Η τελευταία ευκαιρία

Αναδημοσίευση από το Erratum

Ύστερα από μια εβδομάδα και πλέον μιας εξευτελιστικής και κακοπαιγμένης παράστασης του θεσμικού κατεστημένου στη χώρα μας, μας ξημερώνει μια νέα εποχή «τεχνοκρατικής» διακυβέρνησης.

Δεν χωρά αμφιβολία πως από δω και μπρος πρέπει να ξεχάσουμε ότι ξέραμε και να προσαρμοστούμε στην ωμή πραγματικότητα της απόλυτης κρατικής βίας και αυθαιρεσίας. Οι μάσκες πέσανε και η ανικανότητα της πολιτικής ελίτ του τόπου να διαχειριστεί το παρόν, όχι μόνο φάνηκε πλέον ξεκάθαρα, αλλά άνοιξε και το δρόμο σε μια πρωτόγνωρη για τα Ελληνικά δεδομένα πολιτική «ανωμαλία», όπου ο «κυρίαρχος λαός» όχι μόνο δεν ερωτάται για τίποτα, αλλά αντιθέτως παραγκωνίζεται ψυχρά και καθίσταται απλός παρατηρητής του δικού του οικονομικού και κοινωνικού στραγγαλισμού.

Η παντοδυναμία των αγορών επέβαλε με τα ψευδεπίγραφα «διλλήματα» της και με την ουσιαστική κατάλυση κάθε δημοκρατικής έννοιας, ακόμα και αυτής της δήθεν Αστικής Δημοκρατίας, την δική της εκδοχή κυβέρνησης από διεκπεραιωτές τραπεζίτες και τεχνοκράτες. 

Τα κυρίως αστικά κόμματα, απεμπόλησαν τις ευθύνες τους, μεταθέτοντας κάθε δική τους άμεση εμπλοκή στην πολιτική ζύμωση των τεκταινόμενων σ’ ένα μέλλον πιο «βατό» για τα ίδια, αφού όπως πιστεύουν η «μεταβατική» κυβέρνηση των τεχνοκρατών, θα τους μεταβιβάσει την εξουσία και πάλι ύστερα από την ολοκλήρωση του καταστροφικού της έργου. Ενός έργου που τα ίδια τα αστικά κόμματα δεν μπορούσαν να φέρουν σε πέρας, σκοντάφτοντας στην Λαϊκή αντίδραση και το τεράστιο πολιτικό κόστος που αυτή συνεπάγεται. 

Το μέλλον τους όμως δεν είναι τόσο απλά προσδιορίσιμο, αλλά  μάλλον θα εξελιχθεί σε κατακερματισμό και εκ νέου σύσταση πολιτικών οργανισμών με διαφορετικά από τώρα πολιτικά προτάγματα και διαχειριστικά μοντέλα. Το πολιτικό τοπίο αρχίζει να αλλάζει ριζικά, ακόμα και για τα κόμματα της Αριστεράς. Η παλαιότερα διαφαινόμενη ανικανότητα όλων των Αριστερών κομμάτων και ρευμάτων να συλλάβουν σωστά και να αποκωδικοποιήσουν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, είναι πλέον πρόδηλη και οδηγεί αναπόφευκτα στην αναδιοργάνωση των υπαρκτών σχηματισμών και στην ανατροπή κάθε μέχρι σήμερα γνωστής ιδεολογικής «ισορροπίας». 

Η καλύτερη άμυνα είναι συνήθως η επίθεση

Αναδημοσίευση από το REDNoteBook

Συνέντευξη με τον Τζον Χόλογουει

 

Γράφετε στην παράδοση του αυτόνομου μαρξισμού, δίνοντας έμφαση στους αντικαπιταλιστικούς αγώνες στο επίπεδο της καθημερινής ζωής. Για όποιον δεν είναι εξοικειωμένος με το γράψιμό σας, μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς αναπτύχθηκαν αυτές οι ιδέες μέσα από τη δουλειά σας στα βιβλία σας «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» και «Ρωγμές στον καπιταλισμό»;

Ναι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε από την καθημερινότητα της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό, να δούμε δηλαδή ότι η αντίσταση στον καπιταλισμό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής στην καπιταλιστική κοινωνία. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, τότε ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό γίνεται αναπόφευκτα ελιτίστικος και αυτοκαταστροφικός.

Η συζήτηση αυτή ξεκίνησε στη Δυτική Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Υποστηρίχτηκε τότε ότι ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τη φύση του καπιταλιστικού κράτους είναι να το δούμε ως μια ιδιαίτερη μορφή της σχέσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Με άλλα λόγια, να το δούμε με τον τρόπο που επιχείρησε ο Μαρξ να αναλύσει τις διάφορες μορφές των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων (χρήμα, κεφάλαιο, τόκους κ.ο.κ.), ανάγοντάς τες δηλαδή στις θεμελιώδεις μορφές των κοινωνικών σχέσεων και, σε τελική ανάλυση, στο διττό χαρακτήρα της εργασίας στην καπιταλιστική κοινωνία.

Το σημαντικό είναι ότι με τον τρόπο αυτό η καπιταλιστική φύση του κράτους εντοπίζεται όχι στις λειτουργίες του, αλλά στην ίδια την ύπαρξή του ως μια κοινωνική μορφή διαφορετική από άλλες κοινωνικές μορφές. Είναι η ανάδειξή του σε ιδιαίτερη μορφή αυτή που διαμορφώνει το κράτος ως καπιταλιστικό. Αυτό που είναι προφανές κατά έναν τρόπο, είναι το γεγονός ότι το κράτος (από την ίδια την ύπαρξή του) παίρνει ό,τι είναι κοινό μακριά από μας και το παραδίδει σε πληρωμένους λειτουργούς. Αυτό είναι που κάνει το κράτος καταπιεστικό και ξένο, ανεξάρτητα από το τι κάνει στην πραγματικότητα.

Το κίνημα της 25ης Μάη και οι επερχόμενες εκλογές

Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς – κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί - αναθάρρησαν μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Οι εκλογές είναι το βασικό πεδίο της πολιτικής τους δράσης. Γιαυτό, μετά τις φουρτούνες που ξεσήκωσε το κίνημα των πλατειών και οι κοινωνικές αναταράξεις της προηγούμενης περιόδου, νοιώθουν τώρα ότι πλέουν σε πελάγη που τα γνωρίζουν καλά. Από την στιγμή που εμφανίστηκε στον ορίζοντα  το λιμάνι των εκλογών, άρχισαν να παίζουν τα βιολιά της εκλογικής μάχης. Άλλα, ενταγμένα στις ορχήστρες του παραγοντισμού, που αποτελεί την συνεκτική ύλη των μηχανισμών της αριστεράς,  αποβλέπουν στον προσεταιρισμό του πολιτικού προσωπικού του καταρρέοντος κυβερνητικού κόμματος. Άλλα πάλι ενδεδυμένα με δήθεν κινηματικούς μανδύες, αποβλέπουν στον προσεταιρισμό της λαϊκής αγανάκτησης...

Το κίνημα της 25ης Μάη πέτυχε έναν από τους πιο βασικούς του στόχους, ανέτρεψε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όμως, όπως και το ποδήλατο, για να σταθεί όρθιο θα πρέπει να προχωρήσει. Τώρα είναι η ώρα για το επόμενο βήμα. Ποίο θα είναι όμως αυτό; Θα παραμείνει μόνο στην λογική συγκρότησης αυτόνομων θεσμών λαϊκής συμμετοχής ή θα παρέμβει στην μάχη των εκλογών; Η λαϊκή δυσαρέσκεια θα εκφραστεί και πάλι μέσω της αποχής ή θα χειραγωγηθεί και από τους χρεοκοπημένους κομματικούς μηχανισμούς της Δεξιάς και της Αριστεράς;

Στην σημερινή συγκυρία προβάλει η ανάγκη όχι μόνον αμυντικά να περιφρουρήσει την αυτονομία του απέναντι στις πολλαπλές επιθέσεις που δέχεται , αλλά κυρίως να βγει μπροστά και να καταγράψει την λαϊκή αγανάκτηση και εντός του κράτους (το οποίο αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή συμπύκνωση της ταξικής πάλης)  κόντρα στις διαχειριστικές πολιτικές - δεξιές και αριστερές – που προβάλλουν τα σκουριασμένα στηρίγματα του πολιτικού συστήματος. Προς αυτή την κατεύθυνση, μήπως θα πρέπει να γίνει ένα βήμα παραπέρα με την κάθοδο στις εκλογές μιας λίστας των υπερασπιστών της “άμεσης δημοκρατίας” που θα συγκροτηθεί από λαϊκές συνελεύσεις και άλλες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες;

Διατυπώνοντας αυτές αυτές τις απόψεις μας, δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάποια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, αλλά να ανοίξουμε την συζήτηση για ένα ζήτημα που κατά την γνώμη μας απασχολεί αρκετό κόσμο. Προσπαθούμε κυρίως να εκφράσουμε τις αγωνίες ενός κόσμου που έχει το δίλημμα ότι δεν θέλει να πάει χαμένη η ψήφος του στις ερχόμενες εκλογές, άλλα ταυτόχρονα δεν θέλει με την ψήφο του να στηρίξει πολιτικά αφερέγγυους και αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς, που άλλα υπόσχονται, άλλα κάνουν και κατά βάθος άλλα σχεδιάζουν...

