«Η χούντα δεν τελείωσε το '73»; Ελάτε να τη ρίξουμε σε τούτη την πλατεία...

Αναδημοσίευση από την "ΔΡΑΣΗ"

Η φετινή επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μας βρίσκει αντιμέτωπους με ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής ολιγαρχίας που επιχειρεί να εδραιώσει, δια πυρός και σιδήρου, την οικονομική δικτατορία των αγορών, του χρήματος και του κεφαλαίου.

Έχοντας απέναντί τους τη διαρκή, πολύμορφη, πρωτόγνωρη και ανεξέλεγκτη αμφισβήτηση και οργή της κοινωνίας που την σέρνουν σε μακρόχρονη εξαθλίωση, επιστράτευσαν όλο το συρφετό του αστικού πολιτικού συστήματος, μέχρι και ανοιχτά φασιστικές δυνάμεις, σε μια κυβέρνηση κοινωνικού πολέμου μέχρις εσχάτων.

Καταρρέει, έτσι, η οποιαδήποτε ψευδαίσθηση πολιτικής αντιπροσώπευσης μέσα από το κοινοβούλιο, καθώς εγκαταλείπονται τα προσχήματα και η διακυβέρνηση περνάει απευθείας στα χέρια των αφεντικών, όπως δείχνει και το πρόσωπο του νέου πρωθυπουργού-τραπεζίτη. Πρόκειται για στυγνή κυριαρχία πάνω στην κοινωνία, για κατάπνιξη κάθε δυνατότητας κοινωνικού αυτοκαθορισμού και πραγματικής ελευθερίας, για συνδυασμό του θεάματος της κοινοβουλευτικής απάτης και της άγριας κρατικής καταστολής.

Συνεργασία του ΚΚΕ με τα ΜΑΤ (17 Νοέμβρη 1998)

Θα κόψουν το ρεύμα σε ένα εκατομμύριο σπίτια; Δε φοβόμαστε τον εκβιασμό τους, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ.

Θα κόψουν το ρεύμα σε ένα εκατομμύριο σπίτια;

Δε φοβόμαστε τον εκβιασμό τους, ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

Μας ανάγκασαν να ζούμε με τα παιδιά μας σε κρύα σπίτια χωρίς πετρέλαιο

και τώρα μας εκβιάζουν πως θα μας κόψουν και το ρεύμα.

Οι άδικοι νόμοι καταργούνται καθημερινά με τους αγώνες μας.

Δεν είσαι μόνος σου, όλοι μαζί είμαστε δυνατοί…

Ενεργοποιούμαστε μέσα από τις συνελεύσεις μας,

εμποδίζουμε οποιαδήποτε διακοπή ρευματοδότησης,

επανασυνδέουμε το κομμένο ρεύμα, όλοι μαζί με ευθύνη όλων μας.

Μιλάμε με τους γείτονές μας στη πολυκατοικία μας

και στη γειτονιά μας. Αλλάζουμε στοιχεία επικοινωνίας

και χτίζουμε σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεγγύης.

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

11:00 πμ Εμμ. Μπενάκη & Καλλιδρομίου

Μοίρασμα ενημερωτικού υλικού στη Λαϊκή – Πορεία στη γειτονιά.

6:00 μμ Πλατεία Εξαρχείων

Ανοιχτή συζήτηση (σε περίπτωση κακοκαιρίας μεταφερόμαστε Τσαμαδού 15)

Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε.

Ενημέρωση για τις δράσεις μας – επικοινωνία:

Blog: http://dikaex.blogspot.com/ Email: dikaexarchion@gmail.com

ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ – ΝΕΑΠΟΛΗΣ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ

Εικόνες από την αλλαγή φρουράς...

(Πηγή στοιχείων από το "XYZ Contagion")

Λίγο πριν ορκιστεί η νέα κυβέρνηση Παπαδήμου, και λίγο πριν ακούσουμε τις προγραμματικές δηλώσεις, εμείς τις βρήκαμε και σας παρουσιάζουμε κατ’ αποκλειστικότητα:

Πάσα ομοιότης, συμπτωματική.

Είναι βέβαια από το “Διάγγελμα προς τον λαόν διά την μεταβολήν της 4ης Αυγούστου 1936″

Δεν πιστεύω κανένας κακεντρεχής να βρει ομοιότητες του τότε με τώρα.

Διότι, όπως έχουμε πει, στη δημαγωγία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.

48ωρη απεργία των τεχνικών στον ραδιοσταθμό «902 Αριστερά στα FM»

Αναδημοσίευση από "ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ"

Από το Δεκέμβρη του 2010 η εργοδοσία του αντιμνημονιακού ραδιοσταθμού «902 Αριστερά στα FM», εφαρμόζοντας πλήρως το μνημόνιο, έχει ξεκινήσει ένα κύμα απολύσεων εργαζομένων, που μέχρι σήμερα φτάνουν τις 30.

Σε ένα ραδιοσταθμό που απαγορευόταν ανέκαθεν η συνδικαλιστική οργάνωση και δράση, οι απολύσεις αφορούν - στην πλειοψηφία τους - μη κομματικά στελέχη του ΚΚΕ, ενός αριστερού κατά τα λοιπά κόμματος που ισχυρίζεται ότι το τσιφλίκι του στη ραδιοφωνική μπάντα ανήκει στην εργατική τάξη. Με αυτό το σκεπτικό το κόμμα θεωρεί ότι οι απολύσεις δεν πρέπει να λογίζονται ως τέτοιες, αφού ο «902» είναι ιδιοκτησία του προλεταριάτου και ότι όσοι τολμούν να τις καταγγείλουν δίνουν λαβές για κατασυκοφάντηση του «902» και του ΚΚΕ, αποφεύγοντας κάθε διάλογο μαζί τους και προσφεύγοντας στη λασπολογία τους.

Σε άλλο μα, ανάλογο μήκος κύματος, κάνοντας ότι δεν καταλαβαίνει και η γ.γ. του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, η οποία ουσιαστικά αυτοδιαψεύστηκε καθώς οι αποζημιώσεις στους τελευταίους 5 απολυμένους από τον «902» θα δοθούν με την ευχέρεια της πρόσφατης αντεργατικής νομοθεσίας και συγκεκριμένα σε δίμηνες δόσεις και όχι με την προμνημονιακή νομοθεσία. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, η εργοδοσία του ΚΚΕ χρωστάει τα δεδουλευμένα στους εργαζόμενους που έχουν απομείνει από τον Σεπτέμβριο.

Οι θρύλοι της αποτυχίας

Αναδημοσίευση από το ΤΟ ΒΗΜΑ/The New York Times

του Paul Krugman

Ιδού πώς τελειώνει το ευρώ - όχι με «μπαμ», αλλά με «μπούνγκα- μπούνγκα». Πριν από λίγο καιρό, οι ευρωπαίοι ηγέτες επέμεναν πως η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να παραμείνει οπωσδήποτε στο ευρώ, αποπληρώνοντας τα χρέη της στο ακέραιο. Τώρα, με την Ιταλία να πέφτει στον γκρεμό, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς το ευρώ μπορεί να επιβιώσει.

Αλλά ποιο είναι το νόημα της ευρω-πανωλεθρίας; Όπως συμβαίνει πάντα όταν επέρχεται μια καταστροφή, εμφανίζεται ένα ρεύμα από ιδεολόγους που υποστηρίζουν ότι η καταστροφή δικαιώνει τις απόψεις τους. Καιρός λοιπόν να αρχίσουμε την απομυθοποίηση.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: η προσπάθεια για την δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν μια από αυτές τις ιδέες που ξεπερνούσαν τις συνηθισμένες ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές. Βρήκε υποστηρικτές στην αμερικανική δεξιά, που είδαν το ευρώ σαν έναν παράγοντα σταθερότητας, σχεδόν σαν μια αναβίωση του κανόνα του χρυσού, αλλά και στην βρετανική αριστερά, που το είδε σαν ένα βήμα προς μια σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη.

Το ευρώ πολέμησαν όμως οι Βρετανοί συντηρητικοί, που επίσης το είδαν σαν ένα βήμα προς μια σοσιαλδημοκρατική Ευρώπη. Και το αμφισβήτησαν οι αμερικανοί προοδευτικοί, που ανησυχούσαν - με το δίκιο τους, θα έλεγα ευλογώντας τα γένια μου - για το τι θα συνέβαινε αν τα κράτη δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν την νομισματική και δημοσιονομική πολιτική για να αντιμετωπίσουν τις υφέσεις.

Διάψευση του Μίκη Θεοδωράκη σε δημοσίευμα της "ελευθεροτυπίας"

ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα, 13.11.2011

Με αφορμή δημοσίευμα της Εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» της 12.11.2011 για δήθεν συνάντηση του Μίκη Θεοδωράκη με τον Αλέκο Αλαβάνο και Δημήτρη Καζάκη, ο Μίκης Θεοδωράκης έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Με έκπληξη διάβασα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» τα περί δήθεν συνάντησής μου με τον Αλέκο Αλαβάνο και Δημήτρη Καζάκη την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, με στόχο τη δημιουργία συμπαράταξης.

Διαψεύδοντας κατηγορηματικά το εν λόγω δημοσίευμα, θα ήθελα να επισημάνω ότι μια έγκριτη εφημερίδα όπως είναι η Ελευθεροτυπία, θα έπρεπε να διασταυρώνει τις πληροφορίες της πριν τις δημοσιεύσει.Το εγχείρημα για τη συγκρότηση συμπαράταξης για τη νέα ΕΛΛΑΔΑ έχει ήδη ξεκινήσει με τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του λαού μας στα Προπύλαια, στην πλατεία Αριστοτέλους, στο Σύνταγμα και στις πλατείες των άλλων πόλεων της πατρίδας μας και θα συνεχιστεί με νέες δυναμικές πρωτοβουλίες, που σύντομα θα γίνουν δημόσια γνωστές».

