο άρθρα από την “Καθημερινή”:

    1. Διεθνής κατασκοπεία μέσω κινητών τηλεφώνων
    2.  Ηλεκτρονική κατασκοπεία από την Κίνα εντόπισαν οι ΗΠΑ

    Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018

    Οι «φίλοι» του Ν. Κοτζιά και οι «φίλοι» τους...


    Ποίος είναι ο Νίκος Κοτζιάς;

    Ας δούμε τι λέει ένας φίλος του, γνώστης των θεμάτων της  "γεωπολιτικής", διορισμένος από τον Νίκο Κοτζιά ως μέλος του Εκπαιδευτικού Συμβουλίου της Διπλωματικής Ακαδημίας του Υπουργείου Εξωτερικών (ΦΕΚ Υ.Ο.Δ.Δ. 316/2017),  στον οποίο είχε εμπιστευθεί και την θέση  του εξεταστή στην προφορική δοκιμασία - συνέντευξη των υποψηφίων ακολούθων πρεσβείας στην διπλωματική ακαδημία του υπουργείου εξωτερικών (έγγραφο):



    Πριν μερικές μέρες είχαμε αναφερθεί στον «γεφυροποιό» Απόστολο Αποστολόπουλο. Με σημερινό άρθρο του στο iskra.gr  («Η παραίτηση Κοτζιά»), έρχεται να επιβεβαιώσει αυτόν τον ρόλο με νέες γέφυρες προς τον Νίκο Κοτζιά και τους φίλους του. Παρ' όλα όσα του καταμαρτυρεί, καταλήγει τελικά να εντοπίσει τον αυτουργό της αποπομπής του: «...ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Καμένος έδιωξαν τον Κοτζιά. Αποπέμφθηκε από τους Αμερικανούς. Ο Καμμένος τους εξυπηρέτησε και ο Τσίπρας προσπάθησε, τυπικά, να χρυσώσει το χάπι».

    Μάλιστα, περιγράφει και τον χαρακτήρα που είχε αυτή η μεθόδευση:

    Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018

    ΒΡΑΖΙΛΙΑ - Οι ρίζες ενός κοινωνικο-πολιτικού φαινομένου



    Μια συλλογή κειμένων για την Βραζιλία: 


    1. Ένας τυφώνας με το όνομα Μπολσονάρο

    Του Raul Zibechi  (12.10.2018)

    Η ιλιγγιώδης άνοδος της ακροδεξιάς έχει ιστορικές, κοινωνικές και πολιτισμικές ρίζες στις οποίες είναι αναγκαίο να διεισδύσουμε για να πάμε πέρα από τα επίθετα και τους χαρακτηρισμούς. Οι κυρίαρχες ελίτ έχουν εγκαταλείψει τη δημοκρατία ως πεδίο αναγκαίας διαπραγμάτευσης αντιτιθέμενων συμφερόντων και φαίνεται να βαδίζουν προς μια ριζική σύγκρουση με τα λαϊκά στρώματα. Στη Βραζιλία αυτό σημαίνει πόλεμο των τάξεων, των χρωμάτων του δέρματος και των φύλων, όπου οι γυναίκες, οι μαύροι και οι φτωχοί είναι ο στόχος της επίθεσης.

    Η σαρωτική νίκη του Χαϊρ Μπολσονάρο στον πρώτο γύρο των εκλογών είναι το μεγαλύτερο πολιτικό, κοινωνικό και πολιτισμικό τσουνάμι που έχει ζήσει η χώρα σε όλη την ιστορία της. Εάν αφήσουμε στην άκρη θέσεις ελιτίστικες και συνομωσιολογικές, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο κόσμος ήξερε ποιόν ψήφιζε, δεν το έκανε παραπλανημένος ούτε υπό την άσκηση πιέσεων. Επιπλέον, αυτή τη φορά τα ΜΜΕ δεν λειτούργησαν ευνοϊκά υπέρ του ακροδεξιού υποψηφίου, αναμετέδωσαν τις χοντροειδείς απειλές και προσβολές που εξαπέλυε και δεν απέφυγαν να ασκήσουν κριτικές.

    Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2018

    Οι νέοι «γεφυροποιοί»...



