Ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει τους πρώτους σε σταυρούς από 16 εκλογικές περιφέρειες!

Αναδημοσίευση από το "το ποντίκι"

Στον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν αποφασισμένοι να αφήσουν εκτός ψηφοδελτίων όσους βουλευτές δεν ψήφισαν το 3ο Μνημόνιο στην Βουλή, ενώ συνυπολογίζοντας και την ίδρυση της Λαϊκής Ενότητας του Παναγιώτη Λαφαζάνη, ο Αλέξης Τσίπρας βλέπει 16 στελέχη του που «πρώτευσαν» σε σταυρούς στις εκλογικές τους περιφέρειες να μένουν εκτός, ενώ πολλοί είναι ακόμα που η συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια δεν θα πρέπει να θεωρείται σίγουρη.

Ο Σύριζα μεταλλάσσεται και αποσαρθρώνεται

Αυτό όμως δεν μπορεί να περιγραφεί και να βιωθεί σαν διάσπαση

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

του Ρούντι Ρινάλντι

Γίνεται λόγος για πιθανή διάσπαση ή για συντελεσθείσα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ. Η λέξη διάσπαση στο πολιτικό λεξιλόγιο και δη της αριστεράς δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς. Ο διασπαστής και η διάσπαση προξενούν κακό και η πράξη γίνεται μέσα από σκληρές αντιπαραθέσεις, που συνήθως δεν αφορούν πραγματικά ζητήματα της κοινωνίας αλλά διαμάχες κλειστές, ιδεολογικές, δογματικές ανάμεσα σε μηχανισμούς σχηματισμένους και σε ομάδες σχηματοποιημένες και αλληλομαχόμενες μετά μανίας. Ενίοτε οι διασπάσεις αφορούν ή εμφανίζονται σαν αντιπαράθεση δύο – τριών προσώπων για την εξουσία του κόμματος.

25 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ανεξαρτητοποιήθηκαν και έπονται και άλλοι...

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που αποχωρούν από την Κοινοβουλευτική του Ομάδα (αριστερή πλατφόρμα, Διαμαντόπουλος Βαγγέλης και Μακρή Ραχήλ) και συγκροτούν τον σχηματισμό «Λαϊκή Ενότητα» είναι:

Ο μόνος αρμόδιος ο ΛΑΟΣ - Δήλωση του Μανώλη Γλέζου

Δήλωση Μανώλη Γλέζου:

Η κυβέρνηση Μαξίμου αποφάσισε να οδηγήσει σε εσπευσμένες εκλογές; στις 20/9 αγνοώντας τον ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και δεν συγκάλεσε πλατιά σύσκεψη.

Ο στόχος είναι φανερός: Η υποταγή στους δανειστές και την ολιγαρχία.

Ύστερα από αυτό καλούνται όλοι οι ιδρυτές του ΣΥΡΙΖΑ και όλοι εκείνοι οι οποίοι δεν θέλουν την επανάληψη ενός νέου Λιβάνου σε ένα μέτωπο Αντίστασης, σε μια ενιαία λαϊκή αντιστασιακή συνεργασία για να αποτραπεί η αφαίμαξη του λαού μας και η καταστροφή της χώρας, για να κρίνει ο ΛΑΟΣ ο μόνος αρμόδιος, το μέλλον του.

20 Αυγούστου 2015

"Μέτωπό" της Αριστεράς ως πολιτικό έκφραστή του ΟΧΙ, προτείνουν στελέχη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διαφωνούντες του ΣΥΡΙΖΑ

των

Πάνος Δαμέλος- Μέλος ΑΝΤΑΡΣΥΑ Κορινθίας

Γεωργία Καλαρά- Πρώην μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κορινθίας

Δέσποινα Κουτσούμπα- Περιφερειακή Σϋμβουλος Αττικής- ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Σπύρος Μαρκέτος- Πανεπιστημιακός- ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Δημήτρης Μπελαντής- Δικηγόρος, Μέλος Κ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Φλώρα Νικολιδάκη- Περιφερειακή Σϋμβουλος Άττικής-Μέλος Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ

Μετά την ψήφιση του νέου μνημονίου από την κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την αριστερά και το κίνημα που αναπτύχθηκε όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στα Μνημόνια, πιστεύουμε ότι επείγει η συγκρότηση ενός νέου μετώπου δυνάμεων της αριστεράς, που θα μπορέσει να οργανώσει την πάλη του λαού για να καταργηθούν τα Μνημόνια και να φτάσει το «ΟΧΙ» μέχρι το τέλος. Στη βάση αυτής της ανάγκης, και της συζήτησης που έχει ήδη ανοίξει, θα θέλαμε να καταθέσουμε τις παρακάτω σκέψεις.

H AΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΤΣΙΠΡΑ

«Ο Αλέξης Τσίπρας με το διάγγελμα του εμφάνισε ένα άλλο μνημονιακό πρόσωπο σε πλήρη και ριζική αντίθεση με τις μέχρι τώρα δεσμεύσεις και τους αγώνες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η πρώτη και κύρια υπόσχεση του Αλέξη Τσίπρα ήταν η τήρηση , μαζί με τα παλιά μνημόνια και του νέου τρίτου μνημονίου της σκληρής λιτότητας και της σκληρής υποτέλειας της χώρας, το οποίο ο ίδιος συμφώνησε ερήμην του λαού και ερήμην του ΣΥΡΙΖΑ, των μελών και των στελεχών του.

Οι εκλογές εξπρές που αποφάσισε ο Αλέξης Τσίπρας γίνονται για να βάλει ταφόπετρα στο περήφανο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος. Για να βάλει ταφόπετρα στους αντιμνημονιακούς αγώνες και τις αντιμνημονιακές προσδοκίες του λαού. Οι εκλογές εξπρές γίνονται Αυγουστιάτικα όχι μόνο για να πεταχτούν στα σκουπίδια οι αντιμνημονιακές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για να ζητηθεί από τον ελληνικό λαό να βάλει θηλιά στο λαιμό του και να εγκρίνει ένα νέο μνημόνιο, ψηφίζοντας τις εξαγγελίες Τσίπρα ή τη ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ ή το ΠΟΤΑΜΙ που συνιστούν τα κόμματα της νέας μνημονιακής συναίνεσης.

Στρατούλης: Το όχι θα εκφραστεί μέσα από μεγάλο αντιμνημονιακό μέτωπο

Με εκλογές επέλεξε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ να επιλύσει την πολιτική μετεξέλιξη του κόμματος σε ένα καθαρά αρχηγικό αστικό πολιτικό μόρφωμα και όχι με έκτακτο “συνέδριο”. Όπως είχαμε γράψει ( Το συνέδριο - παγίδα του Τ. Κορωνάκη...) , η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ,“ως μαθητευόμενη μύστης της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας, με την πορεία προς ο συνέδριο αποσκοπεί στον εγκλωβισμό της εσωτερικής αντιπολίτευσης εντός των διαδικασιών εσωκομματικής διαπάλης, ώστε όταν θα βρεθεί “ξαφνικά” μπροστά στο προκατασκευασμένο συμβάν της προκήρυξης των εκλογών και να μην έχει τον χρόνο και το τρόπο μιας διακριτής και ανταγωνιστικής απεύθυνσης προς την κοινωνία, με όρους που ίδια επιλέγει και όχι με αυτούς που διαμορφώνουν τα ΜΜΕ και οι άλλοι κρατικοί και παρακρατικοί μηχανισμοί...”

Τα κόμματα της Αριστεράς δεν είναι κόμματα περιορισμένης ευθύνης

Αναδημοσίευση από το "RedNoteBook"

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Με τη στρατηγική της υπερχρέωσης να προδιαγράφει τα όρια της κρατικής πολιτικής και των όποιων ελιγμών εντός μνημονίου, με τη Βουλή να μετατρέπεται σε θυγατρική του Εurogroup υπό τον εκβιασμό του τέλους της ρευστότητας, και με κάθε έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας –από τις εκλογές ως το πρόσφατο δημοψήφισμα– να εξουδετερώνεται στο όνομα της εθνικής «έκτακτης ανάγκης», οι δημοκρατικές διαδικασίες σε ένα κόμμα της Αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, φαντάζουν απολύτως τριτεύουσας σημασίας. Πολύ περισσότερο που, ανεξαρτήτως προθέσεων, το ίδιο το κόμμα έχει προσχωρήσει de facto, από τα χρόνια κιόλας της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στο δόγμα «οι κυβερνήσεις είναι το παν, τα κόμματα δεν είναι (σχεδόν) τίποτα».

OΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ!

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ Η ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΑΠΕΙ ΣΕ ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ!

της Σύλλας Παπαγιαννοπούλου

Δεν θα ξοδέψω μία λέξη για να υπερασπιστώ την ανάγκη ενότητας του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί που αποφάσισαν να υπερβούν τις αποφάσεις του ιδρυτικού Συνεδρίου του, που και εγώ ψήφισα, αναλαμβάνουν το κόστος των αποχωρήσεων και της διάσπασης.