Το δημοσίευμα της "Ε"στο οποίο αναφέρεται το δελτίο τύπου υπογράφεται από τον Γ.Δ. και είναι το παρακάτω:

Προς συμπαράταξη

Με πρωτοβουλία του «Μετώπου» στο οποίο ανήκει ο Αλέκος Αλαβάνος πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής συνάντηση, στην οποία μετείχαν ο Μίκης Θεοδωράκης, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ και ο οικονομολόγος Δημ. Καζάκης. 

Στόχος της προσπάθειας είναι η δημιουργία συμπαράταξης διεσπαρμένων δυνάμεων που να στηρίζονται στο τρίπτυχο «εθνική κυριαρχία, δημοκρατία, παύση πληρωμών».

Συμμετέχοντες μιλούν για διεργασίες που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Γ.Δ.

Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση και ο ΛΑΟΣ στην εξουσία

Αναδημοσίευση από την "Ελευθεροτυπία" 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΑ

Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ-ΑΚΡΟΔΕΞΙΩΝ ΣΤΗΝ Ε.Ε.

Τριάντα χρόνια μετά τη σύλληψή του το προεκλογικό σλόγκαν που σημάδεψε τη νίκη του ΠΑΣΟΚ το 1981 γίνεται σήμερα πραγματικότητα ελαφρά μεταλλαγμένο: «Το ΠΑΣΟΚ στη (συγ)κυβέρνηση, ο ΛΑΟΣ στην εξουσία». 

Ο Καρατζαφέρης με Παπανδρέου και Παπούλια Η σοβαρότερη παράπλευρη απώλεια της διακυβέρνησης Παπαδήμου σημειώθηκε πριν καν ορκιστεί το νέο σχήμα. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη δεν είναι βέβαια το πρώτο κόμμα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς που αναλαμβάνει κυβερνητικές ευθύνες στο πλαίσιο συμμαχικής κυβέρνησης. Εκείνο που συμβαίνει πρώτη φορά είναι ότι τα δύο μεγάλα κόμματα κάλεσαν το ΛΑΟΣ για κυβερνητική συνεργασία χωρίς να έχουν ανάγκη τις ψήφους των βουλευτών του, μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να δώσουν την παραπλανητική εντύπωση ότι δεν πρόκειται για δικομματική συνεννόηση.

Δημιουργείται μ' αυτό τον τρόπο ένα νέου είδους «συνταγματικό τόξο» το οποίο εμπεριέχει την ακροδεξιά, ενώ αποκλείει την αριστερά -υποτίθεται με τη δική της ευθύνη. Η πολιτική αυτή κατάληξη είχε υποδειχτεί ως λύση από μερίδα του τύπου (Γιάννης Πρετεντέρης, «Τα Νέα», 30.8.2011), ενώ από άλλες πλευρές έχουν εξυμνηθεί η «σοβαρότητα» και η «υπευθυνότητα» του κ. Καρατζαφέρη (Αλέξης Παπαχελάς, «Η Καθημερινή», 11.3.2011). 

Μέχρι να κληθεί στο προεδρικό μέγαρο, ο κ. Καρατζαφέρης φώναζε ότι χρειάζεται πολιτικός και όχι τεχνοκράτης πρωθυπουργός. Την Τετάρτη το βράδυ, όμως, κατά τη θεατρική του έξοδο στην Ηρώδου Αττικού, πρόλαβε να πει ότι η μόνη λύση είναι ο Παπαδήμος! Ας μην του χρεωθεί άλλη μία παλινωδία. Η αλήθεια είναι ότι ο κ. Καρατζαφέρης είχε πρώτος απ' όλους εισηγηθεί «λύση Παπαδήμου» και μάλιστα εδώ και τρία σχεδόν χρόνια. 

Σιδεροκέφαλος!

 

Υπουργός Υποδομών στην κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας του Εθνικού Σωτήρα Λουκά Παπαδήμου είναι ο Μάκης Βορίδης. Ο κ. Βορίδης ανέκαθεν είχε μια αγάπη στις υποδομές και γι’ αυτό κυκλοφορούσε στο κέντρο της Αθήνας με τσεκούρι. Ας μην σπεύσουν οι κακοπροαίρετοι να τον κρίνουν για τις νεανικές του τρέλες – ποιος από εμάς δεν κυκλοφορούσε στα νιάτα του με τσεκούρι στην Ακαδημίας για να ανοίγει κεφάλια;

(από το "πιτσιρίκος")

Όταν ποντάρεις σε κουτσά άλογα...

...Η αριστερά, όμως, επιλέγει να ποντάρει σε ένα χαμένο άλογο. Σε αυτό της προστασίας που της προσφέρει ο «νόμιμος» κοινοβουλευτικός δρόμος… η προστασία της κρατικής μηχανής. ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ απέχουν από κάθε υποψία «έκνομης» και «εξωθεσμικής» πολιτικής λειτουργίας και ποντάρουν στην αύξηση της κοινοβουλευτικής τους δύναμης στις επόμενες εκλογές… όποτε γίνουν… και αν τους επιτρέψει να εκπροσωπηθούν από κάποιο εκλογικό νόμο… ή αν δε γίνουν καθόλου!

Ούτε ένας Κουκουές να διαμαρτυρηθεί για τη βεβήλωση του μπλόκου της Κοκκινιάς! Ούτε ένας Συνασπισμένος να εναντιωθεί στο ρατσιστικό βόρβορο των φασιστών! Ο.Κ. σύντροφοι… Τώρα καταλαβαίνω την 21η Απρίλη του `67. Τώρα μου λύνεται η απορία γιατί η αριστερά δεν «μπόρεσε» (χαχαχαχα!) να κάνει ούτε μια συμβολική κίνηση κόντρα στα πραξικόπημα. Τώρα νιώθω μέσα μου βαθειά τι σημαίνει να είσαι ευνουχισμένος… πολιτικά-οργανωτικά-ηθικά. Το βλέπω ολοζώντανο μπροστά στα μάτια μου!...

απόσπασμα από το κείμενο: 

Μεγαλειώδης αντιφασιστική διαδήλωση της Αριστεράς στη Νίκαια…. (της Γαλλίας!)

Το Βερολίνο προετοιμάζεται για την έξοδο της Ελλάδας απο το ευρώ

(Αυτά βλέπει η Κουμουνδούρου και υπόσχεται βουλευτιλίκια δεξιά και αριστερά...)

(Spiegel)  Η Γερμανική κυβέρνηση προχώρησε στην προσομοίωση  διαφορετικών σεναρίων προετοιμασίας εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Σύμφωνα με το χειρότερο σενάριο, η Ελλάδα θα μπλεχτεί στη δύνη ενός φαύλου κύκλους μιζέριας που θα κρατήσει δεκαετίες. Η Γερμανική κυβέρνηση προετοιμάζεται για την πιθανότητα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ σε περίπτωση που η χώρα αποφασίσει να μην προχωρήσει στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων λιτότητας.

Το λιγότερο κακό σενάριο βασίζεται στην προσδοκία ότι τα πράγματα δεν θα πάνε πολύ άσχημα. Η έξοδο της Ελλάδας από την ΟΝΕ θα βοηθήσει στην ενδυνάμωση του ευρώ, αφού προηγηθεί μια περίοδος αναταραχών. Το σενάριο αυτό βασίζεται στην εκτίμηση ότι το ευρώ θα είναι πιο σταθερό δίχως τα αδύναμα μέλη του.Επιπλέον, η Ιταλία και η Ισπανία θα αντιμετωπίσουν προβλήματα αλλά θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά με καλύτερο τρόπο δίχως τα επιπλέον βάρη της ελληνικής κρίσης.

Φουντώνει ο ανταγωνισμός ανάμεσα στην ΣΠΙΘΑ και τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ για τον προσεταιρισμό των πασοκογενών δυνάμεων

Οι ψηφοφόροι που αποδεσμεύονται από τα δύο μεγάλα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ αποτελούν το δέλεαρ των μηχανισμών που ετοιμάζονται να κατέβουν στις εκλογές που υποσχέθηκε η απερχόμενη κυβέρνηση. Όμως εκτός από ψηφοφόρους, έχουν ήδη αποδεσμευτεί και κομματικά στελέχη και προβλέπεται ότι θα συνεχίσουν να αποδεσμεύονται με έντονους ρυθμούς το επόμενο διάστημα, κυρίως από το ΠΑΣΟΚ το οποίο βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης. Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς έχουν στραμμένα τα βλέμματά τους προς αυτά τα στελέχη επειδή θεωρούν ότι τις πολιτικές τους μετακινήσεις ακολουθεί και η εκλογική τους πελατεία. Με αυτά τα δεδομένα, τα δούναι και λαβείν τα οποία είχαν αρχίσει την εποχή των περιφερειακών εκλογών, σήμερα βρίσκονται στο φόρτε τους.

Η Κουμουνδούρου, μανούλα στην ίντριγκα και στον παραγοντισμό, δεν θα άφηνε να πάει χαμένη μια τέτοια ευκαιρία. Τώρα μάλιστα με ανεβασμένα τα ποσοστά της από τις δημοσκοπήσεις δεν έχει το άγχος της εισόδου στην βουλή και μπορεί να φανεί πιο ανοιχτόχερα στις διαπραγματεύσεις. Ακούγεται ότι ήδη την πρώτη θέση στο επικρατείας δεν την έχει υποσχεθεί σε κάποιο σύμμαχό της στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στην Σοφία Σακοράφα. Όμως, κάποιοι από τους πρόσφατους συμμάχους της Κουμουνδούρου στις περιφερειακές εκλογές φαίνεται ότι την εγκαταλείπουν και στρέφονται σε συνεργασίες πιο κοντά στο γενικότερο πατριωτικό κλίμα που έχει διαμορφωθεί μετά τις τελευταίες εξελίξεις στην πολιτική σκηνή. Οι κακές γλώσσες λένε πως η παρέα του Π. Λαφαζάνη σκέφτεται ακολουθήσει την παρέα του Ν. Μαριά στις αναζητήσεις της προς την ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη. Ίδωμεν...

