Η επικαιρότητα της θεωρητικής σκέψης (και της αγωνιστικής δράσης) του Ζώρζ Λαμπικά

της Ελένης Πορτάλιου

Από τις εκδόσεις «Εκτός Γραμμής» κυκλοφορεί το βιβλίο του Ζώρζ Λαμπικά «Η βία; Ποιά βία;», σε μετάφραση Χρήστου Βαλλιάνου - Τάσου Μπέτζελου, και πρόλογο - επίμετρο Στάθη Κουβελάκη. Συγκεντρώνει ήδη μεγάλο ενδιαφέρον, όπως φάνηκε και από το πολυπληθές ακροατήριο που παρακολούθησε την πρώτη παρουσίαση (16/7). Ο Ζώρζ Λαμπικά, φιλόσοφος και πανεπιστημιακός καθηγητής, στρατευμένος κομμουνιστής, μέλος - με κριτική, αυτόνομη σκέψη και δράση - του ΚΚ Γαλλίας μέχρι το 1982, υποστήριξε θεωρητικά και υπηρέτησε έμπρακτα τη βαθειά πεποίθησή του ότι η επανάσταση αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για την ανάκτηση της ζωής και της ελευθερίας των κυριαρχούμενων τάξεων, για την απαλλαγή από τη βία και την οδύνη που γεννά ο βάρβαρος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του 20ου και των αρχών του 21ου αι. 

Κρίση της Αριστεράς ή της Κεντροαριστεράς στα πανεπιστήμια;

Αναδημοσίευση από το blog των "ενθεμάτων"

του Αλέξη Μπένου

Ο διάλογος που προκάλεσε το άρθο του Κώστα Γαβρόγλου «Μια σοβαρή ήττα της Αριστεράς στα πανεπιστήμια» («Ενθέματα» Αυγής, 20.7.2014) είναι όντως ζωτικής σημασίας, και γι’ αυτό τον ευχαριστούμε που τον προκάλεσε, καθώς και τα «Ενθέματα» που τον φιλοξενούν.

Η σημερινή κατάσταση στα πανεπιστήμια, που έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη με τα –αναμενόμενα όμως–, αποτελέσματα των πρυτανικών εκλογών, προφανώς και αποτελεί σημαντικό σταθμό στην πορεία συντηρητικοποίησης της ακαδημαϊκής κοινότητας στη χώρα μας και, με την έννοια αυτή, και μια σοβαρή ήττα της Αριστεράς. Είναι ίσως η πρώτη φορά από τη Χούντα μέχρι σήμερα, κατά την οποία, η ακαδημαϊκή κοινότητα, στην οποία συμπεριλαμβάνεται βεβαίως και το φοιτητικό κίνημα, έχει αποποιηθεί σε τέτοιο βαθμό τις συλλογικές αναφορές, τα κοινά οράματα, τον προβληματισμό και την κινηματική ταυτότητα της και έχει παραδοθεί αμαχητί στις αξίες του εγωκεντρισμού και την προοπτική αποκλειστικά του ατομικού συμφέροντος.

ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ: Ποιο ήταν το σημαντικότερο λάθος όλα αυτά τα χρόνια;

Με αφορμή το άρθρο της “αυγής”:Σε καλό κλίμα η πρώτη συνάντηση ΣΥΡΙΖΑ - ΔΗΜ.ΑΡ.

Οι επιτυχίες του ΣΥΡΙΖΑ, οι δυσκολίες που συνάντησε, τα λάθη και οι αστοχίες έχουν την σφραγίδα του ΣΥΝ.

(Από την απόφαση του Διαρκούς Συνεδρίου του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας, 10 Ιουλίου 2013)

Ακριβώς αυτή η διαπίστωση συνεχίζει να ισχύει και σήμερα. Η απόφαση της διάλυσης του ΣΥΝασπισμού είναι πιο υποκριτική πολιτική απόφαση στην ιστορία της Αριστεράς στη χώρα μας. Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ το μόνο καινούργιο στοιχείο έφερε στην πολιτική είναι η αλλαγή στις τσόντες του ονόματός του: “ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας” έγινε “ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ της Ριζοσπαστικής Αριστεράς”. Καμία αξιοσημείωτη τομή δεν υπήρξε η οποία να καταγράφεται τόσο στην απόφαση της διάλυσης του ΣΥΝ (δεν υπήρξε ούτε καν απολογισμός με μια στοιχειώδης πολιτική αποτίμηση της πορείας του) όσο και στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που καταγράφεται είναι η συνέχεια αυτής της πορείας. Αν λοιπόν θέλουμε να αντιληφθούμε στην μετεκλογική συγκυρία τα πραγματικά πλαίσια και όρια της σημερινής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να να προσεγγίσουμε μέσα από την ιστορικότητα του ΣΥΝ.

Ο ΣΥΝ ιστορικά ήταν και παραμένει ένα χρεοκοπημένο πολιτικό μόρφωμα. Η εκλογική άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο, το οποίο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εκληφθεί ως επιβεβαίωση των πολιτικών και προγραμματικών θέσεων του ΣΥΝ. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ έρμαιο της στρατηγικής ήττας της πολιτικής του ΣΥΝ. Η επιμονή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στην συνέχιση της ίδιας πολιτικής μόνο καταστροφικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει.Προς το παρόν σας παρουσιάζουμε ένα αποκαλυπτικό απόσπασμα από την ομιλία στο 6ο συνέδριο του ΣΥΝ (Ιούνιος 2010) ενός εξέχοντος στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο θέτει το ερώτημα “Ποιο ήταν όμως το σημαντικότερο λάθος όλα αυτά τα χρόνια;” και δίνει την δική του απάντηση:

ΣΥΡΙΖΑ: Απεταξάμην την προστασία δασών και δασικών εκτάσεων

Αναδημοσίευση από την "ΚΟΝΤΡΑ"

Ευάγγελος Αποστόλου (ΣΥΡΙΖΑ): Δεν συμφωνούμε –εγώ λέω ποια είναι η πραγματικότητα– ότι δασικού χαρακτήρα εδάφη είναι αυτά τα οποία στην αρχαιότερη βλαστική απεικόνιση, που στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με το Συμβούλιο της Επικρατείας, του 1937, 1946, 1960. Εγώ λέω ότι, επειδή σε αυτή την πορεία κάπου όλοι πρέπει να κάνουμε εκπτώσεις και όλοι πρέπει να το συζητήσουμε, να αφήσουμε όλα αυτά και να έρθουμε στο 1975. Είναι 30 χρόνια, βήμα μπροστά, αφήνουμε όλα πίσω και ερχόμαστε στο 1975. Να έρθουμε στο 1975 – 1976, όπου υπάρχει η αντίστοιχη βλαστική απεικόνιση μέσα από αεροφωτογραφίες; Αρα, δηλαδή, ό,τι έχει γίνει μετά το 1975 - 1976 δεν αλλάζει χαρακτήρα ή μορφή (…) Τέλος, θέλω να βάλω και μια άλλη παράμετρο που είναι πάρα πολύ σοβαρή, για να ξεφύγουμε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Υπάρχει νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας η οποία αφήνει ένα παράθυρο πολεοδόμησης αυτών των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα χρησιμοποιώντας την υπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι και περιβαλλοντικό και οικονομικό. Αρα, λοιπόν, αν επεξηγήσουμε περισσότερο τι σημαίνει αυτό, θα πρέπει να δούμε την Τράπεζα Γης.

Για την Κύπρο ρε γαμώτο...

 
Ντου στην ενημέρωση:

Όταν οι υπογραφές έχουν μεγαλύτερη σημασιά από τις δηλώσεις:

Κοινή δήλωση μελών του ΣΥΡΙΖΑ για την Κύπρο

Οι Ντάλτον ...επαναστάτες

Διαβάζοντας το κείμενο Ο πόλεμος των εντυπώσεων και οι διαφημιστές της φρίκης μας ήρθε στο νου η παρακατω ταινία του Λούκυ Λουκ:

Η ελπιδοφόρα ανασύνταξη του κινήματος και της Αριστεράς στην Ισπανία

Αναδημοσίευση από το dea.org.gr

Της Κατερίνα Σεργίδου

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την επιτυχία του σχήματος Podemos και για τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις στην Ισπανία. Σε πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια η ισπανική κοινωνία μοιάζει με την ελληνική, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του μνημονίου. Το κίνημα των αγανακτισμένων, οι τεράστιες διαδηλώσεις, τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά της Αριστεράς. Πολλοί σπεύδουν να συγκρίνουν το επίπεδο συνείδησης των δύο λαών. Αναρωτιούνται γιατί στην Ελλάδα σταμάτησαν να γίνονται τόσες πολλές διαδηλώσεις, γιατί δεν έχουμε κι εμείς έναν πολιτικό σχηματισμό σαν το Podemos, γιατι οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται όπως οι Ισπανοί.