Δεν θα συγκρουστώ με συντρόφους μου παλαιότερους και νεότερους. Δεν θα επιχειρηματολογήσω για τα αυτονόητα για την αριστερά. Δεν θα επιτρέψω με την παραμονή μου στο ΣΥΡΙΖΑ τη διαστρέβλωση της αλήθειας, την υιοθέτηση πρακτικών και επιχειρημάτων από την φαρέτρα του νεοφιλελευθερισμού, αλλά ούτε και την τρομολαγνεία που τώρα προέρχεται από την ηγεσία του. Δεν θα ανεχτώ τον κανιβαλισμό συντρόφων που αποφάσισαν να υπερασπιστούν όσα πρεσβεύαμε ως την λυτρωτική νίκη του ΟΧΙ και την ανακόλουθη πλήρη παράδοσή μας στις απαιτήσεις των δανειστών. Δεν αναλογεί σε όλα τα χρόνια της στράτευσής μου ούτε ένα δάκρυ απόγνωσης, ούτε ένας άνεργος, ούτε ένα λουκέτο, ούτε ένας φυγάς από τον τόπο του, ούτε μία αυτοκτονία. Δεν θα συνεργήσω στην προσβολή των αξιών, των ιδεών και της τιμής της αριστεράς και των αγώνων της που πότισαν με αίμα τούτο τον τόπο με όλα τα παραπάνω, παραμένοντας στο ΣΥΡΙΖΑ ή στο όνομα της ενότητάς του. Γιατί σίγουρα όσα ακολουθούν την υπογραφή του μνημονίου δεν θα βαραίνουν πια τις αδιέξοδες και καταστροφικές εμμονές της νεοφιλελεύθερης Ευρωζώνης, αλλά την Κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ. Η προσωπική και συλλογική προσπάθεια επικεντρωνόταν πάντα και στο διηνεκές στην υπεράσπιση των ιδεών και των οραμάτων της Αριστεράς.

για την έκδοση και ανανέωση των βιβλιαρίων Πρόνοιας και όχι μόνο...

Από το "Κοινωνικό Φαρμακείο Βύρωνα"

ΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟΡΟΙ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΙ ΖΗΤΑΝΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΑΣ!

ΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ!

Ζητάμε όσοι είναι κάτοχοι βιβλιαρίων Πρόνοιας, είτε είναι σε ισχύ ή έχει υποβληθεί αίτηση ανανέωσης του ή έγινε αίτηση για έκδοση βιβλιαρίου για πρώτη φορά, να υπογράψετε αυτή την διαμαρτυρία - καταγγελία. Η κατάσταση έχει καταστεί ανυπόφορη.

Το έγγραφο θα απευθυνθεί στα αρμόδια υπουργεία.

Αν δεν ενωθεί η φωνή όλων όσων έχουν δικαιώματα στην Πρόνοια και αν δεν υπάρξει αγώνας ενωμένος ΜΗ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΩΤΗΡΑ! H κατάσταση θα χειροτερεύει. Πάρτε τα δικαιώματά σας στα χέρια σας!

Ζητάμε την αλληλεγγύη όλων. Θα θέλαμε να υπογράψουν την Διαμαρτυρία- Καταγγελία και όσοι πολίτες στέκονται αλληλέγγυοι, δίπλα στον αγώνα των άνεργων και άπορων ανασφάλιστων, οι οποίοι διεκδικούν τα στοιχειώδη δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα τους στο τομέα της Πρόνοιας. «Ένας για όλους και όλοι για έναν»

Καλούμε όλα τα ΚΙΦ να δώσουν το παρόν στην μάχη αυτή. Να καταγγείλουν την πολιτική στον τομέα της Πρόνοιας και τους δημάρχους Αθήνας και Καλλιθέας, ως όργανα των αντιλαϊκών πολιτικών και των μνημονίων.

Η ζωή μας κύκλους κάνει: τέλος εποχής και αρχή μιας νέας

Είναι σαφές ότι η ευρύτερη δυνατή ενότητα αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων είναι ανάγκη για μια αριστερά που θα πρέπει να διεκδικήσει εκ νέου την εξουσία για να αποτελέσει την επιζητούμενη διέξοδο από την ομίχλη των μνημονίων. Ωστόσο ένας τέτοιος στόχος δεν μπορεί να υπηρετηθεί με τις χθεσινές μεθόδους.

Αναδημοσίευση από το “Press Publica”

της Δέσποινας Σπανούδη

Το 3ο μνημόνιο είναι εδώ. Και σιγά αλλά σταθερά ο πρωθυπουργός, οι υπουργοί και υποστηρικτές της κυβέρνησης, επιχειρούν να βρουν θετικά σημεία αναπαράγοντας τα κυβερνητικά non paper που πέφτουν βροχή. Ωστόσο η βασική επιχειρηματολογία είναι ίδια από την αρχή: «εφόσον το μνημόνιο διαπιστώσαμε και εμείς ότι είναι μονόδρομος, καλύτερα να το διαχειριστούμε εμείς, παρά οι άλλοι». Και προκειμένου να υπάρχει μια ρωγμή εξόδου, πετάμε την μπάλα και κατά την Ευρώπη ότι και αν σημαίνει αυτό. Δεν είναι σαφές βέβαια, αν η περιβόητη αλλαγή των συνθηκών, αναμένουμε να προέλθει από κινητοποιήσεις των λαών κατά της λιτότητας – συνεπώς ενάντια στην ωμή νεοφιλελεύθερη πολιτική που θα εφαρμόζει η κυβέρνηση- ή αν θα προέλθει από τα αδιέξοδα των τραπεζιτών και των αγορών που – ελπίζουν ότι- θα αναγκαστούν να χαλαρώσουν τα λουριά και να αναζητήσουν εναλλακτικούς πολιτικούς εκφραστές με πιο μετριοπαθές προφίλ.

Η ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης και ο εξευτελισμός της δημοκρατίας

Η δραματική απομείωση της εθνικής κυριαρχίας συμβαδίζει πλήρως με τον εξευτελισμό της δημοκρατίας που επέφερε η νέα συμφωνία. Είναι αδιανόητο ότι μια κυβέρνηση της Αριστεράς πρωτοστάτησε σε αυτήν την εξέλιξη, πόσο μάλλον ο ισχυρισμός ότι η κυβέρνηση μπορεί να διαχειριστεί τη νέα αυτή κατάσταση προς όφελος του λαού. Μετά τις εξελίξεις αυτές αναδύεται με επιτακτικό τρόπο η εθνική και κοινωνική ανάγκη, το «Όχι» στο δημοψήφισμα και στο Κοινοβούλιο να βρουν πολιτική έκφραση.

του Kώστα Λαπαβίτσα

Η νέα δανειακή σύμβαση που υπερψήφισε η Βουλή στις 14 Αυγούστου 2015 μπορεί να χαρακτηριστεί αποικιοκρατική για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω. Αντίστοιχο είναι και το μνημόνιο που τη συνοδεύει, το οποίο και θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο.

Το νομοσχέδιο της 14ης Αυγούστου συνολικά απαρτίζεται από τα προαπαιτούμενα της συμφωνίας, τη νέα δανειακή σύμβαση και το συνοδευτικό μνημόνιο. Πρόκειται για ένα κείμενο 354 πυκνογραμμένων σελίδων, οι πρώτες 270 σελίδες του οποίου – τα προαπαιτούμενα – αποτελούν μια σειρά λεπτομερών νομοθετικών παρεμβάσεων που αφορούν ένα τεράστιο φάσμα επαγγελματικών κλάδων και οικονομικών δραστηριοτήτων και στρατηγικής σημασίας όπως: φυσικό αέριο, ηλεκτρισμός, αρτοποιοί, φαρμακοποιοί, οδηγοί φορτηγών αυτοκινήτων, συμβολαιογράφοι, κ.α. Η δανειακή σύμβαση καταλαμβάνει τις επόμενες 28 σελίδες και εμπεριέχει - όπως και οι προηγούμενες - καίρια νομικά και άλλα εθνικής κυριαρχίας θέματα. Τέλος, το νέο μνημόνιο που συνοδεύει τη δανειακή σύμβαση θέτει το πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της χώρας για τα επόμενα χρόνια σε 56 σελίδες.

Το χρήμα στον καπιταλισμό ή το καπιταλιστικό χρήμα;

Πίσω από το δίλημμα "δραχμή ή ευρώ" με τους όρους που τίθεται στην πολιτική σκηνή, αποκρύπτεται στην πραγματικότητα ένα άλλο ερώτημα που αγγίζει όλο και περισσότερο ευρύτερες λαϊκές μάζες και αφορά την ίδια την λειτουργία του χρήματος. Η βίαιη επέκταση της κεφαλαιακής σχέσης την εποχή των μνημονίων δεν αφορά μόνον στις εργασιακές σχέσεις, αλλά αγγίζει και τον συσσωρευμένο πλούτο των μικρομεσαίων στρωμάτων αλλά και του κράτους. Αυτός ο πλούτος θα πρέπει να ενταχθεί στην κεφαλαιακή σχέση (στην κυκλοφορία του χρήματος). Μια πρώτη γεύση αυτής της κεφαλαιακής επέκτασης έλαβε η ελληνική κοινωνία με χρηματιστηριακή φούσκα την πρώτη εποχή της επιβολής του νεοφιλελευθερισμού στη χώρα μας.