    «...Αρέσει δεν αρέσει όταν ο Ιταλός Σαλβίνι αποκαλεί μεθύστακα τον Γιούνκερ και απαιτεί σεβασμό στην Ιταλία, δεν το κάνει ως φασίστας (και ιμπεριαλιστής), αλά Μουσολίνι αλλά επειδή αρνείται την υποταγή στις Βρυξέλλες/Γερμανία. Το χειρότερο θα είναι αν δεχόμασταν ότι μόνο ακροδεξιοί ή/και φασίστες υπερασπίζονται την εθνική κυριαρχία...»

    Όμως «ο σεβασμός στην Ιταλία» που απαιτεί ο Σαλβίνι, δεν σταματά στον Γιούνκερ. Η πρόθεση του να κλείνει νωρίς τα εστιατόρια των μεταναστών, δεν γίνεται επειδή αρνείται την υποταγή στις Βρυξέλλες/Γερμανία. Το κάνει σαν φασίστας, όπως τα ανάλογα μέτρα που είχαν λάβει και οι ναζί με στόχο να στραγγαλίσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα των Εβραίων...


    Στην μεταπολίτευση, ο Ευάγγελος Αβέρωφ κατέκτησε τον τίτλο του «γεφυροποιού» για την στην προσπάθειά του να ενώσει τη δεξιά παράταξη και ν΄ αποκατασταθεί η συνέχεια του κράτους. Όμως ο εθνάρχης Καραμανλής, που νομιμοποίησε το ΚΚΕ και έβγαλε την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, σάρωσε στις εκλογές του 1974 και με την βοήθεια πρόσφερε ένας άλλος «γεφυροποιός», ο Μίκης Θεοδωράκης με το γνωστό σύνθημα «Ή Καραμανλής ή τανκς».

    Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο θυμός των από κάτω δεν μπορεί να βρίσκει εύκολα δρόμους για να διαμεσολαβηθεί από τα υπαρκτά πολιτικά μορφώματα. Η πολιτική έχει γενικότερα απαξιωθεί. Οι συνθήκες που κυριαρχούν σε κοινωνίες συντηρητικοποιούνται, όπου ο διαχωρισμός ανάμεσα στους πραγματικούς και τους φαντασιακούς “φόβους” γίνεται ακόμα πιο δυσδιάκριτος, προσφέρουν έφορο έδαφος για την άνθηση των νέων «γεφυροποιών» που επιχειρούν με όρους της κυρίαρχης ιδεολογίας να αποκαταστήσουν μια μορφή ενότητας κοινωνίας που δεν θα αμφισβητεί το κράτος, αλλά αντίθετα θα αναγνωρίζει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως οργανωτή των κοινωνικών συμμαχιών. Όπως και στο παρελθόν, η υπόθεση της διαχείρισης των «εθνικών κινδύνων» είναι το προνομιακό πεδίο της χειραγωγητικής του δράσης.

    Παρακάτω παρουσιάζουμε ένα παράδειγμα που αναδεικνύει τους όρους με τους οποίους επιχειρούνται να αποκρυφτούν υπαρκτές διαφορές που χωρίζουν ετερόκλητους πολιτικούς χώρους που συστρατεύονται σε αυτή την υπόθεση. Αφορά ένα προπαγανδιστικό κείμενο που φέρει την υπογραφή του Απόστολου Αποστολόπουλου.

    Πρώτα απ' όλα παρουσιάζει ενδιαφέρον ο τρόπος προβολής του.

    Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

    Ο αληθινός Παύλος Μελάς


    Ο Παύλος Μελάς σε επιστολικό δελτάριο των πρώτων χρόνων μετά τον θάνατό του | ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΠΕΝΑΚΗ / ΑΡΧΕΙΟ ΝΑΤΑΛΙΑΣ - ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ

    Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών
    του Τάσου Κωστόπουλου

    «Γερά, γερά, στα χνάρια του Μελά!»
    Βασικό σύνθημα του συλλαλητηρίου της Αθήνας για το Μακεδονικό (4/2/2018)

    Eνα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη δημόσια συζήτηση των τελευταίων μηνών για το Μακεδονικό. Η μορφή του είναι γνωστή στους πάντες από το σχολείο και τη δημόσια Ιστορία, σαν ενσάρκωση του κατ' εξοχήν εθνικού ήρωα της μετεπαναστατικής Ελλάδας.

