ΔΡΑΧΜΗ Η΄ ΕΥΡΩ; ΕΥΡΩΠΗ Η΄ ΕΛΛΑΔΑ; ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Η΄ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ;

Αναδημοσίευση από το blog "ΤΖΕΚΥΛ και ΧΑΪΝΤ"

Του Ηλία Μυλωνά

Ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς σήμερα υπερασπίζεται τη θέση για επιστροφή στη δραχμή και για μια εθνικά ανεξάρτητη και αυτοδύναμη οικονομική πολιτική. Σε αυτή τη λογική προωθεί αντιιμπεριαλιστικά μέτωπα και συμμαχίες ενώ την ίδια στιγμή αναβιώνει ένδοξες εαμικές στιγμές του παρελθόντος.

Το βασικό ερώτημα που προκύπτει από αυτή τη διαδικασία είναι αν το ζήτημα της επιστροφής στη δραχμή τίθεται στην προοπτική μιας εκσυγχρονιστικής εξέλιξης στα πλαίσια του αστικού κράτους και του καπιταλιστικού συστήματος πράγμα το οποίο το καθορίζει σαν ένα απλά μεταρρυθμιστικό στάδιο, ή αν η μεθόδευση αυτή θα συνοδεύεται από σοσιαλιστικά μέτρα.

Στην πρώτη περίπτωση, μια αιφνίδια επιστροφή στη δραχμή είναι βέβαιο ότι θα επιφέρει μια άμεση υποτίμηση του νομίσματος με ότι συνέπειες έχει αυτό στους μισθούς και την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Παράλληλα θα υπάρξει ένα τρομακτικό οικονομικό εμπάργκο που στόχο θα έχει να μην επωφεληθεί η Ελλάδα από αυτή την υποτίμηση πετυχαίνοντας να γίνει ένας σοβαρός ανταγωνιστικός εξαγωγέας, σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια αγορά που ολοένα συρρικνώνεται και διέρχεται τη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση της.

Στη δεύτερη περίπτωση, το ερώτημα είναι αν θα μπορέσει μια μικρή σοσιαλιστική χώρα να επιβιώσει σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον, να γίνει δηλαδή μια άλλη Κούβα στην καρδιά της Ευρώπης.Το δόγμα του «σοσιαλισμού σε μια χώρα» που εφάρμοσε ο Στάλιν στη διάρκεια της παντοδυναμίας του για να διαφυλάξει τα προνόμια της γραφειοκρατίας ήταν αυτό που έβαλε τα θεμέλια για την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, που τώρα πια αναφέρεται ως πρώην. Ακόμα και το γεγονός ότι η χώρα βγήκε στρατιωτικά πανίσχυρη μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο κατορθώνοντας μέσω αυτής της ισχύος να θέσει υπό την επιρροή της ένα σύνολο χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, δεν απέτρεψε την περιορισμένη ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα της οικονομίας των χωρών αυτών στα στενά πλαίσια της οικονομικής ένωσης που κατασκεύασαν,της ΚΟΜΕΚΟΝ, και τελικά το μαρασμό τους.

ήρθε το τέλος

Του Γιώργου Πρασσά

Τα ψέματα που σχετίζονται με τα διάφορά τέλη αρχίζουν από το ίδιο το όνομά τους. Ένα τέλος επιβάλλεται ως αντιστάθμισμα για μια υπηρεσία που προσφέρει το Δημόσιο ή ένας ΟΤΑ (π.χ. τέλη καθαριότητας, ηλεκτροφωτισμού κλπ). Τα ψευδεπίγραφο τέλος επιτηδεύματος είναι απλά ένας κεφαλικός φόρος που δεν έχει καμία σχέση με προσφερόμενες υπηρεσίες. Εξίσου ψευδεπίγραφη είναι και η εισφορά αλληλεγγύης, αφού τα ποσά που συλλέγονται γι'αυτήν θα καταλήξουν στις τσέπες των τοκογλύφων δανειστών-ντόπιων και ξένων...

(Από  ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΑΘΗΝΑΣ: AΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ)

 Κατεβάστε εδώ το προτυπο προσφυγής εισφοράς και τέλους

Ο  Δεητζής - βοήθειά μας (για τους αριστερούς με μεγάλη ακίνητη περιουσία, δηλαδή σχεδόν όλους όσους γνωρίζω...)

ΟΔΗΓΙΕΣ ΠΛΗΡΩΜΗΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΔΕΗ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΧΑΡΑΤΣΙ.

 

 

Ετερότητα, ετερονομία και άλλες αντιυλστικές παγίδες (χμ...)

Σε αναζήτηση λογικής!!!

ΥΕΝΕΡΤ

Το 'απαγορευμένο' μου της ΕΡΤ: Το spot της Μπιενάλε που δεν θα δούμε ποτέ

Γιάννενα: Το ΠΑΜΕ εμπόδιζε με αλυσίδες την διέλευση της πορείας προς τη Νομαρχία...

Η περιφρούρηση/προστασία δημοσίων κτιρίων κατά την διάρκεια των κινητοποιήσεων της 19ης και 20ής Οκτώβρη ήταν μια γενική  κατεύθυνση του ΚΚΕ που δεν αφορούσε μόνον στο χώρο της Βουλής αλλά και πολλά κτίρια Νομαρχιών. Αρκετά αντιπροσωπευτική της κατάστασης που δημιουργήθηκε πανελλαδικά από αυτή την στάση του ΚΚΕ είναι η παρακάτω περιγραφή για το τι ακριβώς συνέβη στα  Γιάννενα:

19 Οκτώβρη

Στα Γιάννινα η απεργιακή διαδήλωση ήταν μαζικότατη. Τουλάχιστον 5000 κόσμος ξεκίνησε από το εργατικό κέντρο. Δυστυχώς η πορεία αμαυρώθηκε από τα επεισόδια στα οποία επιδόθηκαν οι γνωστοί – άγνωστοι γραφειοκράτες συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων, του ΝΑΡ, των μικροαφεντικών του Εμπορικού Συλλόγου και ορισμένων πρωτοβάθμιων σωματείων. Σταμάτησαν την πορεία στην Νομαρχία, έστησαν τα μεγάφωνα τους και άρχισαν τους πύρινους λόγους, υποστηρίζοντας μέχρι και τους ανθρωποφύλακες των φυλακών Σταυρακίου, που επέλεξαν εκείνη τη μέρα να διεκδικήσουν τα νυχτοκάματα τους αντί να βασανίσουν. Οι διαδηλωτές τους απαξίωσαν καθολικά. Η πορεία συνέχισε κανονικά, περνώντας από μπροστά τους ενώ τα συνθήματα “Αλήτες λερές εργατοπατέρες” και “Κόντρα στα παζάρια των γραφειοκρατών, αγώνας στα χέρια των εργατών” κάλυψε τις ομιλίες τους. Έμειναν με καμιά 300αριά άτομα να λιβανίζουν την…πτώση της κυβέρνησης.

ΚΚΕ, Mega, ANT1, Star, Alter, MAT vs Αντιεξουσιαστές

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

του Στέλιου Ελληνιάδη

Η σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη. Η απέχθεια της μιας πλευράς για την άλλη έχει φτάσει στο κατακόρυφο. Μια φραστική αντιπαράθεση γρήγορα εξελίχθηκε σε άγρια άγρια σύγκρουση. Στο πεδίο της μάχης κανένας δεν νίκησε. Αν δεν εμφανιζόταν η αστυνομία, οι αψιμαχίες θα συνεχίζονταν μέχρι να εξαντληθούν οι διαπληκτιζόμενοι. Στο πεδίο, όμως, της προπαγάνδας, το ΚΚΕ τούς κατατρόπωσε.

Οι θεωρίες για προβοκάτορες και παρακρατικούς, που δια στόματος Παπαρήγα εμπλέκουν όχι μόνο την κυβέρνηση και το ΛΑΟΣ, αλλά και το ΣΥΡΙΖΑ, επαναλήφθηκαν με παραλλαγές στις τηλεοράσεις και στη Βουλή, αμέτρητες φορές. Ένας ενορχηστρωμένος μονόλογος δικαίωσης του ΚΚΕ και αφορισμού των αντιεξουσιαστών, χωρίς αντίλογο. Η TV απεφάνθη! That's it!