Η “΄σύναξη” των μικρομάγαζων...

Αν είσαι αριστερός και έχεις προϋπηρεσία στη KGB ίσως να τους είχες ανακαλύψεις όλους αυτούς, οι οποίοι αποτελούν το προσωπείο για την δημοκρατική νομιμοποίηση υπόγειων διαδικασιών μηχανισμών που αναζητούν τρόπους χειραγώγησης της λαϊκής αγανάκτησης. Όμως ποτέ δεν είναι αργά! Το internet, το οποίο κάποιοι απ' αυτούς τους μηχανισμούς το μισούν βαθιά, έχει και τα καλά του. Αν δεν έχετε ακουστά για την “Ομάδα Αντίστασης Πλατείας Συντάγματος”, τους “Αποφασισμένους-Αγανακτισμένους”, την “Λαϊκή Συσπείρωση”, την “Δημοκρατική Αναγέννηση”, την “Συσπείρωση για τη Δημοκρατία”, το “Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας”, την “Ομάδα Αντίστασης στο Μεσοπρόθεσμο”, το “Δίκτυο Άμεσης Δημοκρατίας Ανδρίων” και άλλα παρόμοια σχήματα, είναι καιρός να τα μάθετε. Περισσότερα εδώ:

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ "ΟΧΙ"

Ο Γιαννης Χοντζέας για τον Μίκη Θεοδωράκη

To 1974 ο “Λαϊκός Δρόμος” δημοσίευσε τρία κείμενα του Γιάννη Χοντζέα για τον Μίκη Θεοδωράκη υπό τον τίτλο “ΤΟ ΧΡΕΟΣ”. Τα κείμενα αυτά γράφτηκαν στο σύντομο διάστημα ανάμεσα στην επιστροφή του Χοντζέα από την μακρόχρονη εξορία του, μέχρι την αποχώρησή του από την ΕΔΑ το 1964. Όπως φαίνεται απ' τα περιεχόμενα τους, είναι ένα μέρος μόνο απ' όσα έγραψε γι αυτό το ζήτημα. Προς δόξα της πολυφωνίας και της ανοχής του διαφορετικού, που από τότε είχε αρχίσει να ανθίζει στην Αριστερά, δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ στην "Αυγή" για την οποία προορίζονταν.

Αναδημοσιεύουμε ατό τον"ΛΑΪΚΟ ΔΡΟΜΟ" της 7 Σεπτεμβρίου 1974, την εισαγωγή της εφημερίδας και το 1ο κείμενο του Γ. Χοτζέα που απευθύνεται στο καθοδηγητικό όργανο της ΕΔΑ . Όλα τα κείμενα μπορείτε να τα διαβάσετε εδώ “Γιαννης Χοντζέας για Μίκη Θεοδωράκη”

«ΤΟ ΧΡΕΟΣ»

Γιομάτοι οι τοίχοι της Αθήνας από διαφημίσεις για το «Χρέος» του Μίκη Θεοδωράκη. Όσο για τους δίσκους και τις κασέτες με τα τραγούδια του, είναι γνωστό ότι κυριαρχούν στην αγορά. Αυτά από την μία πλευρά. Από την άλλη ό Μ. Θεοδωράκης συνομιλεί με τον κ. Καραμανλή, ιδρύει τη «Νέα Αριστερά», καταγγέλλει άλλους (;) που σφετερίστηκαν τον τίτλο και αναγγέλλει σχέδια επάνω σε σχέδια. Ή «Αυγή» παρόλα αυτά, γλείφει τα χείλη της όταν γράφει «ό Μίκης». Αυτά είναι γνωστά.

Κριτική στο Μέτωπο Α-Α και Αλαβάνο από την ΚΟΕ

 Αναδημοσίευση από την "ΑΥΓΗ"

Επανεξέταση της σχέσης με το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής αποφάσισε το καθοδηγητικό όργανο της ΚΟΕ, όπως ανέφερε στο Συντονιστικό του Μετώπου Α-Α ο εκπρόσωπος της οργάνωσης Χρ. Καραμάνος. Παράλληλα, η ΚΟΕ αποφάσισε να μην παραμείνει στη θέση του συντονιστή του σχήματος, αλλά να παραμείνει στο Συντονιστικό.

Συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση του Συντονιστικού του σχήματος, το βράδυ της περασμένης Τρίτης, ο Χρ. Καραμάνος ενημέρωσε για τη διαπίστωση της ΚΟΕ πως τις τελευταίες μέρες υπήρξαν ορισμένες αρνητικές εξελίξεις στο Μέτωπο Α-Α. Αυτές, σύμφωνα με τον ίδιο, αφορούν "την υποτίμηση της διάστασης της 'νέας κατοχής' στις τοποθετήσεις του Μ. Α-Α, τον υπερτονισμό του αιτήματος των εκλογών και τη δημόσια εκπροσώπηση του Μ. Α-Α αποκλειστικά από τον σ. Αλέκο Αλαβάνο."

Παράλληλα, είπε ότι "μετά από τις αρνητικές αυτές εξελίξεις ο εκπρόσωπος της ΚΟΕ στο Συντονιστικό του Μ. Α-Α δεν μπορεί να έχει τη θέση του συντονιστή και παραιτείται από αυτή, παραμένοντας όμως στο Συντονιστικό".

Επίσης σημείωσε πως "είναι επίσης γνωστό ότι στη συνεδρίαση του Συντονιστικού στις 24/10/2011 ως ΚΟΕ παρουσιάσαμε μια πρόταση για την αναβάθμιση του Μ. Α-Α και τον μετασχηματισμό του στην κατεύθυνση ενός πραγματικά πλατιού και μαζικού Μετώπου, από κέντρο πολιτικών πρωτοβουλιών που είναι σήμερα.

Η ΚΟΕ θα επανεξετάσει την πρόταση αυτή ανάλογα με την αντιμετώπιση ή μη των προβλημάτων που προαναφέρθηκαν. Ευχόμαστε οι εξελίξεις να είναι τέτοιες, τα προβλήματα να ξεπεραστούν και να μπορέσουμε να συμβάλουμε σε μια γόνιμη πορεία αναβάθμισης και μετασχηματισμού του Μ. Α-Α".

μεγάλες ερμηνείες...

ήταν ωραία μια βδομάδα χωρίς κυβέρνηση και νέα μέτρα - να τις χιλιάσουμε..

Η τελευταία ευκαιρία

Αναδημοσίευση από το Erratum

Ύστερα από μια εβδομάδα και πλέον μιας εξευτελιστικής και κακοπαιγμένης παράστασης του θεσμικού κατεστημένου στη χώρα μας, μας ξημερώνει μια νέα εποχή «τεχνοκρατικής» διακυβέρνησης.

Δεν χωρά αμφιβολία πως από δω και μπρος πρέπει να ξεχάσουμε ότι ξέραμε και να προσαρμοστούμε στην ωμή πραγματικότητα της απόλυτης κρατικής βίας και αυθαιρεσίας. Οι μάσκες πέσανε και η ανικανότητα της πολιτικής ελίτ του τόπου να διαχειριστεί το παρόν, όχι μόνο φάνηκε πλέον ξεκάθαρα, αλλά άνοιξε και το δρόμο σε μια πρωτόγνωρη για τα Ελληνικά δεδομένα πολιτική «ανωμαλία», όπου ο «κυρίαρχος λαός» όχι μόνο δεν ερωτάται για τίποτα, αλλά αντιθέτως παραγκωνίζεται ψυχρά και καθίσταται απλός παρατηρητής του δικού του οικονομικού και κοινωνικού στραγγαλισμού.

Η παντοδυναμία των αγορών επέβαλε με τα ψευδεπίγραφα «διλλήματα» της και με την ουσιαστική κατάλυση κάθε δημοκρατικής έννοιας, ακόμα και αυτής της δήθεν Αστικής Δημοκρατίας, την δική της εκδοχή κυβέρνησης από διεκπεραιωτές τραπεζίτες και τεχνοκράτες. 

Τα κυρίως αστικά κόμματα, απεμπόλησαν τις ευθύνες τους, μεταθέτοντας κάθε δική τους άμεση εμπλοκή στην πολιτική ζύμωση των τεκταινόμενων σ’ ένα μέλλον πιο «βατό» για τα ίδια, αφού όπως πιστεύουν η «μεταβατική» κυβέρνηση των τεχνοκρατών, θα τους μεταβιβάσει την εξουσία και πάλι ύστερα από την ολοκλήρωση του καταστροφικού της έργου. Ενός έργου που τα ίδια τα αστικά κόμματα δεν μπορούσαν να φέρουν σε πέρας, σκοντάφτοντας στην Λαϊκή αντίδραση και το τεράστιο πολιτικό κόστος που αυτή συνεπάγεται. 

Το μέλλον τους όμως δεν είναι τόσο απλά προσδιορίσιμο, αλλά  μάλλον θα εξελιχθεί σε κατακερματισμό και εκ νέου σύσταση πολιτικών οργανισμών με διαφορετικά από τώρα πολιτικά προτάγματα και διαχειριστικά μοντέλα. Το πολιτικό τοπίο αρχίζει να αλλάζει ριζικά, ακόμα και για τα κόμματα της Αριστεράς. Η παλαιότερα διαφαινόμενη ανικανότητα όλων των Αριστερών κομμάτων και ρευμάτων να συλλάβουν σωστά και να αποκωδικοποιήσουν τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, είναι πλέον πρόδηλη και οδηγεί αναπόφευκτα στην αναδιοργάνωση των υπαρκτών σχηματισμών και στην ανατροπή κάθε μέχρι σήμερα γνωστής ιδεολογικής «ισορροπίας». 