Σήμερα έχει αρχίζει να αναπτύσσεται ένας ευρύτερος προβληματισμός αν είναι δυνατόν να υπάρξει ένα άλλο παράλληλο σύστημα χρηματικών συναλλαγών έξω από το τραπεζικό, ένα άλλο τραπεζικό σύστημα αποδεσμευμένο από το παγκόσμια χρηματοπιστωτικό σύστημα και πολλά παρόμοια που αφορούν στην λειτουργία του χρήματος, θέματα που ήταν και παραμένουν περιθωριακά στον προβληματισμό αλλά και στις πρακτικές της παραδοσιακής Αριστεράς.Ξεκινώντας την δημοσίευση μιας σειρά κειμένων για αυτά τα θέματα, δημοσιεύουμε ως πρώτο κείμενο το παρακάτω:

Το χρήμα στον καπιταλισμό ή το καπιταλιστικό χρήμα;

Αναδημοσίευση από τις "Θέσεις", Τεύχος 97, περίοδος: Οκτώβριος - Δεκέμβριος 2006

των Dick Bryan και Michael Rafferty

μετάφραση Χρήστος Βαλλιάνος

«Ο πλούτος των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχεί ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής εμφανίζεται ως ένας τεράστιος σωρός εμπορευμάτων…»1

Από την πρώτη μόλις πρόταση του Κεφαλαίου του Μαρξ γνωρίζουμε ότι ο καπιταλισμός χαρακτηρίζεται από δύο ουσιώδη γνωρίσματα: το εμπόρευμα και το ανταγωνιστικό κίνητρο για συσσώρευση. Όπως έδειξε η ανάλυση και των δύο, πολύ συχνά το χρήμα περιγράφεται ως η απλή θεραπαινίδα τους: ως το λάδι που λιπαίνει την ανταλλαγή εμπορευμάτων και διευκολύνει τη συσσώρευση, χωρίς να έχει κάποιο κεντρικό ρόλο. Όταν λοιπόν το χρήμα τραβιέται τόσο γρήγορα στο παρασκήνιο, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του μαρξισμού διολίσθησε στην περιγραφή μιας «πραγματικής» οικονομίας αγαθών και υπηρεσιών, ταξικών σχέσεων και αξίας, σε αντιπαράθεση με έναν νομισματικό κόσμο αναπαράστασης (και στρεβλής παράστασης).

Η πρόσφατη αναβίωση του ενδιαφέροντος για το χρήμα και τις χρηματοπιστωτικές σχέσεις είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη, καθώς η νέα εξέχουσα θέση της χρηματοοικονομικής σφαίρας σε παγκόσμια κλίμακα υποχρέωσε τους μαρξιστές να επανέλθουν σε μερικά βασικά ερωτήματα σχετικά με τη φύση του χρήματος στον καπιταλισμό. Το έργο του Κώστα Λαπαβίτσα αποτέλεσε μια σημαντική συμβολή, τόσο για την πρόσφατη αποσαφήνιση της μαρξικής θεωρίας σχετικά με το εμπορευματικό χρήμα και την πίστη,2 όσο και για τις παρεμβάσεις σχετικά με τη σημερινή ισχύ των μαρξιστικών αναλύσεων του χρήματος.3

Λίγοι είναι οι μαρξιστές, και ασφαλώς ανάμεσά τους δεν είναι ο Λαπαβίτσας, που θα ήθελαν να υιοθετήσουν την προαναφερθείσα θέση, όπως διατυπώθηκε προηγουμένως: το χρήμα δεν έχει σημασία στην καπιταλιστική οικονομία. Ωστόσο, το παρόν άρθρο θέτει και ένα περαιτέρω ερώτημα: ποιο είναι το χαρακτηριστικά καπιταλιστικό στοιχείο στο χρήμα στον καπιταλισμό – κατά ποιο τρόπο διαφέρει το καπιταλιστικό χρήμα από το μη καπιταλιστικό χρήμα και πώς το ίδιο το χρήμα στον καπιταλισμό αντανακλά τη διπλή διάσταση του εμπορεύματος και της συσσώρευσης; Το ερώτημα αυτό ως επί το πλείστον, και στις περισσότερες αναλύσεις, δεν τίθεται. Το χρήμα μπορεί να παίζει διάφορους ρόλους στο πλαίσιο του καπιταλισμού, όμως το ίδιο δεν είναι ειδικά καπιταλιστικό.

Δήλωση M. Γλέζου : "Να μην αποτελέσει η Αριστερά μια εφταμηνίτικη παρένθεση"

Δήλωση M. Γλέζου:

Η αλλοπρόσαλλη και παραπαίουσα στρατηγική της Κυβέρνησης Μαξίμου, έχει δημιουργήσει τραγικές καταστάσεις στην ιδεολογική και πολιτική συνείδηση των αγωνιστών.

Ενώ κανένας δεν συμφωνεί με το τρίτο μνημόνιο που δένει και υποδουλώνει χειροπόδαρα το Λαό μας για δεκαετίες ολόκληρες, με τα ψευτοδιλήμματα απελπισίας και τρομολαγνείας που δημιουργεί, βασανίζει τους αγωνιστές, που δεν θέλουν να αποτελέσει η Αριστερά μια εφταμηνίτικη παρένθεση.

Συνέλθετε επιτέλους συναγωνιστές κι σύντροφοι της ηγεσίας του Ενιαίου Κόμματος.

Αλέξη Τσίπρα, σε πήραν χαμπάρι όλοι

Αναδημοσίευση από το "πιτσιρίκος"

Αίσθηση έχει προκαλέσει η κίνηση του επικεφαλής των Podemos, Πάμπλο Ιγκλέσιας, να αφαιρέσει από τον λογαριασμό του στο Twitter την κοινή του φωτογραφία με τον Αλέξη Τσίπρα και το σύνθημα «Η Ελπίδα Έρχεται», ενώ υπάρχουν πληροφορίες πως τις επόμενες ημέρες θα τον κάνει unfollow.

Είναι προφανές πως, ενόψει των ισπανικών εκλογών, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν θέλει να έχει καμία σχέση με τον απατεώνα Αλέξη Τσίπρα, γιατί οι Ισπανοί ψηφοφόροι θα σκεφτούν πως είναι κι αυτός απατεώνας και θα του γυρίσουν την πλάτη.

Βέβαια, ο Νίκος Παππάς δήλωσε πως ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν άντεξε τη μεγάλη επιτυχία του Αλέξη Τσίπρα να υπογράψει νέο Μνημόνιο, και ζηλεύει τον πρωθυπουργό μας, αφού αυτός δεν θα καταφέρει να φέρει Μνημόνιο στην Ισπανία, αν εκλεγεί πρωθυπουργός.

Η κυβερνητική εκπρόσωπος Όλγα Γεροβασίλη δήλωσε πως ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δεν αντέχει τη σύγκριση με τον Αλέξη Τσίπρα, γιατί ο Αλέξης είναι γκόμενος και ο Πάμπλο αναρχοάπλυτος.

Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο

Αναδημοσίευση από "RedNotebook.gr"

του Γιώργου Νικολαΐδη

Έχει γίνει πλέον φανερό πως η παρούσα κυβέρνηση, παρά τις όποιες εμμονές της να αυτοπροσδιορίζεται επικοινωνιακά ως «κυβέρνηση της Aριστεράς», έχει δώσει γη και ύδωρ στο διευθυντήριο των Βρυξελλών υιοθετώντας την πλέον νεοφιλελεύθερη αντιλαϊκή πολιτική ολομέτωπης επίθεσης στο λαό και στην κοινωνία. Το θηριώδες Μνημόνιο Τσίπρα που ψηφίστηκε παραμονές Δεκαπενταύγουστου με διαδικασίες εξπρές από τη βουλή (και με τις τροπολογίες-κερασάκι που προστέθηκαν στο «και πέντε») αποτελεί το επιστέγασμα μιας διαδικασίας σταδιακής προσχώρησης του κυβερνητικού επιτελείου στο «άλλο στρατόπεδο» των «εχθρών του λαού», μιας διαδικασίας της οποίας η αφετηρία και τα σημαντικά ορόσημα μπορεί να προσδιορίζονται σε διαφορετικά χρονικά σημεία από τον καθένα, αλλά το τέλος της σίγουρα έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της 14ης Αυγούστου του 2015.

ΣΥΡΙΖΑ: Κραυγές και ψίθυροι

Αναδημοσίευση από το "alterthess"

του Χρήστου Λάσκου

Όντας ένας από τους 19, που στις 13 Αυγούστου υπέγραψα την δήλωση[*] μελών της ΚΕ αναφορικά με τη «Συμφωνία», πρέπει να πω πως αισθάνομαι πραγματικά ανακουφισμένος μετά από το σημερινό ρεπορτάζ της «Αυγής», κατά το οποίο, «σύμφωνα με πληροφορίες ήταν «αυθόρμητη κίνηση» […], [ενώ, κ]υβερνητικές πηγές σχολίαζαν στην «Αυγή», ότι δεν την θεωρούν, βάσει του περιεχομένου της, «αντικομματική ενέργεια»». Μετά από την ευχάριστη αυτή εξέλιξη, λοιπόν, θέλω να βοηθήσω λίγο τη συζήτησή μας διατυπώνοντας μερικά μικρά σχόλια και επικαλούμενος την ανάγκη στοιχειώδους ορθολογικότητας. Θέλω να πω περιμένω λογικές –όχι αριστερές ή δεξιές- απαντήσεις: και παρακαλώ, ας μην μπούμε τώρα σε επιστημολογικές παρατηρήσεις περί «της φύσεως της λογικής», της δεδομένης μεροληπτικότητάς της κτό.