Στην πραγματικότητα και τα δύο κινήματα στην Ελλάδα και την Ισπανία έχουν κάνει παρόμοια πράγματα, απλά σε διαφορετικό χρόνο. Ο ενθουσιασμός που συνοδεύει αυτή τη στιγμή το Podemos μοιάζει με το ρεύμα που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια. Επομένως δεν έχουν τόσο νόημα οι ευθείες συγκρίσεις, ούτε το «να γίνουμε Ισπανία», γιατί κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαίτερες συνθήκες, όσο να δούμε τι έχουμε να κρατήσουμε και τι να αφήσουμε από την ισπανική εμπειρία.

Όχι μέτωπο κομμάτων

μέτωπο φωτιάς...

Του Kώστα Λαπαβίτσα

Από τη στιγμή που ξέσπασε η ελληνική κρίση το μεγάλο πολιτικό ζητούμενο ήταν να σχηματιστεί ένα μέτωπο που θα μπορούσε να τη λύσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Δυστυχώς το μέτωπο δεν σχηματίστηκε και τα κόμματα εξουσίας – ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, με την ευγενική συνδρομή της ΔΗΜΑΡ και του ΛΑΟΣ – κράτησαν τη χώρα στον καταστροφικό δρόμο των Μνημονίων. Παρά τα όσα λέγονται, η αποτυχία δεν οφείλεται στην θεσμική, πολιτική, ηθική και ψυχολογική φθορά της ελληνικής κοινωνίας τις τελευταίες δεκαετίες. Απεναντίας, το 2010-11 η κοινωνία έδειξε ότι έχει και τη διάθεση και τη δύναμη για να αλλάξει τα πράγματα. Γέννησε κινήματα όπως το ‘Δεν πληρώνω’, στράφηκε με ενδιαφέρον προς νέες προσπάθειες όπως η ΕΛΕ, δημιούργησε μέγα πλήθος τοπικών πρωτοβουλιών αλληλεγγύης, απέρριψε θυμωμένα το παλιό πολιτικό προσωπικό και συνέτριψε εκλογικά το ΠΑΣΟΚ.

Το πρόβλημα προήλθε κυρίως από το πολιτικό σύστημα, η δομική ανεπάρκεια του οποίου φάνηκε στις αρχές του 2012 όταν τρία πράγματα ξεκαθαρίστηκαν. Πρώτον, ότι η κρίση ήταν βαθύτατη και οποιαδήποτε άλλη πορεία εκτός από τη μνημονιακή θα απαιτούσε βίαιη ρήξη με το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και πάνω απ’ όλα με την ΟΝΕ. Δεύτερον, ότι τα μεγάλα κόμματα της Αριστεράς που θα έπρεπε να πάρουν την πρωτοβουλία για το σχηματισμό του μετώπου, στην πραγματικότητα έτρεμαν τη ρήξη και τις ευθύνες της. Τρίτον, ότι οι δυνάμεις που ήθελαν τη ρήξη ήταν αδοκίμαστες και συχνά έπασχαν από αθεράπευτο μικρομεγαλισμό.

Πιο συγκεκριμένα, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο μεγάλος κερδισμένος των κοινωνικών αγώνων του 2010-11, είχε μετωπικά χαρακτηριστικά από καταβολής του και μιλούσε τη γλώσσα των κινημάτων και της οριζόντιας οργάνωσης. Δυστυχώς αποδείχθηκε ότι δεν ήταν πραγματικός μετωπικός σχηματισμός οργανικά δεμένος με τα λαϊκά στρώματα, αλλά ένα εκλογικό όχημα που αναπαρήγαγε ξεπερασμένες κομματικές και κοινοβουλευτικές πρακτικές. Δύσκολα θα γινόταν αλλιώς, αφού ο στόχος της ηγεσίας του ήταν η αποφυγή της ρήξης και η δημιουργία μια νέας Ευρώπης με την επιδιόρθωση των θεσμών της παλιάς.

Κόμματα, κοινωνικές τάξεις και συμμαχίες

Απόσπασμα από το κείμενο του ιού στην εφημερίδα των Συντακτών

Σαράντα χρόνια από τη Mεταπολίτευση
και η Αριστερά βρίσκεται και πάλι μπροστά
σε ιστορικά διλήμματα. Στο επίκεντρο
των κρίσιμων επιλογών της είναι το ζήτημα
των συμμαχιών. Το θέμα που είχε θέσει με
τη δική τουπολιτική οξύνοια ο Νίκος
Πουλαντζάς μεσούσης της δικτατορίας.

 ...Η αντικατάσταση του κλασικού δικομματισμού, που κυριάρχησε από την αρχή της μεταπολίτευσης, με αυτή τη νέα πραγματικότητα, η οποία δεν έχει ακόμα αποκρυσταλλωθεί, επιτρέπει στους πολιτικούς αναλυτές να πλάθουν κάθε λογής σενάρια. Το γεγονός ότι η κρίση γέννησε νέου τύπου διαχωριστικές γραμμές στο εκλογικό σώμα (με πιο χαρακτηριστική εκείνη μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών») διευκολύνει αυτή τη σεναριολογία, αλλά ενισχύει και τις δυσκολίες των κομμάτων να επιλέξουν τους υποψήφιους εταίρους τους σε κυβερνητικά σχήματα.

Και είναι αλήθεια ότι οι ενδεχόμενες συνεργασίες-συμμαχίες υποκρύπτουν μεγάλες παγίδες για όσους ενδώσουν στον πειρασμό αλλά και για όσους επιλέξουν τον μοναχικό δρόμο. Πιο χαρακτηριστικό θύμα αυτής της αρνητικής εξέλιξης είναι βέβαια η ΔΗΜΑΡ, για την οποία κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν είναι η συμμετοχή της στην τρικομματική κυβέρνηση που της στοίχισε περισσότερο ή η έξοδός της απ’ αυτήν. Μια άλλη συμμαχική επιλογή που στοίχισε ακριβά σε κόμμα ήταν η συμμετοχή του ΛΑΟΣ στην τρικομματική κυβέρνηση Παπαδήμου τον Νοέμβριο του 2011. Η ένταξή του σ’ αυτό το σχήμα και η αρχική υποστήριξη των πρώτων μνημονίων οδήγησε το κόμμα του Γιώργου Καρατζαφέρη στην εκλογική ήττα τον Μάιο του 2012, ενώ ταυτόχρονα ήταν αυτή ακριβώς η συμμαχία που άνοιξε τον δρόμο στη Χρυσή Αυγή.

Εξίσου δραστικές συνέπειες είχε και για τον χώρο της «κεντροαριστεράς» η συμμαχία της με τη Δεξιά, από τη στιγμή που αποδείχτηκε ότι επρόκειτο για στρατηγικού χαρακτήρα επιλογή, με ταυτόχρονη πλήρη υιοθέτηση της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Το αποτέλεσμα ήταν η κονιορτοποίηση του χώρου με δημιουργία προσωποπαγών σχημάτων, τα οποία επανασυγκολλώνται ή διασπώνται με κριτήρια απολύτως αδιαφανή και ευκαιριακά.

Δεν υπάρχει δηλαδή πολιτικό κόμμα που μέσα σ’ αυτή τη συγκυρία να μην απασχολείται με τα μαθηματικά των συμμαχιών. Και κάθε σχετικός συνδυασμός είναι μέσα στο πολιτικό παιχνίδι. Αλλά μεταξύ όλων των κομμάτων που διεκδικούν να ηγηθούν σε μελλοντικό κυβερνητικό σχήμα, εκείνο που συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο έχουν ακουστεί περίπου όλοι οι μετεκλογικοί συνδυασμοί, πιθανοί και απίθανοι. Από τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» με τη Νέα Δημοκρατία, μέχρι τη συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ. κλπ. Για το πώς βλέπουν τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τις προοπτικές των συμμαχιών του κόμματός τους φιλοξενούμε σήμερα τις θέσεις του Γιάννη Μηλιού και του Χριστόφορου Παπαδόπουλου. Είναι και οι δύο μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Θ Καρτερός “διυλίσει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο”...

(μια σύντομη απάντηση στο κείμενο του : “Επανεφευρίσκοντας τον Γιώργο”)

Ο Θ. Καρτερός αναλαμβάνει για άλλη μια φορά την “βρώμικη δουλειά” των επιτελείων της Κουμουνδούρου. Κατακεραυνώνει με το πένα του το “ψόφιο σκουλήκι” για να να κρύψει όλα τ' άλλα “σκουλήκια” που περιπλανώνται γύρω μας σήμερα και επιβίωσαν ή γεννήθηκαν μετά τον “πολιτικό θάνατο” του Γ. Παπανδρέου. Γιαυτό γυρίζει αρκετά χρόνια πίσω, όταν ο Γιωργάκης “τη χώρα την έχωσε στην κόλαση μέσω Καστελόριζου”, αλλά αποφεύγει όποιαδήποτε αναφορά, όπως ο διάβολος το λιβάνι, για αυτά που έχουν συμβεί από τότε μέχρι σήμερα. Το μόνο που αναφέρει σε σχέση με το παρόν είναι στην τελευταία παράγραφο: “Έχει και κάτι καλό τελικώς που ο πρώην πρωθυπουργός ακόμα κυκλοφορεί και μας προσφέρει συνταγές σωτηρίας. Μας θυμίζει ποιοι και πώς τον στήριξαν να μας κάνει όσα μας έκανε. Άσε που θυμίζει και σε πολλούς γιατί είναι κομμένο το χέρι τους...”