Η καλύτερη άμυνα είναι συνήθως η επίθεση

Αναδημοσίευση από το REDNoteBook

Συνέντευξη με τον Τζον Χόλογουει

 

Γράφετε στην παράδοση του αυτόνομου μαρξισμού, δίνοντας έμφαση στους αντικαπιταλιστικούς αγώνες στο επίπεδο της καθημερινής ζωής. Για όποιον δεν είναι εξοικειωμένος με το γράψιμό σας, μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς αναπτύχθηκαν αυτές οι ιδέες μέσα από τη δουλειά σας στα βιβλία σας «Ας αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» και «Ρωγμές στον καπιταλισμό»;

Ναι, νομίζω ότι πρέπει να αρχίσουμε από την καθημερινότητα της πάλης ενάντια στον καπιταλισμό, να δούμε δηλαδή ότι η αντίσταση στον καπιταλισμό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής στην καπιταλιστική κοινωνία. Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, τότε ο αγώνας ενάντια στον καπιταλισμό γίνεται αναπόφευκτα ελιτίστικος και αυτοκαταστροφικός.

Η συζήτηση αυτή ξεκίνησε στη Δυτική Γερμανία στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Υποστηρίχτηκε τότε ότι ο καλύτερος τρόπος για να κατανοήσουμε τη φύση του καπιταλιστικού κράτους είναι να το δούμε ως μια ιδιαίτερη μορφή της σχέσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας. Με άλλα λόγια, να το δούμε με τον τρόπο που επιχείρησε ο Μαρξ να αναλύσει τις διάφορες μορφές των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων (χρήμα, κεφάλαιο, τόκους κ.ο.κ.), ανάγοντάς τες δηλαδή στις θεμελιώδεις μορφές των κοινωνικών σχέσεων και, σε τελική ανάλυση, στο διττό χαρακτήρα της εργασίας στην καπιταλιστική κοινωνία.

Το σημαντικό είναι ότι με τον τρόπο αυτό η καπιταλιστική φύση του κράτους εντοπίζεται όχι στις λειτουργίες του, αλλά στην ίδια την ύπαρξή του ως μια κοινωνική μορφή διαφορετική από άλλες κοινωνικές μορφές. Είναι η ανάδειξή του σε ιδιαίτερη μορφή αυτή που διαμορφώνει το κράτος ως καπιταλιστικό. Αυτό που είναι προφανές κατά έναν τρόπο, είναι το γεγονός ότι το κράτος (από την ίδια την ύπαρξή του) παίρνει ό,τι είναι κοινό μακριά από μας και το παραδίδει σε πληρωμένους λειτουργούς. Αυτό είναι που κάνει το κράτος καταπιεστικό και ξένο, ανεξάρτητα από το τι κάνει στην πραγματικότητα.

Το κίνημα της 25ης Μάη και οι επερχόμενες εκλογές

Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς – κοινοβουλευτικοί και εξωκοινοβουλευτικοί - αναθάρρησαν μετά τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Οι εκλογές είναι το βασικό πεδίο της πολιτικής τους δράσης. Γιαυτό, μετά τις φουρτούνες που ξεσήκωσε το κίνημα των πλατειών και οι κοινωνικές αναταράξεις της προηγούμενης περιόδου, νοιώθουν τώρα ότι πλέουν σε πελάγη που τα γνωρίζουν καλά. Από την στιγμή που εμφανίστηκε στον ορίζοντα  το λιμάνι των εκλογών, άρχισαν να παίζουν τα βιολιά της εκλογικής μάχης. Άλλα, ενταγμένα στις ορχήστρες του παραγοντισμού, που αποτελεί την συνεκτική ύλη των μηχανισμών της αριστεράς,  αποβλέπουν στον προσεταιρισμό του πολιτικού προσωπικού του καταρρέοντος κυβερνητικού κόμματος. Άλλα πάλι ενδεδυμένα με δήθεν κινηματικούς μανδύες, αποβλέπουν στον προσεταιρισμό της λαϊκής αγανάκτησης...

Το κίνημα της 25ης Μάη πέτυχε έναν από τους πιο βασικούς του στόχους, ανέτρεψε την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όμως, όπως και το ποδήλατο, για να σταθεί όρθιο θα πρέπει να προχωρήσει. Τώρα είναι η ώρα για το επόμενο βήμα. Ποίο θα είναι όμως αυτό; Θα παραμείνει μόνο στην λογική συγκρότησης αυτόνομων θεσμών λαϊκής συμμετοχής ή θα παρέμβει στην μάχη των εκλογών; Η λαϊκή δυσαρέσκεια θα εκφραστεί και πάλι μέσω της αποχής ή θα χειραγωγηθεί και από τους χρεοκοπημένους κομματικούς μηχανισμούς της Δεξιάς και της Αριστεράς;

Στην σημερινή συγκυρία προβάλει η ανάγκη όχι μόνον αμυντικά να περιφρουρήσει την αυτονομία του απέναντι στις πολλαπλές επιθέσεις που δέχεται , αλλά κυρίως να βγει μπροστά και να καταγράψει την λαϊκή αγανάκτηση και εντός του κράτους (το οποίο αποτελεί μια ιδιαίτερη μορφή συμπύκνωση της ταξικής πάλης)  κόντρα στις διαχειριστικές πολιτικές - δεξιές και αριστερές – που προβάλλουν τα σκουριασμένα στηρίγματα του πολιτικού συστήματος. Προς αυτή την κατεύθυνση, μήπως θα πρέπει να γίνει ένα βήμα παραπέρα με την κάθοδο στις εκλογές μιας λίστας των υπερασπιστών της “άμεσης δημοκρατίας” που θα συγκροτηθεί από λαϊκές συνελεύσεις και άλλες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες;

Διατυπώνοντας αυτές αυτές τις απόψεις μας, δεν προσπαθούμε να κάνουμε κάποια συγκεκριμένη πολιτική πρόταση, αλλά να ανοίξουμε την συζήτηση για ένα ζήτημα που κατά την γνώμη μας απασχολεί αρκετό κόσμο. Προσπαθούμε κυρίως να εκφράσουμε τις αγωνίες ενός κόσμου που έχει το δίλημμα ότι δεν θέλει να πάει χαμένη η ψήφος του στις ερχόμενες εκλογές, άλλα ταυτόχρονα δεν θέλει με την ψήφο του να στηρίξει πολιτικά αφερέγγυους και αντιδημοκρατικούς μηχανισμούς, που άλλα υπόσχονται, άλλα κάνουν και κατά βάθος άλλα σχεδιάζουν...

3 σημαντικές ειδήσεις

Του Γιώργου Πρασσά

1. Όλο το παρασκήνιο πίσω από τις εξελίξεις

2. Aκατανόητη δυστοκία για την επιλογή πρωθυπουργού : μεγάλοι έλ-ληνες περιμένουν την αξιοποίησή τους

3. Tο βλέμμα μας στο μέλλον

Όλη η εξουσία στους τραπεζίτες!!

Αναδημοσίευση από το www.aformi.gr

 του Νικου Π.

Η πεταλούδα που φτερουγίζει πάνω από τον αττικό ουρανό, στο σύντομο και επικίνδυνο ταξίδι της φαίνεται ικανή να γκρεμίσει τις χρηματαγορές της Ασίας ή να εκτοξεύσει στα ύψη του δείκτες στη Wall Street.

Η συσσωρευμένη δύναμη του ελληνικού πυροκροτητή, ή το  κομματάκι στο ξύλινο πύργο του ασταθούς jenga, μοιάζει να αναζητά το χέρι εκείνο που την κατάλληλη στιγμή θα απασφαλίσει ή θα κλονίσει επικίνδυνα τα ξύλινα κομμάτια του ασταθούς καπιταλιστικού οικοδομήματος στην Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο. Παράξενο, αναπάντεχο αλλά πραγματικό!

Το πολιτικό παιχνίδι  της αστικής τάξης και των κομμάτων της, δείχνει να παίζεται, τις τελευταίες ημέρες, εν ου παικτοίς και ο  λαϊκός παράγοντας με τους συντελεστές του, εργατικό κίνημα, συνδικάτα και κόμματα της αριστεράς φαίνεται αδρανής και απρόθυμος να επιδράσει σε μία διαδικασία που θα έπρεπε να ξεκινά και να καταλήγει με κέντρο τα συμφέροντα και τις προτεραιότητές του.

Η ΨΥΧΩΣΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ

Αναδημοσίευση από τις "Θέσεις"

ΤΟ ΑΚΑΤΑΜΑΧΗΤΟ «ΕΜΕΙΣ»

Η ΨΥΧΩΣΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ

1. Αυτουργοί

Μετά από χρόνια αναζήτηση και άοκνες προσπάθειες ανακαλύφθηκε το αίτιο της δημοσιονομικής εκτροπής. Η αλόγιστη κατανάλωση και η κατάχρηση των εργασιακών δικαιωμάτων που αφειδώς παραχωρήθηκαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν τη μεταπολιτευτική ευφορία, έφεραν τη δημοσιονομική κρίση σε καλπάζουσα μορφή. Αυτουργοί της εγκληματικής αντικοινωνικής συμπεριφοράς που επιπροσθέτως έχει βυθίσει τη χώρα στο βάλτο της διεθνούς απαξίωσης και ανυποληψίας είναι οι νυν και πρώην εργαζόμενοι που από απληστία συσσώρευσαν πλούτο εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και των γενεών που ακολουθούν. 

Για να ακριβολογούμε: όχι όλοι οι εργαζόμενοι, κυρίως οι χαμηλόμισθοι, όχι όλοι οι συνταξιούχοι, κυρίως οι χαμηλοσυνταξιούχοι. Διότι αυτοί εκμεταλλεύθηκαν με δόλιο τρόπο όλες τις αλόγιστες παροχές που αφειδώς τους παρέσχε το υπερτροφικό κοινωνικό κράτος της μεταπολίτευσης:

• επιβάρυναν χωρίς όρια το κράτος και τις επιχειρήσεις με υπέρογκο μισθολογικό κόστος που εξαφάνισε τα κέρδη και οδήγησε σε αλόγιστο δανεισμό,
• εξάντλησαν τα ταμεία με εξωφρενικές συντάξεις που επιπλέον παρατείνονται εις το διηνεκές, αποτέλεσμα της εξωφρενικής επιμήκυνσης του μέσου χρόνου ζωής,
• έχουν οδηγήσει σε χρεωκοπία την περίθαλψη με την άθλια κατάχρηση φαρμάκων και σε συμφόρηση των νοσοκομείων που τα χρησιμοποιούν περίπου ως ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις αναψυχής,
• φοροδιαφεύγουν χωρίς αιδώ, αποκρύπτοντας πλεονάζοντα εισοδήματα, χωρίς μέριμνα για τα κρατικά έσοδα,
• διακατέχονται από άκρατο εγωισμό, αδιαφορώντας για την τύχη της κοινωνίας και κυρίως των υγιών επιχειρηματικών δυνάμεων που παράγουν το όποιο κοινωνικό προϊόν έχει απομείνει στη χώρα.

Αυτή η ακατάσχετη πορεία προς την κοινωνική και οικονομική παρακμή φαινόταν έως πριν από λίγο καιρό νομοτελειακή και αδυσώπητη. Και φαίνεται πως χρειάστηκε τελικά να προβάλει ανάγλυφη μπροστά μας η πραγματικότητα της χρεωκοπίας για να ξυπνήσει το συλλογικό ασυνείδητο, να εξεγερθεί κατά της στυγνής εκμετάλλευσης της χώρας, να συγκροτήσει το υγιές μέτωπο της «συμμαχίας του αυτονόητου» που προβάλλει πλέον πειστικά ως εναλλακτική λύση που θα βγάλει την κοινωνία από την παρακμή.

Η επανάσταση του συλλογικού κατά της δικτατορίας των ατομικών εγωισμών έχει ξεκινήσει, με σημαιοφόρο την κυβέρνηση, αρωγούς τους εσωτερικούς και διεθνείς συμμάχους της και αποστολή την αποκατάσταση της φυσικής τάξης πραγμάτων.

Η χρεωκοπία ξύπνησε επιτέλους τα υγιή ανακλαστικά του έθνους!

Η εμπροσθοφυλακή των ..ΜΑΤ!

Μια καταγγελία από τις "Αγωνιστικές Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις Εκπαιδευτικών Δ.Ε."

Σημειώσεις μιας μαύρης Δευτέρας

Αναδημοσίευση από τοLenin Reloaded

Στις μηντιοκρατούμενες κοινωνίες μας, κάθε αλλαγή ή μετατόπιση του συσχετισμού δυνάμων τείνει να παράγει και μια συμπυκνωμένη έκφρασή της στο λεξιλόγιο των εικόνων. Έτσι, χθες το βράδι αναδύθηκε από τους τηλεοπτικούς δέκτες και η αρμόζουσα συμβολοποίηση του τέλους της φάσης που ξεκίνησε στις 25 Μάη και που, στην εξέλιξή της, σηματοδότησε την ολοκλήρωση του πρώτου πολιτικού κύκλου της ελληνικής (και συνάμα, της ευρωπαϊκής) κρίσης: η εικόνα του αγανακτισμένου "πλήθους" μπροστά απ' την Βουλή αντικαταστάθηκε από την εικόνα του πλήθους των διαγκωνιζόμενων δημοσιογράφων και ανταποκριτών από όλο τον κόσμο που περίμεναν την ανακοίνωση του αποτελέσματος των συνομιλιών Παπούλια-Παπανδρέου-Σαμαρά μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο.

Πολιτικες εξελιξεις και η ανάγκη για ενα Αριστερο Ριζοσπαστικο Μετωπο

Η Αριστερα Μπορει.

Οχι στους τοκογλύφους

Εναλλακτικη λυση υπαρχει.

Σημερα ειναι αναγκαια απο ποτε η αναζητηση δρομων, που οδηγουν σε ενα αριστερο μετωπο ανατροπης της πολιτικης καταστασης υπερ των εργαζομενων.

Δευτερα 7/11 και ωρα 6.30μ.μ. στην ΑΣΟΕΕ στο αμφιθεατρο Αντωνιαδου, ο Κεντρικος Τομεας του ΜΑΑ διοργανωνει ανοιχτη συζητηση με θεμα¨: Πολιτικες εξελιξεις και η ανάγκη για ενα Αριστερο Ριζοσπαστικο Μετωπο .

Ομιλητες: Αλεκος Αλαβανος, Γιωργος Ρουσσης, Σπυρος Σακελλαροπουλος, Δεσποινα Σπανου

Θα απαγγείλει η Μανια Παπαδημητριου

Η πολιτική της μόχλευσης: ο μεγάλος νικητής

Αναδημοσίευση από το LEFT LIBERAL SYNTHESIS

Εικόνα Cy Twombly

Μια από τις εύστοχες κριτικές που διατυπώνονται για τον σύγχρονο κόσμο , είναι ότι φυσικοποιεί την έννοια του κινδύνου και του ρίσκου, έτσι ώστε αυτή να εισβάλει ως παράμετρος σε θεμελιώδη δημόσια αγαθά.πχ θεωρείται φυσικό η παιδεία η υγεία να σχετίζονται με την αγορά τις διακυμάνσεις της , τις αστοχίες και αρρυθμίες της. Με την έννοια αυτή τα ελάχιστα δημόσια αγαθά τίθενται σε κίνδυνο, υπόκεινται σε ταξικούς συσχετισμούς και τελικά κατανέμονται άνισα προς τους αδύνατους.

Ωστόσο δίπλα στον κίνδυνο και το ρίσκο ο σύγχρονος κόσμος διέπεται από μια άλλη αρχή: αυτήν της μόχλευσης.

Με την μόχλευση οι αξίες της χρηματικο-οικονομικής σφαίρας αναπλάθονται διογκώνονται και δημιουργούν κέρδη χωρίς ουσιαστικά να αντιστοιχούν σε αύξηση του πλούτου. Θέλω να υποστηρίξω πως αν η κριτική για την φυσικοποίηση του ρίσκου είναι ορθή τότε αντιστοίχως πρέπει να δούμε και την ιδεολογική επικυριαρχία της μόχλευσης. Η μόχλευση λοιπόν δεν είναι οικονομική πρακτική είναι τρόπος πολιτικής .Είναι η πολιτική που αναζητά την παραγωγή του νέου στίγματος , του momentum όχι ως ρήξη, σαφές πριν μετά, ως έκρηξη από ένα πυκνό χρόνο αλλά ως συνεχές  business as usual
`Η πολιτική της μόχλευσης είναι αυτή στην οποία συναίνεσε το αριστερό- δεξιό πολιτικό σύμπαν, με την παραλυτική αμηχανία κατά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος του ΓΑΠ.

Οι "τρεις ταφές" του Γιώργου Παπανδρέου

Σήμερα, το κύριο ζητούμενο δεν είναι η ανάδειξη της μιας ή της άλλης αριστερής δύναμης, αλλά η συγκρότηση και η οργάνωση του ίδιου του μαχόμενου λαού. Ζητούμενο, είναι όπως στην 28η, να ανέβει ο λαός στην εξέδρα, όχι όμως σαν πλήθος, αλλά με τα δικά του όργανα και πολιτικούς στόχους ανατροπής.

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα μπορεί να ανατραπεί. Η κλιμάκωση των αγώνων, ειδικά μπροστά στην 17η Νοέμβρη, που με την απεργία που προτείνει η ταξικά πτέρυγα μπορεί να αναδειχθεί σε ένα νέο μεγάλο σταθμό ανατροπής, είναι ο δρόμος της κοινής δράσης της Αριστεράς και των μαχόμενων δυνάμεων. Στο τρίτο μεγάλο κύμα αγώνα θα θαφτεί όχι μόνο η κυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά και η πολιτική της...

(απόσπασμα από το κείμενο του Γ. Ελαφρού στο ΠΡΙΝ: Οι "τρεις ταφές" του Γιώργου Παπανδρέου)

«Δεν θέλουμε την έκτη δόση σας. Κρατείστε την για τον εαυτό σας». «Δεν είμαστε πρεζόνι των χρηματαγορών»

Δελτίο Τύπου

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Από τη σημερινή ομιλία του Αλέκου Αλαβάνου σε συγκέντρωση στο Αιγάλεω:

«Αυτές τις ώρες παρακολουθούμε με πικρία το αξιολύπητο πολιτικό σύστημα της χώρας να χορεύει στη μουσική από το γερμανικό ακορντεόν της Μέρκελ: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κόμματα της Βουλής, τηλεπαρουσιαστές. Να κάνουμε στα γρήγορα κυβέρνηση ευρύτερης στήριξης , ώστε έτσι να πάρουμε τη «δόση» μας, δόση πραγματικής εξάρτησης.