Κάτι πήγε να ψελλίσει ο Οικονομέας για το ζήτημα της παρεμπόδισης, να πλησιάσουν στη Βουλή, όλων των άλλων, συνδικάτων οργανώσεων και αντιεξουσιαστών που βρίσκονταν παρά τη θέλησή τους στο κάτω μέρος της πλατείας, από το ΚΚΕ που ως άλλη εξουσία είχε αποκλείσει όλη την Αμαλίας, από την Πανεπιστημίου ως την Ξενοφώντος και τον Εθνικό Κήπο, αλλά χάθηκε μέσα στον καταιγισμό των δηλώσεων διαφόρων οικοδόμων που ό,τι και να τους ρωτούσαν στα τηλεπαράθυρα έβαζαν την κασέτα για αναρχοφασίστες, προβοκάτορες, ασφαλίτες, χρυσαυγίτες, συριζαίους, χίτες, ταγματασφαλίτες και λοιπούς, παλιούς και νέους εχθρούς της εργατικής τάξης.

Μεταφρασμένα στα ελληνικά κείμενα του Occupied Wall Street Journal

Τα μεταφρασμένα στα ελληνικά κείμενα του Occupied Wall Street Journal δημοσιεύονται στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ.

Μήνυμα του (εξεγερμένου) Υποδιοικητή Μάρκος στον εξεγερμένο λαό της Χιλής

Κι οι ίδιοι σήμερα, οι από πάνω, μας δείχνουν τις εικόνες της γεωγραφίας που έχουν επιβάλει σε ένα μέρος των εδαφών μας.

Εκεί που πριν υπήρχε μια σημαία, σήμερα υπάρχει ένα εμπορικό κέντρο.

Εκεί που υπήρχε μια ιστορία, σήμερα υπάρχει ένα ταχυφαγείο (φαστφουντάδικο).

Εκεί που άνθιζαν λουλούδια, σήμερα υπάρχει ένας έρημος τόπος.

Εκεί που υπήρχε μνήμη, σήμερα υπάρχει λήθη.

Στη θέση της δικαιοσύνης, ελεημοσύνη.

Στη θέση της Πατρίδας, ένας σωρός ερείπια.

Στη θέση της μνήμης, το άμεσο και το εφήμερο.

Στη θέση της ελευθερίας, ένας τάφος.

Στη θέση της δημοκρατίας, ένα διαφημιστικό σποτ.

Στη θέση της πραγματικότητας, οι αριθμοί.

Αυτοί, οι από πάνω, μας λένε: αυτό είναι το μέλλον που σας υποσχόμαστε. Απολαύστε το. Αυτό μας λένε και ψεύδονται. Αυτό το μέλλον μοιάζει πολύ με το παρελθόν.

Κι αν κοιτάξουμε με προσοχή, ίσως δούμε ότι οι από πάνω είναι οι ίδιοι με χτες. Αυτοί που, όπως και χτες, μας ζητάνε σήμερα υπομονή, ωριμότητα, λογική, παραίτηση και παράδοση. Αυτά τα έχουμε ήδη δει και τα έχουμε ακούσει και πριν.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ, στο "η λέσχη"

ΠΡΙΝ: ότι δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει ...κρεμαστάρια!

Ο Γ. Δελαστίκ, Δντης του ΠΡΙΝ, γράφει στο Έθνος την 21/10:

Εμείς φυσικά σε λίγο θα ξεχάσουμε ότι υπήρξε ο Καντάφι. Στις ερήμους της Λιβύης όμως ο μύθος του θα πλανιέται εστιασμένος στις θετικές του πλευρές και καθαρός από την πολιτική "κόπρο" της ύστερης εποχής του.

Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο διορατικής σκέψης, με τον οποίο προβάλλεται ως πραγματικότητα οι υποκειμενικές επιθυμίες του συντάκτη, αντιμετωπίζει και η διεύθυνση του ΠΡΙΝ το πρόβλημα των επεισοδίων στο Σύνταγμα με τις ομάδες περιφρούρησης του ΚΚΕ. Όπως φαντασιώνεται ο Γ. Δελαστίκ  τον Καντάφι κάτι σαν τον "Κολοκοτρώνη"  στην λαϊκή παράδοση της Λιβύης, το ΠΡΙΝ φαντασιώνεται ότι με ανάλογο τρόπο το “ΚΚΕ” να σφραγίζει τους μελλοντικούς ταξικούς αγώνες στην χώρα μας, με μπροστάρηδες της ομάδες περιφρούρησής του ...

Τα κουρασμένα παλληκάρια του ΝΑΡ, αφού διέγραψαν μια ανεπιτυχή πορεία συγκρότησης ενός άλλου πόλου στο εργατικό κίνημα, φαίνεται ότι ετοιμάζονται να επιστρέψουν στην μήτρα που τους γέννησε. Γι αυτό τρέχουν να ευθυγραμμιστούν με τον Περισσό. Δεν θέλουν να χάσουν την ιστορική “ευκαιρία” για να γίνουν συνοδοιπόροι του ΚΚΕ σε αυτή την νέα “ταξική” πορεία που φαντάζονται πως έχει χαράξει. Γράφει λοιπόν το ΠΡΙΝ (η υπογράμμιση δική μας):

Πολιτικά τελειωμένη, αλλά γι’ αυτό και πολύ πιο επικίνδυνη, η κυβέρνηση Παπανδρέου κλιμάκωσε τη βία και την καταστολή εξαπολύοντας τις φονικές ορδές των ΜΑΤ και το χημικό πόλεμο κατά του «εχθρού λαού», την ώρα που ψήφιζε τραυματισμένη το πολυνομοσχέδιο – έκτρωμα στη Βουλή. Με την προμελετημένη δράση ασφαλιτών προβοκατόρων και αξιοποιώντας την εγκληματική δράση των ομάδων της «τυφλής βίας», που αντικειμενικά εντάσσονται στα επιτελικά σχέδια της ΕΛΑΣ και των μυστικών υπηρεσιών, κυβέρνηση – κράτος – παρακράτος επιτέθηκαν δολοφονικά κατά της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ, της περικύκλωσης της Βουλής και της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα, οδηγώντας στον πρώτο νεκρό του αγώνα και σε δεκάδες τραυματίες.

Η ορολογία “αντικειμενικά εντάσσονται” είναι η πάγια πρακτική που χρησιμοποιεί το ΚΚΕ, όταν δεν υπάρχουν αντικειμενικά πειστήρια και απτές αποδείξεις για τους ισχυρισμούς για το ποιός είναι ο χαφιές και προβοκάτορας στο κίνημα. Επιστρατεύεται η “λογική” για να αποδείξει ακριβώς την έλλειψη στοιχείων. Αυτό γίνεται ανέκαθεν. Αυτό έγινε και με τα πρόσφατα γεγονότα στο Σύνταγμα. Αυτό έγινε και με το Πολυτεχνείο το 73 με την Πανσπουδαστική Νο 8. Ακριβώς αυτά που έγραφε για τους 300 προβοκάτορες του Πολυτεχνείου το ΚΚΕ ποτέ δεν τα αναίρεσε πραγματικά. Η “Έκθεση και συμπεράσματα για τα γεγονότα του Νοέμβρη του 1973″ και αποτελεί την επίσημη θέση του Κ.Κ.Ε σχετικά με τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όπως εγκρίθηκε από την 4η ολομέλεια της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε τον Ιούλιο του 1976, γράφει:

Δεν μπορεί, επίσης, να υποστηριχθεί ότι υπήρξε μελετημένο σχέδιο (προβοκάτσια) της αντίδρασης για να εξωθήσει σε μια τέτοια μορφή και να πετύχει ορισμένους, σκοπούς. Αυτό προκύπτει και από τη μελέτη όλων των στοιχείων, που ως τώρα έχουν συγκεντρωθεί και μελετήθηκαν. Αλλά προκύπτει και λογικά. Το υπεύθυνο κέντρο λήψης αποφάσεων της αντίδρασης ήξερε τη δύναμη του ΦΚ, καθώς και το πνεύμα αγανάκτησης και έξαρσης που υπήρχε σ’ όλο το λαό. Δεν μπορούσε, επόμενα, να εξωθήσει σε τέτοια μορφή αγώνα, που θα είχε απρόβλεπτες συνέπειες. Είναι άλλο το θέμα, σε ποιο βαθμό η αντίδραση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί με προβοκάτσιες τον αγώνα αυτόν. Και πραγματικά, αυτό το προσπάθησε, όσο της ήταν δυνατό.