Αυτή η θέση, ότι δηλαδή για την καταστροφή της χώρας ο κύριος υπεύθυνος είναι ο Γ. Παπανδρέου ούτε πρωτότυπη είναι, ούτε αριστερή. Την ίδια ιστορική αναδρομή - με πιο αναλυτικό και τεκμηριωμένο τρόπο - την κάνουν συχνά αρκετοί απ' όλους τους πολιτικούς χώρους. Ακόμα και ο ντίλερ στην πολιτική σκηνή της χρυσής αυγής, το “πρώτο θέμα” πριν ένα χρόνο τα ίδια πράγματα ακριβώς πρόβαλε ( όπως εδώ: “Τρία χρόνια από το έγκλημα στο Καστελόριζο”) με πιο σοβαρό πολιτικό τρόπο από αυτόν του Θ. Καρτερού...

Τι απέκρυψαν τα ενημερωτικά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ για την εκδήλωση στο Μουσείο Μπενάκη...

Τα "κινήματα" ήταν μόνο στο
πέτο της Ρένας Δούρου...

Η εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αίθριο του Μουσείου Μπενάκη χτες (Τετάρτη 16/7) παρουσιάστηκε από τον κομματικό τύπο και κομματικά ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης ως ανοιχτή συνάντηση διαλόγου και συντονισμού του ΣΥΡΙΖΑ με κοινωνικές οργανώσεις και φορείς για τις ακτές και τον αιγιαλό.

Εκείνο που κρύφτηκε και δεν έλαβε δημοσιότητα ήταν ότι είχε απευθυνθεί πρόσκληση και προς τα κόμματα και σε “προσωπικότητες”. Συγκεκριμένα σε αυτή την πρόσκληση ανταποκρίθηκαν από τη ΔΗΜΑΡ  η Νίκη Φούντα και ο Θράσος Φωτεινός, από το Ποτάμι ο Παύλος Ελευθεριάδης και ο Στέφανος Ψημένος, οι ανεξάρτητοι βουλευτές Βασίλης Οικονόμου και Οδυσσέας Βουδούρης, και εκπρόσωποι από τον πνευματικό κόσμο, όπως ο Άρης Δαβαράκης.Τώρα, πως μπορεί να συνευρεθεί το “Ποτάμι” με τα κινήματα και να κάνει κοινό μέτωπο, μόνο η φαντασία κάποιων περίεργων εγκεφάλων της Κουμουνδούρου το γνωρίζει...

Ξεκίνησε λοιπόν ο διάλογος που προανήγγειλε ο Δ. Βίτσας στον χαιρετισμό του στο πρώτο συνέδριο του Ποταμιού στο Λαύριο: Ελάτε να μιλήσουμε, χωρίς προκαταλήψεις και προαπαιτούμενα. Με ειλικρίνεια. Χωρίς σκόπιμες διαστρεβλώσεις και καρικατούρες των απόψεων των άλλων».... Αν λοιπόν θέλετε να μάθετε τι γράφει το “Ποτάμι” για την εκδήλωση στο Μπενάκη, μπορείτε να το δείτε στην ιστοσελίδα του εδώ: Tι είπαμε στον ΣΥΡΙΖΑ

"Μην καταστρέψετε τις ακτές σας, όπως η Ισπανία!"

Αναδημοσίευση από την Δημοτική Συνεργασία Ελληνικού-Αργυρούπολης

(Από το φωτογραφικό αφιέρωμα του "theguardian" στις Ισπανικές ακτές)

Να μην ακολουθήσει το αποτυχημένο παράδειγμα της Ισπανίας στη διαχείριση του αιγιαλού καλεί την ελληνική κυβέρνηση με επιστολή του προς τους Υπουργούς Οικονομικών και Τουρισμού, ο Διευθυντής του WWF Ισπανίας.

Η επιστολή:

"Αξιότιµοι κ.κ. Υπουργοί, κα Κεφαλογιάννη, κ. Στουρνάρα,
Θορυβηµένοι από την προοπτική µιας άνευ προηγουµένου απώλειας πολύτιµων παράκτιων οικοσυστηµάτων, όπως αυτή προβλέπεται στο νοµοσχέδιο για την «Προστασία του αιγιαλού και των ακτών», το WWF Ισπανίας σας απευθύνει το επείγον αυτό κάλεσµα για επανεξέταση των πολιτικών της Ελλάδας σχετικά µε τη διαχείριση των ακτών και τον τουρισµό, µε στόχο τον επαναπροσανατολισµό της χώρας προς µια ζωντανή οικονοµία µέσω της υγιούς και βιώσιµης διαχείρισης του φυσικού κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς ως αντιπολίτευση στο κράτος

 
Απόσπασμα από το κείμενο: DER TOTALE KRIEG. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ»

...Σήμερα αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι το όριο του πολέμου που διεξάγεται με απίστευτη σφοδρότητα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα δεν είναι άλλο παρά η αντοχή των «από κάτω», το σημείο ανάφλεξης της κοινωνικής έκρηξης που ούτε αντικειμενικά είναι προσδιορισμένο, ούτε τεχνικά ορίζεται από τις παραπάνω παραμέτρους παραγωγής και κατανάλωσης μέσα στη χώρα ή στην ευρύτερη επικράτεια κίνησης των κεφαλαίων της ΖτΕ. Και αν αυτό είναι αληθές, τότε προκύπτει ευθέως ότι η αντιστροφή των συσχετισμών δύναμης συνδέεται με την ουσιαστική και συμβολική προβολή της στρατηγικής για αναδιανομή πλούτου, εισοδήματος και εξουσίας υπέρ των «από κάτω», ως προμετωπίδα για μια πολιτική ανατροπής των συσχετισμών δύναμης υπέρ της εργασίας, από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Μόνο στη βάση μιας τέτοιας αναδιανομής αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο αλλά και οραματικό χαρακτήρα το οποιοδήποτε σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Η οδός των «συμμαχιών για την παραγωγική ανασυγκρότηση» οδηγεί σε ντε φάκτο συμβιβασμό πάνω στο σημερινό έδαφος κοινωνικής απαξίωσης της εργασίας και δεν αποτελεί ένα πρώτο βήμα ανατροπής. Εδώ θα ανθίσουν όλοι οι «αναγκαίοι» και «αναπόφευκτοι» συμβιβασμοί που θα προκύψουν στο έδαφος της επενδυτικής αποχής του κεφαλαίου, της πολυποίκιλης φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής των κρατούντων, μιας νέας κρίσης των δημόσιων οικονομικών που θα θέσει εν αμφιβόλω τη λειτουργία των πρωτογενών πλεονασμάτων και θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας από την αθέτηση των αφειδώς παρεχομένων προεκλογικών υποσχέσεων. Και σε αυτή τη συγκυρία λίγο θα ωφελήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς και των συμμάχων της (;) τα νομικά καταφύγια στην προστασία της «δημόσιας ιδιοκτησίας», των «δημόσιων επιχειρήσεων» και των «δημόσιων αγαθών», αν δεν δοθεί σαφές περιεχόμενο στο «δημόσιο», αν αυτό δεν ταυτιστεί επομένως απλώς με το «κρατικό». Διότι σε πολλές περιπτώσεις, επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία δεν έχουν δείξει καμία ουσιαστική διαφοροποίηση ως προς τη λειτουργία τους από τη λογική του κεφαλαίου, παρά μόνο ως προς το νομικό καθεστώς του βασικού μετόχου που έχει εγκαθιδρύσει και οργανώνει μια ιδιότυπη «δημόσια» αγορά, με ακριβώς τα ίδια κριτήρια και τις ίδιες παραμέτρους της ιδιωτικής.

Rethink the Re-think.Για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

...Για το κράτος και τα αφεντικά, το κέντρο της Αθήνας είναι «πρόβλημα» για έναν ακόμη λόγο. Το Μουσείο, η Ομόνοια, τα Προπύλαια και το Σύνταγμα, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό η Πανεπιστημίου και η Πατησίων, αποτελούν εδώ και δεκαετίες πεδίο που συμπυκνώνει πλήθος κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων, συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις, μέχρι και εξεγέρσεις έχουν χαράξει το δικό τους αποτύπωμα, τη δική τους παρακαταθήκη στο κομμάτι αυτό της πόλης. Και η ανάπλαση του κέντρου, στα πλαίσια του Rethink, έρχεται σε πρώτη φάση να επέμβει σε αυτό ακριβώς τον άξονα. Πηγαίνοντας χέρι-χέρι με την «αγωνία» των εμπόρων, των υπουργών, των δημοσιογράφων και του Καμίνη για το «πρόβλημα» που δημιουργεί το συχνό μπλοκάρισμα των δρόμων στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και του τουρισμού. Χέρι-χέρι με τους τόνους χημικών, τις χιλιάδες συλλήψεις και την εκκαθάριση των δρόμων από τους μπάτσους. Με το κλείσιμο των σταθμών του μετρό πριν και κατά τη διάρκεια πορειών, την περιστολή του ασύλου και το προεδρικό διάταγμα του 2013 για περιορισμό των «μικρών» διαδηλώσεων. Με την απαγόρευση συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, το τελευταίο διάστημα, σε πολύ μεγάλο κομμάτι του κέντρου και τη διαρκή πολεμική απέναντι στην κοινότητα και τον αγώνα ντόπιων και μεταναστών στην ΑΣΟΕΕ...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Rethink the Re-think.Για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