Πάντα ο πιστωτής αποφεύγει με κάθε τρόπο να παραχωρήσει νέο δάνειο στον αναξιόχρεο οφειλέτη. Αυτή τη φορά με πρωτοφανή παραλογισμό ο δανειστής πιέζει ασφυκτικά τον χρεώστη, η Ευρωζώνη την Ελλάδα, να πάρει νέο δάνειο – αυτό που αποφασίσθηκε τον Οκτώβριο από τη Σύνοδο Κορυφής. Αν δεν το κάνει, αν δεν θέλει να δανεισθεί κι άλλο τον απειλεί με τιμωρία, να μη του δώσει την έκτη δόση από προηγούμενο δάνειο.

Οι “ξενέρωτοι”...

5-11-2011, βράδυ, πλατεία Συντάγματος

Μαζί με τους συνοδοιπόρους, που είχαν μαζευτεί δυο δρόμους παρακάτω, πλατεία Κλαυθμώνος, έκαναν την θεατρική τους παράσταση μπροστά στην βουλή. Εκτελώντας τα επαναστατικά τους καθήκοντα ως δημόσιοι υπάλληλοι σε διατεταγμένη υπηρεσία γύρισαν γρήγορα στους καναπέδες τους να παρακολουθήσουν ως θεατές – έρημοι και απρόσωποι – τις πολιτικές εξελίξεις από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Η πλατεία ήταν άδεια...

Μπορούμε να στοχαστούμε την πολιτική; (μέρος IIΙ)

η σχέση ανάμεσα στην "πράξη" και την"θεωρία" της Αριστεράς...

( Ο “νεοδογματισμός” της Αριστεράς )

Η δυνατότητα του αδυνάτου είναι η ουσία της πολιτικής. Αντιτίθεται από κάθε άποψη σε ό,τι μας διδάσκουν σήμερα, ταυτίζοντας την πολιτική με την διαχείριση του αναγκαίου

(Alain Badiou - Η πολιτική και η λογική του συμβάντος)

Πολλά “σκουπίδια” ακούστηκαν και γράφτηκαν στους χώρους της Αριστεράς για τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις, αντίστοιχα με τις πολιτικές της πρακτικές. Όμως αυτά θα τα αφήσουμε στην άκρη και θα αναφερθούμε σε ένα κείμενο το οποίο σαφώς ξεφεύγει από αυτή την κατηγορία και έτυχε ευρείας δημοσιότητας στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης. Είναι το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη: Ο μακάβριος χορός και η ανακάλυψη της «λαϊκής βούλησης»

Το κείμενο αυτό αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα των ορίων που μπορεί να φτάσει η σκέψη της Αριστεράς με βάση τα ιστορικά της κεκτημένα. Πρόκειται για ένα αντιπροσωπευτικό της σκέψης ενός αριστερού καλών προθέσεων, ο οποίος δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι είναι απολογητής κάποιου κομματικού επιτελείου ή σχολής θεωρητικής σκέψης της Αριστεράς.

Το άρθρο αναφέρεται στην διαλεκτική ενότητα των αντιθέσεων που διαπερνούν το μνημονιακό στρατόπεδο. Παρ όλες τις επιμέρους σωστές διαπιστώσεις και παρατηρήσεις που εμπεριέχει, εμφανίζει μια σημαντική πολιτική αδυναμία. Δεν μπορεί να είναι “οδηγός για δράση” γιατί οι προτάσεις του είναι γενικές και αφηρημένες κατευθύνσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αφορούν γενικά οποιαδήποτε πολιτική συγκυρία. Γράφει στην κατάληξή του: Και οι δυο μερίδες των μνημονιακών αποτελούν μέρος του ίδιου προβλήματος. Τόσο οι «τυχοδιωκτικές» όσο και οι «σοβαρές», τόσο αυτές που επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν κυνικά τον κόσμο ως όπλο για τη δική τους εξουσία όσο και οι άλλες που σχεδιάζουν απλώς μια αμιγώς αυταρχική «διακυβέρνηση των σωφρόνων». Αντίποδας σε όλες αυτές τις τεχνικές ήπιων ή σκληρών πολιτικών πραξικοπημάτων, μπορεί να είναι μόνο η συνεχής παρουσία της λαϊκής κινητοποίησης, η απαίτηση για εκλογές και η ένταση των κοινωνικών αγώνων για την πτώση της επικίνδυνης κυβέρνησης.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΝΤΙ-ΕΞΟΥΣΙΑ

Από την εργατική εφημερίδα ΔΡΑΣΗ

Πρόταση προς τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία 

Για να πάρουμε τις εξελίξεις και τη ζωή στα χέρια μας

- Δημιουργία κοινωνικών αμεσοδημοκρατικών και συνεργατικών αντιθεσμών παντού. Ανάδειξη της μορφής και του περιεχομένου της άμεσης δημοκρατίας στους κοινωνικούς και εργασιακούς χώρους, ως το αντίπαλο δέος απέναντι στον κοινοβουλευτισμό, το κράτος, τα κόμματα, το κεφάλαιο.

- Λειτουργία Λαϊκών Συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά, πλατεία και πόλη, χώρο δουλειάς, στην παιδεία και την υγεία, ως τα κυρίαρχα και αποφασιστικά σώματα λήψης των αποφάσεων, ως έκφραση της λαϊκής θέλησης. Οριζόντιος συντονισμός τους σε τοπικό, περιφερειακό, πανελλαδικό επίπεδο.

- Επανάκτηση του κοινωνικού πλούτου από κράτος και κεφάλαιο και απόδοσή του στην κοινωνία. Ούτε ιδιωτικοποίηση, ούτε κρατικοποίηση/εθνικοποίηση: όλα τα δημόσια κοινά αγαθά στα χέρια της κοινωνίας. Όλα για όλους.

- Κατάληψη των ιδιωτικοποιημένων και υπό ιδιωτικοποίηση «δημόσιων» οργανισμών και επιχειρήσεων, υποδομών και νευραλγικών τομέων υπηρεσιών, από τους εργαζόμενους και την κοινωνία και λειτουργία τους έξω από την αγορά για τις κοινωνικές ανάγκες.

- Κατάληψη και αυτοδιαχείριση εργοστασίων που κλείνουν, απολύουν μαζικά ή δεν πληρώνουν, και δημιουργία δικτύου αυτοδιαχειριζόμενων εργοστασίων σε σύνδεση με τις τοπικές κοινωνίες.

- Οργάνωση ανεξάρτητων δικτύων διανομής προϊόντων που θα λειτουργούν χωρίς κέρδος, στη βάση της αλληλεγγύης, της κοινωνικής οικολογίας, της συνεργασίας, των ανθρώπινων αναγκών.

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για τις τελευταίες εξελίξεις

Οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ώρες εκφράζουν την επιτάχυνση του φαινομένου της αποδόμησης του παλιού πολιτικού συστήματος εξουσίας.

Η εξέλιξη αυτή αφορά αφενός στις εγγενείς αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του ίδιου του συστήματος και της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής όχι μόνο στην Ελλάδα μα και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και παγκόσμια αλλά πάνω απ’ όλα αφορά στην επίμονη και μαχητική στάση ανυπακοής και αντίστασης της ελληνικής κοινωνίας στην συντριπτική της πλειοψηφία τη τελευταία διετία της κλιμάκωσης της κρίσης και της πολιτικής των μνημονίων και της τρόικας.

Ωστόσο η μάχη και η αντιπαράθεση του λαού με το πολιτικό σύστημα, τους δανειστές και την τρόικα δεν έχει τελειώσει και το αποτέλεσμα δεν έχει κριθεί. Η πιθανότητα «κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος» με μη εκλεγμένη κυβέρνηση που θα επικυρώσει την νέα, καταστροφική για τον λαό, δανειακή σύμβαση, είναι απαράδεκτη και πρέπει να αποτραπεί σαν μια κλιμάκωση της αντιδημοκρατικής πορείας και μεθόδευσης όλου του τελευταίου διαστήματος.

Ο στόχος του εργατικού κινήματος και γενικότερα του λαού που μέχρι σήμερα σημάδεψε με την παρέμβασή του τις εξελίξεις πρέπει να είναι κλιμάκωση των κινητοποιήσεων απαιτώντας ακόμη πιο αποφασιστικά την άμεση πτώση της κυβέρνησης. Δημοψήφισμα ή εκλογές εδώ και τώρα.

Η στάση της αριστεράς σ’ αυτές τις στιγμές θα είναι καθοριστική και η ευθύνη μεγάλη. Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά την έκκληση για μετωπική συστράτευση των δυνάμεων της αριστεράς στο πεδίο της κοινωνικής δράσης μα και της πολιτικής έκφρασης.

Αθήνα 3 Νοέμβρη 2011

Η Αριστερά της δραχμής και η Αριστερά της πεντάρας.

του Κώστα Παπουλή

Με μεγάλη απορία και θλίψη, παρατηρεί κανείς την προτίμηση και τις κραυγές της κοινοβουλευτικής αριστεράς για εκλογές, παρά για δήμο-ψήφισμα. Όχι στα ψευτοδιλήμματα φωνασκεί το ΚΚΕ, να αποτυπωθούν οι πραγματικοί συσχετισμοί λένε στον Συνασπισμό. Όμως ποιά είναι τα ψευτοδιλήμματα; Αν το δήμο-ψήφισμα είναι ναι ή όχι στην δανειακή σύμβαση και στην συνεπακόλουθη λεηλασία και αποικιοποίηση της χώρας, γιατί το δίλημμα είναι πλαστό; Μήπως επειδή με το όχι, ή πρέπει να φέρουν μία νέα συμφωνία, ή αν δεν γίνει αυτό, η Ελλάδα θα αποχωρήσει από το ευρώ; Τα πράγματα είναι πολύ καθαρά, και μόνο όποιος δεν σηκώνει το γάντι, ή θέλει να την στρίψει από την πραγματικότητα, μιλάει για «εκβιασμούς». Από την άλλη, τι θα αποτυπώσουν οι εκλογές; Τα προγράμματα των κομμάτων, για την έξοδο από την κρίση, είναι από θολά έως ανύπαρκτα. Οι συσχετισμοί δείχνουν Σαμαρά, με μηδενικές πιθανότητες να μετεξελιχθεί σε έλληνα Κίρσχνερ. Συνεπώς, για ένα χρονικό διάστημα, ίσως πάρει παράταση το πολιτικό σύστημα και η κατοχή της τρόικας. Η Αριστερά θα κρύψει την προγραμματική ένδεια της, για την έξοδο από την κρίση, μέσω της εκλογικής της ενίσχυσης, ενώ η ελληνική κοινωνία θα ζει τραγικές στιγμές.

Δημοψήφισμα Τώρα!

Αναδημοσίευση από το "LEFT LIBERAL SYNTHESIS"

Για κάποιους η πολιτική διαμάχη είναι γινάτι. Μια διαμάχη προσβολών.

Ο εξευτελισμός ΓΑΠ χθες το βράδυ δεν είναι παρά ο εξευτελισμός της οποιαδήποτε πολιτικής επαναδιαπραγμάτευσης όλων των συμφωνιών που έχουν υπογραφεί από το πρώτο μνημόνιο.

Ο ΓΑΠ δεν έκανε παρά μια κλασική κίνηση οικειοποίησης της πολιτικής ατζέντας των αντιπάλων του. Σύσσωμη η αντιπολίτευση κινήθηκε στην βάση μιας άρρητης προϋπόθεσης: «η επαναδιαπραγμάτευση είναι δυνατή». Χθες το βράδυ το χαρτί αυτό κάηκε.

Η μοναδική περίπτωση να επανατοποθετηθεί η δυνατότητα αυτή , η ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση είναι να γίνει το δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα δεν είναι του ΓΑΠ είναι μια πολιτική δυνατότητα που ανοίγει τον δρόμο σε αναδιαπραγματεύσεις.

Επειδή όμως η Ευρωπαϊκή συναίνεση είναι καθολική και η υποκρισία εθνικό σπορ, το σκηνικό που θα στηθεί είναι απλό:

Το δημοψήφισμα θα θεωρηθεί ως ήττα του ΓΑΠ, για να ονομαστεί η αναβολή του « επιτυχία»

Ο αταξινόμητος τυφλός αριστεροδεξιός συντηρητικός «αντιμνημονιασμός» θα ακυρώσει μια αυθεντική πολιτική δράση που είναι γνήσια γιατί είναι αφόρητα οξεία και διλληματική. Μόνο ένα δημοψήφισμα ανοίγει την πόρτα μιας αναδιαπραγμάτευσης αν εννοούμε αυτά που λέμε

Ναι ή Όχι στο Ευρώ : That’s the question

Στην χειρότερη περίπτωση να στηθούν διπλές κάλπες : Εκλογές και Δημοψήφισμα μαζί

Η αναβολή του δημοψηφίσματος είναι η παραμονή της πολιτικής και της κοινωνίας στην ατονική μακρόσυρτη καθολική μίζερη συναίνεση , την οποία όλοι απολαμβάνουν υποδυόμενοι αριστερούς και δεξιούς ρόλους βουτηγμένοι στην υποκρισία.

Κάλιο αργά παρά πότε!....

Οι κομματικοί μηχανισμοί της Αριστεράς, οι οποίοι μόλις πυροδοτήθηκαν οι αντιθέσεις στους κόλπους του αστισμού μετά την ανακοίνωση από τον πρωθυπουργό για το δημοψήφισμα, τάχτηκαν στα ίδια χαρακώματα με τους κυρίαρχους κύκλους του κεφάλαιου, φαίνεται ότι αντιλαμβάνονται έστω καθυστερημένα το λάθος αυτής της στάσης τους και προσπαθούν να διαφοροποιηθούν σε σχέση με τις πρώτες ανακοινώσεις και τις τοποθετήσεις στελεχών τους σε τηλεοπτικά μέσα και σε συνδικαλιστικά όργανα. Είναι χαρακτηριστική η σημερινή ανακοίνωση του ΚΚΕ για το δημοψήφισμα,η οποία σαφώς διαφοροποιείται από την χθεσινή σύμπλευση με Σαμαρά, Πρετεντέρη και σία:

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του Κ.Κ.Ε για το δημοψήφισμα.

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή είναι αποπροσανατολιστικό για το λαό. Εκείνο που συμφέρει το λαό είναι αποδέσμευση από την ΕΕ με λαϊκή εξουσία και οικονομία, που θα διαγράψει μονομερώς ολόκληρο το χρέος και με την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής θα αποδώσει στο λαό τον πλούτο που ο ίδιος παράγει και του τον κλέβουν τα μονοπώλια με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και όλων των αστικών κομμάτων.

Με αυτό το περιεχόμενο το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να απαντήσουν με ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Να εκφράσουν την απαίτηση να πέσει η κυβέρνηση και να γίνουν εκλογές, στις οποίες θα επιφέρουν ένα ισχυρό πλήγμα στο σάπιο αστικό πολιτικό σύστημα υπερψηφίζοντας το ΚΚΕ.

Τώρα η τράπουλα ανακατεύτηκε...

Το σύνολο σχεδόν της αριστεράς στο τόπο μας συνεχίζει να ασχολείται με την δίκη προθέσεων του Γ. Παπανδρέου και κλείνει τα μάτια του μπροστά στις εξελίξεις που προκάλεσε η απόφαση για το δημοψήφισμα: Οι αντιδράσεις που έχει ξεσηκώσει τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό έχουν αλλάξει ήδη το πολιτικό σκηνικό.

Αυτή η αλλαγή δεν σημαίνει ότι η χώρα βρίσκεται σε προεπαναστατική κατάσταση, όπως φαντασιώνεται ένα κομμάτι της αριστεράς. Ούτε ότι η κοινωνία κινείται προς αντικαπιταλιστικές κατευθύνσεις, επειδή ο κόσμος είναι "αγανακτισμένος"  και εκδηλώνει με όποιο τρόπο μπορεί την αντίθεσή  του στις κυρίαρχες πολιτικές διαχείρισης της κρατικής εξουσίας.

Η αλλαγή της πολιτικής συγκυρίας αφορά πρώτα και κύρια στην όξυνση των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων.  Αντιθέσεων που δεν μπορούν πλέον να επιλυθούν εντός των εθνικών και υπερεθνικών καπιταλιστικών θεσμών. Η κρίση αυτή επικεντρώνεται στο κυβερνών κόμμα, του οποίου κινδυνεύει η συνοχή και η δυνατότητα να κυβερνήσει την χώρα, διαπερνά την αξιωματική αντιπολίτευση και αγγίζει την αριστερά. Η αριστερά σήμερα, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιμαχόμενων στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, έχει απολέσει εκείνα τα κοινωνικά ερείσματα τα οποία θα μπορούσαν να την αναδείξουν ως το αντίπαλο το δέος του αστισμού.

Παρ΄ όλα αυτά, στην νέα πολιτική συγκυρία αναβαθμίζεται ο “αστάθμητος” λαϊκός παράγοντας. Ακριβώς αυτός ο παράγοντας έριξε χθες τα χρηματιστήρια και εξόργισε τα επιτελεία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ. Και αυτόν τον παράγοντα, δεν τον φοβάται μόνον ο αστισμός αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς. Γιαυτό χθες βρέθηκαν στα ίδια χαρακώματα η Παπαρήγα, ο Κουβέλης, ο Τσίπρας, ο Σαμαράς, ο Καρατζαφέρης, η Μ. Αποστολάκη, η Β. Παπανδρέου, η Τρέμη, ο Πρετεντέρης,  ο Σαρκοζί και η Μέρκελ αναζητώντας αγωνιωδώς λύσεις για να εξαλείψουν τις διαταραχές που εκδηλώθηκαν από την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, ώστε το σύστημα να επιστρέψει στην ομαλότητα.

Όμως ο “αχυράνθρωπος” της Μέρκελ έχει ήδη ανακατέψει την τράπουλα και το παιχνίδι δεν μπορεί να συνεχιστεί όπως πριν. Αυτό σημαίνει πρώτα απ' όλα πως η νέα συγκυρία δεν μπορεί να αναλυθεί με τα ερμηνευτικά σχήματα της προηγούμενης. Βέβαια από μια αριστερά που έκανε πάνω από μισό αιώνα να αντιληφθεί μερικά από τα λάθη της ως προς τον Άρη Βελουχιώτη, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι δύναται να προσδιορίσει τα "νέα καθήκοντα" στην "νέα κατάσταση"...

Τα "παδιά" της Λ. Κανέλλη...

Το ΚΚΕ μαζί με το ΛΑΟΣ τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΔΗΑΡ και το κόμμα της Ντόρας, εξέφρασαν την έντονη ανησυχία τους για τις πρόσφατες αλλαγές στην ηγεσία του Στρατού. Η Λιάνα Κανέλλη σε μια πρόσφατη τηλεοπτική της εμφάνιση απέδωσε στο θέμα μεγαλύτερη βαρύτητα από το δημοψήφισμα για την δανειακή σύμβαση! Το κόμμα της εργατικής τάξης βλέπει σφαιρικά τα ζητήματα. Θέλει να έχει καλές σχέσεις με τα νέα παιδιά που έχουν ενταχθεί σε αυτόν τον κρατικό μηχανισμό και να εκφράζει τα όνειρά τους. Εξάλλου, η συμπεριφορά τους στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη, ήταν εντός των πλαισίων της κομματικής γραμμής του ΚΚΕ για τις παρελάσεις στις εθνικές γιορτές, σε αντίθεση με διάφορα "παλιόπαιδα" που παρεκτράπηκαν και που έδρασαν και πάλι προβοκατόρικα...