Ακριβώς αυτά είπε πρόσφατα η κ. Παπαρήγα στα κανάλια, αυτά επαναλαμβάνει και το ΠΡΙΝ. Όμως, όταν η λογική δεν αρκεί από μόνη της για να τεκμηριώσει τις εκτιμήσεις, μερικά ψέμματα μπορούν να βοηθήσουν την κατάσταση:

1. Τα επεισόδια αφορούσαν συμπλοκές με τις ομάδες περιφρούρησης του ΠΑΜΕ. Δεν αφορούσαν βεβαίως την συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Η συγκέντρωση ως γνωστόν δεν ήταν του ΠΑΜΕ, ούτε η περικύκλωση της βουλής ήταν επίσης μια πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ. Απλά το ΠΑΜΕ κατέλαβε τον χώρο μπροστά στην βουλή για να κάνει ένα “συμβολικό” αποκλεισμό και εμπόδιζε οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δύναμη να πλησιάσει στο χώρο. Το ίδιο ακριβώς σκηνικό είχε επαναληφθεί και την προηγούμενη μέρα. Τα μπλοκ της ΟΤΕ- ΠΟΤΑ μπλοκαρίστηκαν στην Πανεπιστημίου. Οι ταξιτζήδες συγκρούστηκαν στην Ακαδημίας με τα ΜΑΤ γιατί δεν μπόρεσαν να προσεγγίσουν την πλατεία Συντάγματος παρά μόνον αργά το απόγευμα της 20/10 αφού είχε αποχωρίσει η περιφρούρηση του ΚΚΕ...

2. Το ΚΚΕ ενήργησε σε άψογη συνεργασία με την ΕΛΑΣ. Υπήρχαν συνεχείς συνεννοήσεις για την στάση που θα κρατήσουν τα ΜΑΤ, για το πότε θα μείνουν στην άκρη και πότε θα επιτεθούν. Αν μάλιστα οι ινστρούχτορες του ΚΚΕ είχαν επιδείξει την ίδια προθυμία για τηλεφωνικές συνεννοήσεις με την ΕΛΑΣ και με το ΕΚΑΒ, ίσως τα πράγματα να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά για τον άτυχο αγωνιστή Δημήτρη Κοτζαρίδη...

3. Το ΠΡΙΝ λησμονεί ότι το ΚΚΕ είναι μέρος του κράτους. Χρηματοδοτείται από τις κρατικές επιχορηγήσεις για τα κόμματα αλλά και κρατικοί υπάλληλοί έχουν διατεθεί στις υπηρεσίες του Περισσού. Ας μην ξεχνάμε και την δήλωση που έχει υπογράψει για τον σεβασμό της αστικής νομιμότητας. Το ΚΚΕ είναι λοιπόν μέρος του κράτους. Αυτά πάντως είναι πραγματικά στοιχεία και δεν είναι “λογικά” επιχειρήματα. Αν όμως θέλουμε, να χρησιμοποιήσουμε την ίδια “λογική” που χρησιμοποιεί η Δνση του ΠΡΙΝ για να τεκμηριώσει τα επιχειρήματά της, εύκολα μπορούμε να βρούμε μια πληθώρα λογικών επιχειρημάτων που τεκμηριώνουν την θέση ότι το ΚΚΕ είναι το μακρύ χέρι του κράτους στο εργατικό κίνημα...

4. Η σύγκρουση εντάσσεται στα επιτελικά σχέδια του Περισσού. Για να γίνουν σε τόσο διευρυμένη κλίμακα επεισόδια με επιθέσεις και αντεπιθέσεις, απαιτείται εμπλοκή αμφοτέρων των μερών. Σε άλλες περιπτώσεις όπου το ΚΚΕ δεν ήθελε να εμπλακεί σε επεισόδια, απλώς δεν έγιναν... Την 20ή Οκτωβρίου αν το ΚΚΕ δεν ήθελε να συγκρουστεί (όπως έκανε την προηγούμενη  μέρα), είχε πολλές λύσεις μπροστά του για να αποφύγει την σύγκρουση. Θα μπορούσε για παράδειγμα να υποχωρήσει μόνον για μερικές δεκάδες μέτρα και να αφήσει ένα μικρό ζωτικό χώρο από το μέτωπο της περιφρούρησης/προστασίας της βουλής και στις υπόλοιπες δυνάμεις που συμμετείχαν στην περικύκλωση. Το ΚΚΕ επιδίωκε με αυτή την σύγκρουση να συσπειρώσει τον κόσμο του, ο οποίος έχει εδώ και καιρό αρχίσει να αμφισβητεί την πολιτική απομονωτισμού με την οποία βαδίζει τα τελευταία χρόνια  η ηγεσία του. Και σε αυτή την πολιτική βάση, πράγματι υπήρχε συνεργασία ανάμεσα στον Περισσό και την ΕΛΑΣ. Ένα δείγμα γραφής για το πως ήδη το ΚΚΕ άρχισε να εκμεταλλεύεται πολιτικά τα επεισόδια και τον θάνατο του Δημήτρη Κοτζαρίδη, εδώ: Είμασταν όλοι εκεί ! Σύνταγμα, Πέμπτη 20 /10 / 2011

Δυστυχώς ή ευτυχώς - αυτό ας το κρίνει ο αναγνώστης - ο ριζοσπάστης δεν μασάει από  το γελοίο γλύψιμο του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς το ΚΚΕ. Γιαυτό δεν σταματάει να έχει ανοιχτό το μέτωπο απέναντί τους. Είναι φανερό, σε όποιον δεν εθελοτυφλεί, ότι το ΚΚΕ δεν πρόκειται να αλλάξει γραμμή ή να γίνει πιο συνεργατικό επειδή αυτό θα βόλευε τα πολιτικά σχέδια κάποιων αποτυχημένων πολιτικάντηδων που δεν χάνουν ευκαιρία να σχεδιάζουν μεθοδεύσεις για το πως θα χειραγωγήσουν την λαϊκή αγανάκτηση. Αυτό το γλείψιμο προς τον Περισσό, δεν θα ξεχαστεί σαν τον “Καντάφι”, όπως φαντασιώνεται ο Γ. Δελαστίκ. Θα παραμείνει σαν άλλη μια μελανή σελίδα στην ιστορία του κινήματος. Πρώτιστα όμως σφραγίζει το παρόν, συντελώντας στην αποδιοργάνωση και στην πολιτική αποσάθρωση αυτών των πολιτικών χώρων.

σοβαρό;

Του Γιώργου Πρασσά

1. Εργασιακή εφεδρεία:

2.  Α/αναζητήσεις:

Κι ‘ αν κάνουμε κάτι λάθος σύντροφοι;

Αυτό το κείμενο γράφεται μια μέρα μετά την 48ωρη τις 19-20 και έχει σκοπό να εκφράσει κάποιους προβληματισμούς σχετικά με την δράση αυτού του κομματιού του κινήματος  που θα έπρεπε να δρά επαναστατικά. Επιχειρεί να εκφράσει την αγωνία για την τεράστια ανεπάρκεια ενός κόσμου που ενώ θα έπρεπε να δρά βάση ενός τουλάχιστον υποτυπώδους σχεδιασμού, αντιθέτως  συμμετέχει άκριτα ακόμα και με τεράστια αυτοθυσία  ή αρκείται σε ρόλο παρατηρητή κοινωνικών φαινομένων. Εν τέλει προσπαθεί ναθέσει το ερώτημα : αν θέλουμε να κάνουμε επανάσταση σύντροφοι , δεν πρέπει να δούμε πως θα την κάνουμε;

 η συνέχεια εδώ: Κι ‘ αν κάνουμε κάτι λάθος σύντροφοι;

3.  και συνοπτική ιστορία:

Ενας κουκουλοφόρος χωρίς κουκούλα

Ναι είμαι ένας κουκουλοφόρος απο τα ιουλιανά ,ένας απο τους 300 προβοκάτορες του Πολυτεχνείου, ένας αριστεροχουντικός της μεταπολίτευσης και των εργοστασιακών σωματείων ένας κουκουλοφόρος τον Δεκέμβρη του 2008 , προχθές ένας χρυσαυγίτης ωστόσο σύντροφοι δεν έφαγα γιουβαρελάκια από τα χέρια της Μαρίκας.

Προχθές βρέθηκα στο Σύνταγμα δέχτηκα στο πρώσοπο τη φυσούνα . Έτρεξα να φύγω και έπεσα επάνω στο δικό σας μπλοκ ,το μπλοκ του Π.Α.Μ.Ε , με προπηλακίσατε και μου δώσατε κάποιες ψιλές.  Τι στο καλό δεν θα αναγνώριζε η περιφρούρηση ένα χαφιέ που που για 45 χρόνια παρίστανε τον οικοδόμο.

Συγχαρητήρια σύντροφοι

Στέργιος Κατσαρός

(περισσότερα εδώ: ΕΓΩ Ο ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΑΣ, Ο ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣ)

4. Η γραμμή του "ανοικτού" ΚΚΕ (δόγμα τζ. μπους τζ.)