3 σημαντικές ειδήσεις

Του Γιώργου Πρασσά

1. Όλο το παρασκήνιο πίσω από τις εξελίξεις

2. Aκατανόητη δυστοκία για την επιλογή πρωθυπουργού : μεγάλοι έλ-ληνες περιμένουν την αξιοποίησή τους

3. Tο βλέμμα μας στο μέλλον

Όλη η εξουσία στους τραπεζίτες!!

Αναδημοσίευση από το www.aformi.gr

 του Νικου Π.

Η πεταλούδα που φτερουγίζει πάνω από τον αττικό ουρανό, στο σύντομο και επικίνδυνο ταξίδι της φαίνεται ικανή να γκρεμίσει τις χρηματαγορές της Ασίας ή να εκτοξεύσει στα ύψη του δείκτες στη Wall Street.

Η συσσωρευμένη δύναμη του ελληνικού πυροκροτητή, ή το  κομματάκι στο ξύλινο πύργο του ασταθούς jenga, μοιάζει να αναζητά το χέρι εκείνο που την κατάλληλη στιγμή θα απασφαλίσει ή θα κλονίσει επικίνδυνα τα ξύλινα κομμάτια του ασταθούς καπιταλιστικού οικοδομήματος στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Παράξενο, αναπάντεχο αλλά πραγματικό!

Το πολιτικό παιχνίδι  της αστικής τάξης και των κομμάτων της, δείχνει να παίζεται, τις τελευταίες ημέρες, εν ου παικτοίς και ο  λαϊκός παράγοντας με τους συντελεστές του, εργατικό κίνημα, συνδικάτα και κόμματα της αριστεράς φαίνεται αδρανής και απρόθυμος να επιδράσει σε μία διαδικασία που θα έπρεπε να ξεκινά και να καταλήγει με κέντρο τα συμφέροντα και τις προτεραιότητές του.

Η ΨΥΧΩΣΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ

Αναδημοσίευση από τις "Θέσεις"

ΤΟ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟ «ΕΜΕΙΣ»

Η ΨΥΧΩΣΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ

1. Αυτουργοί

Μετά από χρόνια αναζήτηση και άοκνες προσπάθειες ανακαλύφθηκε το αίτιο της δημοσιονομικής εκτροπής. Η αλόγιστη κατανάλωση και η κατάχρηση των εργασιακών δικαιωμάτων που αφειδώς παραχωρήθηκαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη μεταπολιτευτική ευφορία, έφεραν τη δημοσιονομική κρίση σε καλπάζουσα μορφή. Αυτουργοί της εγκληματικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς που επιπροσθέτως έχει βυθίσει τη χώρα στο βάλτο της διεθνούς απαξίωσης και ανυποληψίας είναι οι νυν και πρώην εργαζόμενοι που από απληστία συσσώρευσαν πλούτο εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και των γενεών που ακολουθούν. 

Για να ακριβολογούμε: όχι όλοι οι εργαζόμενοι, κυρίως οι χαμηλόμισθοι, όχι όλοι οι συνταξιούχοι, κυρίως οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Διότι αυτοί εκμεταλλεύθηκαν με δόλιο τρόπο όλες τις αλόγιστες παροχές που αφειδώς τους παρέσχε το υπερτροφικό κοινωνικό κράτος της μεταπολίτευσης:

• επιβάρυναν χωρίς όρια το κράτος και τις επιχειρήσεις με υπέρογκο μισθολογικό κόστος που εξαφάνισε τα κέρδη και οδήγησε σε αλόγιστο δανεισμό,
• εξάντλησαν τα ταμεία με εξωφρενικές συντάξεις που επιπλέον παρατείνονται εις το διηνεκές, αποτέλεσμα της εξωφρενικής επιμήκυνσης του μέσου χρόνου ζωής,
• έχουν οδηγήσει σε χρεωκοπία την περίθαλψη με την άθλια κατάχρηση φαρμάκων και σε συμφόρηση των νοσοκομείων που τα χρησιμοποιούν περίπου ως ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις αναψυχής,
• φοροδιαφεύγουν χωρίς αιδώ, αποκρύπτοντας πλεονάζοντα εισοδήματα, χωρίς μέριμνα για τα κρατικά έσοδα,
• διακατέχονται από άκρατο εγωισμό, αδιαφορώντας για την τύχη της κοινωνίας και κυρίως των υγιών επιχειρηματικών δυνάμεων που παράγουν το όποιο κοινωνικό προϊόν έχει απομείνει στη χώρα.

Αυτή η ακατάσχετη πορεία προς την κοινωνική και οικονομική παρακμή φαινόταν έως πριν από λίγο καιρό νομοτελειακή και αδυσώπητη. Και φαίνεται πως χρειάστηκε τελικά να προβάλει ανάγλυφη μπροστά μας η πραγματικότητα της χρεωκοπίας για να ξυπνήσει το συλλογικό ασυνείδητο, να εξεγερθεί κατά της στυγνής εκμετάλλευσης της χώρας, να συγκροτήσει το υγιές μέτωπο της «συμμαχίας του αυτονόητου» που προβάλλει πλέον πειστικά ως εναλλακτική λύση που θα βγάλει την κοινωνία από την παρακμή.

Η επανάσταση του συλλογικού κατά της δικτατορίας των ατομικών εγωισμών έχει ξεκινήσει, με σημαιοφόρο την κυβέρνηση, αρωγούς τους εσωτερικούς και διεθνείς συμμάχους της και αποστολή την αποκατάσταση της φυσικής τάξης πραγμάτων.

Η χρεωκοπία ξύπνησε επιτέλους τα υγιή ανακλαστικά του έθνους!

Η εμπροσθοφυλακή των ..ΜΑΤ!

Μια καταγγελία από τις "Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Εκπαιδευτικών Δ.Ε."

Σημειώσεις μιας μαύρης Δευτέρας

Αναδημοσίευση από τοLenin Reloaded

Στις μηντιοκρατούμενες κοινωνίες μας, κάθε αλλαγή ή μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμων τείνει να παράγει και μια συμπυκνωμένη έκφρασή της στο λεξιλόγιο των εικόνων. Έτσι, χθες το βράδι αναδύθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες και η αρμόζουσα συμβολοποίηση του τέλους της φάσης που ξεκίνησε στις 25 Μάη και που, στην εξέλιξή της, σηματοδότησε την ολοκλήρωση του πρώτου πολιτικού κύκλου της ελληνικής (και συνάμα, της ευρωπαϊκής) κρίσης: η εικόνα του αγανακτισμένου "πλήθους" μπροστά απ' την Βουλή αντικαταστάθηκε από την εικόνα του πλήθους των διαγκωνιζόμενων δημοσιογράφων και ανταποκριτών από όλο τον κόσμο που περίμεναν την ανακοίνωση του αποτελέσματος των συνομιλιών Παπούλια-Παπανδρέου-Σαμαρά μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο.

Πολιτικες εξελιξεις και η ανάγκη για ενα Αριστερο Ριζοσπαστικο Μετωπο

Η Αριστερα Μπορει.

Οχι στους τοκογλύφους

Εναλλακτικη λυση υπαρχει.

Σημερα ειναι αναγκαια απο ποτε η αναζητηση δρομων, που οδηγουν σε ενα αριστερο μετωπο ανατροπης της πολιτικης καταστασης υπερ των εργαζομενων.

Δευτερα 7/11 και ωρα 6.30μ.μ. στην ΑΣΟΕΕ στο αμφιθεατρο Αντωνιαδου, ο Κεντρικος Τομεας του ΜΑΑ διοργανωνει ανοιχτη συζητηση με θεμα¨: Πολιτικες εξελιξεις και η ανάγκη για ενα Αριστερο Ριζοσπαστικο Μετωπο .

Ομιλητες: Αλεκος Αλαβανος, Γιωργος Ρουσσης, Σπυρος Σακελλαροπουλος, Δεσποινα Σπανου

Θα απαγγείλει η Μανια Παπαδημητριου

Η πολιτική της μόχλευσης: ο μεγάλος νικητής

Αναδημοσίευση από το LEFT LIBERAL SYNTHESIS

Εικόνα Cy Twombly

Μια από τις εύστοχες κριτικές που διατυπώνονται για τον σύγχρονο κόσμο , είναι ότι φυσικοποιεί την έννοια του κινδύνου και του ρίσκου, έτσι ώστε αυτή να εισβάλει ως παράμετρος σε θεμελιώδη δημόσια αγαθά.πχ θεωρείται φυσικό η παιδεία η υγεία να σχετίζονται με την αγορά τις διακυμάνσεις της , τις αστοχίες και αρρυθμίες της. Με την έννοια αυτή τα ελάχιστα δημόσια αγαθά τίθενται σε κίνδυνο, υπόκεινται σε ταξικούς συσχετισμούς και τελικά κατανέμονται άνισα προς τους αδύνατους.

Ωστόσο δίπλα στον κίνδυνο και το ρίσκο ο σύγχρονος κόσμος διέπεται από μια άλλη αρχή: αυτήν της μόχλευσης.

Με την μόχλευση οι αξίες της χρηματικο-οικονομικής σφαίρας αναπλάθονται διογκώνονται και δημιουργούν κέρδη χωρίς ουσιαστικά να αντιστοιχούν σε αύξηση του πλούτου. Θέλω να υποστηρίξω πως αν η κριτική για την φυσικοποίηση του ρίσκου είναι ορθή τότε αντιστοίχως πρέπει να δούμε και την ιδεολογική επικυριαρχία της μόχλευσης. Η μόχλευση λοιπόν δεν είναι οικονομική πρακτική είναι τρόπος πολιτικής .Είναι η πολιτική που αναζητά την παραγωγή του νέου στίγματος , του momentum όχι ως ρήξη, σαφές πριν μετά, ως έκρηξη από ένα πυκνό χρόνο αλλά ως συνεχές  business as usual
`Η πολιτική της μόχλευσης είναι αυτή στην οποία συναίνεσε το αριστερό- δεξιό πολιτικό σύμπαν, με την παραλυτική αμηχανία κατά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ.