Η υγιής αντίδραση των πολιτών στην ψήφιση του νέου Μνημονίου

Αναδημοσίευση από το "πιτσιρίκος"

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πέρασε το τρίτο Μνημόνιο τον Δεκαπενταύγουστο μέσα στα άγρια χαράματα. Δηλαδή, σαν τους κλέφτες.

Τώρα, πάλι σαν τους κλέφτες, σχεδιάζουν εκλογές, ώστε οι πολίτες να ψηφίσουν πριν νιώσουν στο πετσί τους τα νέα μνημονιακά μέτρα.

Αν η κυβέρνηση έχει την εντύπωση πως οι πολίτες είναι ικανοποιημένοι με το νέο Μνημόνιο -και πως στην ικανοποίησή τους οφείλεται το γεγονός πως υπήρχαν ελάχιστοι διαδηλωτές έξω από τη Βουλή- την περιμένει μια πολύ μεγάλη έκπληξη.

Οι πολίτες θεωρούν αυτή την κυβέρνηση τελειωμένη.

Μπορεί ο Τσίπρας με τον Παππά, τον Βούτση, τον Σταθάκη, τον Τσακαλώτο και τον Φίλη να την έχουν δει κυβέρνηση με πυγμή αλλά οι πολίτες τους θεωρούν ήδη παρελθόν.

Όπως θεωρούν παρελθόν τα αντίστοιχα λαμόγια της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Για ένα κοινό μεταβατικό πρόγραμμα των αντιμνημονιακών δυνάμεων

Αναδημοσίευση από το "RProject"

του Ηλία Ιωακείμογλου

Χάρη σε όσα έγιναν στη διάρκεια της εβδομάδας του δημοψηφίσματος, η ταξική συνείδηση των υποτελών κοινωνικών τάξεων έχει ανέβει πολύ υψηλότερα από τα χρόνια των μνημονίων 1 και 2.

Αυτή η συ­νει­δη­το­ποί­η­ση συ­νέ­νω­σε τις υπο­τε­λείς κοι­νω­νι­κές τά­ξεις σε ένα πρό­πλα­σμα κοι­νω­νι­κού μπλοκ εξου­σί­ας της ερ­γα­σί­ας που είναι αδια­νό­η­το ότι θα μπο­ρού­σε να εκ­προ­σω­πη­θεί από την ηγε­τι­κή ομάδα του ΣYΡΙ­ΖA. Επεί­γει τώρα, λοι­πόν, να συ­στή­σου­με τον νέο πο­λι­τι­κό φορέα που θα εκ­προ­σω­πή­σει αυτό το κοι­νω­νι­κό μπλοκ δυ­νά­με­ων, να συ­γκρο­τή­σου­με τώρα πραγ­μα­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις βάσης χτι­σμέ­νες με κρι­τή­ριο τα­ξι­κό, σο­βα­ρό­τη­τα, συ­νέ­πεια και αγω­νι­στι­κό­τη­τα, για να προ­σφέ­ρου­με πο­λι­τι­κή και ορ­γα­νω­τι­κή ισχύ στο αντι­μνη­μο­νια­κό μπλοκ κοι­νω­νι­κών δυ­νά­με­ων που ποτέ δεν ήταν τόσο αξιό­μα­χο όσο σή­με­ρα.[1]

Αυτό όμως απαι­τεί ένα πο­λι­τι­κό σχέ­διο απο­δε­κτό από τις δυ­νά­μεις που είναι κα­ταρ­χάς δια­θέ­σι­μες να συμ­με­τά­σχουν σε ένα τέ­τοιο εγ­χεί­ρη­μα - απαι­τεί ένα κοινό πρό­γραμ­μα.

Το τέλος του ιστορικού ΣΥΡΙΖΑ: πέντε καταρρεύσεις μέσα σε μια νύχτα

Αναδημοσίευση από το "RProject"

Του Δημήτρη Μπελαντή

Η ψηφοφορία στη Βουλή για το Τρίτο Μνημόνιο αποτελεί μεγάλη ιστορική καμπή για την ελληνική και τη διεθνή Αριστερά. Η 14η Αυγούστου 2015 είναι μια ημερομηνία συναφής με ό,τι υπήρξε η 4η Αυγούστου 1914 για το τέλος της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (η ψήφιση των πολεμικών δαπανών στο Ράιχσταγκ) - το τέλος της ιστορικής της περιόδου.

Πρό­κει­ται για ένα «τέλος επο­χής». Με πολ­λα­πλή έν­νοια, μά­λι­στα, καθώς δια­κρί­νου­με πε­ρί­που πέντε τέλη και κα­ταρ­ρεύ­σεις στο πα­κέ­το της μιας.

Κάτι πιο σημαντικό από τα μνημόνια...

Που πάνε τα παλικάρια;

Ο ομαδάρχης Ν.Βούτσης μαζεύει τα πρωτοπαλίκαρα της προεδρικής φρουράς για να αποχωρήσουν από την αίθουσα της συνεδρίασης της βουλής....

Ζωή Κωνσταντοπούλου στη Βουλή (13-8-2015)

Ο κυβερνητικός φεμινισμός στο πλευρό της Ντέλια...

Μετά την παρακάτω κυβερνητική ανακοίνωση και είμαστε σίγουροι ότι θα εκδοθεί εντός της ημέρας και κάποια ανάλογη και για την πρόεδρο της βουλής που τον τελευταίο καιρό έχει πέσει θύμα πολλαπλών επιθέσεων, όπως για παράδειγμα η σημερινή (κλικ στην διπλανή εικόνα):

Προς: Διευθυντή και συντακτική ομάδα Εφημερίδας Συντακτών

Mε μεγάλη έκπληξη και δυσαρέσκεια διαβάσαμε στην Εφημερίδα των Συντακτών άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 2 Αυγούστου με τίτλο «Ακατονόμαστα όργια στο «Χίλτον» με την Ντέλια», το οποίο επιτίθεται σεξιστικά στην εκπρόσωπο του ΔΝΤ Ντέλια Βελκουλέσκου. Ο σεξισμός, βέβαια, κρύβεται πίσω από την επίφαση του χιούμορ, όπως συμβαίνει πολύ συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν παύει όμως να μειώνει μια γυναίκα στη βάση της σεξουαλικότητάς της, χωρίς πολιτικά επιχειρήματα. Με φράσεις όπως «Η Ντέλια ήταν κ@υλωμένη για περικοπές και πήγαινε πάνω-κάτω στο σαλόνι του ξενοδοχείου περιμένοντας το ραντεβού πολυτελείας, 400 δισεκατομμυρίων ευρώ» και «Οι φωνές που έβγαιναν από το δωμάτιο προέρχονταν από την ελληνική πλευρά που ούρλιαζε για τα μέτρα της σαδιστικής κυρίας του ΔΝΤ και οι άλλοι τρεις ήταν απλώς ματάκηδες των όσων διαδραματίζονταν», ο συντάκτης παραπέμπει στη σεξουαλική πράξη σαν να είναι το σεξ και όχι η πολιτική αυτό που ωθεί την κα. Βελκουλέσκου κατά τις διαπραγματεύσεις.

μεγαλώνει ο αριθμός των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα ψηφήσει το νέο μνημόνιο...

(απόσπασμα από την χθεσινή συνεδρίαση των Προέδρων της Βουλής)

Η χθεσινή τηλεοπτική αναμετάδοση από το κανάλι της βουλής της συνεδρίασης των προέδρων της βουλής αποκάλυψε και στον πιο δύσπιστο ότι τα μνημόνια πάνε πακέτο με την κατάργηση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. ΟΙ θλιβεροί και άθλιοι οι "φίλοι" του Φίλη, δειλοί και φοβισμένοι, καταφεύγουν στα ψέματα και στον αυριανισμό.

Επιστρατεύουμε και "Μουρούτηδες" τώρα σύντροφοι;

Αναδημοσίευση από το "brigada.gr"

του Σταύρου Βασιλειάδη

Τα μνημόνια περνάνε με καταστολή και παραπληροφόρηση. Αυτή είναι η πραγματικότητα και ήταν γνωστή σε κάθε αριστερό και αριστερή κατά την περίοδο της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Δεν υπήρξε πορεία ή κινητοποίηση στην οποία δεν φάγαμε ξύλο και δακρυγόνα, και δεν υπήρξε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που να μην στοχοποιήθηκε απο τα συστημικά ΜΜΕ. Ξέραμε πως αυτή η πρακτική ήταν αποτέλεσμα της έλλειψης επιχειρημάτων και σκοπός της ήταν ο αποπροσανατολισμός του κόσμου απο την πραγματικότητα και τα σκληρά μέτρα που περνούσαν "νύχτα" με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Όλοι ενωμένοι τότε, σαν μια γροθιά, καταγγείλαμε συγκεκριμένα πρόσωπα που είχαν αναλάβει αυτή τη δουλειά και κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να δείξουμε σε όλο τον κόσμο πως η λάσπη και η στοχοποίηση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν τίποτα άλλο απο σκληρή, ανήθικη, και ξεδιάντροπη προπαγάνδα. 

Έτοιμο το Μνημόνιο!

Αναδημοσίευση από το "πιτσιρίκος"

Ενώ οι Έλληνες κωλοβαράνε στις παραλίες, η κυβέρνηση κατάφερε να φτάσει σε συμφωνία με τους δανειστές. Μια δυο λεπτομέρειες που απομένουν δεν αποτελούν πρόβλημα και δεν μπορούν να σταθούν εμπόδιο στον νέο θρίαμβο της Ελλάδας.