Βάρα μας Μαλάμη

5.  και πάρα πολλά κείμενα + σχόλια για ένα ευχάριστο επερχόμενο τριήμερο της 28ης Οκτώβρη (παρέλαση ή διαδήλωση;) http://parallhlografos.wordpress.com/

ΥΓ

το γνωστό ευχάριστο μουσικό διάλειμμα:

Ο αγώνας για «Πραγματική Δημοκρατία» στην καρδιά της κατάληψης της Γουόλ Στριτ

Αναδημοσίευση από το rednotebook

Οι κατασκηνώσεις των διαδηλωτών στο Μανχάταν απαντούν στην αποτυχία της εκπροσώπησης

Των Μάικλ Χάρντ και Αντόνιο Νέγκρι

Η ευρεία απήχηση που έχουν οι διαδηλώσεις στην κατάληψη της Γουόλ Στριτ σχετίζεται με μια όλο και αυξανόμενη αίσθηση οικονομικής αδικίας, κυρίως όμως γιατί δίνεται η δυνατότητα να εκφραστούν μαζικά η πολιτική διαμαρτυρία και τα οράματα. Δεδομένου ότι οι διαμαρτυρίες έχουν επεκταθεί από το Μανχάταν σε πόλεις και περιοχές σε όλη τη χώρα, είναι σαφές ότι η αγανάκτηση ενάντια στην απληστία των χρηματαγορών και την οικονομική ανισότητα είναι ολοένα διευρυνόμενη και βαθιά. Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως είναι η διαμαρτυρία ενάντια στην έλλειψη –ή αδυναμία– πολιτικής εκπροσώπησης. Δεν αφορά τόσο το ερώτημα εάν αυτός ή εκείνος ο πολιτικός, αυτό ή εκείνο το κόμμα, είναι αναποτελεσματικό ή διεφθαρμένο (παρ’ όλο που αυτό ισχύει), αλλά εάν το αντιπροσωπευτικό πολιτικό σύστημα είναι, εντέλει, επαρκές. Αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας, θα μπορούσε, και ίσως πρέπει, να μετασχηματιστεί σε μια αυθεντική, δημοκρατική και συνταγματική διαδικασία.

Το πολιτικό πρόσωπο των διαδηλωτών της κατάληψης της Γουόλ Στριτ έρχεται στο προσκήνιο όταν το τοποθετούμε δίπλα στις άλλες κατασκηνώσεις διαδηλωτών του τελευταίου χρόνου. Όλες μαζί, σχηματίζουν έναν αναδυόμενο κύκλο αγώνων. Σε πολλές περιπτώσεις, οι γραμμές της επιρροής είναι σαφείς. Η κατάληψη της Γουόλ Στριτ εμπνέεται από τις κατασκηνώσεις διαδηλωτών στην Ισπανία που ξεκίνησε στις 15 Μαΐου, ακολουθώντας την κατάληψη της πλατείας Ταχρίρ στο Κάιρο, την προηγούμενη άνοιξη. Σε αυτήν την αλληλουχία διαδηλώσεων μπορούν να προστεθούν και μια σειρά από παράλληλα γεγονότα, όπως εκτεταμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην πόλη του Ουισκόνσιν, την κατάληψη της πλατείας του Συντάγματος στην Αθήνα, και τους ισραηλινούς κατασκηνωτές διαδηλωτές που διεκδικούν οικονομική δικαιοσύνη. Βέβαια, το περιεχόμενο αυτών των διαφορετικών διαδηλώσεων είναι πολύ διαφορετικό. Δεν είναι απλώς απομιμήσεις αυτού που έγινε κάπου αλλού. Τα κοινά στοιχεία μεταξύ όλων αυτών των κινημάτων δεν είναι πάρα πολλά.

Η 19η Οκτωβρίου εξηγεί την 20ή

(εικόνες από τη μεγαλειώδη διαδήλωση της 19ης Οκτώβρη στην Αθήνα)

Του Κριτόβουλου Μπαταξή

Στις 19 Οκτώβρη ένα ανυπολόγιστο και οργισμένο πλήθος κόσμου, πρωτοφανής αριθμός απεργών, καταληψιών και διαδηλωτών ήθελε επιτέλους να επιβάλει το δίκιο της πλειοψηφίας επάνω στην ισχύ 154 ψήφων προστατευμένων από ΜΑΤ.

Το κοινό αίσθημα, όπως φαινόταν από άπειρα συνθήματα, ανέκδοτα, καλαμπούρια και “ελικόπτερα” ήθελε “Να Πέσει η Κυβέρνηση”, ασχέτως αν αυτό δεν λεγόταν από κανένα επίσημο στόμα.

Η απεργία στην ουσία δεν ήταν κατά του πολυνομοσχεδίου μόνο αλλά ήταν άρρητα μια ΠΟΛΙΤΙΚΗ απεργία με κεντρικό σύνθημα ΚΑΤΩ η κυβέρνηση.

Όλες ανεξαιρέτως οι ηγεσίες του κινήματος, συνδικαλιστές πρώην πασόκοι, κκε και αριστεριστές, αποδείχτηκαν για πολλοστή φορά κατώτερες των προσδοκιών του κόσμου που περίμενε αυτή τη φορά να γίνει “κάτι” διαφορετικό, όπως το περίμενε και στις 28 και 29 Ιούνη. Από την άλλη, οι μεμονωμένοι αντικοινωνικοί οπαδοί της ατομικής βίας, διατήρησαν γι' άλλη μια φορά το μονοπώλιο της βίας κατά της εξουσίας.

Μα τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε;

“Μια νύχτα μαγική σαν τη Αργεντινή” όπως έλεγε ένα σύνθημα, προϋποθέτει υπέρβαση των ορίων της νομιμότητας (δεν είναι “νόμιμο” να πέφτει μια κυβέρνηση) και αληθινή ήττα των δυνάμεων καταστολής. Στην Αργεντινή, τα δίμετρα κάγκελα έπεσαν όλα, το πλήθος πέρασε τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα, νίκησε τους οπλισμένους με πυροβόλα όπλα φρουρούς του προεδρικού μεγάρου και το κατέλαβε.

Έτσι αναγκάστηκε ο πρόεδρος Ντε Λα Ρούα να φύγει με “ελικόπτερο” που είναι τόσο αγαπητό στους Έλληνες διαδηλωτές και το προβάλλουν στα πανό και τα συνθήματά τους.

Ποιος φοβάται την «πολιτική υπεραξία» των «κουκουλοφόρων»;

Αν αυτοί είναι οι "προστάτες" της εργατικής τάξης, τότε ποιό είναι το ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΣ;

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών"

Αν διαβάσει κανείς τις ανακοινώσεις της αριστεράντζας θα καταλάβει ότι από τη μια σπεκουλάροντας επί του πτώματος ενός άτυχου ανθρώπου και στελέχους του ΠΑΜΕ θα βρει σιωπή έως υποστήριξη στο έργο του ΠΑΜΕ, για τη διάσωση της Βουλής κι από την άλλη καταγγέλλοντας όσους αντιστάθηκαν εμπράκτως, θα βρει τη δομική της φοβία σε ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει. Εξαιρέσεις απετέλεσαν η οργάνωση του ΕΕΚ και της εφημερίδας «Κόντρα» που με περισσή ειλικρίνεια απέδωσαν τα της πραγματικότητας στην πραγματικότητα, καθώς και εκατοντάδες ανεξάρτητοι άνθρωποι που έδωσαν την ίδια μάχη με τους «κουκουλοφόρους». Τι φοβούνται οι αριστεράντζες;

Τα ρόπαλα των ΚΝΑΤ είναι πιο
επικίνδυνα από των ΜΑΤ...