 

Συμπάσχουμε και συμπαραστεκόμαστε στον σύντροφο Τάσο Κορωνάκη

Αναδημοσίευση από το "ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ"

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Στο τελευταίο τεύχος του “Δελτίου Θυέλλης”, της περιοδικής έκδοσης του “ΔΙΚΤΥΟΥ για να Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα” δημοσιεύτηκε άρθρο του Τάσου Κορωνάκη με τον τίτλο: “Πιο ανοιχτά, πιο ριζοσπαστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανατροπή”, το οποίο δεν έτυχε καμιάς προβολής από τον κομματικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, εκτός μιας αναδημοσίευσης στο “REDnotebook”. Ο Τάσος Κορωνάκης, ως γνωστόν εκτός από τα κομματικά “αξιώματα” που κατέχει ήταν και ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας των “53” που κατέθεσαν το πολυσυζητημένο κείμενο στην τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώνουμε χωρίς πολλές περιστροφές ότι συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες που εκφράζει και αποδεχόμαστε την στοχοθεσία που θέτει ως προς το ζήτημα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα συμφωνήσουμε λοιπόν με αυτά του γράφει:

“Μία εκτίμηση που προεξοφλεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του δεν μπορεί να υπερβεί το επίπεδο του 30%, πέρα από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που αναπαράγει, μας οδηγεί με έναν μάλλον σχηματικό τρόπο στην αναγκαστική επιλογή συμμάχων μεταξύ των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, από τους οποίους κιόλας θα κριθεί και η επιτυχία του σχεδίου μας. Κάπως έτσι εκκινεί μία συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο, αναζητώντας και την αύξηση της επιρροής μας και την συγκρότηση συμμαχιών. Έτσι όμως δημιουργείται ένας πραγματικός κίνδυνος αλλοίωσης του στίγματος που μας έφερε ως εδώ και αποσταθεροποίησης του κόσμου που ήδη πίστεψε και αγωνίστηκε για την κυβέρνηση της Αριστεράς.”

Υπενθυμίζουμε όμως ότι “συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο” δεν προέκυψε ξαφνικά από το εκλογικό αποτέλεσμα, ούτε βέβαια “άνοιξε” με το κείμενο των “53”. Είχαν προηγηθεί “μάχες” όταν εκείνες οι επιλογές που κατακρίνει σήμερα ο Τ.Κ. έπεσαν προεκλογικά από τον ουρανό ως το θείο “μάνα” που θα έφερνε την νίκη και θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό τοπίο στις 26 του Μάη.

Το παρελθόν είναι εδώ... Απομένει να ενωθεί για να σωθεί;

Αναδημοσίευση από το "ατίθαση σκέψη"

Του Δημήτρη Βάσσιου

Με ανοιχτή επιστολή ο δήμαρχος Ηλιούπολης κ. Βαλασόπουλος καλεί τους άλλους εκλεγμένους δημάρχους να συνταχθούν στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς... Λίγες μέρες μετά τις εκλογές και την οριακή επανεκλογή του ίδιου ως "ανεξάρτητου".

Η απογοήτευσή του είναι εμφανής όταν αναφέρεται στις μέχρι τώρα προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, του πολιτικού χώρου που μας έβαλε στα μνημόνια : "Κόμματα, κινήσεις, ομάδες προβληματισμού με καλή πρόθεση, με αγωνία για το μέλλον της χώρας..., δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα την αγωνία, το ενδιαφέρον και το πολιτικό τους όραμα να το κάνουν αγωνία, ενδιαφέρον και όραμα της κοινωνίας. Ίσως γιατί δεν είναι πειστικοί. Ίσως γιατί είναι πολύ θεωρητικοί. Σίγουρα όμως γιατί είναι μακριά από την κοινωνία. Μακριά από το λαό...".

"Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε 5, δεν είμαστε 8, δεν είμαστε 58, δεν είμαστε 75" αναφωνεί με αισιοδοξία ο κ. Βαλασόπουλος και δικαίως αφού ο ίδιος κατάφερε να επανεκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους έναντι του κ. Κοκοτίνη.

"Το κοινωνικό έρεισμα που κατέγραψε ο χώρος της κεντροαριστεράς στην Αυτοδιοίκηση... είναι μια σταθερή και υγιής βάση για την εκκίνηση και στήριξη του νέου εγχειρήματος" κι αυτό καταδεικνύεται με σαφήνεια, καθώς "εκλέγονται περισσότεροι από 100 Δήμαρχοι προερχόμενοι από τον χώρο αυτό", υποστηρίζει ο κ. δήμαρχος.

Δεν θα λέγαμε ότι έχει άδικο στις γενικές διαπιστώσεις ο κ. Βαλασόπουλος :

Με αφορμή την 2η συνάντηση της πρωτοβουλίας των “ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”...

(για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι)

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του τέθηκε από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Όμως η πραγμάτωσή του σκοντάφτει πάντα στο ίδιο εμπόδιο:


Μια από τις στιγμές που κρίθηκε με μαζικούς όρους αλλά ηττήθηκε στην μετωπική σύγκρουση με τους μηχανισμούς των συνιστωσών, ήταν η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ( Νοέμβρης 2009). Σκηνές από το πως διέλυσαν τότε οι “συνιστώσες” την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ώστε να μην λάβει ως σώμα καμία απόφαση, μπορείτε να δείτε εδώ:

Η ...πανηγυρική λήξη της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης

Περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την συνδιάσκεψη εδώ:

Ενημέρωση από την 1η μέρα της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα μήνα πριν από αυτή την συνδιάσκεψη (Οκτώβρης 2009) είχε πραγματοποιηθεί και η 2η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Εικόνες από αυτή την ανοικτή συνέλευση εδώ:

Πραγματοποιήθηκε η 2η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖA στις 9/7

Αναδημοσίευση από το left.gr

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία ΣΥΡΙΖA 

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2014 ώρα 7.00 μμ 

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)

Μετά από κάλεσμα των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από Αθήνα και επαρχία συναντήθηκαν το Σάββατο 28 Ιουνίου στον πολυχώρο της Ανοικτής Πόλης. Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε τρέχοντα πολιτικά προβλήματα και διερευνήθηκε η δυνατότητα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού όσων μελών δεν ανήκουν σε τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο διάλογος αυτός θα συνεχιστεί στην νέα συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο την Τετάρτη 9-7-2014 7μμ, με στόχο την συνδιαμόρφωση πολιτικών πρακτικών που κατοχυρώνουν την ενεργό συμμετοχή των μελών στην λήψη των αποφάσεων αλλά και περιφρουρούν τις πολιτικές αποφάσεις του 1ου Συνεδρίου.

Εκ μέρους των "ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ"
Τα μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ:
Μάριος Κρητικός
Άννα Μαντέλου

ΑΜΗΧΑΝΙΑ

Του Ν.Κ. - μέλους της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

Με ποιόν να πρωτοπαλαίψεις;

- Με τον Περικλέτο που του κουνάει το δάχτυλο η Μέρκελ και προσπαθεί να πείσει τους αφελείς ότι το 20 + % είναι πλειοψηφία;

- Με το χεσμένο Μπένυ που κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να δείξει ότι είναι δεξιότερος του Περικλέτου για να διασωθεί (και όχι μόνον πολιτικά);

- Με τους εξωνισμένους υπηρέτες του μερκελισμού που έχουν κάνει επιστήμη το λεκτικό τραμπουκισμό από τηλεοράσεως, εντύπων και διαδικτυακών μέσων;

- Με τους επίγονους των ταγματασφαλιτών που "αγιοποιούνται" από τους "αναθεωρητές" της ιστορίας;

- Με τους χλεχλέδες ποταμών, λιμνών και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων του δοκιμαστικού σωλήνα που προθύμως λαμβάνουν μέρος σε πειράματα εκφυλισμού της πολιτικής;

- Με τους "αριστερούς" του "μέσα-έξω" από το μνημόνιο και του καμπινέ που διέγραψαν τη λέξη "έρμα" από την πολιτική τους;

- Με τους μνημονιακοψηφίσαντες που θέτουν και... όρους για την επόμενη ημέρα;

- Με τους πούρους επαναστάτες που έχουν όραμα τη "δευτέρα παρουσία" και εν ονόματι αυτής συμμαχούν και με το διάβολο (αρκεί να μην τον λένε ΣΥΡΙΖΑ);

- Με εκείνους που θεωρούν ότι είμαστε ένα βήμα πριν τα χειμερινά ανάκτορα αλλά θα μας πουλήσουν πριν φτάσουμε σε αυτά;

- Με τάσεις, υποτάσεις, ανθυποτάσεις και παρακλάδια που ερίζουν για το πάπλωμα λες και το έχουν εξασφαλίσει;

κλπ. κλπ. κλπ.