Η συμφωνία αποδεικνύει πως δεν χρειάζεται να δουλεύουμε όλοι οι Έλληνες για να μεγαλουργήσει η χώρα, αφού αρκεί να δουλεύουν ο Τσακαλώτος με τον Σταθάκη και εμείς οι υπόλοιποι να κάνουμε βουτιές, για να επιβεβαιωθεί η εμβληματική φράση του Λένιν «Όλοι σε αγαπάνε όταν είναι έτοιμοι να χύσουν», η οποία αποδίδεται, λανθασμένα, στην Μαντόνα.

Ανοιχτή επιστολή προς τον Γιάνη Βαρουφάκη: Το σχέδιο Β λέγεται δημοκρατία

Αναδημοσίευση από το "Ελληνική επιτροπή ενάντια στο χρέος"

των Thomas Coutrot (οικονομολόγος, επιστημονική επιτροπή Attac Γαλλίας) 
και  Bruno Théret (οικονομολόγος, διευθυντής ερευνών, Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών - CNRS)

Μετάφραση: Θάνος Κονταργύρης

Αγαπητέ Γιάνη Βαρουφάκη,

Επί πέντε μήνες ήσασταν η ζωντανή έκφραση των ελπίδων πολλών ευρωπαίων πολιτών. Προσφέρατε έναν αέρα διανοητικής ειλικρίνειας και αυστηρότητας στον κύκλο των γκρίζων ανθρώπων του Eurogroup. Προσπαθήσατε με πείσμα να τηρήσετε τον λόγο σας απέναντι στους έλληνες ψηφοφόρους: να βάλετε τέλος στην λιτότητα παραμένοντας στο ευρώ. Αλλά τέλη Ιουνίου τα ζόμπι του Eurogroup και του Συμβουλίου, ενισχυμένα από την απομόνωση της Ελλάδας και ασθενή κινήματα αλληλεγγύης στην Ευρώπη, σας έστειλαν ένα τελεσίγραφο: υποκύψτε η εγκαταλείψτε το ευρώ.

Η νίκη του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα της 5 Ιουλίου ενίσχυσε την νομιμοποίηση της άρνησης σας των απαιτήσεων των δανειστών. Στις 13 Ιουλίου γνωστοποιήσατε (1) την πρόταση που κάνατε στον Αλέξη Τσίπρα την νύχτα του δημοψηφίσματος, « ένα τρίπτυχο δράσεων» για την αποφυγή της υποταγής: «έκδοση IOUs» (αναγνωρίσεων οφειλής σε ευρώ ήτοι ένα συμπληρωματικό νόμισμα που θα βασίζεται σε μελλοντικά φορολογικά έσοδα), «ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων» που κατέχει η ΕΚΤ από το 2012 για την μείωση του χρέους και την «την θέση υπό έλεγχο της Τράπεζα της Ελλάδος που ελέγχεται από την ΕΚΤ.» Αλλά ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε το σχέδιο αυτό και δέχθηκε την παραίτηση σας.

« - Έχω μια απάντηση. - Έχεις μια ερώτηση; »

Αναδημοσίευση από το "alterthess"

Του Χρήστου Λάσκου

Σουρεαλισμός και Αριστερή Διακυβέρνηση.

Μια βδομάδα μετά από την σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ένας πρώτος σχολιασμός, λιγότερο εν θερμώ, είναι πια δυνατόν να γίνει. Αν και οι διαρροές (sic) περί «επισπεύσεως των εκλογών» από τη μια μεριά, μαζί με τις περιοδείες ντε φάκτο κόμματος από μια άλλη μεριά, κάνουν την κατάσταση εξαιρετικά ρευστή και ανισόρροπη θα πρέπει να συντηρηθεί μια οδός προβληματισμού και διαλόγου, νομίζω. Ίσως έτσι κάτι να προκύψει στο τέλος, που να είναι καλύτερο από τα ως εδώ διαμειφθέντα.

Είναι γνωστό, πλέον, και η ΚΕ έδωσε την πιο χρονοβόρα δυνατότητα για να επιβεβαιωθεί αυτή η γνώση, πως η πλευρά της κυβέρνησης θεωρεί πως η συμφωνία της 12ης Ιουλίου ήταν, δεδομένων των συνθηκών, ό,τι καλύτερο μπορούσαμε να περιμένουμε και, συνεπώς, αυτό που απομένει είναι να βρεθούν οι τρόποι έτσι ώστε να εφαρμοστεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, από κοινωνική και οικονομική άποψη. Αν και προϊόν εκβιασμού, αφήνει δυνατότητες θετικών παρεμβάσεων και, σε συνδυασμό με αυτά που μπορεί η κυβέρνηση να κάνει σε περιοχές που δεν εμπίπτουν στη συμφωνία, η άσκηση προοδευτικής πολιτικής όχι μόνο δεν εμποδίζεται, αλλά και δοκιμάζει στην πραγματικότητα τις ικανότητες και τη βούληση «όλων μας».

Έτσι, λοιπόν, το βασικό είναι «να μην πέσει η κυβέρνηση» -όλα τα άλλα είναι ανοιχτά.

Η Δημοκρατία και το δόγμα της ανεξάρτητης Κεντρικής Τράπεζας

Αναδημοσίευση από το "Κάναμε το πρώτο βήμα – πάμε για το δεύτερο".

του Δημήτρη Βουζουναρά

Το όλο οικοδόμημα του ευρώ βασίζεται σε μια κωδικοποιημένη θέση που έχει καταστεί δεσμευτική με την Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία η Κεντρική Τράπεζα, η οποία κατέχει την απόλυτη κυριαρχία στις νομισματικές πολιτικές, δεν δύναται ούτε καν να λάβει συμβουλές από μεμονωμένα κράτη μέλη της ΟΝΕ ή ακόμα και από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα.

Έχει επανειλημμένως λεχθεί ότι μια τέτοια επιλογή είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα της χώρας μας τόσο γιατί αποτελεί μεταβίβαση της κυριαρχίας του κράτους και όχι μόνον περιορισμό της ιδίας αλλά και επειδή το Σύνταγμα ορίζει ότι η Πολιτεία θα πρέπει να παρακολουθεί, να συντονίζει και να ρυθμίζει το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Είναι προφανές ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν είναι ο ελεγχόμενος, αντίθετα, ο ρόλος του είναι αυτός του ανεξάρτητου ελεγκτή, ενώ τα κράτη δεν διαθέτουν ετούτη την εξουσία.

Δεν θα ήθελα να παραμείνω σε θέματα συνταγματικού δικαίου, ούτε να μπω σε θέματα οικονομικής ανάλυσης, των υπέρ και των κατά που μπορεί να αποφέρει η απώλεια της εθνικής νομισματικής κυριαρχίας. Επιθυμώ να εξετάσω εδώ, από πολιτική άποψη τους λόγους για τους οποίους αρκετοί Ευρωπαίοι πολίτες αποδέχονται ή στηρίζουν την επιλογή της ανεξαρτησίας της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζα.

Λούφα και Χρυσή Αυγή

Αντίθετα από όσα προέβλεπαν ορισμένοι «αναλυτές», ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή θα έσπευδε να εκμεταλλευτεί την πολιτική συγκυρία προκειμένου να καβαλήσει το αντιμνημονιακό κύμα των νέων «αγανακτισμένων», η οργάνωση διατηρεί εξαιρετικά χαμηλούς τόνους, εμφανίζεται ως αμιγώς «κοινοβουλευτικό» μόρφωμα και αποφεύγει τις τόσο γνωστές προκλήσεις της μέσα και έξω από τη Βουλή.

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του "ΙΟΥ"

Στο περιθώριο των σημαντικών πολιτικών εξελίξεων ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση της δίκης για την υπόθεση της Χρυσής Αυγής. Το δικαστήριο του Κορυδαλλού έχει ήδη συνεδριάσει 14 φορές, αλλά ακόμα δεν έχει μπει στην ουσία της υπόθεσης, κάτι που αναμένεται να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο, με την επανέναρξη της διαδικασίας.

Σε όλο αυτό το διάστημα η Χρυσή Αυγή έχει κυριολεκτικά εξαφανιστεί. Δεν αναφερόμαστε μόνο στη φυσική απουσία των ηγετικών στελεχών της οργάνωσης από το δικαστήριο, αλλά στην παντελή έλλειψη της όποιας δημόσιας πρωτοβουλίας της «τρίτης πολιτικής δύναμης της χώρας». Η δράση της περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους κάποιων γραφείων και σε εικονικές εξορμήσεις διανομής των εντύπων της.

Μια ένδειξη για την πραγματική συρρίκνωση του πολιτικού της ακροατηρίου είναι η διαρκής υποχώρηση των πωλήσεων της εβδομαδιαίας «μετωπικής» εφημερίδας της οργάνωσης. Σύμφωνα με τα στοιχεία του πρακτορείου «Ευρώπη», η εφημερίδα «Εμπρός» που πούλησε στο πρώτο της φύλλο 7.500 αντίτυπα και είχε κυκλοφορία το 2013 σταθερά πάνω από 4.000 και το 2014 πάνω από 3.000, τώρα πλέον περιορίζεται σε 1.900 φύλλα.

Το ευρώ "διπλό νόμισμα" και ο ΣΥΡΙΖΑ "διπλό κόμμα"...