Ας δούμε το τι αναγράφουν στις ανακοινώσεις τους εξωκοινοβουλευτικοί και κοινοβουλευτικοί, αριστεροί, βοσκοί: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα μιλήσει για «συγκεκριμένες ομάδες κουκουλοφόρων που επιχείρησαν να στραφούν εναντίον δυνάμεων του κινήματος», η μαοϊκή-σταλινική-χοτζική του συνιστώσα (ΚΟΕ) θα μιλήσει για «δυνάμεις καταστολής και παρακρατικούς μηχανισμούς», η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για «τυχοδιωκτικές ομάδες που βρίσκονταν για άλλη μια φορά σε διατεταγμένη υπηρεσία», η Δημοκρατική Αριστερά «για κουκουλοφόρους που επιχείρησαν να πλήξουν το λαϊκό κίνημα». Τι φοβούνται οι αριστεράντζες;

Ακριβώς ό,τι φοβάται και το ΠΑΜΕ: την ενίσχυση ενός ήδη ενισχυόμενου ρεύματος που δεν αναζητά την εξουσία ή την εξουσία τους, που τους έχει χεσμένους (και ως χεσμένους τους έχει γνωρίσει στις δύσκολες ώρες εδώ και δεκαετίες), που τους έχει απονομιμοποιήσει στο να κάνουν πολιτική στην πλάτη του, που έχει καταλάβει ότι η αντίσταση δεν είναι βία, που έχει δει με τα μάτια του ότι η «βία» των «κουκουλοφόρων» είναι και δική του «βία», που έχει νιώσει στο πετσί του ότι το να αποφασίζουν για σένα κάποιοι επαΐοντες είναι καταστροφικό, που έχει χαρεί σε συνελεύσεις με διαδικασίες οριζόντιες στη γειτονιά του ή σε πρωτοβάθμια σωματεία, που έχει δει τη βρωμιά τους και το πώς επιδιώκουν διαρκώς να καπελώνουν παντού, που έχει αρχίσει να διαβάζει για όσα του πρόσφεραν για χρόνια ως μασημένη τροφή, που έχει δει ότι το Ιησουίτικο ήθος τους, η Σταλινική πρακτική τους τον έχει φέρει στο ως εδώ και μη παρέκει… Κι αυτό το ρεύμα φαίνεται να μην τελειώνει όσο βαθαίνει η κρίση κι αυτό φαίνεται να ορίζει όλο και πιο διακριτές γραμμές ανάμεσα σε πόλους.

Αυτό που φοβούνται, προοπτικά, είναι το να αποκτήσει την πολιτική του διάσταση.
  ένας με ρευματοπάθεια 

Kάποιες διαφορετικές φωνές για τα χθεσινά γεγονότα

Δημοσιεύουμε τα παρακάτω κείμενα γιατί πιστεύουμε ότι κινούνται σε διαφορετικό κλίμα από τις κυρίαρχες εκτιμήσεις, τόσο των αστικών επιτελείων όσο και των κομματικών μηχανισμών της Αριστεράς. Επίσης δημοσιεύουμε ως ντοκουμέντο ένα video με τα συνθήματα που φώναζε εκείνος ο κόσμος που φοβίζει την Αριστερά με τα συνθήματα και τις πρακτικές του, γιαυτό νιώθει την ανάγκη μερικές φορές όχι μόνον να περιφρουρηθεί απέναντι του, αλλά και να περιφρουρήσει ακόμα και την βουλή των Ελλήνων!... Πρόκειται για την Αριστερά που τρεκλίζει και έχει κρυφτεί στα λαγούμια της περιμένοντας να βγάλουν το φίδι από την τρύπα οι Λυμπερόπουλοι και οι Φωτόπουλοι και οι Μπαλασόπουλοι.

1. Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα, υπάρχει τόπος και για μένα;

Του Κώστα Χαριτάκη

Ενώ υπάρχει νεκρός διαδηλωτής από την κρατική καταστολή, σήμερα το «κίνημα» μετράει τα στενά κομματικά «οφέλη» και ζημιές από τα γεγονότα, αντί να ξεχυθεί ξανά στο δρόμο ενάντια στο καθεστώς που δολοφονεί.

Η χθεσινή μέρα ήταν ένα μεγάλο δώρο προς την κυβέρνηση και το καθεστώς. Το μεγαλύτερο μετά τη μεταπολίτευση, σε μαζικότητα, οργή και αποφασιστικότητα, απεργιακό διήμερο αποσυντέθηκε «εκ των έσω».

Ιστορική η ευθύνη του ΚΚΕ που λειτούργησε ανοιχτά και απροκάλυπτα ως βραχίονας του κράτους, αναλαμβάνοντας με στρατιωτικό τρόπο την περιφρούρηση της Βουλής απέναντι στα πλήθη των διαδηλωτών.

Δικαιολογημένη η οργή χιλιάδων διαδηλωτών που βρέθηκαν αντιμέτωποι, αντί με τις αλυσίδες των ΜΑΤ, με τις κρανοφόρες και καδρονοφόρες διμοιρίες του ΚΚΕ.

Η δήλωση του Μ. Θεοδωράκη για τον θάνατο του Δημήτρη Κοτζαρίδη

Θεωρούμε ότι οι ανακοινώσεις που έβγαλαν τα κομματικά επιτελεία της Αριστερά - και πρώτα απ' όλα του ΚΚΕ - με αφορμή τον θάνατο του Δημήτρη Κοτζαρίδη, αποβλέπουν στην αποκομιδή πολιτικής υπεραξίας. Δυστυχώς ένα τέτοιο γεγονός δεν μπορεί να γίνει σωσίβιο για για τους κομματικούς μηχανισμούς της Αριστεράς. Μόνο από τον δικό τους θάνατο, μπορεί να γεννηθεί η Αριστερά του 21ου αιώνα...

Απαλλαγμένη  από αυτές τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες είναι η δήλωση του άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ, του Μίκη Θεοδωράκη, η οποία  δείχνει ότι έχει αίσθηση για το που πραγματικά βρίσκεται και που ...πατάει:

ΔΗΛΩΣΗ

Η προκλητική κυβερνητική αναλγησία μετρά τον πρώτο νεκρό διαδηλωτή. Η καλυπτόμενη κάτω από τον μανδύα της Δημοκρατίας επαίσχυντη και ένοχη για την καταστροφική πτώχευση Ολιγαρχία έχει γυρίσει το ρολόι της ιστορίας πίσω στην δεκαετία του ΄60. Όμως ο ελληνικός λαός δεν θα μείνει απαθής θεατής του απαγχονισμού του. Αποτίουμε φόρο τιμής στον νεκρό διαδηλωτή και εκφράζουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας στην οικογένειά του. Στεκόμαστε όρθιοι και συνεχίζουμε τον αγώνα.

Αθήνα,

20.10.2011

Μίκης Θεοδωράκης

Μερικά στοιχεία από την σημερινή (19/10/11) μεγαλειώδη διαδήλωση στην ΑΘΗΝΑ

Παρουσιάζουμε δύο διαγράμματα με την σημερινή μεγαλειώδη συγκέντρωση στην Αθήνα.

Το 1ο παρουσιάζει την χωρική διάταξη των δυνάμεων κατά την στιγμή που η πορεία της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ  έχει φτάσει στην Οδό Πανεπιστημίου (ώρα 12.00),  η οποία ξεκίνησε από το Πεδίον του Άρεως και προχώρησε μέσω 3ης Σεπτεμβρίου και Πλατείας Ομόνοιας. Τα σωματεία που είναι στο Μουσείο ως την Οδό Πανεπιστημίου δεν έχουν ακόμα αρχίσει να κινούνται. Το ΠΑΜΕ έχει συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα και οι τελευταίες του δυνάμεις αποχωρούν από την Πλατεία Ομόνοιας. Επίσης σωματεία έχουν προσυγκεντρώσεις σε διάφορα σημεία όπως στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου.

Το 2ο παρουσιάζει την χωρική διάταξη δύο περίπου ώρες μετά το προηγούμενο (ώρα 14.00) κατά την στιγμή που το ΠΑΜΕ έχει αρχίσει να αποσύρεται. Το ΠΑΜΕ καταλαμβάνει τον χώρο της Πλατείας Συντάγματος και τον χώρο μπροστά στην βουλή και στον εθνικό κήπο προς τις στήλες του Ολυμπίου Διός. Οι Ταξιτζήδες δίνουν μάχες με τα ΜΑΤ στην οδό Ακαδημίας για μία περίπου ώρα και μετά συντεταγμένοι με τα πανό τους θα κατευθυνθούν μέσω της Πανεπιστημίου στο Σύνταγμα, όπου ενσωματώνονται στον κύριο όγκο της διαδήλωσης. Ο κύριος όγκος των σωματείων της προσυγκέντρωσης του Μουσείου είναι ακόμα εγκλωβισμένος στην Σταδίου και δεν έχει φτάσει στην πλατεία Συντάγματος. Αρκετός κόσμος είναι διάχυτος στους δρόμους που κατευθύνονται προς το Μοναστηράκι και στην οδό Πανεπιστημίου.

Τι σημαίνει “αγανακτισμένος” σήμερα; Μπορείτε να δείτε μια εκδοχή στο παρακάτω video:



Το ΚΚΕ περιφρούρησε και πάλι την Βουλή των Ελλήνων από τους βάνδαλους και τους ταραξίες. Είναι χαρακτηριστική η στάση που έχουν οι ομάδες περιφρούρησης με τα νώτα τους προς τα ΜΑΤ και την βουλή και το πρόσωπό τους προς την συγκέντρωση του ΚΚΕ, όπως ακριβώς πίσω τους οι ΜΑΤατζήδες...