    Κατά την τριήμερη συζήτηση του περασμένου Ιουνίου στη Βουλή για τη συμφωνία των Πρεσπών, 14 αγορητές της Ν.Δ. και της Χ.Α. (ανάμεσά τους και ο επίδοξος πραξικοπηματίας Μπαρμπαρούσης) επικαλέστηκαν τη μνήμη του ως βασικό επιχείρημα κατά της αναγνώρισης της μακεδονικής ταυτότητας και γλώσσας των γειτόνων μας.

    Οι υπέρμαχοι της συμφωνίας θύμισαν πάλι (κυρίως μέσω Διαδικτύου, ο δε Γιώργος Κατρούγκαλος και στη Βουλή) ότι στα γράμματά του ο εθνικός αυτός ήρωας την επίμαχη γλώσσα την αποκαλούσε ορθά-κοφτά «μακεδονική». Ποιος υπήρξε, όμως, στην πραγματικότητα ο Παύλος Μελάς, πέρα από τον «ηρωικό» θάνατό του;

    Σάββατο, 13 Οκτωβρίου 2018

    Η κατάρρευση της ελπίδας, η ανεπάρκεια των απαντήσεων, η ικανότητα για αντίσταση


    Αναδημοσίευση από το "marginalia.gr"
    του Πέτρου Σταύρου

    Η ελληνική πλευρά της διεθνούς οικονομικής κρίσης του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού ξεκινά το 2009, όταν η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αλλάζει, αιφνιδίως, πολιτικό λόγο και στρατηγική και οδηγεί τη χώρα στην εποχή των μνημονίων και μιας ιστορικά πρωτοφανούς παρεμβάσεως, από κοινού του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ στην ελληνική οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Ακολουθεί, το 2010, μια ιστορική παρασκηνιακή συνάντηση – ρομαντική βολτούλα στην γαλλική πόλη Ντοβίλ, της Καγκελαρίου Μέρκελ με τον πρόεδρο Σαρκοζί, όπου μεθοδεύτηκε ένα μήνυμα προς τους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας που έλεγε, «προσοχή, αν δανείσετε την Ελλάδα, κινδυνεύετε να μην πάρετε τα λεφτά σας πίσω». Αυτό, όπως ήταν φυσικό, πανικόβαλε τις περίφημες αγορές –δεν θέλουν και πολύ άλλωστε– και οδήγησε στη γνωστή εκτίναξη των σπρεντς Ελλάδας – Γερμανίας στα ύψη. Το τι ακολούθησε είναι λίγο πολύ γνωστό. Έκτοτε, η ελληνική κοινωνία και οικονομία έγιναν πεδίο βολής των πιο σκληρών πολιτικών λιτότητας που γνώρισε ο μεταπολεμικός δυτικός κόσμος, αλλά και μιας σφοδρής θανατοπολιτικής – εκκαθαριστικής διαδικασίας οποιουδήποτε εισοδήματος, κεφαλαίου, θεσμού, υποδομής θεωρήθηκε ότι πρέπει να περιοριστεί ή και να εξαφανιστεί, για να δώσει χώρο ανάπτυξης σε μια καινούργια συσσώρευση, σε ένα νέο οικονομικό πλαίσιο και σε ένα άλλο κοινωνικό συμβόλαιο νεοφιλελεύθερης υφής.

    Η κατάρρευση της ελπίδας 

    Αν δεν είχε επιβληθεί, με ανεπίσημο τρόπο από το γαλλογερμανικό άξονα, η βίαιη προσαρμογή της οικονομίας σε δρακόντιους κανόνες, η ελληνική δημοσιονομική κρίση θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, μεσοπρόθεσμα και μέχρι να αναζητηθεί τι θα γίνει με το αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας που είχε, εν τω μεταξύ, «ναυαγήσει», με μια αρκετά πιο ήπια πολιτική λιτότητας που θα προέβλεπε μόνο πάγωμα ονομαστικών μισθών, ελαφριά φορολογική επιβάρυνση του κεφαλαίου, περιορισμό κάποιων εξωπραγματικών δημοσίων δαπανών, πολύ πιο προσεχτικό δανεισμό και ετήσιες δαπάνες εξυπηρέτησης χρέους γύρω στο 10% του ΑΕΠ. Μια τέτοια οικονομική πολιτική θα έμοιαζε πολύ με τον «έντιμο συμβιβασμό» που θα επικαλούταν ο ΣΥΡΙΖΑ αργότερα, από τον Φεβρουάριο του 2015 και μετά.

    ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