Οι "τρεις ταφές" του Γιώργου Παπανδρέου

Σήμερα, το κύριο ζητούμενο δεν είναι η ανάδειξη της μιας ή της άλλης αριστερής δύναμης, αλλά η συγκρότηση και η οργάνωση του ίδιου του μαχόμενου λαού. Ζητούμενο, είναι όπως στην 28η, να ανέβει ο λαός στην εξέδρα, όχι όμως σαν πλήθος, αλλά με τα δικά του όργανα και πολιτικούς στόχους ανατροπής.

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα μπορεί να ανατραπεί. Η κλιμάκωση των αγώνων, ειδικά μπροστά στην 17η Νοέμβρη, που με την απεργία που προτείνει η ταξικά πτέρυγα μπορεί να αναδειχθεί σε ένα νέο μεγάλο σταθμό ανατροπής, είναι ο δρόμος της κοινής δράσης της Αριστεράς και των μαχόμενων δυνάμεων. Στο τρίτο μεγάλο κύμα αγώνα θα θαφτεί όχι μόνο η κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά και η πολιτική της...

(απόσπασμα από το κείμενο του Γ. Ελαφρού στο ΠΡΙΝ: Οι "τρεις ταφές" του Γιώργου Παπανδρέου)

«Δεν θέλουμε την έκτη δόση σας. Κρατείστε την για τον εαυτό σας». «Δεν είμαστε πρεζόνι των χρηματαγορών»

Δελτίο Τύπου

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Από τη σημερινή ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου σε συγκέντρωση στο Αιγάλεω:

«Αυτές τις ώρες παρακολουθούμε με πικρία το αξιολύπητο πολιτικό σύστημα της χώρας να χορεύει στη μουσική από το γερμανικό ακορντεόν της Μέρκελ: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κόμματα της Βουλής, τηλεπαρουσιαστές. Να κάνουμε στα γρήγορα κυβέρνηση ευρύτερης στήριξης , ώστε έτσι να πάρουμε τη «δόση» μας, δόση πραγματικής εξάρτησης.

Πάντα ο πιστωτής αποφεύγει με κάθε τρόπο να παραχωρήσει νέο δάνειο στον αναξιόχρεο οφειλέτη. Αυτή τη φορά με πρωτοφανή παραλογισμό ο δανειστής πιέζει ασφυκτικά τον χρεώστη, η Ευρωζώνη την Ελλάδα, να πάρει νέο δάνειο – αυτό που αποφασίσθηκε τον Οκτώβριο από τη Σύνοδο Κορυφής. Αν δεν το κάνει, αν δεν θέλει να δανεισθεί κι άλλο τον απειλεί με τιμωρία, να μη του δώσει την έκτη δόση από προηγούμενο δάνειο.

Οι “ξενέρωτοι”...

5-11-2011, βράδυ, πλατεία Συντάγματος

Μαζί με τους συνοδοιπόρους, που είχαν μαζευτεί δυο δρόμους παρακάτω, πλατεία Κλαυθμώνος, έκαναν την θεατρική τους παράσταση μπροστά στην βουλή. Εκτελώντας τα επαναστατικά τους καθήκοντα ως δημόσιοι υπάλληλοι σε διατεταγμένη υπηρεσία γύρισαν γρήγορα στους καναπέδες τους να παρακολουθήσουν ως θεατές – έρημοι και απρόσωποι – τις πολιτικές εξελίξεις από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Η πλατεία ήταν άδεια...

Μπορούμε να στοχαστούμε την πολιτική; (μέρος IIΙ)

η σχέση ανάμεσα στην "πράξη" και την"θεωρία" της Αριστεράς...

( Ο “νεοδογματισμός” της Αριστεράς )

Η δυνατότητα του αδυνάτου είναι η ουσία της πολιτικής. Αντιτίθεται από κάθε άποψη σε ό,τι μας διδάσκουν σήμερα, ταυτίζοντας την πολιτική με την διαχείριση του αναγκαίου

(Alain Badiou - Η πολιτική και η λογική του συμβάντος)

Πολλά “σκουπίδια” ακούστηκαν και γράφτηκαν στους χώρους της Αριστεράς για τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, αντίστοιχα με τις πολιτικές της πρακτικές. Όμως αυτά θα τα αφήσουμε στην άκρη και θα αναφερθούμε σε ένα κείμενο το οποίο σαφώς ξεφεύγει από αυτή την κατηγορία και έτυχε ευρείας δημοσιότητας στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Είναι το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη: Ο μακάβριος χορός και η ανακάλυψη της «λαϊκής βούλησης»

Το κείμενο αυτό αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα των ορίων που μπορεί να φτάσει η σκέψη της Αριστεράς με βάση τα ιστορικά της κεκτημένα. Πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό της σκέψης ενός αριστερού καλών προθέσεων, ο οποίος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι απολογητής κάποιου κομματικού επιτελείου ή σχολής θεωρητικής σκέψης της Αριστεράς.

Το άρθρο αναφέρεται στην διαλεκτική ενότητα των αντιθέσεων που διαπερνούν το μνημονιακό στρατόπεδο. Παρ όλες τις επιμέρους σωστές διαπιστώσεις και παρατηρήσεις που εμπεριέχει, εμφανίζει μια σημαντική πολιτική αδυναμία. Δεν μπορεί να είναι “οδηγός για δράση” γιατί οι προτάσεις του είναι γενικές και αφηρημένες κατευθύνσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αφορούν γενικά οποιαδήποτε πολιτική συγκυρία. Γράφει στην κατάληξή του: Και οι δυο μερίδες των μνημονιακών αποτελούν μέρος του ίδιου προβλήματος. Τόσο οι «τυχοδιωκτικές» όσο και οι «σοβαρές», τόσο αυτές που επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν κυνικά τον κόσμο ως όπλο για τη δική τους εξουσία όσο και οι άλλες που σχεδιάζουν απλώς μια αμιγώς αυταρχική «διακυβέρνηση των σωφρόνων». Αντίποδας σε όλες αυτές τις τεχνικές ήπιων ή σκληρών πολιτικών πραξικοπημάτων, μπορεί να είναι μόνο η συνεχής παρουσία της λαϊκής κινητοποίησης, η απαίτηση για εκλογές και η ένταση των κοινωνικών αγώνων για την πτώση της επικίνδυνης κυβέρνησης.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙ-ΕΞΟΥΣΙΑ

Από την εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Πρόταση προς τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία 

Για να πάρουμε τις εξελίξεις και τη ζωή στα χέρια μας

- Δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών και συνεργατικών αντιθεσμών παντού. Ανάδειξη της μορφής και του περιεχομένου της άμεσης δημοκρατίας στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους, ως το αντίπαλο δέος απέναντι στον κοινοβουλευτισμό, το κράτος, τα κόμματα, το κεφάλαιο.

- Λειτουργία Λαϊκών Συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, πλατεία και πόλη, χώρο δουλειάς, στην παιδεία και την υγεία, ως τα κυρίαρχα και αποφασιστικά σώματα λήψης των αποφάσεων, ως έκφραση της λαϊκής θέλησης. Οριζόντιος συντονισμός τους σε τοπικό, περιφερειακό, πανελλαδικό επίπεδο.

- Επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου από κράτος και κεφάλαιο και απόδοσή του στην κοινωνία. Ούτε ιδιωτικοποίηση, ούτε κρατικοποίηση/εθνικοποίηση: όλα τα δημόσια κοινά αγαθά στα χέρια της κοινωνίας. Όλα για όλους.

- Κατάληψη των ιδιωτικοποιημένων και υπό ιδιωτικοποίηση «δημόσιων» οργανισμών και επιχειρήσεων, υποδομών και νευραλγικών τομέων υπηρεσιών, από τους εργαζόμενους και την κοινωνία και λειτουργία τους έξω από την αγορά για τις κοινωνικές ανάγκες.

- Κατάληψη και αυτοδιαχείριση εργοστασίων που κλείνουν, απολύουν μαζικά ή δεν πληρώνουν, και δημιουργία δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων σε σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες.

- Οργάνωση ανεξάρτητων δικτύων διανομής προϊόντων που θα λειτουργούν χωρίς κέρδος, στη βάση της αλληλεγγύης, της κοινωνικής οικολογίας, της συνεργασίας, των ανθρώπινων αναγκών.

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για τις τελευταίες εξελίξεις

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ώρες εκφράζουν την επιτάχυνση του φαινομένου της αποδόμησης του παλιού πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Η εξέλιξη αυτή αφορά αφενός στις εγγενείς αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος και της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής όχι μόνο στην Ελλάδα μα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παγκόσμια αλλά πάνω απ’ όλα αφορά στην επίμονη και μαχητική στάση ανυπακοής και αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας στην συντριπτική της πλειοψηφία τη τελευταία διετία της κλιμάκωσης της κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων και της τρόικας.