«Δημοψήφισμα; Εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι» «Κάθε προσφυγή στον λαό, μπορεί να ενισχύσει το εξεγερσιακό κίνημα των απεργιών και των πλατειών»

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου

«Δημοψήφισμα; Εκλογές; Ο λαός θα σηκώσει κάθε γάντι»

«Κάθε προσφυγή στον λαό, μπορεί να ενισχύσει το εξεγερσιακό κίνημα των απεργιών και των πλατειών»

«Πρώτο: Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής χαιρετίζει τις παλλαϊκές αντιδράσεις στην πολιτική της τρόικα και της κυβέρνησης από το ένα εκατομμύριο στους δρόμους  μέχρι την έκφραση οργής στη Θεσσαλονίκη, μια συμβολική συνάντηση ανάμεσα στην ιστορία που γράφτηκε πριν από επτά δεκαετίες για την εθνική κυριαρχία με αυτήν που γράφεται σήμερα.

Μέσα στα πλαίσια της επέκτασης των εργατικών κινητοποιήσεων από τη Ρώμη και τη Μαδρίτη μέχρι τη Νέα Υόρκη, ο λαός της χώρας που έχει δεχθεί τη μεγαλύτερη πίεση από την κρίση της Ευρωζώνης, ο ελληνικός λαός, ενεργοποιείται πια ως ενεργός πολιτικός παράγοντας αρνούμενος να παραμείνει στην μοιρολατρία και την παθητική αποδοχή.

Αυτό επιβεβαιώνεται και από την απελευθέρωση πολιτικών εξελίξεων είτε μέσω δημοψηφίσματος είτε μέσω εκλογών είτε αλλιώς.

Τρομοκρατημένη η Αντιπολίτευση και η Αριστερά μπροστά στο Δημοψήφισμα!

Αφού εκβιάζει με την πρόταση μομφής την ίδια την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, θέλει να υποχρεώσει την κοινωνία να αποφασίσει ανάμεσα στον φόβο της και το θυμό της.

Εκλογές τώρα! Είναι το καλύτερο και ασφαλέστερο «δημοψήφισμα».

(ανακοίνωση ΝΔ)

Κάτω η κυβέρνηση. Εκλογές τώρα. Όχι στον ωμό εκβιασμό και την ιδεολογική τρομοκρατία σε βάρος του λαού. Ο εκβιασμός δεν θα περάσει. Η εξαγγελία του πρωθυπουργού για δημοψήφισμα σημαίνει ότι στήνεται ένας πελώριος μηχανισμός καταναγκασμού του λαού, όπου η κυβέρνηση και η ΕΕ θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα, τις απειλές, την προβοκάτσια για να γονατίσουν την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για να υφαρπάξουν το ναι στη νέα σύμβαση.

Εκλογές τώρα. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα να τις επιβάλλουν και να τις υποδεχθούν με μαζικές κινητοποιήσεις σε όλη τη χώρα. 

(ανακοίνωση ΚΚΕ)

Από την εξαγγελία του Πρωθυπουργού για την διεξαγωγή Δημοψηφίσματος σχετικά με την νέα συμφωνία της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες στις 26 και 27 Οκτωβρίου, αιφνιδιάστηκε πρώτα απ' όλους το πολιτικό σύστημα. Αυτή η κίνηση του πρωθυπουργού φαίνεται ότι ανατρέπει το πολιτικό σκηνικό αφού μεταφέρει το πρόβλημα από την κυβέρνηση σε όλο το πολιτικό σύστημα αναδεικνύοντας ταυτόχρονα με τον πιο ανάγλυφο τρόπο τις αδυναμίες του.

Ο Γ. Παπανδρέου δεν έκανε τίποτα άλλο από αυτό που ζητούσε η Αριστερά: Κατοχυρώνει την συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στις διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. και το ΔΝΤ με τον πιο ενδεδειγμένο τρόπο για τα πολιτεύματα της δυτικής αστικής δημοκρατίας: Το δημοψήφισμα. Με αυτή την πρωτοβουλία δηλώνει απέναντι στην ΕΕ και το ΔΝΤ ότι δεν είναι μόνον η κυβέρνηση που αποφασίζει για το περιεχόμενο της συμφωνίας, αλλά ο ελληνικός λαός. Βεβαίως αυτό θα έπρεπε να το κάνει πριν φέρει το ΔΝΤ και πριν υπογράψει τα μνημόνια. Όμως αυτές οι ενστάσεις δεν μπορούν να ανατρέψουν την τεράστια σημασία που αποκτά αυτή η κίνηση του με την οποία καλεί τον λαό να αποφασίσει ο ίδιος για την Πτώχευση της χώρας, για το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι πολιτικές δυνάμεις που χειραγωγούν την λαϊκή θέληση, μπροστά σε αυτό το ενδεχόμενο βρέθηκαν ανέτοιμες. Είναι αποκαλυπτικό ότι από την ΝΔ ως το ΚΚΕ οι πρώτες ανακοινώσεις που εκδόθηκαν μιλούν για εκβιασμούς του λαού και ζητάνε εκλογές.

Όμως μέσω των εκλογών, τις οποίες ζητάει σύσσωμη η αντιπολίτευση και η Αριστερά, ο λαός δεν αποφασίζει ούτε για την Πτώχευση της χώρας, ούτε για το Ευρώ και την Δραχμή, ούτε για την Ευρωπαϊκή ένωση, αλλά εξουσιοδοτεί κάποιους για μια τετραετία να χειριστούν αυτά τα ζητήματα. Και απ' ότι φαίνεται από τις πρώτες αντιδράσεις τους, όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις φοβούνται την λαϊκή ετυμηγορία.

Αναμένομε τις εξελίξεις, οι οποίες διαφαίνεται ότι θα είναι συναρπαστικές...

...δεν ήταν σαν τις άλλες

Του Γιώργου Πρασσά

1. Τελικά αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες. Ο φίλος μου ο Γιώργος θα πάει μόνος του για δουλειά και γω θα τρέχω στο ΙΚΑ και στον ΟΑΕΔ.

Μόνο σας παρακαλώ αν με δει κάποιος συνάδελφος απολυμένος στον δρόμο, ας μην με ξαναρωτήσει τι θα κάνουμε από δω και μπρος. Είμαι το ίδιο χεσμένος και πελαγωμένος που δεν θα μπορώ να του πω θα το παλέψουμε.

Το μόνο που θα του πω είναι πως έχουν κολλήσει στον εγκέφαλο μου οι στοίχοι του Αγγελάκα από το «ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ»,
το «Δεν είμαι μόνος, Δεν είμαι ο μόνος Όλα είναι δρόμος.»
Καιρός συνάδελφοι να αρχίσετε να ακούτε Τρύπες (φτάνει πια ο Καζαντζίδης και τα λερωμένα χέρια) και να βγείτε στους δρόμους. Πιαστείτε με κάποιον από το χέρι και μπείτε στην πορεία που θα περνά από δίπλα σας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο όμορφοι είναι οι δρόμοι όταν τους περπατάς παρέα φωνάζοντας συνθήματα ενάντια σε όσους κατέστρεψαν τις Δευτέρες μας.
Αυτή η Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Αλλά από δω και πέρα καμιά Δευτέρα δεν θα είναι σαν τις άλλες Δευτέρες.
Μέχρι να έρθει το Σαββατόβραδο που θα μοσχοβολά βασιλικό κι ασβέστη.

(απόσπασμα από το γράμμα του Τσελεπή Θεόδωρου, Ηλεκτροσυγκολλητή, Πρόεδρου του Σωματείου «Η ΓΑΛΑΡΙΑ» : Αυτή η Δευτέρα δεν θα ναι σαν τις άλλες...  )

2. Al Jazeera: children of the riots

(μια ταινία για τον "ΔΕΚΈΜΒΡΗ, που μερικοί προσπαθούν να ξεχάσουν...)

3. Συνοπτική ποδοσφαιρική ιστορία του κόμματος (ένα είναι...)

Στο έκτο συνέδριο επεξεργάστηκα σύστημα πέντε-τρία-δύο (τρία-πέντε-δύο στην επίθεση) με επιτελικό μέσο, άμυνα-μέτωπο Δημητρώφ, καλά φυλαγμένο κώλο και δυο φορ κοντά-κοντά.

Ξαναμπήκα στο πρωτάθλημα με το που πήραν την ΕΠΟ οι κωλογερμανοί Ρουμενίγκε, τρίτο ράιχ και τα τρία-δυο. Μέχρι το 46 γάμαγα κι έδερνα, τα κέρδαγα τα ματσάκια, είχα και λαό. Αποβάλανε όμως τον κόουτς, η πουλημένη διατησία τον έστειλε κερκίδα – νταχάου κι έμεινα ακέφαλος. Τι μπαλίτσα να παίξω μετά; Το είχα το πρωτάθλημα, το γιουρομπέτ με είχε μονό αποδεκτό με απόδοση ένα είκοσι και πήγα κουβά, τι να πεις τώρα; Και κάτι παιχτάκια είχα, Σαράφη, Βαφειάδη. Τον Άρη τον είχα απ' τ' αριστερά, αλλά έγειρε πολύ λένε και δεν τον έπαιρνε να βγάλει σέντρα στη μεγάλη περιοχή, το προσβάλαμε το συμβόλαιο μετά, αλλά ήταν παίχτουρας, αριστερό που σκοτώνει, δικαιωμένος στη συνείδηση της εξέδρας.

(απόσπασμα από το κείμενο: Κουκουέ είσαι: η ιστορία του κόμματος – ποδοσφαιροποιημένη )