Ο νεοφιλελευθερισμός του "εγώ" έχει φροντίσει για τον κατακερματισμό της σκέψης σε έναν κόσμο που ο φόβος για το χειρότερο μας πάει 50 χρόνια (τουλάχιστον) πίσω...

Συζήτηση με τη Σαλόμε Ραμίρεζ: Τι είναι και τι θέλει το Podemos

Αυτές τις μέρες βρέθηκε στη χώρα μας η Σαλόμε Ραμίρεζ, μέλος των Podemos, η οποία είχε προσκληθεί στο Αντιρατσιστικό  Φεστιβάλ των Χανίων. Στην επιστροφή της για την Ισπανία πέρασε από την Αθήνα, όπου διοργανώθηκε μια συζήτηση στα γραφεία της “εποχής”.

Παρουσιάζουμε μερικές από τις απαντήσεις της Σ. Ραμίρεζ σε ερωτήματα που τέθηκαν στην συζήτηση καθώς και μια σύντομη εισήγηση της για το τι είναι και τι θέλει το Podemos. Αφήνουμε στον αναγνώστη να κάνει τις συγκρίσεις που καταγράφουν τις διαφορές με την πιο παραδοσιακή Αριστερά της χώρα μας σε βασικά ζητήματα που αφορούν στην άσκηση και την παραγωγή της Πολιτικής, στην ενεργό συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στο εσωτερικό των πολιτικών σχηματισμών της αλλά και ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατίας σε αυτούς τους σχηματισμούς:

Απαντήσεις σε ερωτήματα:

Η Αριστερά μετά τις εκλογές

της Ελένης Πορτάλιου [*]

Η Αριστερά μετά τις εκλογές δεν φαίνεται ν’ αναστοχάζεται, τουλάχιστον όσον αφορά τις πλειοψηφικές αποτιμήσεις των κομμάτων και οργανώσεών της, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα εκλογικά αποτελέσματα, για τα μείζονα στρατηγικά και πολιτικά επίδικα που αφορούν στο ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης και της διαδικασίας αφαίρεσης της εξουσίας από τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές δυνάμεις του αστισμού.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος μεταφράζεται σήμερα σε κρίση αντιπροσώπευσης και σε εκλογική ήττα της κυβερνητικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στις ευρωεκλογές, όχι, όμως, και σε κρίση του κράτους, οι οικονομικοί, κατασταλτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τη μεγαλύτερη ταξική πόλωση που γνώρισε η χώρα από την εποχή του εμφυλίου μέχρι την έναρξη των μνημονίων.

Η ακραία αυτή νεοφιλελεύθερη ταξική πολιτική υφαρπαγής εισοδημάτων, δικαιωμάτων, δημόσιας περιουσίας και αγαθών, που εφαρμόζεται σήμερα σε βάρος των λαϊκών τάξεων αλλά και μεσαίων στρωμάτων των πόλεων και της υπαίθρου, αποτυπώθηκε με μεγάλη ευκρίνεια στην κοινωνική γεωγραφία του εκλογικού αποτελέσματος, όπως και στη μειωμένη συμμετοχή ιδιαίτερα σε σχέση με τον Μάιο του 2012 (544.718 λιγότεροι ψηφίσαντες). Αυτοί που πλήττονται κατά κύριο λόγο από τις μνημονιακές πολιτικές ψηφίζουν αριστερά και, πάντως, αντιμνημονιακά ή αποσύρονται από την κάλπη. Ψηφίζουν, όμως, και Χρυσή Αυγή, δηλαδή ένα νεοναζιστικό κόμμα υπόδικο ως εγκληματική οργάνωση, το οποίο υπερβαίνει σε ακρότητα όλα τα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα πλην του Ουγγρικού Jobbic. Δεν θ’ αναφερθώ σ’ αυτό το μείζον ζήτημα - έχω καταθέσει ένα εκτενές κείμενο - θεωρώ, όμως αδιανόητο το ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν έχει απασχολήσει σοβαρά, εκτός εξαιρέσεων, την αριστερά.

Π.Γ. ΣΥΡΙΖΑ: Γήπεδο της ΑΕΚ, μόνο εντός του οικοπέδου της

Αναδημοσίευση από το left.gr

Η αξιωματική αντιπολίτευση θα καταψηφίσει το σύνολο του Ρυθμιστικού σχεδίου συμπεριλαμβανομένων των άρθρων 81 και 82

Όπως δήλωσε η εισηγήτρια του κόμματος κυρία Αφροδίτη Θεοπεφτάτου στην αρμόδια επιτροπή που επεξεργάζεται το νομοσχέδιο για το Ρυθμιστικό, το κόμμα της θα καταψηφίσει τα επίμαχα άρθρα 81 και 82.

Όπως αναφέρει η «Αυγή», η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για το ρυθμιστικό, με 12 – 9, στο οποίο περιλαμβανόταν ρύθμιση για το γήπεδο της ΑΕΚ. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι η ανέγερση του νέου γηπέδου της ΑΕΚ μπορεί να γίνει μόνο και αυστηρώς στο χώρο του παλαιού.

Η μειοψηφία των μελών υποστήριξε να κατατεθεί τροπολογία με την οποία θα εξαιρείτο το υπό ανοικοδόμηση γήπεδο της ΑΕΚ από το νομοσχέδιο και θα δινόταν η δυνατότητα ανταλλαγής μερικών στρεμμάτων που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του Άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας με άλλα στρέμματα στο Δήμο, που θα γίνονταν χώροι πρασίνου, προκειμένου το νέο γήπεδο της ΑΕΚ να χτιζόταν σε έκταση μεγαλύτερη του παλαιού γηπέδου και με πρόβλεψη για δημοτικό πάρκινγκ δίπλα στο γήπεδο.

Πω πω, χειραψίες με τα “Πο”!

Όταν οι επικοινωνιολόγοι διαμορφώνουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ:

και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ... 

Συζήτηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Γ. Μηλιός στην ομιλία του στην ΚΕ επισημαίνει:

“Η κοινή μας αγωνία είναι να πέσει η κυβέρνηση. Όμως όπως ζητάμε από το λαό να καταδικάσει τα μνημονιακά κόμματα και πολιτικές, ας συνειδητοποιήσουμε ότι η συνεργασία είναι εφικτή μόνο με δυνάμεις που βρίσκονται στην απέναντι όχθη από τις μνημονιακές πολιτικές. Στο χώρο της Κεντροαριστεράς δεν βρίσκονται ούτε τέτοιες δυνάμεις ούτε τέτοιοι βουλευτές.”

Ο Τσέκερης Άγγελος και Κυρίτσης Γιώργος  επισημαίνουν επιγραμματικά τα όρια της ΚΕ να διαχειριστεί αυτά τα επίδικα:

“Η μειοψηφία θα κατεβάσει δικά της κείμενα. Επίσης το κείμενο των 53 από διαφορετικές τάσεις ανοίγει εκ των πραγμάτων ζήτημα αναδιάταξης των θέσεων πάρκινγκ έξω από την Κουμουνδούρου.”

Ο Χρήστος Κασίμης από τις στήλες της iskra επιχειρεί να διαμορφώσει μια πρόταση απέναντι σε αυτή την κατάσταση:

“Η νέα δυναμική, όμως, δεν θα υπάρξει, παρά μόνο αν όλοι οι αριστεροί αγωνιστές του κόμματος, ανεξαρτήτως τάσεων, που κατανοούν την ανάγκη να αποτραπεί η βίαιη «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ, προχωρήσουν σε μια νέα προοδευτική συμπόρευση, στη βάση όσων, τελικά, τους ενώνουν!”

Για αυτά και για άλλα παρόμοια ζητήματα που αφορούν στο παρόν και το μέλλον ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλία των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, οργανώνεται μια ανοικτή και δημόσια συζήτηση:

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014 ώρα 11.00 πμ

στα γραφεία της ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)

Το βήμα ελεύθερο. Ελάτε να ακούσετε, να πείτε την γνώμη σας ή να κάνετε την δική σας εισήγηση...

Ποιά μπούρκα φοράνε τα λαμόγια που εισχωρούν στον ΣΥΡΙΖΑ;

( με αφορμή ένα σχόλιο: Ο εφικτός κόσμος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ )

Πράγματι, από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση, είναι ότι προφανές ότι ελκύει και μελισσούλες (λαμόγια: άτομα που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τις προσωπικές στρατηγικές τους ή και διασυνδέονται με οργανωμένα συμφέροντα) που διεκδικούν μερίδιο από το νέκταρ της κυβερνητικής εξουσίας για ίδιον όφελος.

Αυτή η κατάσταση δεν έχει καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Είναι ένα καθολικό φαινόμενο που καταγράφει μια ιδιότυπη μορφή εσωτερίκευσης της ταξικής πάλης εντός των πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι ακουμπάνε ή διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία. Η πρωτοτυπία είναι άλλη: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη αυτού του φαινομένου και ως εκ τούτου δεν λαμβάνει κανένα μέτρο αυτοπροστασίας. Αντιθέτως μάλιστα, κάποιες πολιτικές πρακτικές, όπως η ανάδειξη “πολιτικού προσωπικού” που έχει υιοθετήσει, η διαδικασία παραγωγής του “κυβερνητικού προγράμματος” κλπ, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του για την εισβολή της λαμογιάς στο εσωτερικό του.Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να διερευνήσουμε στο πως εντάσσεται η λαμογιά στην εσωκομματική πάλη και πόσο την επηρεάζει. 