Και μερικές άλλες φωτογραφίες εδώ:


Την ημέρα της γενικής απεργίας στην Ελλάδα ΄Ελληνες ακτιβιστές που συμμετέχουν σε διάφορες συλλογικότητες, πραγματοποίησαν στο Ευρωκοινοβούλιο διαμαρτυρία συμπαράστασης στους αγωνιζόμενους λαούς στην ΄Ελλάδα και στην Ευρώπη, με τα συνθήματα"ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΗ: ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΥΣΗ" και." ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ Η ΦΥΣΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΥΣ":

Ενημέρωση για τις απεργιακές δράσεις κ' διαδηλώσεις 19 κ' 20 Οκτώβρη 2011

Μια συλλογική πρωτοβουλία για μια άλλη ενημέρωση για τις απεργιακές δράσεις κ' διαδηλώσεις 19 κ' 20 Οκτώβρη 2011

Η Πρωτοβουλία στηρίζεται-προβάλλεται απο:

alfavita  
aristero extrem 

aformi.gr

antistasi.gr

ashtonhar

ΕΟΣ

ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

Πρωτοβουλία για την Αντισυστημική Αριστερά

Συσπείρωση Αριστερών Μηχανικών

«Ο Καποδίστριας έφερε τουλάχιστον τις πατάτες. Ο Παπανδρέου έφερε την τρόικα και τους τοκογλύφους.»

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Δήλωση για την ομιλία Παπανδρέου στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ

«Ο Καποδίστριας έφερε τουλάχιστον τις πατάτες. Ο Παπανδρέου έφερε την τρόικα και τους τοκογλύφους.»

«Στην τελική μάχη: Πάμε Σύνταγμα. Μένουμε Σύνταγμα.»

«Το κύκνειο άσμα του πρωθυπουργού και της κοινοβουλευτικής του ομάδας αποτέλεσε ένα ασυνάρτητο μείγμα εξωτερίκευσης του πανικού τους και προσπάθειας να πανικοβάλλουν τον ελληνικό λαό.

Εις μάτην.

Ο πρωθυπουργός συγκρίνει τον εαυτό του με το Καποδίστρια. Ο Καποδίστριας έφερε τουλάχιστον τις πατάτες. Ο Παπανδρέου έφερε την τρόικα και τους τοκογλύφους.

Μιλάει για δεύτερο εμφύλιο πόλεμο. Τα παιδιά και τα εγγόνια και των δύο πλευρών σε ένα αδελφοκτόνο πόλεμο που προκάλεσε η ξένη επέμβαση, είναι σήμερα αδέλφια και ζητάν μαζί από τον πρωθυπουργό: «Τώρα. Πάρε το ελικόπτερο και φύγε».

Μας φέρνει την επιστολή των γερμανών βιομηχάνων ότι δεν είμαστε πατριώτες, δηλαδή να δουλεύουμε τζάμπα και να ξεπουλήσουμε την περιουσία του λαού.

Φέρνουμε έτσι στη μνήμη μας τα προφητικά λόγια του Δημήτρη Γληνού στη Διακήρυξη για το ΕΑΜ: «Κι αφού μας αφαιρέσανε όλα τα μέσα της δουλειάς και μας λιμοχτονούνε, μας κατηγοράνε γιατί είμαστε, λέει, τεμπέληδες, καφενόβιοι κι αεριτζήδες. Σ’ όλες τις ελληνικές επιχειρήσεις αρπάζουν το 51%. Ξαναγύρισμα στην πρωτόγονη βαρβαρότητα, κατάργηση κάθε νόμου, κάθε ηθικής, κάθε δίκιου».

Απαντάμε και στον αγγελιοφόρο πρωθυπουργό και στους επιστολογράφους, εμείς που έχουμε σύντροφό μας τον γερμανό εργάτη: «Το γερμανικό κατεστημένο τον 20ο αιώνα βύθισε στον πόνο τον λαό μας. Δεν θα επιτρέψουμε να το ξανακάνει, μαζί με το γαλλικό ή το αγγλικό, και τον 21ο αιώνα που η ανθρωπότητα υποτίθεται ότι είναι πολύ πιο μπροστά».

Στις 19 και 20 Οκτώβρη μπαίνουμε στην τελική μάχη.

Πάμε Σύνταγμα. Μένουμε Σύνταγμα.

Μέχρι να πέσει η κυβέρνηση. Να φύγει η τρόικα. Να πούμε «Όχι» στην Ευρωζώνη. Να σταματήσουμε να πληρώνουμε. Να ξαναδούμε τον ήλιο.»

Αθήνα 19.10.2011

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο στη Βαρκελώνη

Ο Γκαλεάνο, που βρέθηκε με τους Αγανακτισμένους στη Βαρκελώνη, κουβεντιάζει για πολιτική, για τους διανοούμενους, για τα χρήματα… Κάποια στιγμή, στα μισά του βίντεο, κάνει να φύγει, αλλά επιστρέφει ίσως με το καλύτερο μέρος της συζήτησης. Μην πέσετε στην παγίδα! Συνεχίζει μέχρι το τέλος!

Ala, ¡a disfrutar!

(aπό: http://www.cataplum.info/)

Η ζωή δεν ...κουρεύεται! Θα την ξαναχτίσουμε συλλογικά

Ζούμε σε μια περίοδο όπου καθημερινά καταρρέουν με δραματικό τρόπο όλες οι μέχρι τώρα βεβαιότητες. Αυτά που χθες θεωρούνταν δεδομένα για εκατομμύρια ανθρώπους σήμερα δεν υπάρχουν πια. Τα αλλεπάλληλα σοκ των κυβερνητικών μέτρων δεν αφήνουν τίποτα όρθιο. Μόνιμη και σταθερή δουλειά, σύνταξη, κοινωνική ασφάλιση, υγεία, παιδεία, όλα κατακρεουργούνται στο βωμό και στο όνομα της σωτηρίας του καπιταλιστικού συστήματος. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που έχει ξεσπάσει με τη μορφή της κρίσης χρέους σε μια σειρά χώρες και με ιδιαίτερα έντονο τρόπο στην Ελλάδα απειλεί να συμπαρασύρει τα πάντα στο διάβα της. Γι΄ αυτό Μέρκελ, Σαρκοζί και Ομπάμα σπεύδουν εναγωνίως να διασώσουν την ελληνική οικονομία, μια οικονομία που το μέγεθός της δεν ξεπερνά το 1% των οικονομικών μεγεθών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γι΄ αυτό συζητούν ακόμα και τη διαγραφή έως και 60% του ελληνικού χρέους, όχι φυσικά γιατί υιοθετούν τα κεϋνσιανικού τύπου αιτήματα της Αριστεράς αλλά για να προστατεύσουν τα συνολικά συμφέροντα του συστήματος που εκπροσωπούν. Το ομολογούν ανοιχτά πλέον και οι ίδιοι ότι «είναι η χειρότερη κρίση που βιώνει ο καπιταλισμός, ίσως χειρότερη κι από αυτή του 1929-32».

Σ΄ αυτό το τοπίο της κοινωνικής ερημοποίησης, όπου μεγάλα τμήματα της κοινωνίας προλεταριοποιούνται βίαια, το άλλοτε «προνομιακό» δημόσιο μετατρέπεται στη μεγαλύτερη δεξαμενή νεόπτωχων και εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας οδηγούνται να ζουν μόνιμα στα όρια μεταξύ επιβίωσης και εξαθλίωσης, κάποιοι συνεχίζουν να ονειρεύονται την επιστροφή στη «προηγούμενη κατάσταση». Ξεχνούν, όμως, ότι η «προηγούμενη κατάσταση» οδήγησε στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα της κρίσης. Ότι η ανάπτυξή τους μόλυνε τον αέρα που αναπνέουμε, δηλητηρίασε το νερό που πίνουμε, έκαψε τα δάση μας, έχτισε πόλεις τέρατα, διατάραξε ανεπανόρθωτα τη σχέση της φύσης με τον άνθρωπο, εξάντλησε τους φυσικούς πόρους, γιγάντωσε την οικονομία σε δυσθεώρητα μεγέθη παράγοντας προϊόντα άχρηστα στην πλειονότητά τους για τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας. Η ανάπτυξή τους τροφοδότησε με χιλιάδες τρόπους το ξέσπασμα της σημερινής κρίσης.

"ΑΝΤΑΡΣΥΑ" στην Αγία Παρασκευή, στο Χολαργό και στον Παπάγο...

