ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2015

Ανταρτοπόλεμος, αλλά πώς;



Αναδημοσίευση από το "My Pillow Book"

«Το θάρρος της απελπισίας», λέει ο Slavoj Žižek σε ένα πρόσφατο άρθρο του, αναφερόμενος στο ελληνικό ζήτημα, «είναι ζωτικής σημασίας σε αυτή τη χρονική στιγμή. Το “όχι” του ελληνικού δημοψηφίσματος μπορεί να επιβιώσει στον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα θα θεσπίσει την υποχρεωτική της παράδοση, διεξάγοντας έναν υπομονετικό ανταρτοπόλεμο ενάντια στην οικονομική κατοχή.»

Ανταρτοπόλεμος  θα ήταν ν’ ανοίξεις τον φάκελο του χρέους, όχι επειδή το είχες υποσχεθεί προεκλογικά γιατί πάει, τις πήρε και τις σήκωσε ο διάολος τις υποσχέσεις σου! Ν’ ανοίξεις τον φάκελο του χρέους, επειδή είναι μνημονιακή σου υποχρέωση, βρε αδερφέ!

Ανταρτοπόλεμος θα ήταν να σφυροκοπήσεις τα waffen-SS του γερμανικού νεοφιλελευθερισμού στο μαλακό τους υπογάστριο κι όχι να βάζεις προσκόμματα στην επιχείρηση κλήτευσης  του «νόμιμου» εκπρόσωπου των συμφερόντων τους στην Ελλάδα, προκειμένου να καταθέσει για τον απαράδεκτο συμβιβασμό που, υπό την ιδιότητα του «υπουργού» οικονομικών, έκανε με την αφέντρα Siemens ούτε βέβαια κάνεις ανταρτοπόλεμο επιτρέποντας να ανοίγουν οι κερκόπορτες της τοπικής αυτοδιοίκησης στη βουλιμία των κατακτητών! Μόνο σαν τα μούτρα σου τα κάνεις έτσι τα πράγματα, κι ακόμα χειρότερα.

Ανταρτοπόλεμος θα ήταν να χτυπήσεις το παραθεσμικό σύστημα εξουσίας εκεί που θα πονούσε περισσότερο, αντί να αναγκάζεις την εσωτερική σου αντιπολίτευση να κάνει ερωτήσεις ανεπίδεκτες παραδεκτής απάντησης.

Ανταρτοπόλεμος θα ήταν να επιβάλεις –όπου, τέλος πάντων σου το επιτρέπουν οι επονείδιστοι όροι της συνθηκολόγησης- τη συνταγματική νομιμότητα, αντί για ν’ αναζητάς αστείες αφορμές για να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα και την καταστροφική δράση των ολετήρων.  

Αυτά είναι παραδείγματα ανταρτοπόλεμου -όπως ίσως να τα εννοεί κι ο Slavoj Žižek -και θα ήταν κανείς ανόητος, αν στο σημείο αυτό διαφωνούσε μαζί του. 

Πράγματι, μόνο μ’ έναν ανταρτοπόλεμο μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το πραξικόπημα που έφερε γονατισμένη και σιδηροδέσμια την Ελλάδα στα πόδια των κατακτητών, αλλά ένας τέτοιος ανταρτοπόλεμος, εκτός από υπομονή κι επιμονή, απαιτεί αφενός εμπνευσμένη ηγεσία και αφετέρου σύμπτωση δυνάμεων και ομόνοια.

Όμως η ηγεσία δείχνει με κάθε αφορμή άτολμη και μάλλον γρηγορότερα παρά αργότερα, θ’ αρχίσει να πνέει τα λοίσθια. Ο Πρωθυπουργός εξαντλεί τάχιστα το πολιτικό του κεφάλαιο. Όντας βαριά ηττημένος, αντί για να μιλάει με ειλικρίνεια, εφησυχασμένος από την, με απαγωγή σε άτοπο, δημοφιλία του, βαφτίζει το κρέας ψάρι, και περιτριγυρισμένος από συμβουλάτορες κατώτερους των απαιτητικών περιστάσεων, κάνει το ένα λάθος πίσω από το άλλο, χάνοντας την εμπιστοσύνη όλων μας. 

Η ομόνοια, που είναι το δεύτερο προαπαιτούμενο για τη διεξαγωγή αυτού του ανταρτοπόλεμου, έχει ήδη πάει περίπατο, με όλους αυτούς τους δραχμοσυμμορίτες που έχουν σηκώσει για λογαριασμό του ο καθένας τους, το δικό τους μπαϊράκι  -και κάνουν του κεφαλιού τους, ηγούμενοι μικροομάδων που βαυκαλίζονται με την αφελή ιδέα ότι πανάκεια των διαρθρωτικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας και των πολλαπλών ρηγμάτων της κοινωνίας μας, είναι η επιστροφή στη δραχμή, εδώ και τώρα. Αλλά δεν είναι η απάντηση δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν, η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα και μακάρι να είχαν δίκιο οι ρωποπερπερήθρες. Δεν έχουν όμως δίκιο ή αν έχουν, θα πρέπει πρώτα να το αποδείξουν παρουσιάζοντας το σχέδιό τους πείθοντάς μας με επιχειρήματα κι όχι με συνθήματα.

Κραυγάζουμε συνθήματα και αναθέματα, τώρα που δεν είναι η ώρα για κραυγές αλλά ώρα για περισυλλογή και ανασύνταξη δυνάμεων -κι αν τα περισσότερα όπλα κατατέθηκαν στη διάρκεια του περασμένου εξαμήνου, θα είναι η δειλία και η διχόνοια που θα προκαλέσουν ακόμα μεγαλύτερη ζημιά, στις επόμενες ζοφερές μέρες που ζυγώνουν, καθώς το τρίτο και μακρύτερο από τα μαρκούτσια θ’ αρχίσει να βιάζει παρά φύσιν την κοινωνία μας.
 
Εμείς όμως, εκεί, αμετανόητοι και αδίδακτοι: αντί για να οργανώνομε τον ανταρτοπόλεμο και την εθνική αντίσταση, βιώνομε μια κατάσταση απολύτως τραγελαφική, που φέρνει έντονα στο νου τις γνωστές ιστορικές αναλογίες της ράτσας μας, που σε συνθήκες κρίσης αρέσκεται να διχάζεται. Μιας ράτσας που έχει την κακή συνήθεια, όταν τα πράγματα εξελίσσονται άσχημα, να τα κάνει με την έριδα ακόμα χειρότερα. Αμετανόητοι αδερφοφάδες σαν τους παππούδες μας απαράλλαχτοι -και τους προπαππούδες μας και τους πριν απ’ αυτούς…

1 σχόλιο :

  1. ΟΚ, ο καθένας μπορεί να ελπίζει σε ότι νομίζει. Η αναδημοσίευση όμως αδιέξοδων άρθρων δεν βοηθάει το ζητούμενο της συγκρότησης.
    Το καλύτερο ανταρτοπόλεμο τον έκανε ο λαός με το να ψηφίζει το παλιό πολιτικό σύστημα και να ενισχύει την αριστερή αντιπολίτευση του Σύριζα, ώς αντιπολίτευση. Το παλιό πολιτικό σύστημα έκανε όση καθυστέρηση μπορούσε και η αντιπολίτευση επίσης καθυστερούσε την ταφόπλακα.
    Το να πας για κυβέρνηση της αριστεράς σημαίνει ότι είσαι έτοιμος για αντεπίθεση και έχεις τα κατάλληλα σχέδια ρήξης και συμβιβασμού (γιατί συμβιβασμός χωρίς τσαγανά δεν γίνεται). Λογικές ότι η αριστερά μπορεί να κυβερνά αντιπολιτευόμενη το κεφάλαιο και το κράτος (και τα υπερεθνικά διευθυντήρια) είναι για κλάμματα και δυστυχώς όχι για γέλια.
    Τα υπερεθνικά διευθυντήρια ωστόσο τράβηξαν το χαλί από τους παλιούς μεταπράτες τους και έφεραν την "αριστερά¨ για να τελειώνουν μια ώρα αρχύτερα με την επιβολή του τρίτου του μακρύτερου μνημονίου, που δεν θα μπορούσαν να περάσουν οι προηγούμενοι.
    Ο λαός έσπρωξε τον Σύριζα μαζί με τους Ανελ στη κυβέρνηση ελπίζοντας προφανώς σε έναν "έντιμο συμβιβασμό". Όσοι όμως ήξεραν απο μέσα, ήξεραν ότι αυτό το επιτελείο δεν είχε ούτε την ικανότητα ούτε τη θέληση για να κάνει τις μαγκιές που χρειάζονταν για να πετύχει η πιθανότητα του "αποδεκτού¨ συμβιβασμού (και καθυστέρησης) που όντως υπήρχε. Σωστά το είδε κι ο λαός, αλλά που να ξέρει τι χαβά βαρούσαν οι στελεχάρες της ευκολίας...
    Μετά από αυτό το ξεβράκωμα, δυστυχώς, έχουν εξαντληθεί τα περιθώρια συμβιβασμών, καθυστερήσεων κλπ κλπ και αυτή είναι η μεγαλύτερη ζημιά που έκανε το ηγετικό επιτελείο του Σύριζα και ο Σύριζα συνολικά.
    Η συγκρότηση του υποκειμένου του ΟΧΙ είναι αναγκαία για λόγους προοπτικής, αλλά πρέπει να είναι σαφές (μεταξύ μας...) ότι η συγκυρία κρίθηκε προς το παρόν. Η συγκρότηση του πολιτικού υποκειμένου του ΟΧΙ είναι δυστυχώς η μόνη ελπίδα που φαίνεται για να κρατηθεί ζωντανός ένας λαϊκός κοινωνικός ιστός, ποτού μετατραπεί ο τόπος σε εντελώς παραδομένη αποικία, με τους νέους να ξεριζώνονται, και τη μιζέρια να γυρνά στους δρόμους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