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Όπως θα έχετε καταλάβει φίλοι αναγνώστες μετά το δημοψήφισμα η χώρα απέκτησε διπλό νόμισμα ( το πλαστικό/ τραπεζικό ευρώ και το χαρτονόμισμα ευρώ) και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πλέον διπλό κόμμα.

Αν είσαστε από τους ελάχιστους άτυχους που έχουν καταθέσεις στις τράπεζες και βρήκατε κάποιον που πουλάει το σπίτι του, για παράδειγμα , στην τιμή των100.000 ευρώ, τότε θα καταλάβετε πως αν είχατε αυτό το ποσό σε χαρτονόμισμα και όχι σε τραπεζικές καταθέσεις, θα το αγοράζατε σε αρκετά μικρότερη τιμή. Ακόμα αν δεν έχετε τόσο μεγάλες καταθέσεις σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά μικροποσά αν πάτε σε αρκετά μαγαζιά για να ψωνίσετε, θα διαπιστώσετε πως αρκετά προϊόντα έχουν διπλές τιμές, άλλες αν τα αγοράζετε με πλαστικό/ηλεκτρονικό χρήμα και άλλες με χαρτονόμισμα...

Όπως λοιπόν η χώρα έχει διπλό νόμισμα, αλλά κανένας δεν το αναγνωρίζει επίσημα, έτσι συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν ήδη δύο, παρ' όλο ότι πηγαίνει συντεταγμένος προς ένα συνέδριο... Όπως γράφαμε αμέσως μετά το δημοψήφισμα και πριν υπογραφεί η συμφωνία (Είμαστε χαρούμενοι και εμείς μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα! ):

Ανταρτοπόλεμος, αλλά πώς;

Αναδημοσίευση από το "My Pillow Book"

«Το θάρρος της απελπισίας», λέει ο Slavoj Žižek σε ένα πρόσφατο άρθρο του, αναφερόμενος στο ελληνικό ζήτημα, «είναι ζωτικής σημασίας σε αυτή τη χρονική στιγμή. Το “όχι” του ελληνικού δημοψηφίσματος μπορεί να επιβιώσει στον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα θεσπίσει την υποχρεωτική της παράδοση, διεξάγοντας έναν υπομονετικό ανταρτοπόλεμο ενάντια στην οικονομική κατοχή.»

Ανταρτοπόλεμος  θα ήταν ν’ ανοίξεις τον φάκελο του χρέους, όχι επειδή το είχες υποσχεθεί προεκλογικά γιατί πάει, τις πήρε και τις σήκωσε ο διάολος τις υποσχέσεις σου! Ν’ ανοίξεις τον φάκελο του χρέους, επειδή είναι μνημονιακή σου υποχρέωση, βρε αδερφέ!

Ανταρτοπόλεμος θα ήταν να σφυροκοπήσεις τα waffen-SS του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού στο μαλακό τους υπογάστριο κι όχι να βάζεις προσκόμματα στην επιχείρηση κλήτευσης  του «νόμιμου» εκπρόσωπου των συμφερόντων τους στην Ελλάδα, προκειμένου να καταθέσει για τον απαράδεκτο συμβιβασμό που, υπό την ιδιότητα του «υπουργού» οικονομικών, έκανε με την αφέντρα Siemens∙ ούτε βέβαια κάνεις ανταρτοπόλεμο επιτρέποντας να ανοίγουν οι κερκόπορτες της τοπικής αυτοδιοίκησης στη βουλιμία των κατακτητών! Μόνο σαν τα μούτρα σου τα κάνεις έτσι τα πράγματα, κι ακόμα χειρότερα.

Ανταρτοπόλεμος θα ήταν να χτυπήσεις το παραθεσμικό σύστημα εξουσίας εκεί που θα πονούσε περισσότερο, αντί να αναγκάζεις την εσωτερική σου αντιπολίτευση να κάνει ερωτήσεις ανεπίδεκτες παραδεκτής απάντησης.

ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΙΠΕΔ ΣΤΟ ΝΕΟ ΤΑΜΕΙΟ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΤΑΙΠΕΔ
Δελτίου Τύπου
7/8/2015

ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΙΠΕΔ ΣΤΟ ΝΕΟ ΤΑΜΕΙΟ

ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ

Το νέο Ταμείο Υφαρπαγής της Δημόσιας Περιουσίας (ΤΥΔΠ) αποτελεί δυσμενέστερη μεταλλαγή του γνωστού ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου), το οποίο ιδρύθηκε με τον μνημονιακό νόμο 3986/2011, σε εφαρμογή του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015, με σκοπό το προϊόν της δραστηριότητάς του να χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους της χώρας (αρθ. 1 παρ. 2).

Σύμφωνα με τα στοιχεία που είδαν το φως της δημοσιότητας σχετικά με τις σημερινές συμφωνίες : Η Ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται να αναπτύξει ένα σημαντικά ενισχυμένο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με βελτιωμένη διαχείριση. Πολύτιμα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία θα μεταφερθούν σ’ ένα ανεξάρτητο ταμείο που θα ρευστοποιεί τα περιουσιακά στοιχεία μέσω ιδιωτικοποιήσεων και άλλων μέσων. Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων θα αποτελέσει πηγή για την προγραμματισμένη αποπληρωμή του νέου δανείου από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και θα παράγει κατά τη διάρκεια ισχύος του νέου δανείου ένα σκοπούμενο σύνολο 50 δις ευρώ, εκ των οποίων 25 δις θα χρησιμοποιηθούν για την αποπληρωμή της ανακεφαλαιοποίησης τραπεζών και άλλων περιουσιακών στοιχείων και 50% από κάθε ευρώ που απομένει (π.χ. 50% των 25 δις €) θα χρησιμοποιηθεί για τη μείωση του χρέους ως προς το ΑΕΠ, το δε υπόλοιπο θα χρησιμοποιηθεί για επενδύσεις.
Αυτό το ταμείο θα συσταθεί στην Ελλάδα και θα διοικείται από τις ελληνικές αρχές υπό την εποπτεία των αρμόδιων Ευρωπαϊκών Θεσμών. Σε συμφωνία με τους Θεσμούς και με βάση τις βέλτιστες διεθνείς πρακτικές, θα πρέπει να υιοθετηθεί ένα νομοθετικό πλαίσιο που θα διασφαλίζει διαφανείς διαδικασίες και επαρκή τιμολόγηση της πώλησης των περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με τις αρχές και τα πρότυπα του ΟΟΣΑ για τη διαχείριση των Κρατικών Επιχειρήσεων.

Χέρι - χέρι βαδίζουν οι μηχανισμοί του ΣΥΡΙΖΑ προς το έκτακτο συνέδριο...

Ανακοινώθηκε την Πέμπτη (6 Αυγούστου) η σύνθεση της Οργανωτικής Επιτροπής και της Επιτροπής Θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Οι δύο επιτροπές θα εργαστούν για την προετοιμασία του έκτακτου συνεδρίου του κόμματος που θα πραγματοποιηθεί τον Σεπτέμβριο. Τα μέλη των δύο Επιτροπών είναι αντιπροσωπευτικά των τάσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Θα αρχίσουν άμεσα το έργο τους, το οποίο αναμένεται να κλιμακωθεί μετά τις 15 Αυγούστου.

Στην Επιτροπή Θέσεων μετέχουν οι:

Άκου πτώμα να μαθαίνεις

Αναδημοσίεύση από το "Hit & Run"

Του Κώστα Σβόλη

Η Αριστερά είναι νεκρή, ζήτω η Αριστερά

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αυτό που υπήρξε από το 2012 και μετά δεν υπάρχει, είναι ένα άταφο πτώμα μέχρι το συνέδριο του, όπου θα έχουμε και την τελετή της ταφής και της μεταμορφωτικής του «ανάστασης». Η εκτίναξη του ΣΥΡΙΖΑ προς στην κυβερνητική εξουσία βασίστηκε στην στρατηγική του να πείσει τα λαϊκά στρώματα, ότι μπορεί να αναχαιτίσει την επίθεση του κεφαλαίου και την απαξίωση των ζωών τους, χωρίς τα ίδια να αναλάβουν τόσο το ρίσκο της ρήξης, όσο και την ευθύνη να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Είναι αλήθεια ότι η ρητορεία του «και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα ολόκληρη» ακούγονταν πολύ δελεαστική για πολλούς και διάφορους λόγους. Καταρχάς, μια σειρά από εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες είχαν ηττηθεί όλο το προηγούμενο διάστημα της «κρίσης», αφήνοντας μια αίσθηση κούρασης και απογοήτευσης στα κοινωνικά υποκείμενα που είχαν κινητοποιηθεί σ” αυτούς. «Αν δεν αλλάξει η κυβέρνηση, οι αγώνες δεν μπορούν να νικήσουν», αυτή ακριβώς ήταν η στρατηγικής της νίκης του ΣΥΡΙΖΑ και του ήταν εύκολο να την «γειώσει» μέσα στα ίδια τα υποκείμενα του αγώνα, αφού τα μέλη του είχαν πάρει ενεργό μέρος στους αγώνες.

Τρέλα η επιμονή στην ίδια πολιτική

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"
του Μανόλη Γ. Δρεττάκη

«Insanity: doing the same thing over and over

αgain and expecting different results»

Albert Einstein

«Είναι τρέλα το να κάνει και να ξανακάνει κάποιος το ίδιο

πράγμα και να αναμένει διαφορετικά αποτελέσματα»

Αλμπερτ Αϊνστάιν**

Η παραπάνω ρήση του Αϊνστάιν είναι μια ακριβής περιγραφή, σε δύο μόνο γραμμές, των όσων βίωσε η χώρα μας την πενταετία 2010-2014, με την εφαρμογή των μέτρων των διαδοχικών μνημονίων που υπέγραψαν με τους δανειστές και εφάρμοσαν οι διαδοχικές κυβερνήσεις της περιόδου αυτής.

Παρ’ όλα αυτά, και παρά την απόρριψη της πρότασης του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη συνέχιση της πολιτικής αυτής από το 61,3% του λαού στο δημοψήφισμα της 5/7/2015, οι ηγέτες της ευρωζώνης, με απειλές, εκβιασμούς και στραγγαλισμό της ελληνικής οικονομίας μέσω του κλεισίματος των τραπεζών και του ελέγχου των κεφαλαίων, εξανάγκασαν τον πρωθυπουργό να υπογράψει ένα προσύμφωνο για ένα νέο μνημόνιο για τα επόμενα τρία χρόνια.

Παραίτηση

Αναδημοσίευση από το "πλατύπους - Θεσσαλονίκη"

του Τέοντορ Αντόρνο

Εμείς οι παλιότεροι εκπρόσωποι αυτού που καθιερώθηκε υπό την ονομασία «Σχολή της Φραγκφούρτης» κατηγορηθήκαμε πρόσφατα με προθυμία για παραίτηση. Είχαμε όντως αναπτύξει στοιχεία μιας κριτικής θεωρίας της κοινωνίας, αναφέρει η κατηγορία, αλλά δεν ήμασταν έτοιμοι να εξαγάγουμε τις πρακτικές της συνέπειες. Και έτσι, ούτε παρείχαμε προγράμματα δράσης, ούτε καν υποστηρίξαμε τη δράση αυτών που ένιωθαν πως εμπνέονται από την κριτική θεωρία. Δεν θα καταπιαστώ με το ερώτημα, αν αυτό μπορεί να απαιτείται από θεωρητικούς διανοητές, οι οποίοι είναι σχετικά ευαίσθητοι δέκτες, κατά κανένα τρόπο απρόσβλητοι από κραδασμούς. Η αποστολή που τους έχει ανατεθεί μέσα στην κοινωνία της καταμερισμένης εργασίας μπορεί να αμφισβητηθεί, αφού οι ίδιοι μπορεί να παραμορφώνονται από αυτή. Όμως εξίσου διαμορφώνονται από αυτή• βέβαια, δεν μπορούν να καταργήσουν με την απλή βούλησή τους αυτό το οποίο έγιναν. Δεν θα ήθελα να αρνηθώ το στοιχείο της υποκειμενικής αδυναμίας που ακολουθεί την περιοριστική επικέντρωση στη θεωρία.

Πιστεύω πως η αντικειμενική πλευρά είναι περισσότερο σημαντική. Η αντίρρηση, εύκολα διατυπωμένη, είναι πάνω-κάτω η εξής: όποιος αυτή την ώρα αμφισβητεί τη δυνατότητα ριζικής αλλαγής της κοινωνίας, επομένως, ούτε συμμετέχει σε θεαματικές και βίαιες ενέργειες ούτε τις προτείνει, αυτός έχει παραιτηθεί. Θεωρεί πως αυτό που έχει στο μυαλό του δεν μπορεί να πραγματωθεί• στην πραγματικότητα, ούτε καν θέλει να το πραγματώσει. Αφήνοντας τις συνθήκες ανέγγιχτες, τις αποδέχεται ανομολόγητα.

3ο μνημόνιο, αριστερά και κοινωνία. Υπάρχει διέξοδος;

Η συμφωνία δεν είναι συμβατή με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Για όσους το ισχυρίζονται αυτό κάνοντας δικές τους ερμηνείες για τις προθέσεις των ψηφοφόρων, υπάρχει ένα πολύ απλό ερώτημα. Αν επικρατούσε το Ναι στο δημοψήφισμα, τι θα άλλαζε σε σχέση με τη συμφωνία που ήρθε; Όσοι ανέχονται την κατάργηση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, δικαιολογούνται λέγοντας ότι ο κόσμος φοβάται την έξοδο από το ευρώ και την χρεωκοπία. Επειδή όμως η απλή αλήθεια είναι ότι ο κόσμος ψήφισε γνωρίζοντας ότι υπήρχε αυτό το ρίσκο, γιατί όλοι οι δανειστές το φώναζαν, αν κάποιος φοβήθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η κυβέρνηση.

Αναδημοσίευση από το "PressPublica"

της Δέσποινας Σπανούδη

Aς ξεκινήσουμε από μια βασική ερώτηση: Είναι το μνημόνιο διέξοδος;

Δεν υπάρχει ούτε ένας στη χώρα που να θεωρεί ότι η συμφωνία δηλαδή το νέο μνημόνιο είναι καλή. Όλοι την θεωρούν από κακή ως απαράδεκτη και οι περισσότεροι αναγνωρίζουν ότι είναι και ανεφάρμοστη. Είναι ανεφάρμοστη αντικειμενικά λόγω των οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων που έχουν περιορίσει δραματικά τις ανοχές και τις αντοχές. Είναι διπλά ανεφάρμοστη γιατί η κυβέρνηση έχει αντίθετη λαϊκή εντολή, συνεπώς είναι αφερέγγυα τόσο έναντι των υποστηρικτών του μνημονίου όσο και έναντι των δικών της υποστηρικτών. Κανένα από τα παραπάνω δεδομένα δεν μπορεί να ανατραπεί, μπορεί μόνο να παραταθεί για λίγο ο χρόνος πριν αρχίσουν να εκδηλώνονται οι συνέπειες. Από την άλλη πλευρά όσοι πιστεύουν ότι υπάρχουν τρόποι ανάκαμψης μέσα από το 3ο μνημόνιο, είναι αναγκασμένοι να υιοθετούν δύο εξίσου ανεδαφικές θεωρίες. Η μια λέει ότι μέσω της βίαιης απόσπασης αγαθών, πόρων και δικαιωμάτων και της συγκέντρωσης του όποιου παραγόμενου πλούτου σε ολόενα και λιγότερους μπορεί να παραχθεί ένα μικρό επιπλέον μερίδιο για όλους. Ωστόσο αυτή η εκδοχή δεν υπάρχει με τα σημερινά δεδομένα της κρίσης (την οποία και προκάλεσε)
.

Οι αυριανιστές φίλοι του Αλέξη....

ή πώς ανακυκλώνονται στα σκατά...

«Πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι…» λέει μια παροιμία. Σήμερα θα ασχοληθούμε με έναν φίλο του Α. Τσίπρα, τον Δ. Μπεκιάρη. Αν δεν θυμάστε παρακομματική - προεδρική ιστοσελίδα “ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ” που στήθηκε πριν εκλογές του 14 από το προεδρικό περιβάλλον και ανατέθηκε στον κ. Μπεκιάρη, ρίξτε μια ματιά εδώ “Η χρεοκοπία της «Νέας Ελλάδας».”. Αν ψάξετε  σήμερα την "ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ" δεν θα την βρείτε, αλλά μπορείτε να πληροφορηθείτε για το λόγο της εξαφάνισης της εδώ:  “Που χάθηκε η ...Νέα Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ;”

Αυτός ο κύριος συνεχίζει σήμερα το έργο του μέσα το periodista.gr, μπροστάρης στον αγώνα του πιο γνήσιου τσιπραϊκού αυριανισμού, με καθημερινά δημοσιεύματα όπως αυτό:

Ο Γιώργος Κουρής στο πλευρό του Τάσου Κορωνάκη.

Μια συζήτηση του Γ. Μηλιού με τον Άγγελο Καλοδούκα

Μια συζήτηση εφ’ όλης της ύλης, διαιρεμένη σε τέσσερις θεματικές για να την παρακολουθήσετε με πιο εύκολο τρόπο:

Α) Το 3ο μνημόνιο και τα επακόλουθά του

Προσαρμογή στην πραγματικότητα

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

του Ανδρέα Καρίτζη

Ένα αρνητικό χαρακτηριστικό της πολιτικής μεθοδολογίας που επικράτησε στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν η άρνηση αποδοχής της πραγματικότητας, όταν αυτή γίνεται πολύ σκληρή. Ψυχολογικοί μηχανισμοί άμυνας αλλά και η βαθειά εμπέδωση ενός παραδοσιακού τρόπου πολιτικής δεν μας επέτρεψαν να ενσωματώσουμε στη μεθοδολογία, την οργανωσιακή διάταξη και την πολιτική μας τακτική τις ραγδαίες αλλαγές των τελευταίων χρόνων, οι οποίες καθιστούν αναποτελεσματικά τα παραδοσιακά εργαλεία πολιτικής. Η κατάκτηση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας θεωρήθηκε το βασικό καθήκον μας για να μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στο πολιτικό και κοινωνικό αίτημα ανατροπής της μνημονιακής πολιτικής με τα γνωστά αποτελέσματα.

Μερικές παρατηρήσεις στις απόψεις του Σ. Κουβελάκη για την πολιτική συγκρότηση του ΟΧΙ

αριστερός ευρωπαϊσμός with 53 plus technology...

Ο Σ. Κουβελάκης θέτει τρία σαφή ερωτήματα, στα οποία επιχειρεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις στο κείμενο “ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΟΧΙ”:

- Το πρώτο είναι τι ακριβώς ηττήθηκε μέσα σε αυτή την ήττα.

- Το δεύτερο, όσο και αν φανεί παράδοξο, είναι τι δεν ηττήθηκε μέσα σε αυτή την ήττα, τι μένει και μπορεί να είναι χρήσιμο για το μέλλον.

- Και το τρίτο βεβαίως είναι τι συγκεκριμένα πράττουμε αυτή τη στιγμή.

Εξ αρχής δηλώνουμε την συμφωνία μας με τις απαντήσεις που δίνει ο Σ. Κουβελάκης. Με αυτό το δεδομένο θα θέλαμε να προσθέσουμε μερικές κριτικές παρατηρήσεις:

1. Η ήττα για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζεται στην ήττα του “αριστερού ευρωπαϊσμού”, όπως σωστά ναλύεται. Το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ηττήθηκε απλά, αλλά αυτοαναιρέθηκε. Μια πολιτική ήττα είναι διαχειρίσιμη, μια αυτοαναίρεση όμως όχι. Η αυτοαναίρεση προέκυψε μέσα από μια σειρά ηττών στο εσωτερικό του που είχαν ήδη προηγηθεί. Η αυτοαναίρεση του ΣΥΡΙΖΑ έγινε φανερή στην κοινωνία κυρίως  όχι ως ήττα του “αριστερού ευρωπαϊσμού” αλλά ως κατάργηση της δημοκρατίας: Ο ΣΥΡΙΖΑ με ένα κοινοβουλευτικό πραξικόπημα αναίρεσε την λαϊκή κυριαρχία, όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από ένα δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε. Η δημοκρατία εντός του ΣΥΡΙΖΑ είχε ηττηθεί πολύ πριν από αυτό το συμβάν, με την μετατροπή του σε αρχηγικό αστικό κόμμα και με τις συναίνεση ή την ανοχή των “συνιστωσών” του, στις οποίες ανήκει και η σημερινή “αριστερή αντιπολίτευση”.

Από τον Πανελλήνιο στην ΑΣΟΕΕ ένα τσιγάρο δρόμος ή μοναξιά μου όλα;

Αν ο Δεκέμβρης όντως δεν ήταν απάντηση αλλά ερώτημα, μήπως τελικά οι πλατείες ήταν μία πρώτη απάντηση για το πώς οργανωνόμαστε προτού συζητήσουμε και για το τι λέμε; Και ακριβώς για να το συζητήσουμε γόνιμα, ισότιμα και δημιουργικά; Αν δεν αναζητήσουμε σε αυτή τη βάση μια άλλου τύπου αυτοοργάνωση και δημοκρατία, αν δεν προσπαθήσουμε να πάρουμε τα όποια θετικά όσον αφορά στην οργάνωση είχαν εγχειρήματα τύπου Podemos για να φτιάξουμε το δικό μας κίνημα της 5ης Ιούλη του ΟΧΙ, δύσκολα θα δούμε αυτή τη γενιά να μπαίνει στο προσκήνιο. Αν δεν αποκτήσει ο λόγος μας περισσότερο κοινωνικό περιεχόμενο, ριζοσπαστικές αλλά και άμεσες προτάσεις πολιτικής δεν θα νιώσει ότι την αφορά.

Το τελευταίο μέρος από το κείμενο "Νο means no!"

των Χρίστου Τουλιάτου και Σπύρου Δρίτσα

Από τον Πανελλήνιο στην ΑΣΟΕΕ ένα τσιγάρο δρόμος ή μοναξιά μου όλα;

Πήγαμε στις επιτροπές του ΟΧΙ πριν το δημοψήφισμα, συνεχίζουμε και μετά για το όχι μέχρι τέλους. Περάσαμε και από τον Πανελλήνιο στην εκδήλωση της Ίσκρα, πήγαμε και στην ΑΣΟΕΕ στην κοινωνικοπολιτική πρωτοβουλία συνδικαλιστών και αγωνιστών. Κάτι κινείται επιτέλους, μία ελπίδα για ένα ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αναθερμαίνεται. Κάτι έλειπε όμως. Στον Πανελλήνιο πλειοψηφούσε εμφανώς η γενιά του Πολυτεχνείου που δεν έσκυψε και δεν σκύβει ακόμα το κεφάλι. Στην ΑΣΟΕΕ η γενιά που πολιτικοποιήθηκε στη δεκαετία του ’80 και του ’90 στα πανεπιστήμια και τους χώρους δουλειάς. Στα φοιτητικά κινήματα του ’79, του ’87, του ’90-’91, του ’95, στις απεργίες της ΕΑΣ και την απεργία ενάντια στο ασφαλιστικό Γιαννίτση. Στη συνδικαλιστική δουλειά στο δημόσιο (καθηγητές, δάσκαλοι, νοσοκομεία κλπ.) και στην οικοδόμηση πρωτοβάθμιων σωματείων σε χώρους του ιδιωτικού τομέα.

Για την διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ και επανίδρυση του φιλελέ ΣΥΝασπισμού...

Η απόφαση της τελευταίας ΚΕ υπέγραψε το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Η ηγετική ομάδα αποφάσισε να προχωρήσει σε ιδρυτικό συνέδριο ενός νέου κόμματος του “κρατικού” συριζα, ενώ ο “κοινωνικός” σύριζα βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα της αναζήτησης νέας πολιτικής έκφρασης. Παραθέτουμε ένα κείμενο του Α. Νταβανέλου που είναι στηριγμένο στην παρέμβασή του στην τελευταία ΚΕ και εξηγεί τους όρους αυτής της νέας κατάστασης:

Οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ θα καθοριστούν από πολλά και διαφορετικά σημεία:

1.Αλληλεγγύη: Τις τελευταίες ημέρες είναι σαφές ότι ένα πολιτικο-δημοσιογραφικό «ρουλεμάν» έχει βάλει στο στόχαστρο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που στον α΄ ή στον β΄ βαθμό διαφώνησαν με τη μνημονιακή συμφωνία, όπως τον Π. Λαφαζάνη, τη Ν. Βαλαβάνη, την Ζ. Κωσταντοπούλου, τον Γ. Βαρουφάκη. Είναι εντυπωσιακό ότι το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, επισήμως, έχει «σιωπήσει» μπροστά σε αυτήν την ανήθικη επίθεση. Πρέπει να διατυπώσουμε την απαίτηση να ασκήσει το κόμμα τη δύναμη και την επιρροή του, ώστε αυτό το «ρουλεμάν» να τσακιστεί. Όσοι στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αρχίσει να βλέπουν ως μοντέλο το ΠΑΣΟΚ του 1981, ας κοιτάξουν να ενημερωθούν για το πώς –τότε- αντίστοιχα «ρουλεμάν» (άτυπες συνεργασίες μεταξύ κομματικών παράκεντρων, ΜΜΕ και υπηρεσιών του κράτους) λειτούργησαν συνθλιπτικά για ηγετικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ που συνδέονταν με πιο ριζοσπαστικές παραδόσεις ή πρακτικές. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε να αναπαραχθούν τέτοια φαινόμενα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ...

2.Καθαρή εκτίμηση για τη συμφωνία: Διάφοροι σύντροφοι μας καλούν να αποφύγουν συμμετρικά την ωραιοποίηση και τη δραματοποίηση. Οι χαρακτηρισμοί δεν έχουν ενδιαφέρον. Χρειάζεται καθαρή πολιτική εκτίμηση.

Η συμφωνία είναι σκληρό μνημόνιο. Εφοδιασμένο με turbo ΤΑΙΠΕΔ, turbo επιτήρηση, turbo αυτοματισμούς περικοπής κοινωνικών δαπανών ως αντιστάθμισμα σε κάθε οικονομική αστοχία, turbo αντεργατικές αντιμεταρρυθμίσεις.

Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς

Αναδημοσίευση από το "πιτσιρίκος" 

Παρά τα όσα διακήρυσσαν προεκλογικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, έφεραν στη χώρα το τρίτο και πιο βάρβαρο Μνημόνιο. Και τώρα συγκρούονται και κάνουν δηλώσεις στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Αλέξης Τσίπρας και πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάνει ένα μεγάλο λάθος.

Έχει γίνει μια παρεξήγηση.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ για να βλέπουν τον Αλέξη Τσίπρα να περιφέρεται ασκόπως και να χαζογελάει.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει κουμάντο η παρέα του Αλέξη Τσίπρα.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να κάνει καριέρα ο Νίκος Παππάς, τον οποίο δεν γνώριζε κανείς.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για να τρώνε στη μάπα -μέσα από τα κανάλια των ολιγαρχών- χυδαίες φάτσες σαν του Νίκου Φίλη.

Οι πολίτες δεν έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις προσωπικές φιλοδοξίες ή ιδεοληψίες του Παναγιώτη Λαφαζάνη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Γιάνη Βαρουφάκη και των άλλων μελών της κυβέρνησης και του κόμματος.

Οι πολίτες έκαναν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή παρουσίασε ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα και υποσχέθηκε πως θα το υλοποιήσει.

Έξι μήνες μετά τις εκλογές, κανένα σημείο του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ισχύει, ενώ η χώρα είναι μπροστά σε ένα νέο Μνημόνιο.

Ποια είναι η χρησιμότητα του ΣΥΡΙΖΑ;