Με μικρή διαφορά δεν εγκρίθηκε η "κρίσιμη" τροπολογία στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Στην ΚΕ του Σαββατοκύριακου συνέβησαν ορισμένα γεγονότα που έχουν περισσότερο συμβολική αξία παρά ουσιαστική αξία για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού η τροχιά στην οποία έχει μπει από την προεκλογική περίοδο και καταταλήγει στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν φαίνεται να λοξοδρομεί. Στην χθεσινή συνεδρίαση η εσωκομματική διαπάλη κορυφώθηκε στο θέμα των πολιτικών συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της ανατροπής της Κυβέρνησης.  Αφού δεν εκπληρώθηκε ο στόχος: στις 26 φεύγουν, ο στόχος αυτός μεταφέρεται  στην διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Με αιχμή/πρόφαση λοιπόν αυτές τις εκλογές η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προώθησε την στρατηγική της επιλογή για άνοιγμα προς τον “σοσιαλδημοκρατικό χώρο”. Κρίσιμη ψηφοφορία ήταν η πρόταση που κατατέθηκε από την Αριστερή Πλατφόρμα (αναλυτικές πληροφορίες στη iskra). Η συνοπτικά διατυπωμένη τροπολογία είχε ως εξής:

Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας

Αναδημοσίευση από το "REDNodeBook"

Του Ηλία Ιωακείμογλου

1. Οι εύγλωττες εκλογές του Μαΐου

Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη, όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.

Μια σύντομη ματιά στην εισήγηση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ για τα συμπεράσματα των εκλογών

Ένα πρόχειρο και κακογραμμένο κείμενο δόθηκε χθες στην δημοσιότητα ως εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας προς την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ για τα “ συμπεράσματα για τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μάη 2014”.

Δεν θα σταθούμε ούτε στο ύφος γραφής, ούτε στις αναλύσεις με τις οποίες επιχειρεί να θεμελιώσει τις θέσεις που προβάλει, γιατί αδικούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Παράδειγμα το κεφάλαιο “Ταξική ανάλυση της ψήφου” δεν αντιστοιχεί στο πλούτο των θεωρητικών κατακτήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ως “τάξεις” εκλαμβάνονται οι δημογραφικές κατηγορίες της Στατιστικής υπηρεσίας, και η “ψήφος” θεωρείται ως πολιτική καταγραφή της “ταξικής εκπροσώπησης”. Θα περιοριστούμε μόνον στα πολιτικά ζητήματα που θίγει.

Για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα, πρώτα απ' όλα θα πρέπει να αναγνωρίσεις ότι υπάρχει. Η εισήγηση της ΠΓ αναγνωρίζει, περιγράφει και κατονομάζει μια σειρά φαινομένων που αναδείχτηκαν ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο. Αυτό είναι θετικό. Επίσης θετικό είναι ότι αναγνωρίζει και το μήνυμα των εκλογών:"Ο λαός μας έδωσε το μήνυμα: Θέλουμε να κυβερνήσετε. Θέλουμε όμως περισσότερα από εσάς – πιο καθαρό, επεξεργασμένο και ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο, όχι αμφισημίες, πλήρη διαφοροποίηση από το σάπιο πολιτικό σύστημα. Πέστε μας καθαρά τι θα κάνετε και πως θα το κάνετε."

Για την ταξική βάση της εσωκομματικής διαπάλης στον ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσίευση από το left.gr

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικός εκφραστής των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης, έχει δικαίωμα να καταλαβαίνει ότι θέλει και να δηλώνει ότι θέλει. Όμως η ταξική πάλη είναι σκληρή και δύσκολα ξεμπερδεύει κανείς μαζί της. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε “εφαψίας” της κυβερνητικής εξουσίας, αναβαθμίστηκε και η θέση του σε σχέση με την ταξική πάλη με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε πεδίο έντονων συγκρούσεων και ανακατατάξεων. Όμως δεν αναβαθμίστηκε ούτε η θέση ούτε η δυναμική του λαϊκού παράγοντα στο εσωτερικό του και οι υπάρχοντες μηχανισμοί ανέλαβαν να διαχειριστούν την νέα κατάσταση. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι μπορούν να το πράξουν, ενώ οι ενδείξεις που συνηγορούν για το αντίθετο είναι αρκετές. Ακόμα - είναι γνωστό από παλιά - ότι όταν “ακουμπάς” το κράτος, φροντίζει και αυτό να σε ακουμπήσει. Προεκλογικά, στην υπόθεση Σαμπιχά σημειώθηκε ένα τέτοιο άγγιγμα από το «βαθύ κράτος»...

1. Η ανάδειξη ταξικού επίδικου

Αν λοιπόν θέλουμε να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα αλλά και τα όρια της συζήτησης που άνοιξε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Μάη, θα πρέπει να διαχωρίσουμε το επίδικο της ταξικής πάλης, από τα επίδικα της εσωκομματικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Επίδικα τα οποία συσκοτίζονται εκτός των άλλων και από την μικροπολιτική φατριαστικών αντιπαραθέσεων. Η διάκριση αυτή είναι σημαντική: Οι κυρίαρχες αντιλήψεις στην Αριστερά ιδεολογικοποιώντας τις υπαρκτές (φανερές και κρυφές) σχέσεις ανάμεσα σε αυτά τα διακριτά επίδικα, αμφισβητούν την ύπαρξη του ταξικού, μέσω της υποταγής του στο πολιτικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς, θεωρεί δεδομένο τον ρόλο του στην ταξική πάλη. Η ιστορία τον έγραψε με το ίδιο το χεράκι της. Όποιος έχει αμφιβολίες ή αμφισβητεί αυτό τον ρόλο, παραπέμπεται για τα περαιτέρω στις ... “προγραμματικές διακηρύξεις”: Εκεί συμπυκνώνεται η μακρόχρονη εμπειρία ταξικών αγώνων και η θεωρητική τους αποκρυστάλλωση.

Η ιστορία είναι πανταχού παρούσα, όπως ο Θεός. Δεν παρέδωσε μόνον τις “δέκα εντολές”, αλλά παρακολουθεί την πιστή τήρηση και την εφαρμογή τους: Γιαυτό σε κάθε συγκυρία τα πολιτικά υποκείμενα που τις παραλαμβάνουν, εγκαλούνται ως προς την “αποτελεσματικότητα” και την “συνέπεια”, τόσο της πολιτικής γραμμής που χαράσσουν, όσο και των πολιτικών σχεδίων που εκπονούν. Αυτός σχηματικά είναι ο “ιδεολογικός μηχανισμός” των πολιτικών σχηματισμών της παραδοσιακής Αριστεράς, στους οποίους ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδεικνύει τα πολιτικά επίδικα, προσδιορίζει τα πλαίσια διαλόγου και θέτει τα όρια της εσωκομματικής διαπάλης: Το δίπολο “αποτελεσματικότητα – συνέπεια” είναι ένα κλειστό σύστημα αξιολόγησης (εμπεριέχει και “διαλεκτική” για την αυτοϊκανοποίηση των μαρξιστών), το οποίο ταξινομεί την πολιτική διάκριση των απόψεων ανάμεσα σε “δεξιές” (κυριαρχία της αποτελεσματικότητας) και “αριστερές” (κυριαρχία της συνέπειας), αλλά εξασφαλίζει και τις συνθήκες συνύπαρξής τους και τους όρους αναπαραγωγής του κομματικού μηχανισμού (υπηρέτες των ίδιων ιστορικών καθηκόντων).

Γιατί η άνοδος της ακροδεξιάς στην ΕυρωπαΪκή Ένωση;

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

Της Ελένης Πορτάλιου

Τα ανησυχητικά δεδομένα, τα ελλείμματα της Αριστεράς και η ανάγκη για ένα οργανωμένο σχέδιο

Η άνοδος της Aκροδεξιάς στην Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ήττα της Aριστεράς. Σηματοδοτεί την ηχηρή της απουσία όχι μόνο ως ισχυρής πολιτικής δύναμης αλλά και ως χώρου που υπονομεύει την κυρίαρχη ενιαία συντηρητική σκέψη. Ως χώρου που βλέπει την πολιτική εναντίωση στο σημερινό ακραίο νεοφιλελευθερισμό, μέσα από διαδικασίες κοινωνικής πρωτοβουλίας και χειραφέτησης.

Έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες για τον φασισμό στα έντυπα που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ. Πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων δεν υπάρχει σχέδιο σταθερής και συνεπούς αντιφασιστικής δράσης. Αντίθετα, υπήρξαν επικίνδυνοι τακτικισμοί στις Ευρωεκλογές. Η διαβρωτική λειτουργία της Χρυσής Αυγής είναι κάτι σοβαρότερο από τα ποσοστά της. Οφείλουμε να ξανασκεφτούμε τα πράγματα και κυρίως να δράσουμε.