Αν κάποιος θέλει να παρακολουθήσει τον διάλογο που γίνεται στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπροστά την 1η Πανελλαδική της συνδιάσκεψη, θα διαπιστώσει πως κινητικότητα και συμμετοχή εκδηλώνεται έντονα στην ΤΕ της Αγίας Παρασκευής, του Χολαργού και του Παπάγου. Μέχρι σήμερα (18/10/2011) στο blog που έχει ανοίξει για να φιλοξενήσει τα υλικά και τον διάλογο της 1ης Πανελλαδικής, τα 4 από τα 5 κείμενα διαλόγου προέρχονται από την ΤΕ της Αγίας Παρασκευής, του Χολαργού και του Παπάγου. Επίσης η ίδια ΤΕ έχει κάνει και δημόσια εκδήλωση στο Δημαρχείο της Αγίας Παρασκευής. Υλικό από την εκδήλωση είναι δημοσιευμένο εδώ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΣΤΗΝ ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Από τα κείμενα διαλόγου, κρατήσαμε την κατάληξη από το (Κείμενο #4) :

...Μας χωρίζει το ζητούμενο  που είναι η ίδια η λαϊκή εξέγερση, η υλική-αντικειμενική προϋπόθεση (με κοινωνικούς όρους νοούμενη) για να έχει νόημα η παραπάνω συζήτηση. Διαφορετικά όλα αυτά θα θυμίζουν το γνωστό αμερικάνικο ανέκδοτο: ‘’αν είχαμε αυγά, θα κάναμε μια καταπληκτική ομελέτα αυγά με μπέικον, αλλά δυστυχώς δεν έχουμε και μπέικον’’… 

Ξεσηκωμός - Η πιο μεγάλη μάχη είναι… ΤΩΡΑ!

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

Ξεσηκωμός

Η πιο μεγάλη μάχη είναι… ΤΩΡΑ!

Γενική Απεργία 19/20 Οκτώβρη

Βρισκόμαστε πλέον στην πιο κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της κοινωνικής πλειοψηφίας στην χώρα μας, για την ζωή των εργαζόμενων, των άνεργων, της νεολαίας, των ανθρώπων του μόχθου και του μεροκάματου, για όλους εμάς και τα παιδιά μας.

Σήμερα η κρίση εξαπλώνεται ανεξέλεγκτη καθώς οι «αγορές», το αδηφάγο τραπεζικό κεφάλαιο έχει αρθεί πάνω από τις πολιτικές ηγεσίες και απαιτεί σαν πεινασμένο τέρας την θυσία ανθρώπινων ζωών, ολόκληρων κοινωνιών για να τραφεί.

Τούτη εδώ η κυβέρνηση –υπάλληλος των χρηματαγορών, αυτός ο άθλιος θίασος με την στήριξη και την συνέργεια όλου του συστήματος εξουσίας και του πολιτικού μετώπου της αντίδρασης (Παπανδρέου, Σαμαράς Καρατζαφέρης, Μπακογιάννη), που ανέλαβε να εξυπηρετήσει όλα τα πειράματα της ΕΕ και των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση της σκασμένης φούσκας των νεοφιλελεύθερων στρατηγικών δεκαετιών, παρέδωσε τον λαό της Ελλάδας σαν διαθέσιμο πειραματόζωο στις δοκιμές τους.

Αυτό είναι το μέτρο και για το μέλλον των υπόλοιπων ευρωπαϊκών λαών!

Κι όμως η θέση μας ως «αδύνατου κρίκου» μας καθιστά ταυτόχρονα πολύ ισχυρούς!

Les Grecs : Ο άνθρωπος του μέλλοντος!!!

Αναδημοσίευση από το "ΚΑΝΑΛΙ"

Η γαλλική σατιρική Les Guignols de l’info έχει μεγάλη ακροαματικότητα και χιούμορ που τσακίζει κόκαλα. Εδώ ασχολείται με το πειραματόζωο Έλληνα. Απολαύστε το… ;)

ΥΓ. Οι πιο παρατηρητικοί θα αναγνωρίσετε στους επιστήμονες του εργαστηρίου τη μορφή και τη χαρακτηριστική φωνή του Σιλβέστερ Σταλόνε, πανταχού παρών ως Ράμπο και σήμα κατατεθέν της εκπομπής…

5 Μάη 2010 και 19 Οκτώβρη 2011

Αναδημοσίευση από "Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα"

του blackpanther

Η 5 Μάη 2010 είναι μια μέρα που πολλοί ήθελαν να την ξεχάσουν εξ αιτίας του εγκλήματος στην Μαρφίν και των νεκρών τραπεζοϋπαλλήλων ( στους νεκρούς ήταν και μια έγκυος γυναίκα…)

Σαν μέρα στέκεται μοναδικά στην Ελληνική Ιστορία ανάμεσα σε άλλα και για την τρομερή αντίθεση συναισθημάτων που έφερε.

Ξεκίνησε σαν εξεγερσιακή γιορτή και κατέληξε σαν αντιεξεγερσιακή κηδεία.

Εκ των υστέρων ξέρουμε ότι αυτή η μέρα στάθηκε πολλαπλά μοιραία, παγώνοντας για αρκετό διάστημα τις λαϊκές αντιδράσεις, συκοφαντώντας και παροπλίζοντας τον αναρχικό χώρο και δίνοντας γενναία παράταση ζωής σε ένα καθεστώς που γεννήθηκε τότε για να δρομολογήσει την εξαθλίωση της κοινωνίας.

Γιατί όμως εν όψει 19 Οκτώβρη θυμάμαι αυτή την μέρα και συνδέω αυτές τις δύο μέρες;

Η απάντηση είναι απλή:

Η 19 Οκτώβρη ήδη διαγράφεται σαν μέρα που θα φέρει κολοσσιαία κοινωνική σύγκρουση και τα προμηνύματα σε ένα μεγάλο βαθμό είναι ίδια με τα προμηνύματα της 5 Μάη:

Τώρα όπως και τότε οι υπάλληλοι της βουλής θα απεργήσουν (κάτι που γίνεται εξαιρετικά σπάνια)

Τώρα όπως και τότε οι μικροαστοί στηρίζουν την απεργία και τα όργανα τους καλούν σε κλείσιμο των μαγαζιών τους για συμπαράσταση (κάτι που επίσης είναι εξαιρετικά σπάνιο)

Τώρα όπως και τότε υπάρχει μια διάχυτη προσμονή να ρίξουμε το καθεστώς με κάθε μέσο και το ηθικό του κόσμου είναι σε κατακόρυφη άνοδο για μια τέτοια προοπτική.

Τώρα όπως και τότε υπάρχουν ανυποχώρητες κλαδικές απεργίες σε ολομέτωπη σύγκρουση με την κυβέρνηση.

Οι ομοιότητες είναι τόσες πολλές ώστε δεν μπορείς να μην συσχετίσεις τις δύο μέρες.

Κι αν τώρα κάνω την σύνδεση είναι για να έχουμε συναίσθηση να αποφύγουμε την τραγική κατάληξη της 5 Μάη αλλά και για να καταδείξω την κρισιμότητα της 19 Οκτώβρη σαν μέρας αποφασιστικής για αυτά που θα έρθουν.

Μπορούμε και  θέλουμε αυτή η Τετάρτη να είναι διαφορετική από εκείνη του Μάη.

Στις 5 Μάη αρχικά διαδραματιζόταν ένα εξεγερσιακό όνειρο.

Ο κόσμος ήταν στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες με επιθετικές διαθέσεις.

Άνθρωποι χωρίς προηγούμενη συγκρουσιακή εμπειρία έκαναν κατά κύμματα ντου στην βουλή.

Η αστυνομία είχε χάσει πλήρως τον έλεγχο και ένιωθε με έναν πρωτόγνωρο τρόπο την αγωνία να μην μπορεί να τον επανακτήσει.

Ο κόσμος συνέχισε να έρχεται κατά χιλιάδες ακόμη κι όταν οι συγκρούσεις είχαν ανάψει για τα καλά.

Ένιωθες ότι ο φόβος είχε αλλάξει πλευρά και η αλληλεγγύη και η αλληλοϋποστήριξη βρισκόταν παντού.

Κι ύστερα μαθεύτηκε το περιστατικό στην Μαρφίν που τα γκρέμισε όλα και έστειλε τους πάντες στα σπίτια τους, ηττημένους, σοκαρισμένους και αποσβολωμένους…

ο Eduardo Galeano μιλάει για τον φόβο

(δυστυχώς το β' μέρος δεν έχει ήχο)

(aπό: http://www.cataplum.info/)

Μια γυναίκα δυο άντρες θα μας κλάσουνε δυο μάντρες

Αναδημοσίευση από το pitsirikos.net

Ιδιαίτερη αίσθηση στα παπαγαλάκια προκάλεσε το κοινό άρθρο τριών τελειωμένων υπουργών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που μας αποχαιρετά τις επόμενες ημέρες. Το άρθρο συνυπογράφουν η υπουργός Αηδίας Άννα Διαμαντοπούλου, ο υπουργός Κλαψομουνίασης Ανδρέας Λοβέρδος και ο υπουργός Τίποτα Γιάννης Ραγκούσης.