Ωστόσο η μάχη και η αντιπαράθεση του λαού με το πολιτικό σύστημα, τους δανειστές και την τρόικα δεν έχει τελειώσει και το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί. Η πιθανότητα «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» με μη εκλεγμένη κυβέρνηση που θα επικυρώσει την νέα, καταστροφική για τον λαό, δανειακή σύμβαση, είναι απαράδεκτη και πρέπει να αποτραπεί σαν μια κλιμάκωση της αντιδημοκρατικής πορείας και μεθόδευσης όλου του τελευταίου διαστήματος.

Ο στόχος του εργατικού κινήματος και γενικότερα του λαού που μέχρι σήμερα σημάδεψε με την παρέμβασή του τις εξελίξεις πρέπει να είναι κλιμάκωση των κινητοποιήσεων απαιτώντας ακόμη πιο αποφασιστικά την άμεση πτώση της κυβέρνησης. Δημοψήφισμα ή εκλογές εδώ και τώρα.

Η στάση της αριστεράς σ’ αυτές τις στιγμές θα είναι καθοριστική και η ευθύνη μεγάλη. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά την έκκληση για μετωπική συστράτευση των δυνάμεων της αριστεράς στο πεδίο της κοινωνικής δράσης μα και της πολιτικής έκφρασης.

Αθήνα 3 Νοέμβρη 2011

Η Αριστερά της δραχμής και η Αριστερά της πεντάρας.

του Κώστα Παπουλή

Με μεγάλη απορία και θλίψη, παρατηρεί κανείς την προτίμηση και τις κραυγές της κοινοβουλευτικής αριστεράς για εκλογές, παρά για δήμο-ψήφισμα. Όχι στα ψευτοδιλήμματα φωνασκεί το ΚΚΕ, να αποτυπωθούν οι πραγματικοί συσχετισμοί λένε στον Συνασπισμό. Όμως ποιά είναι τα ψευτοδιλήμματα; Αν το δήμο-ψήφισμα είναι ναι ή όχι στην δανειακή σύμβαση και στην συνεπακόλουθη λεηλασία και αποικιοποίηση της χώρας, γιατί το δίλημμα είναι πλαστό; Μήπως επειδή με το όχι, ή πρέπει να φέρουν μία νέα συμφωνία, ή αν δεν γίνει αυτό, η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ; Τα πράγματα είναι πολύ καθαρά, και μόνο όποιος δεν σηκώνει το γάντι, ή θέλει να την στρίψει από την πραγματικότητα, μιλάει για «εκβιασμούς». Από την άλλη, τι θα αποτυπώσουν οι εκλογές; Τα προγράμματα των κομμάτων, για την έξοδο από την κρίση, είναι από θολά έως ανύπαρκτα. Οι συσχετισμοί δείχνουν Σαμαρά, με μηδενικές πιθανότητες να μετεξελιχθεί σε έλληνα Κίρσχνερ. Συνεπώς, για ένα χρονικό διάστημα, ίσως πάρει παράταση το πολιτικό σύστημα και η κατοχή της τρόικας. Η Αριστερά θα κρύψει την προγραμματική ένδεια της, για την έξοδο από την κρίση, μέσω της εκλογικής της ενίσχυσης, ενώ η ελληνική κοινωνία θα ζει τραγικές στιγμές.

Δημοψήφισμα Τώρα!

Αναδημοσίευση από το "LEFT LIBERAL SYNTHESIS"

Για κάποιους η πολιτική διαμάχη είναι γινάτι. Μια διαμάχη προσβολών.

Ο εξευτελισμός ΓΑΠ χθες το βράδυ δεν είναι παρά ο εξευτελισμός της οποιαδήποτε πολιτικής επαναδιαπραγμάτευσης όλων των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί από το πρώτο μνημόνιο.

Ο ΓΑΠ δεν έκανε παρά μια κλασική κίνηση οικειοποίησης της πολιτικής ατζέντας των αντιπάλων του. Σύσσωμη η αντιπολίτευση κινήθηκε στην βάση μιας άρρητης προϋπόθεσης: «η επαναδιαπραγμάτευση είναι δυνατή». Χθες το βράδυ το χαρτί αυτό κάηκε.

Η μοναδική περίπτωση να επανατοποθετηθεί η δυνατότητα αυτή , η ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση είναι να γίνει το δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα δεν είναι του ΓΑΠ είναι μια πολιτική δυνατότητα που ανοίγει τον δρόμο σε αναδιαπραγματεύσεις.

Επειδή όμως η Ευρωπαϊκή συναίνεση είναι καθολική και η υποκρισία εθνικό σπορ, το σκηνικό που θα στηθεί είναι απλό:

Το δημοψήφισμα θα θεωρηθεί ως ήττα του ΓΑΠ, για να ονομαστεί η αναβολή του « επιτυχία»

Ο αταξινόμητος τυφλός αριστεροδεξιός συντηρητικός «αντιμνημονιασμός» θα ακυρώσει μια αυθεντική πολιτική δράση που είναι γνήσια γιατί είναι αφόρητα οξεία και διλληματική. Μόνο ένα δημοψήφισμα ανοίγει την πόρτα μιας αναδιαπραγμάτευσης αν εννοούμε αυτά που λέμε

Ναι ή Όχι στο Ευρώ : That’s the question

Στην χειρότερη περίπτωση να στηθούν διπλές κάλπες : Εκλογές και Δημοψήφισμα μαζί

Η αναβολή του δημοψηφίσματος είναι η παραμονή της πολιτικής και της κοινωνίας στην ατονική μακρόσυρτη καθολική μίζερη συναίνεση , την οποία όλοι απολαμβάνουν υποδυόμενοι αριστερούς και δεξιούς ρόλους βουτηγμένοι στην υποκρισία.

Κάλιο αργά παρά πότε!....

Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς, οι οποίοι μόλις πυροδοτήθηκαν οι αντιθέσεις στους κόλπους του αστισμού μετά την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό για το δημοψήφισμα, τάχτηκαν στα ίδια χαρακώματα με τους κυρίαρχους κύκλους του κεφάλαιου, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται έστω καθυστερημένα το λάθος αυτής της στάσης τους και προσπαθούν να διαφοροποιηθούν σε σχέση με τις πρώτες ανακοινώσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών τους σε τηλεοπτικά μέσα και σε συνδικαλιστικά όργανα. Είναι χαρακτηριστική η σημερινή ανακοίνωση του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα,η οποία σαφώς διαφοροποιείται από την χθεσινή σύμπλευση με Σαμαρά, Πρετεντέρη και σία:

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Κ.Κ.Ε για το δημοψήφισμα.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι αποπροσανατολιστικό για το λαό. Εκείνο που συμφέρει το λαό είναι αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και οικονομία, που θα διαγράψει μονομερώς ολόκληρο το χρέος και με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής θα αποδώσει στο λαό τον πλούτο που ο ίδιος παράγει και του τον κλέβουν τα μονοπώλια με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και όλων των αστικών κομμάτων.

Με αυτό το περιεχόμενο το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να απαντήσουν με ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Να εκφράσουν την απαίτηση να πέσει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές, στις οποίες θα επιφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα στο σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα υπερψηφίζοντας το ΚΚΕ.

Τώρα η τράπουλα ανακατεύτηκε...

Το σύνολο σχεδόν της αριστεράς στο τόπο μας συνεχίζει να ασχολείται με την δίκη προθέσεων του Γ. Παπανδρέου και κλείνει τα μάτια του μπροστά στις εξελίξεις που προκάλεσε η απόφαση για το δημοψήφισμα: Οι αντιδράσεις που έχει ξεσηκώσει τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό έχουν αλλάξει ήδη το πολιτικό σκηνικό.

Αυτή η αλλαγή δεν σημαίνει ότι η χώρα βρίσκεται σε προεπαναστατική κατάσταση, όπως φαντασιώνεται ένα κομμάτι της αριστεράς. Ούτε ότι η κοινωνία κινείται προς αντικαπιταλιστικές κατευθύνσεις, επειδή ο κόσμος είναι "αγανακτισμένος"  και εκδηλώνει με όποιο τρόπο μπορεί την αντίθεσή  του στις κυρίαρχες πολιτικές διαχείρισης της κρατικής εξουσίας.

Η αλλαγή της πολιτικής συγκυρίας αφορά πρώτα και κύρια στην όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων.  Αντιθέσεων που δεν μπορούν πλέον να επιλυθούν εντός των εθνικών και υπερεθνικών καπιταλιστικών θεσμών. Η κρίση αυτή επικεντρώνεται στο κυβερνών κόμμα, του οποίου κινδυνεύει η συνοχή και η δυνατότητα να κυβερνήσει την χώρα, διαπερνά την αξιωματική αντιπολίτευση και αγγίζει την αριστερά. Η αριστερά σήμερα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιμαχόμενων στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, έχει απολέσει εκείνα τα κοινωνικά ερείσματα τα οποία θα μπορούσαν να την αναδείξουν ως το αντίπαλο το δέος του αστισμού.

Παρ΄ όλα αυτά, στην νέα πολιτική συγκυρία αναβαθμίζεται ο “αστάθμητος” λαϊκός παράγοντας. Ακριβώς αυτός ο παράγοντας έριξε χθες τα χρηματιστήρια και εξόργισε τα επιτελεία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Και αυτόν τον παράγοντα, δεν τον φοβάται μόνον ο αστισμός αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς. Γιαυτό χθες βρέθηκαν στα ίδια χαρακώματα η Παπαρήγα, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, η Μ. Αποστολάκη, η Β. Παπανδρέου, η Τρέμη, ο Πρετεντέρης,  ο Σαρκοζί και η Μέρκελ αναζητώντας αγωνιωδώς λύσεις για να εξαλείψουν τις διαταραχές που εκδηλώθηκαν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ομαλότητα.

Όμως ο “αχυράνθρωπος” της Μέρκελ έχει ήδη ανακατέψει την τράπουλα και το παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν. Αυτό σημαίνει πρώτα απ' όλα πως η νέα συγκυρία δεν μπορεί να αναλυθεί με τα ερμηνευτικά σχήματα της προηγούμενης. Βέβαια από μια αριστερά που έκανε πάνω από μισό αιώνα να αντιληφθεί μερικά από τα λάθη της ως προς τον Άρη Βελουχιώτη, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι δύναται να προσδιορίσει τα "νέα καθήκοντα" στην "νέα κατάσταση"...

Τα "παδιά" της Λ. Κανέλλη...

Το ΚΚΕ μαζί με το ΛΑΟΣ τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΑΡ και το κόμμα της Ντόρας, εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους για τις πρόσφατες αλλαγές στην ηγεσία του Στρατού. Η Λιάνα Κανέλλη σε μια πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνιση απέδωσε στο θέμα μεγαλύτερη βαρύτητα από το δημοψήφισμα για την δανειακή σύμβαση! Το κόμμα της εργατικής τάξης βλέπει σφαιρικά τα ζητήματα. Θέλει να έχει καλές σχέσεις με τα νέα παιδιά που έχουν ενταχθεί σε αυτόν τον κρατικό μηχανισμό και να εκφράζει τα όνειρά τους. Εξάλλου, η συμπεριφορά τους στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, ήταν εντός των πλαισίων της κομματικής γραμμής του ΚΚΕ για τις παρελάσεις στις εθνικές γιορτές, σε αντίθεση με διάφορα "παλιόπαιδα" που παρεκτράπηκαν και που έδρασαν και πάλι προβοκατόρικα...

«Δημοψήφισμα; Εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι» «Κάθε προσφυγή στον λαό, μπορεί να ενισχύσει το εξεγερσιακό κίνημα των απεργιών και των πλατειών»

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου

«Δημοψήφισμα; Εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι»

«Κάθε προσφυγή στον λαό, μπορεί να ενισχύσει το εξεγερσιακό κίνημα των απεργιών και των πλατειών»

«Πρώτο: Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής χαιρετίζει τις παλλαϊκές αντιδράσεις στην πολιτική της τρόικα και της κυβέρνησης από το ένα εκατομμύριο στους δρόμους  μέχρι την έκφραση οργής στη Θεσσαλονίκη, μια συμβολική συνάντηση ανάμεσα στην ιστορία που γράφτηκε πριν από επτά δεκαετίες για την εθνική κυριαρχία με αυτήν που γράφεται σήμερα.

Μέσα στα πλαίσια της επέκτασης των εργατικών κινητοποιήσεων από τη Ρώμη και τη Μαδρίτη μέχρι τη Νέα Υόρκη, ο λαός της χώρας που έχει δεχθεί τη μεγαλύτερη πίεση από την κρίση της Ευρωζώνης, ο ελληνικός λαός, ενεργοποιείται πια ως ενεργός πολιτικός παράγοντας αρνούμενος να παραμείνει στην μοιρολατρία και την παθητική αποδοχή.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από την απελευθέρωση πολιτικών εξελίξεων είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογών είτε αλλιώς.

Τρομοκρατημένη η Αντιπολίτευση και η Αριστερά μπροστά στο Δημοψήφισμα!

Αφού εκβιάζει με την πρόταση μομφής την ίδια την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, θέλει να υποχρεώσει την κοινωνία να αποφασίσει ανάμεσα στον φόβο της και το θυμό της.

Εκλογές τώρα! Είναι το καλύτερο και ασφαλέστερο «δημοψήφισμα».

(ανακοίνωση ΝΔ)

Κάτω η κυβέρνηση. Εκλογές τώρα. Όχι στον ωμό εκβιασμό και την ιδεολογική τρομοκρατία σε βάρος του λαού. Ο εκβιασμός δεν θα περάσει. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού για δημοψήφισμα σημαίνει ότι στήνεται ένας πελώριος μηχανισμός καταναγκασμού του λαού, όπου η κυβέρνηση και η ΕΕ θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, τις απειλές, την προβοκάτσια για να γονατίσουν την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να υφαρπάξουν το ναι στη νέα σύμβαση.

Εκλογές τώρα. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να τις επιβάλλουν και να τις υποδεχθούν με μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. 

(ανακοίνωση ΚΚΕ)

Από την εξαγγελία του Πρωθυπουργού για την διεξαγωγή Δημοψηφίσματος σχετικά με την νέα συμφωνία της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες στις 26 και 27 Οκτωβρίου, αιφνιδιάστηκε πρώτα απ' όλους το πολιτικό σύστημα. Αυτή η κίνηση του πρωθυπουργού φαίνεται ότι ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό αφού μεταφέρει το πρόβλημα από την κυβέρνηση σε όλο το πολιτικό σύστημα αναδεικνύοντας ταυτόχρονα με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τις αδυναμίες του.

Ο Γ. Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα άλλο από αυτό που ζητούσε η Αριστερά: Κατοχυρώνει την συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για τα πολιτεύματα της δυτικής αστικής δημοκρατίας: Το δημοψήφισμα. Με αυτή την πρωτοβουλία δηλώνει απέναντι στην ΕΕ και το ΔΝΤ ότι δεν είναι μόνον η κυβέρνηση που αποφασίζει για το περιεχόμενο της συμφωνίας, αλλά ο ελληνικός λαός. Βεβαίως αυτό θα έπρεπε να το κάνει πριν φέρει το ΔΝΤ και πριν υπογράψει τα μνημόνια. Όμως αυτές οι ενστάσεις δεν μπορούν να ανατρέψουν την τεράστια σημασία που αποκτά αυτή η κίνηση του με την οποία καλεί τον λαό να αποφασίσει ο ίδιος για την Πτώχευση της χώρας, για το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι πολιτικές δυνάμεις που χειραγωγούν την λαϊκή θέληση, μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο βρέθηκαν ανέτοιμες. Είναι αποκαλυπτικό ότι από την ΝΔ ως το ΚΚΕ οι πρώτες ανακοινώσεις που εκδόθηκαν μιλούν για εκβιασμούς του λαού και ζητάνε εκλογές.

Όμως μέσω των εκλογών, τις οποίες ζητάει σύσσωμη η αντιπολίτευση και η Αριστερά, ο λαός δεν αποφασίζει ούτε για την Πτώχευση της χώρας, ούτε για το Ευρώ και την Δραχμή, ούτε για την Ευρωπαϊκή ένωση, αλλά εξουσιοδοτεί κάποιους για μια τετραετία να χειριστούν αυτά τα ζητήματα. Και απ' ότι φαίνεται από τις πρώτες αντιδράσεις τους, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις φοβούνται την λαϊκή ετυμηγορία.

Αναμένομε τις εξελίξεις, οι οποίες διαφαίνεται ότι θα είναι συναρπαστικές...

...δεν ήταν σαν τις άλλες

Του Γιώργου Πρασσά

1. Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.

Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.

Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

(απόσπασμα από το γράμμα του Τσελεπή Θεόδωρου, Ηλεκτροσυγκολλητή, Πρόεδρου του Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ» : Αυτή η Δευτέρα δεν θα ναι σαν τις άλλες...  )

2. Al Jazeera: children of the riots

(μια ταινία για τον "ΔΕΚΈΜΒΡΗ, που μερικοί προσπαθούν να ξεχάσουν...)

3. Συνοπτική ποδοσφαιρική ιστορία του κόμματος (ένα είναι...)

Στο έκτο συνέδριο επεξεργάστηκα σύστημα πέντε-τρία-δύο (τρία-πέντε-δύο στην επίθεση) με επιτελικό μέσο, άμυνα-μέτωπο Δημητρώφ, καλά φυλαγμένο κώλο και δυο φορ κοντά-κοντά.

Ξαναμπήκα στο πρωτάθλημα με το που πήραν την ΕΠΟ οι κωλογερμανοί Ρουμενίγκε, τρίτο ράιχ και τα τρία-δυο. Μέχρι το 46 γάμαγα κι έδερνα, τα κέρδαγα τα ματσάκια, είχα και λαό. Αποβάλανε όμως τον κόουτς, η πουλημένη διατησία τον έστειλε κερκίδα – νταχάου κι έμεινα ακέφαλος. Τι μπαλίτσα να παίξω μετά; Το είχα το πρωτάθλημα, το γιουρομπέτ με είχε μονό αποδεκτό με απόδοση ένα είκοσι και πήγα κουβά, τι να πεις τώρα; Και κάτι παιχτάκια είχα, Σαράφη, Βαφειάδη. Τον Άρη τον είχα απ' τ' αριστερά, αλλά έγειρε πολύ λένε και δεν τον έπαιρνε να βγάλει σέντρα στη μεγάλη περιοχή, το προσβάλαμε το συμβόλαιο μετά, αλλά ήταν παίχτουρας, αριστερό που σκοτώνει, δικαιωμένος στη συνείδηση της εξέδρας.

(απόσπασμα από το κείμενο: Κουκουέ είσαι: η ιστορία του κόμματος – ποδοσφαιροποιημένη )

Ενάντια στην Κρίση, αποανάπτυξη!

Η σύνταξη του κειμένου έγινε από την

Ομάδα Αποανάπτυξης των Αγανακτισμένων Βαρκελώνης

www.decreixementacampadabcn.wordpress.com

decreixement.acampadabcn@gmail.com

Υπάρχουν δυο πολύ διαφορετικές στρατηγικές για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που προκαλεί η κρίση:

1. Αναδιανομή: πλούτου, χρόνου εργασίας, άδειων κατοικιών... για να καλυφθούν οι ανάγκες του καθένα από εμάς.

2. Ανάπτυξη: Λήψη μέτρων που υποτίθεται ότι θα επαναενεργοποιήσουν την οικονομία, θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας κλπ κλπ...

Αυτές οι δυο στρατηγικές δεν συμβαδίζουν. Η προώθηση της ανάπτυξης λειτουργεί ως δικαιολογία που περιορίζει την αναδιανομή: ελαστική εργασία, μείωση κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις ... που συχνά εφαρμόζονται μέσω “κοινωνικών μέτρων”. Όμως...

Η στρατηγική υπέρ της ανάπτυξης είναι μια παγίδα. Η ανάπτυξη δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, δεδομένου ότι ήδη συγκρουόμαστε με περιβαλλοντικά και ενεργειακά όρια. ∆εν μπορεί να υπάρξει απεριόριστη ανάπτυξη σε έναν περιορισμένο πλανήτη.

Για το "ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ" ρε γαμώτο!...

Τα εθνικά ζητήματα, που έχουν φέρει τώρα τελευταία ακόμα πιο κοντά ακροδεξιούς με τους ακροαριστερούς, έφεραν και στο ίδιο τραπέζι τον Π. Λαφαζάνη με τον Α. Αλαβάνο. Ως γνωστόν ο Π. Λαφαζάνης από την εποχή που αποχώρησε ο Α. Αλαβάνος από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είχε αρνηθεί επανειλημμένα να εμφανιστεί δημόσια στο ίδιο τραπέζι ως συνομιλητής του για να μην στενοχωρήσει το Τσιπρέικο. Όμως, μπροστά σε ένα κρίσιμο εθνικό θέμα, όπως είναι το ΚΟΥΡΔΙΚΟ, δεν μπόρεσε αυτή την φορά να αρνηθεί την πρόσκληση!...

Μέρες οργής, μέρες ελπίδας

 (απόσπασμα από το www.aformi.gr)

Για όποιον από τα καθεστωτικά πολιτικά επιτελεία είχε αμφιβολίες, η 28^η Οκτωβρίου πρέπει να τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Το μίσος σιγοβράζει στους εργασιακούς χώρους και ψάχνει την ευκαιρία για να ξεχειλίσει στους ελληνικούς δρόμους. Κανένας πλέον θεσμός του κράτους δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο. Στις 28 Οκτωβρίου ο «ύπατος» θεσμός, που ίσταται, υποτίθεται, υπεράνω των «κομματικών διαφορών», η προεδρία της δημοκρατίας και ο αχυράνθρωπός της Κάρολος Παπούλιας βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Ήταν γελοίες οι προσπάθειες των ΜΜΕ (της τηλεοπτικής αλητείας) να ανατριχιάσουν (δήθεν) γιατί «μια μειοψηφία δεν σεβάστηκε την ηρωική επέτειο του έθνους» και προπηλάκισε τον «σεβαστό από όλους μας» πρόεδρο της δημοκρατίας. Αυτή η διατεταγμένη απ’ όλα τα τηλεοπτικά κανάλια κατάπτυστη διαστρέβλωση της αλήθειας απλά αποκαλύπτει το πασιφανές γεγονός: ζούμε στη μονοκομματική «ενημέρωση» των βαρόνων των ΜΜΕ. Την τηλεοπτική δικτατορία του κεφαλαίου.

Δεν υπάρχει κανένας θεσμός που να λειτουργεί ως κολυμβήθρα του Σιλοάμ για τους καθεστωτικούς πολιτικούς του συστήματος. Ο «σεβαστός» μας πρόεδρος, επίτιμο στέλεχος των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ επί πολλά χρόνια, συνταξιούχος του συστήματος, από την πρώτη στιγμή που η κυβέρνηση των ΓΑΠ-Βενιζέλου επέλεξε τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα βρέθηκε να υποστηρίζει αναφανδόν τις κυβερνητικές επιλογές, επιχαίροντας για τις «επιτυχίες» της κυβέρνησης. Άλλωστε αυτός είναι ο ρόλος του «σεβαστού θεσμού της δημοκρατίας», δηλαδή των κατά καιρούς προέδρων της δημοκρατίας: χωρίς καμιά ουσιαστική εξουσία, αποτελούν διακοσμητικές γλάστρες των κυβερνητικών επιλογών.

η συνέχεια του κειμένου, εδώ:  Μέρες οργής, μέρες ελπίδας

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Ο "μικρός" ΣΥΡΙΖΑ στα χνάρια του "μεγάλου"...

“Για το ΝΑΡ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το εφαλτήριο για ένα αποφασιστικό βήμα

προς μια μαζική, αντικαπιταλιστική, επαναστατική Αριστερά σύγχρονης κομμουνιστικής αναφοράς”

(συμβολή του ΝΑΡ στην 1η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ)

Πράγματι, η λέξη “εφαλτήριο” είναι αυτή που αποδίδει το ακριβές νόημα για το πως αντιμετωπίζει το ΝΑΡ την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το εφαλτήριο είναι ένα όργανο το οποίο έχει μια συγκεκριμένη αξία χρήσης, βοηθάει το χρήση να κάνει μεγαλύτερα άλματα... Πρόκειται για μια εξωτερική σχέση ανάμεσα στον χρήστη και το μέσο. Ο χρήσης έχει πλήρη αυτοτέλεια από το μέσο. Είναι αυτός που σχεδιάζει και εκτελεί τα άλματα. Αν δεν του κάνει το συγκεκριμένο εφαλτήριο, απλώς διαλέγει κάποιο άλλο. Χθες ήταν το ΜΕΡΑ, σήμερα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αύριο τί; Η απάντηση βρίσκεται σε ένα άλλο σημείο του ίδιου κειμένου:

Η προώθηση πολιτικών και ιδεολογικών πρωτοβουλιών κοινής δράσης και διαλόγου- ειδικά με τις δυνάμεις αντικαπιταλιστικής κομμουνιστικής αναφοράς από ΚΚΕ, Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ, δυνάμεις του Μετώπου ΑΑ, εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.

(συμβολή του ΝΑΡ στην 1η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Την ίδια ακριβώς αντίληψη του ΝΑΡ για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει και ο ΣΥΝ για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν και παραμένει το εφαλτήριο της Κουμουνδούρου για είσοδό της την Βουλή...

έτσι εξηγούνται όλα...

Του Γιώργου Πρασσά

Στα πλαίσια του αφιερώματος "για όλα φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ" παρουσιάζουμε σε αποκλειστικότητα γνωστό στέλεχος ανανεωτικής κομμουνιστικής συνιστώσας του να παρασύρει απλούς πατριώτες πολίτες σε φραστικούς διαξιφισμούς με την τοπική εκσουσία στο 2.22 του παρακάτω video (και όχι μόνο):

Μετά τις μεγάλες αλήθειες από την ΟΑΚΚΕ, μεγάλες αλήθειες απ' τον εραστή της Ντενίση: έχουμε ξαναμιλήσει για τη μετάλλαξη του Απόστολου από λαϊκό sex symbol σε λαϊκό αγωνιστή δήμαρχο, με αφορμή τα διόδια, σήμερα :

Ο Δήμαρχος και όλοι οι επίσημοι κατέβηκαν από την εξέδρα για να ανέβουν οι ήρωες του 1940, που πολέμησαν στην Πίνδο... "Θα έπρεπε να μας δέρνουν με τις μαγκούρες", δήλωσε στο LamiaReport ο Απ. Γκλέτσος...

περισσότερα εδώ: Απ. Γκλέτσος:"Δεν έχω το ανάστημα να ανέβω μαζί τους στην εξέδρα..."

Πως επανασυνδέουμε το κομμένο ρεύμα

(μια εκπαιδευτική προσφορά της κατάληψης "σινιάλο" )

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΔΕΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ

Ανάμεσα στις διάφορες απόψεις και προτάσεις για τους τρόπους που μπορούμε να μην πληρώσουμε το χαράτσι μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, ξεχωρίσαμε την παρακάτω μεθόδευση και σας την προτείνουμε:

1. Δεν χρειάζεται να ταλαιπωρηθείτε, καταθέτοντας στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, τη νόμιμη οφειλή σας. Ως νόμιμη οφειλή ορίζεται, αυτό που πληρώνατε μέχρι σήμερα στη ΔΕΗ. Ειδικότερα, το «Α» = αυτό που οφείλετε στη ΔΕΗ, για το ρεύμα που καταναλώσατε + το «Β» = χρεώσεις προς τρίτους (ΔΤ, ΔΦ, ΤΑΠ, ΕΤ).

2. Πάτε σε ΑΤΜ «μεγάλης» τράπεζας (μεγάλη = που θα είναι συμβεβλημένη με τις ΔΕΚΟ), με το λογαριασμό της ΔΕΗ ή με τον 12 ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής, ο οποίος αναφέρεται στο λογαριασμό του ρεύματος (στη σελίδα 2/2). Εννοείται, ότι στην τράπεζα που θα επιλέξετε, διατηρείτε τραπεζικό λογαριασμό «συνδεδεμένο» με την κάρτα σας.

3. Ακολουθείτε τις οδηγίες του μηχανήματος, δηλαδή: συνδέεστε με το ΑΤΜ, επιλέγετε «άλλες συναλλαγές», «πληρωμές ΔΕΚΟ», «ΔΕΗ», πληκτρολογείτε τον «κωδικό ηλεκτρονικής συναλλαγής» κι' εκεί, που θα σας ζητηθεί, να ορίσετε το ποσόν πληρωμής, πληκτρολογείτε μόνον το άθροισμα «Α Β» του λογαριασμού. Παίρνετε την απόδειξή σας κι' έτσι, έχετε τακτοποιήσει την οικονομική σας υποχρέωση προς τη ΔΕΗ, η οποία, δεν δικαιούται, σε καμία περίπτωση να κόψει το ρεύμα. Το μηχανογραφικό σύστημα της ΔΕΗ, «βλέπει», ότι εξοφλήσατε τη νόμιμη, προς τη ΔΕΗ, οφειλή σας. Τέλος, μην παραλείψετε, να στείλετε ... τους «χαιρετισμούς» σας, μ' ένα καλάθι από τα γνωστά εξαιρετικά ... εξωτικά φρούτα στο ΥΠΟΙΚ

ΠΡΟΣΟΧΗ:

Θα εξοφλήσετε το λογαριασμό μόνο μέσω ΑΤΜ και όχι «εισπρακτικής μηχανής». Γιατί το υπογραμμίζω αυτό? στα ΕΛΤΑ π.χ. υπάρχει εισπρακτική μηχανή, όπου εξοφλούνται οι λογαριασμοί ΔΕΚΟ. Όμως, η φιλοσοφία της εν λόγω μηχανής, που «σκανάρει-διαβάζει» το λογαριασμό, δεν επιτρέπει «μερική» εξόφληση του λογαριασμού, δηλαδή, ή θα πληρωθεί το σύνολο του λογαριασμού (άρα και το χαράτσι) ή τίποτα. Επιπλέον, όσοι εξοφλείτε τη ΔΕΗ με πάγια εντολή χρέωσης τραπεζικού λογαριασμού σας, θα πρέπει να την ανακαλέσετε, προσωρινά τουλάχιστον, μέχρι να ξεκαθαρίσει η «βρώμα» με το χαράτσι.

4. Σε περίπτωση που έχετε κατοικία, την οποία εκμισθώνετε σε τρίτο, ανεξάρτητα από το εάν η παροχή του ρεύματος είναι στο δικό σας όνομα ή σε αυτό του μισθωτή (ενοικιαστή), κάνετε το εξής:

α) επισημαίνετε εγκαίρως στον ενοικιαστή σας, να μην πληρώσει κανένα λογαριασμό της ΔΕΗ, που θα περιέχει το χαράτσι,

β) του ζητάτε να σας δώσει τον κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής καθώς και το ποσόν που αφορά τις χρεώσεις «Α» και «Β» του λογαριασμού. Εξοφλείτε κανονικά το λογαριασμό, όπως αναφέρθηκε παραπάνω (βλ. 2 & 3) και ζητάτε από τον ενοικιαστή σας, να σας καταβάλει με το επόμενο μίσθωμα και το ποσόν που καταβάλατε εσείς, για δικό του λογαριασμό, στη ΔΕΗ.

Οι οδηγίες προέρχονται από το ΔΕΗΤΖΗΣ, όπου μπορείτε να βρείτε και ορισμένα πρόσθετα στοιχεία, αν δεν πειστήκατε με αυτά που γράφουμε.

EURO SUMMIT STATEMENT - το κείμενο της απόφαση της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Μαθήτριες στο Αγρίνιο παρελαύνουν μπροστά από Γερμανούς αξιωματικούς και τον διοικητή των ταγμάτων ασφαλείας Γεώργιο Τολιόπουλο.

Δημοσιεύουμε την απόφαση της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Brussels, 26 October 2011

EURO SUMMIT STATEMENT

1. Over the last three years, we have taken unprecedented steps to combat the effects of theworld-wide financial crisis, both in the European Union as such and within the euro area. Thestrategy we have put into place encompasses determined efforts to ensure fiscal consolidation,support to countries in difficulty, and a strengthening of euro area governance leading todeeper economic integration among us and an ambitious agenda for growth. At our 21 Julymeeting we took a set of major decisions. The ratification by all 17 Member States of the euroarea of the measures related to the EFSF significantly strengthens our capacity to react to thecrisis. Agreement by all three institutions on a strong legislative package within the EUstructures on better economic governance represents another major achievement. Theintroduction of the European Semester has fundamentally changed the way our fiscal andeconomic policies are co-ordinated at European level, with co-ordination at EU level nowtaking place before national decisions are taken. The euro continues to rest on solidfundamentals.

2. Further action is needed to restore confidence. That is why today we agree on acomprehensive set of additional measures reflecting our strong determination to do whateveris required to overcome the present difficulties and take the necessary steps for the completionof our economic and monetary union. We fully support the ECB in its action to maintain pricestability in the euro area.

Τι παθαίνουμε όταν η Μέρκελ ακούει τον Γ. Δελαστίκ!...

(20/10/11 ώρα17:43) Αν ήταν κνίτες, θα είχαν στραμμένα τα νώτα τους προς στα ΜΑΤ ...

Θέλετε να φάτε ένα σουβλάκι καλαμάκι ή μήπως με τα ίδια λεφτά προτιμάτε να αγοράσετε μία... μετοχή της Εθνικής Τράπεζας; Οχι, δεν σας κοροϊδεύουμε, όντως 1,60 ευρώ κόστιζε προχθές η μετοχή της Εθνικής! Αν μάλιστα προτίθεστε να φάτε γύρο με πίτα, με τα 2 ευρώ μπορείτε να αγοράσετε πάνω από... 8 (!) μετοχές της Αγροτικής Τράπεζας ή 6 μετοχές του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου. Δεν κάνουμε πλάκα.

Τα εκατομμύρια των Ελλήνων, που καλά κάνουν και δεν ασχολούνται καθόλου με το χρηματιστήριο, δεν διανοούνται καν σε τι εξευτελιστικά χαμηλό επίπεδο έχουν πέσει οι μετοχές των τραπεζών. Η Αγροτική Τράπεζα (ΑΤΕ), που έχει ουσιαστικά στην κατοχή της αν θέλει τα μισά χωράφια της Ελλάδας ως υποθήκες μη εξυπηρετούμενων δανείων, άξιζε προχθές στο χρηματιστήριο ολόκληρη μόνο... 302 εκατομμύρια!!! Με 152 εκατομμύρια, δηλαδή, μπορούσε κανείς να αποκτήσει άνω του 50% των μετοχών της! Είναι απίστευτο.

(Από το κείμενο του Γ. Δελαστίκ στο ΕΘΝΟΣ: Μία μετοχή Εθνικής ή ένα... σουβλάκι;)

Αυτά διάβασε η κ. Μέρκελ και τρομοκρατήθηκε! Γιαυτό λοιπόν αποφάσισε να σώσει τις τράπεζες και να κλέψει τα ασφαλιστικά ταμεία...

Και δεν είναι μόνος του ο Γ. Δελαστίκ που ανησυχεί για την σωτηρία του καπιταλισμού και των τραπεζών, αλλά σχεδόν ολόκληρη η Αριστερά. Κάποιοι αριστεροί θεωρούν ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει αστική τάξη ή ότι είναι ανίσχυρη και διαλυμένη και πιστεύουν ότι αυτοί θα αναλάβουν να κάνουν εθνικές πολιτικές και να σώσουν τον ελληνικό καπιταλισμό από τα αδιέξοδά του. Γιαυτό με όπλο την “πολιτική οικονομία” προσπαθούν να συγκροτήσουν κρατικές πολιτικές διαχείρισης και να οικοδομήσουν πολιτικά “εθνικά μέτωπα” για να τις υλοποιήσουν. Ένα άλλο κομμάτι φαντασιώνεται ότι όπου νάνε πέφτει ο καπιταλισμός και γιαυτό κάνει σχέδια για το πως θα γίνει η κοινωνική αλλαγή μέσα από “μεταβατικά προγράμματα” εξόδου της χώρας από την ΟΝΕ και την ΕΕ, εθνικοποιήσεις των τραπεζών και άλλα παρόμοια με αυτά που έκαναν οι μπολσεβίκοι το 17 στη Ρωσία.

Όμως από το 17 έχει περάσει ένας αιώνας σχεδόν. Ο κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας και η κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής οδήγησαν σε ένα κρατικό καπιταλισμό, ο οποίος όταν δεν μπορούσε πλέον να είναι “ανταγωνιστικός” προς τον ντούρο καπιταλισμό, κατέρρευσε. Αυτό το μοντέλο της μετάβασης στον σοσιαλισμό έχει αποτύχει ιστορικά και δεν μπορεί να επαναληφθεί σήμερα. Εκείνο που σήμερα έχει μεγαλύτερες πιθανότητες είναι ότι ο καπιταλισμός αναζητώντας λύσεις για την τωρινή κρίση του να ενσωματώσει στις πολιτικές του προτάσεις μεθόδους και τεχνικές που έχουν δοκιμαστεί από τα καθεστώτα του κρατικού καπιταλισμού. Πολλές απ' αυτές συνεχίζουν να είναι και σήμερα αποτελεσματικές όπως δείχνει ο κινέζικος δρόμος για τον ..σοσιαλισμό.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου απίθανο μια εναλλακτική διαχείριση της κρίσης του καπιταλισμού - αν αποτύχει το πλάνο A - να πραγματοποιηθεί από κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία και θα προβεί σε εθνικοποιήσεις τραπεζών (όπως εξάλλου έκανε και ο “εθνάρχης” Κ. Καραμανλής), θα κάνει την χώρα εθνικά περήφανη επαναφέροντας το εθνικό της νόμισμα. και θα υλοποιήσει τους βασικούς στόχους των “μεταβατικών προγραμμάτων” της Αριστεράς. Μόνο που αυτή η “μετάβαση” δεν θα είναι μια πορεία προς τον ..σοσιαλισμό, αλλά προς τον δρόμο που έχει χαράξει η Ουγγαρία. Και για αυτό τον δρόμο επανειλημμένα ο Γ. Δελαστίκ αλλά και άλλοι “αριστεροί” δεν έχουν κρύψει τον θαυμασμό τους! Όπως εξάλλου και για τον βαθειά αντιιμπεριαλιστικό σοσιαλισμό του Καντάφι...

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές οι φωνές στα ΕΑΑΚ!

Θεωρούμε ότι η πλειοψηφία των ανακοινώσεων της Αριστεράς αδυνατεί να παράξει ουσιαστική πολιτική κριτική στο ΚΚΕ ενώ στην πραγματικότητα το αθωώνει και το επικροτεί για τη στάση του, μιλώντας ακόμη και για «…βήματα στην κατεύθυνση της συμπόρευσης και της ενότητας του κινήματος». Είναι ακατανόητη αυτή η θέση άμα αναλογιστεί κανείς και την εμπειρία των κινημάτων της τελευταίας 5ετίας –και όχι μόνο- όπου φάνηκαν οι διασπαστικές λογικές του ΚΚΕ στις καταλήψεις του 2006-7,όπως και του 2011, η εχθρική του στάση απέναντι στην νεολαιίστικη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 και η περιχαράκωσή του σε όλες τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Κοινό στοιχείο σε όλες τις περιπτώσεις ήταν η πρόθεση ενίσχυσης του κόμματος και όχι η ανάπτυξη του μαζικού κινήματος. Η Αριστερά, με τη μεταβίβαση της πολιτικής ευθύνης για την υπονόμευση της διαδήλωσης της Πέμπτης από το ΚΚΕ σε «προβοκάτορες, ομάδες τυφλής βίας και παρακρατικούς μηχανισμούς» επιτυγχάνει τη συσπείρωσή του και τη νομιμοποίηση της αντίληψής του στα μάτια της κοινωνίας, ενώ θα έπρεπε να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ ηγεσίας και βάσης απεγκλωβίζοντας έτσι ένα υγιές αγωνιστικό δυναμικό από τις γραμμές του.

Στεκόμαστε ενάντια σε λογικές οριοθέτησης και υποκατάστασης του κινήματος καθώς και στην πολιτική στρατηγική που κατόρθωσε να αμαυρώσει την τελευταία γενική απεργία και να την αποτυπώσει ως μέρα σύγκρουσης μεταξύ διαδηλωτών. Κρατάμε την ελπιδοφόρα μαζικότητα και την αγωνιστική διάθεση του κόσμου και καλούμε σε κλιμάκωση και οικοδόμηση πολύμορφων κινητοποιήσεων μέχρι την οριστική ανατροπή των πολιτικών που βαθαίνουν την καταπίεση και την εκμετάλλευση της θιγόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.

 (απόσπασμα από το Κείμενο για τη 48ώρη Γενική Πολιτική απεργία από σχήματα ΕΑΑΚ-Ιωαννίνων  που έχει δημοσιευθεί στο www.aformi.gr )

Ευτυχώς που το ΚΚΕ δεν έχει οργανώσεις στο Όκλαντ και στην Μελβούρνη...

Με χρήση βίας διέλυσε το βράδυ της Τρίτης η αμερικανική αστυνομία διαδήλωση του κινήματος «Occupy Wall Street» στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Οι διαδηλωτές στην συνέχεια ανασυγκρότησαν τις δυνάμεις τους, άρχισαν να πετούν αυγά και πέτρες στην αστυνομία, που απάντησε πετώντας κάψουλες μπογιάς και δακρυγόνα...

Σε κεντρική πλατεία της Μελβούρνης Αυστραλοί αγανακτισμένοι είχαν κάνει κατάληψη από το περασμένο Σαββατοκύριακο. Ένα από τα βασικά τους συνθήματα ήταν «Αλληλεγγύη στον ελληνικό λαό». Ωστόσο η αστυνομία της Βικτόριας διέλυσε βίαια την συγκέντρωση καθώς δεν αποχώρησαν, μετά την λήξη την προθεσμία που τους είχε δώσει ο δήμος Μελβούρνη. Τότε δόθηκε εντολή στην αστυνομία να επέμβει και όταν ναυάγησαν οι διαπραγματεύσεις για ειρηνική αποχώρηση, επενέβη δυναμικά η αστυνομία ακόμα και με έφιππους αστυνομικούς, και τους διέλυσε έχοντας προβεί και σε αρκετές συλλήψεις.«Δεν υπάρχει δικαστήριο που να μας χωρέσει όλους» φώναζαν κάποιοι διαδηλωτές που υποστήριζαν ότι τους αφαιρείται το δημοκρατικό δικαίωμα της διαμαρτυρίας.Ακολούθησαν συμπλοκές μεταξύ αστυνομικών και διαδηλωτών και δημιουργήθηκε χάος και πανδαιμόνιο στο κέντρο της πόλης, ενώ διακόπηκε και η συγκοινωνία.Η πλατεία άδειασε και οι σκηνές των ακτιβιστών διαλύθηκαν και απομακρύνθηκαν, αλλά πολυάριθμοι διαδηλωτές παρέμειναν σε κεντρικούς δρόμους της πόλης.

Ο Κ. Βεργόπουλος για τις τελευταίες εξελίξεις

(αποσπάσματα από την συνέντευξη Κ. Βεργόπουλου στη "ΕΠΟΧΗ")

- Τι είναι εκείνο που δημιουργεί το αδιέξοδο στην ΕΕ;
- Πολλοί επικαλούνται την άνιση ανάπτυξη μεταξύ Βορρά και Νότου, ακόμη και αριστεροί προβάλλουν αυτό το σημείο. Ότι υπάρχουν άνισες παραγωγικότητες, που αποτελούν την απώτερη αιτία των ελλειμμάτων στο Νότο και των πλεονασμάτων στο Βορρά. Η Βόρεια Ευρώπη είναι παραγωγικότερη, η Νότια πολύ λιγότερο, κι αυτό θα οδηγεί σε ελλείμματα από τη μια και πλεονάσματα από την άλλη. Αυτό όμως μπορεί να είναι ακριβές, αλλά δεν έχει σχέση με το πρόβλημα της ευρωπαϊκής οικονομικής ενοποίησης και ομοσπονδιοποίησης. Οι ΗΠΑ π.χ. έχουν σ’ όλες τις Πολιτείες το ίδιο νόμισμα, αλλά όχι αναγκαστικά την ίδια παραγωγικότητα. Το ίδιο η Γερμανία με τις διαφορές ανταγωνιστικότητος και παραγωγικότητας στα κρατίδια της γερμανικής ομοσπονδίας. Οι ανισότητες δεν εμποδίζουν την περιοχή να είναι ενωμένη με ομοσπονδιακό σύστημα. Προϋπόθεση είναι να υπάρχουν θεσμοί που να μεταβιβάζουν πόρους από τις πλεονασματικές περιοχές στις ελλειμματικές, προκείμενου να εξασφαλίζεται η συνοχή του συνόλου. Η παραγωγικότητα μπορεί να εξηγεί το πού εντοπίζονται τα ελλείμματα. Όμως, όταν αυτά εντοπισθούν, αντιμετωπίζονται με μεταβιβάσεις πόρων και δεν αντλείται το συμπέρασμα ότι η ομοσπονδία είναι αδύνατη και πρέπει να διαλυθεί. Τίποτα δεν εμποδίζει να έχουμε κοινό νόμισμα, εάν οι σταθεροποιητικοί πόροι μεταφέρονται συστηματικά από τις πλεονασματικές περιοχές προς τις ελλειμματικές. Άλλωστε, εάν απαιτείται σύγκλιση στον ορίζοντα, μόνον με αυτό τον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί, όχι με την διάλυση και την αναδίπλωση κάθε χώρας στον εαυτό της. Αν η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα ήσαν ανυπέρβλητο πρόβλημα, τότε από την αρχή δεν έπρεπε να στηθεί το ενιαίο νόμισμα.

-Τα περί ιστορικού λάθους, λοιπόν, που λένε τώρα, σχετικά με την είσοδο Ελλάδας και Πορτογαλίας είναι μετέωρα.
- Εάν δεν θέλουν να προσαρμόσουν τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, το λένε σήμερα κάποιοι για να δικαιολογηθούν. Κάποιοι με καθυστέρηση ανακαλύπτουν το χάσμα παραγωγικότητας, παλαιοί σοσιαλιστές και κάποιοι ακροαριστεροί, για να συμπεράνουν ότι η Ευρώπη είναι αντιδραστική ουτοπία. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, όλα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ουτοπία: ο καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση, η αμερικανική ομοσπονδία, η γερμανική, ακόμη και τα απλά εθνικά κράτη, στο μέτρο που ενσωματώνουν περιοχές με εξαιρετικά άνιση παραγωγικότητα. Στη ζωή οι ουτοπίες μπορεί διαρκούν περισσότερο ακόμη και από την θεωρούμενη αντικειμενική πραγματικότητα. Αρκεί κάποιοι να εντοπίζουν τα πραγματικά προβλήματα και να εξασφαλίζουν λύσεις.