«Εμείς τα βρήκαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, εσείς γιατί ανακατεύεστε;»

Αναδημοσίευση απο τον δρόμο

Του Πάνου Τότσικα

Πριν από 7 χρόνια, λίγες μέρες μετά την πυρκαγιά που κατέστρεψε τον Εθνικό Δρυμό της Πάρνηθας, ο Δημήτρης Στρατούλης ως κεντρικός ομιλητής σε μια μεγάλη, αυθόρμητη λαϊκή συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος, κατήγγειλε τους τότε «αρμόδιους» για την ανικανότητά των χειρισμών τους σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα το οποίο είχε σημαντικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις για τους κατοίκους της Αθήνας. Η τότε εντύπωσή μου ήταν: «Μπράβο στον Στρατούλη, αλλά δεν είχε ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ κανέναν πιο σχετικό να βγάλει μπροστά; Από πότε οι συνδικαλιστές- εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ ειδικεύτηκαν σε ζητήματα που αφορούν το περιβάλλον»;

Τα επόμενα χρόνια, αποδείχθηκε ότι, ενώ ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ/ΣΥΡΙΖΑ διέθετε αρκετά αξιόλογα στελέχη και σχετικά επεξεργασμένες θέσεις, δεν ανέδειξε τα περιβαλλοντικά ζητήματα μεταξύ των κεντρικών ζητημάτων παρέμβασης και δεν συσχέτισε επαρκώς την συνολική οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος με την υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο το Τμήμα Οικολογίας- Περιβάλλοντος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ να αποτελεί τον «φτωχό συγγενή» του κόμματος, που δεν ερωτάται και δεν λαμβάνεται η γνώμη του σε τίποτα.

Για το νέο γήπεδο της ΑΕΚ…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά φτάσαμε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας, οπότε κάποιοι θα έπρεπε να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Στην περίπτωση του Γηπέδου της ΑΕΚ, για ανεξήγητους λόγους, αυτό ανέλαβε να το κάνει ο Δημήτρης Στρατούλης. Κάποια ωραία πρωϊα, μετά τις πρόσφατες εκλογές εμφανίζεται στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής με την Ελένη Αυλωνίτου και τον Γιώργο Πάντζα και δηλώνουν ότι υπάρχει συμφωνία Μελισσανίδη-ΣΥΡΙΖΑ που δίνει την δυνατότητα στην ΑΕΚ να οικοδομήσει αρχικά ένα τμήμα 6 περίπου στρ. του Άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας και στη συνέχεια ένα μεγαλύτερο, έκτασης 22,5 στρ. Ο Στρατούλης δηλώνει στη Βουλή ότι η συμφωνία με τον επιχειρηματία πρόεδρο της ΑΕΚ «προστατεύει το δάσος» (!), ενώ λίγες ώρες αργότερα οι χούλιγκαν της ΑΕΚ επιτίθενται και απειλούν τους πολίτες της Ν. Φιλαδέλφειας που αντιτίθενται στα σχέδια του Μελισσανίδη λέγοντας: «Εμείς τα βρήκαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ, εσείς γιατί ανακατεύεστε;».
Το ζήτημα που τίθεται, είναι, ποιός αποφασίζει για ένα τόσο σοβαρό πολεοδομικό ζήτημα όπως η δημιουργία μιας οχλούσας ιδιωτικής εγκατάστασης εντός ενός πυκνοδομημένου αστικού ιστού; Ποιός αποφασίζει για τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την συρρίκνωση ενός ενιαίου δασικού χώρου;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε σταυροδρομι...

του Σπύρου Λαπατσιώρα και του Γιάννη Μηλιού

Στις εκλογές ηττήθηκαν τα κυβερνώντα κόμματα. Η πολιτική απονομιμοποίησή τους εμφανίζεται ραγδαία. Η Χρυσή Αυγή ενισχύθηκε.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ το πολιτικό τοπίο που σχηματίζεται έχει δύσκολες επιλογές και ακόμη πιο δύσκολες για τα κοινωνικά στρώματα που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι επόμενες εκλογές, αν δεν υπάρξει παρέμβαση των μαζών (όπως με το κίνημα των πλατειών ή τον Φλεβάρη του 2012), με βάση τα σημερινά πολιτικά δεδομένα, θα γίνουν είτε με αφορμή την Προεδρική εκλογή αρχές του 2015, είτε τον Ιούνιο του 2016.

1) Με δεδομένο τον εκλογικό νόμο και τη σημερινή πολιτική συγκυρία και συσχετισμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι πιθανότατα πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές. Ωστόσο, αν κρατήσουμε όλα τα άλλα σταθερά, δεν θα έχει αυτοδυναμία. Γεγονός που σημαίνει συνεργασία με δυνάμεις της Δεξιάς όπως η ΝΔ, της νεοφιλελεύθερης δήθεν Κεντροαριστεράς όπως το Ποτάμι, ή άλλες παρόμοιες ανασχηματισμένες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού. Με άλλα λόγια ακύρωση της δυνατότητας των μετασχηματισμών που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία και εξαναγκασμός σε μία διαχείριση των συνεπειών που έχουν διαμορφώσει οι «μνημονιακές» πολιτικές και του υποδείγματος συσσώρευσης και αναπαραγωγής που επέβαλαν. Αντί της ανατροπής το βάθος του τούνελ θα φέρει την «ανάσχεση της λιτότητας», έναν ήπιο νεοφιλελευθερισμό «με ανθρώπινο πρόσωπο».

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο neaellada.gr...

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο “neaellada.gr” που ούτε μια γραμμή δεν έχει γράψει για το ξεπούλημα του Ελληνικού. Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουν, όσοι ακόμα δεν έχουν καταλάβει τι εννοεί πραγματικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ,  όταν μιλάει για “παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας”;

Σημειώσεις για την χειραφετητική πολιτική

Απόσπασμα από το κείμενο του του Άκη Γαβριηλίδη: Η επιστημονική μυθολογία της «ταξικής ψήφου»

...Ωστόσο, κάθε άξια του ονόματός της χειραφετητική πολιτική οφείλει να είναι πολιτική όχι της αντιστοίχισης, αλλά του μετασχηματισμού· όχι της πιστής και ευθείας έκφρασης μιας προϋπάρχουσας ταυτότητας, αλλά της διάρρηξης και της «αναταραχής ταυτοτήτων».

Το στοιχείο αυτό είναι πολύ επίμονα ορατό στο λόγο τού Ποδέμος. Το άρθρο που αναφέρθηκε επιμένει απερίφραστα στο γεγονός ότι το Ποδέμος εμφανίστηκε όχι για να εκφράσει και να αναπαραστήσει πιστά μία αλήθεια και μία ταυτότητα που προϋπήρχαν, αλλά για να αναδείξει μια αναντιστοιχία, να ανοίξει ένα κενό, ένα ρήγμα στο χώρο της αναπαράστασης. Να το ανοίξει καταλαμβάνοντάς το, ή να το καταλάβει ανοίγοντάς το –και αφήνοντας άλλες ροές να περάσουν από μέσα του.

Τα ίδια ακριβώς στοιχεία –για να περιοριστούμε σε υλικό που είναι διαθέσιμο στα ελληνικά- απαντούν και σε συνέντευξη του Χόρχε Μορούνο, που δημοσιεύθηκε στα Ενθέματα της Αυγής με τίτλο Podemos: να αλλάξουμε τον τρόπο της πολιτικής. Στους λόγους αυτούς όχι μόνο δεν υπάρχει η αναφορά στην εργατική –ή οποιαδήποτε άλλη- τάξη ως έσχατο κριτήριο αλήθειας και ορθότητας της δράσης της αριστεράς, αλλά σχεδόν δεν υπάρχει ούτε καν η αριστερά ως υπόσχεση προς τον ψηφοφόρο και ως εγγύηση συνέπειας. Όποιος λέει «ψηφίστε με επειδή είμαι συνεπής αριστερός», κερδίζει μόνο την επιδοκιμασία όσων είναι ήδη πεισμένοι ότι είναι καλό πράγμα να είσαι αριστερός –αλλά «πολώνει» και αποθαρρύνει όσους για τον Α ή τον Β λόγο είναι επιφυλακτικοί ή αδιάφοροι απέναντι σε αυτή την ταυτότητα, οδηγώντας τους να περιχαρακώνονται και να υψώνουν τείχη. Αντίθετα, όποιος λέει «ψηφίστε με για να ματαιώσουμε τις εξώσεις ενοικιαστών από τα σπίτια τους», πετυχαίνει μία συνεννόηση στην οποία δεν θέτει ως προαπαιτούμενο τη συμφωνία σε μια συνολική θεωρία ή ένα πρόταγμα, και είναι κάλλιστα δυνατό να πετυχαίνει εξίσου ή και ακόμη περισσότερο σημαντικά αποτελέσματα μετασχηματισμού των κοινωνικών σχέσεων με το αν την έθετε.

Για “περίεργα” κομματικά καθήκοντα του tvxs και όχι μόνο...

του “ανειδίκευτου συνεργάτη”

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Unfollow» δημοσιεύτηκε ένα ενημερωτικό άρθρο της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου (όλόκληρο σε ηλεκτρονική μορφή μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: “Το ανησυχητικό ρήγμα του ΣΥΡΙΖΑ”) σχετικά με το πως λήφθηκαν ορισμένες κρίσιμες αποφάσεις και πως οργανώθηκε η προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο τεκμηριώνει με δημοσιογραφικά στοιχεία τον ισχυρισμό μας (Τα συμπεράσματα από τις εκλογές του Μάη) ότι: Το επίδικο στις εκλογές του Μάη για τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι η εκλογική νίκη αλλά η φυσιογνωμία του.

Θα σταθούμε σε μερικές πρόσθετες επισημάνσεις σε αυτό το ζήτημα. Οι συντάκτες του κειμένου του «Unfollow» δικαίως αναρωτιούνται: Ποιος είχε την ιδέα να «κλέψει» το σύνθημα «Νέα Ελλάδα» από τη Νέα Δημοκρατία και μάλιστα όχι ως στιγμιαίο επικοινωνιακό τέχνασμα, αλλά για να το θεσπίσει ως προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ;

Όμως η “κλοπή” από το αντίπαλο στρατόπεδο δεν περιορίστηκε σε αυτό και μόνο το σημείο. Πολλά μέλη αλλά και οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτήθηκαν προεκλογικά για τον προσωποκεντρικό χαρακτήρα αλλά και την αισθητική και συνθηματολογία της διαφημιστικής καμπάνιας της Ρένας Δούρου. Πρόκειται για μια καμπάνια που “οικειοποιήθηκε” γενικότερα στοιχεία της ιδεολογικοπολιτικής ταυτότητας του αντίπαλου στρατοπέδου, με αποτέλεσμα να μην προβάλλονται εκείνα τα αξιακά και πολιτικά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ που τον ανέδειξαν ως το αντίπαλο δέος του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος. Η ίδια διαφημιστική καμπάνια με κάποιες μικρές φραστικές αλλαγές στα συνθήματα, θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί και από το “ποτάμι”. Η αισθητική της επίσης θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί και ως πρότυπο για μια διαφημιστική καμπάνια ενός σαμπουάν...

Αύριο θα ζητήσει και ο Μπέος

Του Γιώργου Κυρίτση από την "αυγή"

Καμπανάκια θα έπρεπε να βαράνε για τον ΣΥΡΙΖΑ με τον τρόπο που εξελίσσεται το αίσχος που ακούει στο όνομα "γήπεδο ΑΕΚ". Οι τραμπουκισμοί και οι απειλές είναι πλέον στην ημερήσια διάταξη. Δεν είναι, όμως, η γενίκευση της "γηπεδοπολιτικής", που τη συναντάμε όλο και πιο συχνά τον τελευταίο καιρό μπροστά μας, είναι και τα θέματα που αφορούν την ουσία την υπόθεσης. Δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να δεχθεί να θυσιαστεί δημόσιος χώρος για την εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, που εγγράφονται μάλιστα στον τραμπουκισμό και στη διαπλοκή. Πολλώ δε μάλλον που, όπως αποδείχθηκε, στις εκλογές οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, δηλαδή οι δημότες της Νέας Φιλαδέλφειας και οι φίλαθλοι της ΑΕΚ, δεν ψήφισαν με οπαδικά κριτήρια, αλλά το ακριβώς αντίθετο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έφτασε εδώ που έφτασε επειδή έλεγε "όχι", χωρίς να υπολογίζει το κόστος, επειδή υπερασπιζόταν το δημόσιο συμφέρον και το περιβάλλον. Είπε όχι στο να χαριστεί το Καραϊσκάκη στον Κόκκαλη, είπε όχι στη μπίζνα Βωβού - Βαρδινογιάννη στον Ελαιώνα. Πρέπει να πει όχι -ακόμη μεγαλύτερο- και στον Μελισσανίδη. Αύριο θα ζητήσει κάτι και ο Μπέος...

Οι εθνικοί μας εργολάβοι σπάνε τα δεσμά της Ε.Ε.!

Ο Α. Τσίπρας πήγε πρόσφατα στην Μόσχα και ο Γ. Δραγασάκης  - που τον συνόδευε στο ταξίδι μαζί με τον Κώστα Ησυχο, τον διευθυντή του γραφείου του Νίκο Παππά, τον ανταποκριτή Δημήτρη Λιάτσο  και  την Νάντια  Βαλαβάνη - δήλωνε : "Στόχος μια νέα αρχή στις ελληνορωσικές σχέσεις"

Πράγματι, πριν περάσει μια βδομάδα είδαμε αυτή την "νέα αρχή"!  Στο αποκορύφωμα των περιφερειακών και ευρωβουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα, στη ρωσική πρωτεύουσα του Βορρά, την Πετρούπολη, έμπαινε η τελική υπογραφή για τη χρηματοδότηση του έργου κατασκευής και λειτουργίας εργοστασίου αποκομιδής και επεξεργασίας των απορριμμάτων της πόλης:

 Στη μέση του τραπεζιού είναι ο Γ.Δ.του "ΑΚΤΟΡ Α.Ε." Σίμος Παναγιωτίδης, αριστερά του είναι ο κυβερνήτης της Πετρούπολης, Γκεόργκι Πολτάφτσενκο, δεξιά του, ο Πρόεδρος της VTB, Αντρέι Κόστιν.
(περισσότερα γι' αυτό το θέμα εδώ: Επεσαν οι υπογραφές για το μεγάλο ντηλ της ΑΚΤΩΡ)

Για την κατάσταση μετά τις εκλογές

Απόσπασμα από ένα κείμενο του Κ. Μαραγκού

...Η ευρωκάλπη έδειξε εντούτοις ότι ο Σύριζα ακόμα και αν έχασε 150 χιλ από τον προπέρσινο Ιούνη παραμένει η ηγεμονική δύναμη στην αριστερά και στο ενδεχόμενο εθνικών εκλογών θα συσπειρώσει ξανά το συντριπτικό ποσοστό των αριστερών ψηφοφόρων ακόμα και αν η ηγεσία του επιμένει να δίνει εγγυήσεις ότι θα είναι φρόνιμο παιδί και δεν θα τα τινάξει όλα στον αέρα. Η νίκη της Δούρου στη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, η οριακή ήττα του Σακελλαρίδη και η νίκη της Αριστεράς στη συντριπτική πλειοψηφία των Δήμων που διεκδίκησε σε δεύτερο γύρο, δείχνει ότι σε συνθήκες οριακής πόλωσης και άμεσου κυβερνητικού διακυβεύματος, η συσπείρωση του κόσμου της αριστεράς και των ανθρώπων που δεν επενδύουν στην αντίδραση για το μέλλον τους, μπορεί να είναι ψηλότερη από τη συσπείρωση του αντίπαλου στρατοπέδου. Αυτό δεν σημαίνει ότι το προχθεσινό ποσοστό είναι ψήφος εμπιστοσύνης στις επιλογές προσαρμογής του ηγετικού επιτελείου του Σύριζα. Παρόλα αυτά, όσοι περίμεναν να εκφραστεί η αριστερή δυσαρέσκεια για τις κωλοτούμπες της ηγεσίας του Σύριζα στις κάλπες, μάλλον θα απογοητεύτηκαν. Το ψηφοδέλτιο του Σύριζα παραμένει ενστικτωδώς για τον κόσμο της αριστεράς και όσων στέκονται απέναντι στην κυβέρνηση και τα μνημόνιά της ένα εργαλείο πολιτικής αποσταθεροποίησης, όσο και να κατηγορεί κανείς και δικαίως την ηγεσία του Σύριζα για τα αλλεπάλληλα διαπιστευτήρια προς την αστική τάξη, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτό δεν σχετίζεται με τις αυταπάτες που μπορεί να έχει ή να μην έχει το 1,5 και αύριο ίσως τα 2 εκ. κόσμος που θα το ψηφίσει. Κάποιοι μπορεί να επενδύουν στο Σύριζα το μέλλον του σοσιαλισμού, άλλοι για να γυρίσουν το ρολόι στη δεκαετία του ’80 ή του ’90, οι περισσότεροι όμως για να προκαλέσουν την πτώση της κυβέρνησης που εφαρμόζει τις πολιτικές των τελευταίων 4 χρόνων, ή έστω για να πάρουν μια ανάσα από το σκυλολόι που θέλει να κάνει τη χώρα σαν τα μούτρα του Άδωνη ή και του Κασιδιάρη. Όλοι καταλαβαίνουν ότι μια ψήφος σε ένα άλλο αριστερό ψηφοδέλτιο μάλλον δεν προκαλεί τον ίδιο ντόρο, είτε γιατί τα ποσοστά είναι αμελητέα και εξαφανίζονται κάτω του 1%, είτε γιατί η άλλη επιλογή είναι το ΚΚΕ που το μοναδικό του ενδιαφέρον είναι να γκρεμιστεί πρώτα ο Σύριζα και μετά η κυβέρνηση που έχουμε μέσα στη μούρη μας. Και ένα κόμμα που επιμένει αυτιστικά ότι είναι το ίδιο ο Συριζα με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, λειτουργεί περισσότερο σαν πλυντήριο του συστήματος παρά σαν τον πιο ανυποχώρητο αντίπαλό του.