Οι τρεις πρώην υπουργοί συνυπογράφουν το άρθρο αν και δεν το έγραψε κανείς από τους τρεις. Αυτό δεν είναι περίεργο, αφού δεν έχουν προσωπική άποψη και έχουν συνηθίσει να υπογράφουν όποιο χαρτί τους βάζουν μπροστά τους.

Ο πραγματικός συντάκτης του άρθρου παραμένει ανώνυμος – μάλλον ντρέπεται γι’ αυτό που έγραψε. (Βέβαια, εγώ ξέρω ποιος είναι – μπορούσες και καλύτερα.)

Το άρθρο δεν δημοσιεύτηκε σε κάποια εφημερίδα αλλά στις προσωπικές σελίδες των τριών πρώην υπουργών στο Διαδίκτυο – αυτό θα θεωρήθηκε πολύ πρωτοποριακό και trendy απ’ όποιον είχε την ιδέα.

Αλέκος Αλαβάνος: «Πείτε όχι στη Μέρκελ και θα µας παρακαλάει!»

Αναδημοσίευση από το "ΒΗΜΑ"

Αν και εκτός κοινοβουλευτικού πεδίου αυτή την κρίσιµη περίοδο, ο κ. Αλ. Αλαβάνος δεν νοσταλγεί καθόλου τη Βουλή και σε όσους τον ρωτούν αν έχει µετανιώσει που βρίσκεται εκτός απαντά: «Στη Βουλή της ντροπής; Οχι!». Ο επικεφαλής του Μετώπου Ανατροπής και Αλληλεγγύης δηλώνει υπέρµαχος µιας «συνάντησης των δυνάµεων της Αριστεράς χωρίς εξαιρέσεις», µε «συλλογική ηγεσία», στη βάση ενός «µαχητικού προγράµµατος» το οποίο θα περιλαµβάνει την παύση πληρωµών, την έξοδο από την ευρωζώνη, τις εθνικοποιήσεις και τον σχεδιασµό. Ακόµη, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση πρέπει να παραιτηθεί «και να πάρει οικειοθελώς τον δρόµο για το δικαστήριο του λαού και της Ιστορίας». «Ετσι κι αλλιώς δεν είναι πολύς ο χρόνος της» σηµειώνει.

- Διαβάζοντας στην ιστοσελίδα σας (www.tometopo.gr) τις «Εννέα αισιόδοξες παρατηρήσεις (σας) για εννέα πολύ απαισιόδοξες καταστάσεις», τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι πολλά. Προτείνετε παύση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ κτλ. Και μετά τι;

«Η παύση πληρωµών της Αργεντινής, σε συνδυασµό µε την προηγηθείσα αποδέσµευση από τη σταθερή ισοτιµία του πέσο µε το δολάριο – κάτι σαν αποχώρηση από την ευρωζώνη –, είναι το σηµείο θετικής στροφής και ο πρόεδρος Κίρσνερ απέκτησε ισχύ απέναντι στο ∆ΝΤ, διέγραψε τα 2/3 του χρέους και έφερε στην Αργεντινή θεαµατικούς ρυθµούς ανάπτυξης που προσέγγιζαν το 10%. Ως τότε ο λαός της σφάδαζε. Η Αργεντινή µάς προκαλεί απαισιοδοξία αλλά και αισιοδοξία».

- Πώς είναι ρεαλιστική η παύση πληρωμών όταν η χώρα οφείλει με δική της ευθύνη σε άλλες χώρες, όταν δεν θα μπορούν να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις αφού δεν θα μπορεί πλέον να δανείζεται;

«Με τον ίδιο τρόπο που γίνονταν τρεις παύσεις πληρωµών ανά δεκαετία τον τελευταίο αιώνα στη Γερµανία, στην Ισπανία, στην Ιταλία και σε άλλες χώρες µόνο στην Ευρώπη. Ευθύνη δεν έχει η “χώρα”. Εχει το εξαρτηµένο κατεστηµένο. Και υπάρχει µια αρχή του διεθνούς δικαίου, η “κατάσταση ανάγκης”, όπου οι ανάγκες της κοινωνίας τίθενται υπεράνω των απαιτήσεων των τοκογλύφων».

- Μα η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει πρόβλημα ρευστότητας. Τι θα κάνουμε; Καλείτε την κυβέρνηση να πει ότι «δεν θέλουμε την έκτη δόση σας». Τι θα γίνει μετά;

«Η ίδια η European Banking Authority εξετάζει το ενδεχόµενο µείωσης του χρέους κατά 65%. Αυτό µπορούσαµε να το έχουµε πετύχει από το τέλος του 2009. Τα νέα χρέη στην τρόικα, η καρατόµηση των εργαζοµένων, η διάλυση της οικονοµίας, πεταµένα λεφτά. Τζάµπα! Αν µια λαϊκή κυβέρνηση έλεγε “δεν θέλω την έκτη δόση σας”, σε λίγες ώρες θα έφτανε η Μέρκελ στο “Ελ. Βενιζέλος” να µας παρακαλάει να την πάρουµε. Κάνοντας στην Ελλάδα ένα παγκόσµιο πείραµα έχουν προσφέρει χωρίς να το θέλουν µια απρόσµενη δύναµη στον λαό µας να επηρεάσει τις εξελίξεις σε όλη την Ευρώπη. Ας σταµατήσουµε πλέον να θεωρούµε τους εαυτούς µας κακόµοιρους και ζητιάνους. Εχουµε την τύχη στα χέρια µας».

Α. Χάγιος: Το μέτωπο της εποχής μας θα είναι αντικαπιταλιστικό, όχι αντιμνημονιακό

Συνέντευξη Άγγελου Χάγιου, εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 16/10/2011

Ερώτηση: Λίγες μέρες πριν την γενική απεργία της 19ης και 20ης Οκτώβρη πολλά δημόσια κτίρια βρίσκονται υπό κατάληψη ενώ κλιμακώνονται οι απεργιακές κινητοποιήσεις σε κάθε πόλη της χώρας. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση φαίνεται αμήχανη μπροστά στον γενικό ξεσηκωμό... 

Α. Χάγιος: Έχουμε αγωνιστική κίνηση ευρύτερων λαϊκών μαζών με πρωτόγνωρες μορφές κινητοποίησης, με στοιχεία πολιτικοποίησης και τάση υπέρβασης του υποταγμένου σε κυβέρνηση και εργοδοσία συνδικαλισμού. Είμαστε σε σημείο καμπής μιας μεγαλύτερης κοινωνικής και πολιτικής σύγκρουσης που ωριμάζει στην ελληνική κοινωνία. Όλο και μεγαλύτερο τμήμα εργατικών και λαϊκών μαζών κατανοεί ότι κινδυνεύει η ίδια η ζωή του από μια πολιτική άγριας εκμετάλλευσης. Από τη στρατηγική του κεφαλαίου που εφαρμόζει η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ με την ΕΕ και ΔΝΤ, με τη στήριξη όλων των αστικών δυνάμεων.

Ερώτηση: Το ποτάμι, δηλαδή, δεν γυρίζει πίσω. Τι έπεται;

Α. Χάγιος: Είναι βαθύτερη η τάση σύγκρουσης με την αστική πολιτική. Ωστόσο, ακόμα και αυτό το πρωτόγνωρο λαϊκό κίνημα είναι ανεπαρκές για να ανατρέψει πραγματικά τον αντεργατικό αρμαγεδώνα. Είναι ανάγκη να πολιτικοποιηθεί με στόχο δράσης να ρίξει την κυβέρνηση και να αποκρούσει κάθε κυβέρνηση κοινωνικού πολέμου. Αυτό αποτελεί το πρώτο αποφασιστικό βήμα για να μπει με όρους κινήματος η διαγραφή του χρέους, η ρήξη και η έξοδος από την ευρωζώνη και την ΕΕ, η αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού για να πάρουμε πίσω τον πλούτο που παράγουν οι εργαζόμενοι αλλά τον ιδιοποιείται μια χούφτα καπιταλιστών.

Το διλημμα απαντήθηκε...

Του Γιώργου Πρασσά

1. Στα χνάρια του Βλαδίμηρου: