4η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ

ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Παρουσίαση της «Μεγάλης Εποχής» της Νάντιας Βαλαβάνη στη Θεσσαλονίκη

ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

20-11-2009

Α. ΑΛΑΒΑΝΟΣ

Ο Καρλ Μαρξ έγραψε τρεις τόμους, πάνω από 1500 σελίδες για το «Κεφάλαιο». Άλλες τόσες για τις « Θεωρίες για την υπεραξία». Πάνω από 40 τόμους είναι τα Άπαντα του ιδίου και του Ενγκελς. Και δεν θα βρει κανείς στα Άπαντα ένα ολοκληρωμένο βιβλίο- ανάλυση για τον Σοσιαλισμό.

Αυτή η προσέγγιση – να μιλάς για το αύριο μέσα από το σήμερα κι όχι κατευθείαν για το ίδιο το αύριο - έχει σφραγίσει σε μεγάλο βαθμό την πρόδρομη αριστερή σκέψη. Η κριτική στο καπιταλιστικό σήμερα είναι το σπέρμα για ιδέες, προτάσεις, στοχασμούς για το σοσιαλιστικό αύριο. Έτσι αφήνεται ένα μεγάλο πεδίο ελευθερίας, ευθύνης, ευρηματικότητας, έμπνευσης για τον σύγχρονο ή τον μεταγενέστερο αναγνώστη. Όταν η σύλληψη του καινούριου γίνεται εκ των προτέρων, εγχειριδιακά, εγκεφαλικά, στις λεπτομέρειες – κι αυτό το είδαμε στη Ρωσία – τότε αντί να υπάρξει ένα συγκροτημένο πλαίσιο αναδεικνύεται ένα πνιγηρός θεωρητικός εναγκαλισμός που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο.

Αν αυτή την ανάδυση της θέσης μέσα από την αντίθεση, της πρότασης μέσα από την κριτική, τη συναντάμε συχνά σε οικονομικές αναλύσεις ή σε πολιτικά κείμενα, είναι σχεδόν ο κανόνας στο χώρο της λογοτεχνίας με εξαίρεση τον «σοσιαλιστικό ρεαλισμό».

Σε αυτό τον κανόνα υπόκειται και η ποιητική συλλογή της Νάντιας Βαλαβάνη «Μεγάλη Εποχή». Ελεγεία γραμμένη για το τέλος εποχής του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος του 20ου αιώνα , τότε που βρέθηκε :

«Μέσα από την πιο πικρή

από όλες τις ήττες

παραδομένο στη χλεύη

νικητών και νικημένων

το απελευθερωτικό όνειρο

της ανθρωπότητας»

Υπάρχει μια αίσθηση όπως με τα Εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής. Μέσα από το μοιρολόγι το γαμήλιο τραγούδι. Μέσα από τον χειμώνα να ξεμυτίζει ντροπαλά η άνοιξη. Μέσα από το αδιέξοδο του σήμερα, ο δρόμος για το αύριο.

Σε ελάχιστη κλίμακα συγκριτικά με το μεγαλοπρεπές θέαμα της πλανητικής σχεδόν σοσιαλιστικής κατάρρευσης, υπαινικτικές προτάσεις και στοχασμοί αυτής της ποιητικής συλλογής συνηχούν με καταστάσεις της αριστεράς του σήμερα στην πατρίδα μας. Γιατί όπως είναι γνωστό στην ποίηση κανείς, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός, δεν μπορεί να θέτει περιορισμούς μεγέθους, τόπου ή χρόνου. Η ποίηση είναι πάντα ακραία και εκτός ορίων.

Με αυτή την έννοια ξαναδιαβάζοντας και παρουσιάζοντας για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες τούτο το βιβλίο, εντόπισα επτά πολιτικές παραινέσεις προς την Αριστερά.

Πρώτο : Η αριστερά ως κομματικός σχηματισμός ή ακόμη κι ως πολιτική προσπάθεια δεν είναι παρά ένα μικρό κλάσμα ενός καθολικών διαστάσεων εγχειρήματος. Η πολιτική αριστερά δεν μπορεί να υπάρξει από μόνη της ως σχηματισμός ή είναι ένα κακέκτυπο, ένα φτερό στον άνεμο, μια άγονη, εφήμερη και ανάξια λόγου παρουσία εφόσον δεν συνδέεται οργανικά με την επιστήμη, τη λογοτεχνία, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλοσοφία, τον κόσμο των ιδεών. Με λίγα λόγια αν δεν είναι οργανικό στοιχείο μιας πολιτιστικής επανάστασης. Με ακόμη λιγότερα λόγια, με μια λέξη, αν δεν είναι ποίηση. Είναι λάθος αν νομίζει κανείς ότι η μεγάλη προειδοποίηση για την κατακρήμνιση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος ήρθε από τον Τρότσκι. Ήρθε από τον Μαγιακόφσκι, με το έργο και την αυτοκτονία του. Η ποίηση , πάντα σχεδόν απούσα, επιμένει να υπενθυμίζει ενοχλητικά στην αριστερά την παρουσία της.

Αφού παραθέτει ένα δίστιχο του Λόρκα : «Το τραγούδι που ποτέ δεν θα πω/ κοιμήθηκε πάνω στα χείλη μου», γράφει η Νάντια Βαλαβάνη, στη «Μεγάλη Εποχή»:

«Λοιπόν, τότε που ξεκινούσαμε εμείς

ωραίοι και αθώοι

διαβάζαμε Λένιν και Μαρξ

αλλά καθόλου W.B. Yeats

« οι αθώοι κι οι όμορφοι

άλλο εχθρό δεν έχουν από το χρόνο»

Δεύτερο : Ο κίνδυνος για την αριστερά είναι κυρίως εντός των τειχών. Ο ζωγραφικός πίνακας που έχουμε από τις πρώτες μεγάλες στιγμές του παγκόσμιου σοσιαλιστικού εγχειρήματος είναι η έφοδος στα Χειμερινά Ανάκτορα. Η αριστερά επιτίθεται να καταλάβει τα τείχη των ισχυρών της αντιπάλων. Αντίστοιχα μπορεί να φαντασθεί κανείς την αριστερά να υπερασπίζεται τα δικά της τείχη. Η μάχη δεν κρίνεται πάντα με το ποιος θα καταλάβει τα τείχη του άλλου , όπως στις ταινίες του Κουροσάβα. Και παγκόσμια και στην Ελλάδα, η αριστερά στάθηκε απέναντι σε πανίσχυρους αντιπάλους, έπεσε όμως γιατί απαξιώθηκε και αποδομήθηκε μέσα στο πύργο της. Εδώ κυριάρχησαν πολλές φορές ιδέες, αξίες, κώδικες του αντίπαλου κόσμου. Αυτό βιώθηκε άλλες φορές με επικό τρόπο, άλλες φορές με την ακύρωση αξιόλογων τοπικών πολιτικών εγχειρημάτων. Αυτό νομίζω ότι συνέβηκε και κατά τη φάση της τελευταίας διακυβέρνησης της δεξιάς στην Ελλάδα, όταν η ενωμένη ριζοσπαστική αριστερά δυνάμωνε αντί να τραυματίζεται από τον αμείλικτο ολοκληρωτικό πόλεμο του συστήματος, τελικά όμως για εσωτερικούς λόγους χάνει τους τρεις μεγάλους στόχους. Την ακύρωση του δικομματισμού. Την αλλαγή των συσχετισμών στην ιστορική αριστερά. Την προσέγγιση της νεανικής πρωτοπορίας που προσχωρεί στον αντιεξουσιαστικό χώρο

Γράφει :

« Χρόνια αργότερα μέσα από διαδικασίες πολυδαίδαλες

συνειδητοποιήσαμε ότι πλησιάζαμε σε κάτι

που θύμιζε επικίνδυνα στειρότητα

-γνωστή, ψεύτικη, καλλιεργημένη

από συνήθεια και στενούς ορίζοντες-

και προπαντός υπεκφυγή

οι καταπιεστές κυριαρχούσαν τελικά

και στο στρατόπεδο των καταπιεσμένων»

Τρίτο : Η αριστερά δεν υποτάσσεται στην επίκληση της καθημερινότητας όπως οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Αυτή η δύναμη των μεγάλων μετασχηματισμών δεν εκπίπτει σε εφήμερες συντεχνιακές δραστηριότητες. Δεν την εκφράζουν οι φευγαλέες ατάκες δευτερόλεπτων χωρίς ίχνη στα δελτία ειδήσεων των ιδιωτικών καναλιών. Αντίθετα μέσα από το μικρό βλέπει το μέγα. Στο καθημερινό φόντο του Πακιστανού που φορτικά πουλάει ένα μπουκέτο με τριαντάφυλλα στο φανάρι διακρίνει τις βρετανικές και αμερικάνικες στρατιές κατοχής, τα χωριά της Νότιας Ασίας που καίγονται , την ακραία φτώχεια του Ισλαμαμπάντ, τα χιλιάδες παιδιά που κατασκευάζουν χαλιά. Και πιο πέρα βλέπει ένα κήπο έξω από τον Άγιο Παντελεήμονα με πολύχρωμες τριανταφυλλιές όπου μεταναστόπουλα και ελληνόπουλα παίζουν κρυφτό και χορεύουν.

Γράφει :

« Εμείς νεαροί γευτήκαμε μια δόση νίκης

καθόλου πλέρια

και κάθε άλλο παρά τελειωτική

Αυτό μας έκανε γενναιόδωρους

και λίγο αφελείς

Η καθημερινότητα απειλεί

να μας συντρίψει»

Τέταρτο : Η αριστερά είναι απλή. Όσο πιο βαθιές οι επεξεργασίες της κι όσο πιο σύνθετη και δύσκολη η πραγματικότητα τόσο πιο απλή οφείλει να είναι. Γιατί αυτή είναι η φύση της. Γιατί η πλατιά επαφή της με την κοινωνία είναι το οξυγόνο της. Γιατί αν είναι αριστερά, δεν της χρειάζονται τα ψέματα, τα προσχήματα, τα επινοήματα, τα σοφίσματα. Ο Λένιν έλεγε απλά : «Σοβιέτ συν εξηλεκτρισμός». Οι Ισπανοί κομμουνιστές και αναρχικοί : “ No Passaran”. Οι αριστερές πρωτοπορίες στο Πολυτεχνείο : «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». Σήμερα βλέπουμε αυτό το μοναδικό εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το απλό αίτημα «μέλη» κι ότι αυτό συνεπάγεται, να εμπλέκεται σε βυζαντινολογίες, σε περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις, σε σχέδιο Ανάν, σε μια αργκό ακατανόητη από την κοινωνία, σε κόλπα. Όταν μπορείς απλά να πεις «μέλη» και μαγικά να ανοίξουν διάπλατα τα παράθυρα στον ήλιο.

Γράφει :

«Οι κούφιοι άνθρωποι είναι εδώ…

αποκλεισμένοι σε συσκέψεις, σε συνεργασίες…

δουλεύουνε εντατικά με ντιρεκτίβες

με κανονισμούς, με πλαίσια

να εξασφαλίσουν πλειοψηφίες

μειοψηφίες, συμβιβασμούς

συσχετισμούς δυνάμεων ικανούς

για αποφάσεις που μετά ένα χρόνο

ίσως στερούνται σημασίας»

Πέμπτο : Για την αριστερά η αντίσταση και η ανατροπή, η ρήξη δεν είναι απλοί κανόνες σε ένα στρατηγικό της σχέδιο για μια λαϊκή εξουσία. Είναι κυρίως κώδικες αξιών, κριτηρίων και νοηματοδοτήσεων. Είναι η ικανότητα της αριστεράς να αντιπαραθέτει σε ένα σύστημα ιεραρχήσεων που στηρίζεται στη λογική του εύκολου κέρδους και του ατομισμού τις δικές της προτεραιότητες στη βάση της αλληλεγγύης και της ισότητας. Το σύστημα θέλει τους νέους επιτυχημένους, life style, γιάπι, άνετους, επικοινωνιακούς, survivors. Η αριστερά βυθίζεται μέσα στο βούρκο της κοινωνίας , συναντά αυτούς που φοβούνται, αυτούς που σπάσανε, αυτούς που κλαίνε, αυτούς που είναι μοναχικοί, αυτούς που κάνουν άρνηση, αυτούς που είναι αυτοί και το διαδίκτυο, φτάνει σε χώρους ακραίους σα να βρίσκεται σε ταινίες Αλμοδοβάρ. Έχει τη δική της κοινωνική «Επί του Όρους ομιλία».

Γράφει :

«Εμπρός οι ανεκπαίδευτοι

αστικοί νομάδες

παιδιά των Ρομ

διεθνική πανσπερμία…

Εμπρός του κόσμου οι διχασμένοι

ανάμεσα σ’ αυτά που λαχταρούν

κι αυτό που κάνουν…

Εμπρός της γης οι άσκημοι

οι όχι ιδιαίτερα έξυπνοι και νέοι

οι φτωχοί

οι μετανάστες

οι άρρωστοι

οι ξένοι»

Έκτο : Για την αυτοσυντήρησή μας πρέπει να ζούμε στη γη κι όχι να ονειροπολούμε. Για την αριστερά ισχύει κάτι πολύ διαφορετικό. Η αριστερά για να ζήσει πρέπει να ονειρεύεται. Να σαρώσει τις συνταγές για ρεαλισμό, εκσυγχρονισμό, ευρωπαϊσμό που της επιβάλλουν το σαβουάρ βιβρ του συστήματος. Να συμπυκνώσει στη δράση της και να εκφράσει τα μεγάλα οράματα και τις ουτοπίες από την αρχαιότητα και την Αναγέννηση μέχρι τον Μαρξ και την εποχή μας για ένα πλανήτη φιλίας και ειρήνης. Επειδή μπορούσαν να ονειρεύονται ένα κόσμο χωρίς πόλεμο, βγήκαν στον δρόμο δισεκατομμύρια ενάντια στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ. “Imagine all the people – Living life in peace”. Η ουτοπία δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα αλλά όρκος ζωής για την αλλαγή της. Λέει ο Λιούις Μαμφορντ στην Ιστορία των Ουτοπιών : «Τα πράγματα που ονειρευόμαστε, τείνουν συνειδητά ή ασυνείδητα να εξελίσσονται στα πρότυπα της καθημερινής μας ζωής.»

Γράφει :

«Τις νύχτες βλέπω στα όνειρά μου

τους παλιούς συντρόφους μου

σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει

ποτέ δεν μου ζητούν τον λόγο για τη ζωή μου

αντίθετα κάνουμε όλα όσα

δεν μπορέσαμε ποτέ

οργανώνουμε εξεγέρσεις και επαναστάσεις

μας κυνηγούν σ’ έρημους δρόμους

και κτίρια φλεγόμενα»

Έβδομο : Αριστερά είναι η ιστορία σε εξέλιξη.. Οι σημερινοί κυρίαρχοι όταν μίλησαν μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης για το «τέλος της ιστορίας» δεν αναφέρονταν μόνο στο μέλλον. Αυτό γρήγορα το εγκατέλειψαν με το Ιράκ, το Αφγανιστάν, την οικονομική κρίση. Αναφέρονται κύρια στο παρελθόν. Γι’ αυτούς κανείς , και ιδιαίτερα η αριστερά, δεν έχει δικαίωμα να έχει ιστορία. Οι σημερινοί ανηλεείς νόμοι τους έχουν τη σφραγίδα της αιωνιότητας και όλοι στο όνομα του ρεαλισμού πρέπει να κινηθούν στα πλαίσια τους. Η αριστερά όταν διαρρηγνύει με θράσος αυτό το ανιστορικό πλαίσιο, όταν ανοίγει τις πόρτες για να εισβάλει η ιστορία ανατρέποντας τις καπιταλιστικές βεβαιότητες ως χάρτινους πύργους, όταν έχει τη δύναμη να βιώνει το παρελθόν, από τον Σπάρτακο μέχρι τους Παλαιστίνιους, μπορεί να είναι υπερήφανη για την υπερηφάνια της και μπορεί να μη ντρέπεται για όσα πρέπει να την κάνουν να ντρέπεται. Σε κάθε εικόνα που βλέπουμε εμείς έχει θέση η ιστορία. Πάνω από τα αγόρια κορίτσια του Δεκέμβρη με φτερά στην πλάτη υπερίπτανται οι παρέες της ΕΠΟΝ, οι εκδρομείς των Λαμπράκηδων, οι φοιτητές στην πύλη του Πολυτεχνείου.

Γράφει :

«ο κήπος μικρός και χωριάτικος

καμμιά αίσθηση κηποτεχνικής

Τα δέντρα δεν είναι περήφανα

χαρακωμένα, χρήσιμα

φέρνουνε πάνω τα σημάδια

από την ιστορία του σπιτιού

Το σκίσιμο στον κορμό της μουριάς

είναι από το μουλάρι που τη δοκίμασε

ακόμα τότε νεαρή.

Οι χαρακιές στα πιο χοντρά κλαδιά

από το σύρμα

που χρόνια ολόκληρα κρατούσε

η μπουγάδα που έσταζε»

Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί…

Φωτογραφία από την σημερινή πορεία

Δεχτήκαμε άδικες επιθέσεις με αφορμή το κείμενο με τίτλο: ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2009: Ο «εκδημοκρατισμός» τύπου Μαρκεζίνη δεν θα περάσει στον ΣΥΡΙΖΑ!  από νέους συντρόφους που μας κατηγορούν ότι διαστρεβλώνουμε την ιστορία της αριστεράς και σπιλώνουμε τους ιστορικούς ηγέτες της. Δυστυχώς η επίσημη εκδοχή της ιστορίας της αριστεράς που εκφέρεται από τους κυρίαρχους κομματικούς μηχανισμούς υποτάσσεται στις πολιτικές σκοπιμότητες που διαμορφώνονται από τις ανάγκες της τρέχουσας πολιτικής προπαγάνδας. Στα πλαίσια αυτών των σκοπιμοτήτων αρκετοί γνωρίζουν για την «ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ Νο 8» , όμως ελάχιστοι έχουν ακούσει για τα «Μαθήματα του Νοέμβρη» του ΚΚΕ εσωτερικού.

Ως αριστεροί, πρώτα απ’ όλα οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και όχι να τα κρύβουμε. Με αφορμή τον φετινό εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου αναδημοσιεύουμε μερικά ενδεικτικά αποσπάσματα από μια συνέντευξη του Νίκου ΚΑΡΡΑ ηγετικού στελέχους της ανανεωτικής αριστεράς που δόθηκε στο περιοδικό «Σχολιαστής» το 1988 και αφορούν σε κάποιες πλευρές της ιστορίας της "ανανεωτικής" αριστεράς που δεν είναι ευρέως γνωστές. Ολόκληρη την συνέντευξη βρίσκεται εδώ: «Το ελληνικό '68» 

ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ: Είχατε ενημέρωση για τη θέση των μελών του κόμματος γι' αυτά τα προβλήματα; Τι στάση κρατούσαν στις αντιθέσεις σας;

Νίκος ΚΑΡΡΑΣ: Είχαμε τακτική επικοινωνία με τον Δρακόπουλο, ο οποίος μας ενημέρωνε ότι όλα τα φυλακισμένα στελέχη ήταν μαζί μας. Διαμορφώναμε μάλιστα τις απόψεις μας για τα πολιτικά και διαδικαστικά ζητήματα, αξιοποιώντας τις υποδείξεις που μας έστελναν. Ο Φιλίνης μας έγραφε τότε, ότι οι άλλοι έχουν σκοπό να φυτοζωήσουν το κόμμα. Υπάρχουν τα δημοσιευμένα άρθρα του Φιλίνη που υπεράσπιζε την οργανωτική μας αντίληψη και του Λουκίδη (Λ. Κύρκου) που αντιπαράθετε στην αντίληψή μας για την Αντίσταση τη λογική της κίνησης των πολιτικών διαδικασιών. Μετά όμως από κάποιες ενημερώσεις που τους έκανε ο Τζεφρώνης (ο οποίος είχε από παλιότερα την αντίληψη ότι θα έπρεπε να αναγνωρίσουμε το Σύνταγμα Παπαδόπουλου για να κινηθούν οι μάζες), οι σύντροφοι μετέβαλαν ξαφνικά άποψη. Άρχισαν να μας γράφουν ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε αδιέξοδο, έχουν δίκιο οι κάτω και παραδώστε τους. Με πρωτοβουλία δική μου, αποφασίσαμε ότι δεν μπορούσαμε να εκβιαστούμε και να παραδώσουμε την ηγεσία σε άγνωστης σε μας σύνθεσης όργανο (ναι!!) φορέα αντιλήψεων αντίθετων με τις δημόσια διατυπωμένες θέσεις του κόμματος και μηνύσαμε να παραδώσει ο Δρακόπουλος (που μπορεί να ήταν φυλακισμένος αλλά ήταν Γραμματέας του Κόμματος), ο Παρτσαλίδης και ο Φιλίνης μια και συμφωνούσαν μ' αυτή την εξέλιξη. Δεν τους ζητήσαμε καν να καθοδηγήσουν, αλλά να λειτουργήσουν απλώς ως διαμετακομιστικός σταθμός παράδοσης της ηγεσίας.

Μετά την άρνηση των τριών να παραλάβουν παραιτηθήκαμε. Απέσπασα, μάλιστα, μια απόφαση να κατεβώ στην Ελλάδα για να παραδώσω στη νέα ηγεσία, αφού έπαιζα το ρόλο Αναπληρωτή Γραμματέα.

Εν τω μεταξύ, όμως, μόλις έλαβαν στην Αθήνα ο Λεωνίδας και οι άλλοι ένα σημείωμα που ανακοίνωνε την παραίτησή μας, αντέδρασαν. Είπαν ότι εσείς έχετε διακόψει επαφή ένα τετράμηνο μαζί μας και εν πάση περιπτώσει να αρχίσουμε πάλι το διάλογο. Ενώ μάλιστα είχα έρθει στην Ελλάδα, αντί να με συναντήσουν μου έστειλαν μια επιστολή, στην οποία μου ανακοίνωναν ότι το Γραφείο ήρε την παραίτηση και, εφόσον ελλείπει πλέον ο λόγος της αποστολής μου, εντέλλομαι να επιστρέψω πίσω.

Επιστρέφοντας δε δέχτηκα την άρση της παραίτησης, πιστεύοντας ότι βρισκόμασταν μπροστά σ' ένα πραξικόπημα που διέλυε την ηγετική ομάδα και φιλοδοξούσε να εγκαθιδρύσει μια διαφορετική συμβιβαστική αντίληψη μέσα στο κόμμα. Τους τόνισα, λοιπόν, ότι δε μετέχω σε καθοδηγητικές ευθύνες και δε θέλω να απολογούμαι στους κεντρώους πολιτικούς που έρχονταν έξω και μας έλεγαν ότι οι δικοί σας στην Αθήνα θέλουν να αναγνωρίσουν το χουντικό Σύνταγμα και να νομιμοποιήσουν τις εκλογές του Μαρκεζίνη.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΣ: Η πρώτη και πιο σημαντική πολιτική απόφαση της νέας καθοδήγησης αφορά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Νίκος ΚΑΡΡΑΣ: Μέχρι τώρα δεν έχω βγει να μιλήσω δημόσια γι’ αυτό το θέμα, όπως και για άλλα, κηδόμενος του χώρου αυτού από τον οποίο προήλθα και στον οποίο πρωτοστάτησα… Το θεωρώ όμως το μεγαλύτερο στίγμα του ΚΚΕ (εσωτερικού), αληθινή προδοσία στην επανάσταση που δεν έχει ξαναγίνει στην ιστορία του κόμματος.

Η στάση στο Πολυτεχνείο φανερώνει τον τύπο του διαλόγου που επιλέχθηκε να γίνει με τις μάζες. Ένα διάλογο που όπως προανάφερα, αφορούσε μόνο τα καθυστερημένα κομμάτια τους και όχι τα πρωτοπόρα και επαναστατικά. Μόλις έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, αυτοί την αναθεμάτισαν με την απόφασή τους, τα περίφημα «Μαθήματα του Νοέμβρη». Τους έστειλα τότε ένα γράμμα, υβριστικότατο, παρόλο που ήμουν παραιτημένος, αναφέροντας ότι αυτές οι θέσεις ήταν κατάπτυστες. Πολλά από τα στελέχη, που σήμερα πρωτοστατούν στις παρελάσεις με τις σημαίες, τότε έκλαιγαν γιατί «το Πολυτεχνείο μας πήγε δέκα χρόνια πίσω».

Μια εβδομάδα μετά το Πολυτεχνείο έγραψα ένα άρθρο στην «Ελεύθερη Ελλάδα» με τίτλο «Οι ματοβαμμένες σημαίες μας μηνούν τη νίκη», για το οποίο ο Κώστας Φιλίνης είπε αργότερα, ότι αποτελούσε «πισώπλατο χτύπημα του Νίκου Καρρά, στο απώγειο της ανηθικότητάς του, επειδή πίστεψε ότι ο Ιωαννίδης θα μας έπιανε και επί των πτωμάτων μας θα αναλάμβανε ξανά την ηγεσία με την παλιά γραμμή».

Η σύμπτωση ήταν ότι στο ίδιο φύλλο της «Ελεύθερης Ελλάδας», στη διπλανή σελίδα, είχε γράψει ένα άρθρο ο Καρίγιο με τίτλο τα «Διδάγματα του Πολυτεχνείου». Εκείνη την εποχή μέσα στο Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα γινόταν μια έντονη διαπάλη, κι ο Καρίγιο έβρισκε στην περίπτωση του Πολυτεχνείου το επιχείρημα με το οποίο θα αντιμετώπιζε τους δεξιούς εσωκομματικούς αντιπάλους του, που ήθελαν να συνδιαλλαγούν με τον Φράνκο. Το ΚΚΕ Εσωτερικού τότε αντέδρασε, (θεωρώντας την αρθρογραφία του Καρίγιο... επέμβαση στα εσωτερικά του. Ο Ισπανός κομμουνιστής, όμως, ήταν άνθρωπος κλειδί για τις διεθνείς σχέσεις του κόμματος. Όταν βγήκε, λοιπόν, έξω ο Φιλίνης, τον έπιασα και του είπα ότι θα δημιουργηθούν προβλήματα στις σχέσεις τους. Ξεχνώντας τα περί «πισώπλατου χτυπήματος» του Καρρά, βρέθηκε με τον Καρίγιο και διευθέτησε την «παρανόηση»!

Με τις διαδικασίες και τη στάση απέναντι στο Πολυτεχνείο, ολοκληρώνεται η στροφή της στροφής του ’68…

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2009: Ο «εκδημοκρατισμός» τύπου Μαρκεζίνη δεν θα περάσει στον ΣΥΡΙΖΑ!

Την Κυριακή 15 Νοεμβρη, η ΚΠΕ του ΣΥΝασπισμού, ενέκρινε το σχέδιο Φλαμπουράρη ως πρόταση για την 3η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Η πρόταση αυτή συνοδεύεται και από την υιοθέτηση της πρότασης για την δημιουργία μιας επιτροπής η οποία θα εξετάσει στο απώτερο μέλλον την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα. Η ομάδα Τσίπρα προσπαθώντας να εκτονώσει την πίεση στο εσωτερικό του ΣΥΝασπισμού πετάει την μπάλα στην εξέδρα (συνιστώσες ) όπως έκανε και στις ευρωεκλογές. Τότε ο ΣΥΝ επέλεξε ότι θα έχει την 1 και την 3 θέση στη λίστα των υποψηφίων ευρωβουλευτών και ότι οι ενδιάμεσες να καλυφθούν από τις συνιστώσες. Επίσης αποφάσισε με «δημοκρατικό» τρόπο ότι η 2η θέση που παραχώρησε στις συνιστώσες θα πρέπει να καλυφθεί υποχρεωτικά από γυναίκα!...

Αυτή είναι η δημοκρατία, όπως την αντιλαμβάνεται η Κουμουνδούρου. Πρόκειται για μια αριστοκρατική αντίληψη της δημοκρατίας, μια αντίληψη που δεν θεωρεί ότι όλοι έχουν ίδια πολιτικά δικαιώματα στην λήψη των αποφάσεων. Γι αυτό δεν εμπιστεύεται ούτε καν τα μέλη του ΣΥΝ, και τους στερεί το δικαίωμα να λαμβάνουν μέρος στην λήψη αποφάσεων για κρίσιμα ζητήματα. Ο κομματικός μηχανισμός κινητοποιείται και οργανώνει ψηφοφορίες για να καθοριστούν οι λίστες των ευρωβουλευτών. Όμως για ένα κρίσιμο ζήτημα, όπως είναι το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του ΣΥΝ, αποφασίζουν μόνον τα 120 άτομα της ΚΠΕ. Τα μέλη του ΣΥΝασπισμού ούτε καν ρωτήθηκαν! Τρέμουν την συμμετοχή των μελών τους στην λήψη των αποφάσεων όπως και τον εκδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Οι μεθοδεύσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ με την ψήφιση της πρότασης Φλαμπουράρη θυμίζει τον «εκδημοκρατισμό» που επιχείρησε η χούντα με την λύση «Μαρκεζίνη», λύση που την στήριζε τότε η «ανανεωτική» αριστερά του Λ. Κύρκου. Ήρθε όμως ο Πολυτεχνείο που έδειξε το αληθινό πρόσωπο της Χούντας με το πραξικόπημα του Ιωαννίδη…

Το πρόβλημα με τον εκδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ δυστυχώς δεν βρίσκεται μόνον στην Κουμουνδούρου, αλλά και στις συνιστώσες που ανέχονται αυτό το δημοκρατικό έλλειμμα που έχει επιβάλει ο ΣΥΝασπισμός, μπροστά στα ανταλλάγματα που καρπώνονται από την θεσμική συμμετοχή τους στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Και δυστυχώς αυτή η κατάσταση δεν είναι εύκολο να αντιστραφεί.

Θέλειδουλειά πολλή...

Ένας άνθρωπος, μια ψήφος, πολλές συμμετοχές

(Αναδημοσίευση από την "ΕΠΟΧΗ" της Κυριακής 14 Νοέμβρη 2009 )

Καθώς βαδίζουμε σε μια οριακή για το μέλλον μας Πανελλαδική Σύσκεψη, χωρίς πυξίδα και χωρίς (μεγάλη) ελπίδα, όλοι εναντίον όλων, με πληθώρα κειμένων- απόψεων αλλά και κειμένων -υπογραφών, μοιάζει μακρινό και άπιαστο όνειρο η «δημοκρατία στη βάση και η ενότητα στη δράση». Κι όμως, μέχρι πριν από λίγο ακόμη, ακούγαμε τον ισχυρισμό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί εγχείρημα με στόχο να εμπνεύσει και να συσπειρώσει όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς (και ακόμη παραπέρα) και μέχρι λίγο παλιότερα οι περισσότεροι το πιστεύαμε κιόλας.

Όσο περνάει ο καιρός, φίλοι, ψηφοφόροι, μέλη συνιστωσών και αμήχανοι ανένταχτοι, έχουμε χάσει την μπάλα με τα όσα εκστομίζονται κάθε τόσο και λιγάκι – κατά κανόνα σε δηλώσεις στα ΜΜΕ,  αφού διαδικασίες ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπάρχουν ούτε κατ’ ουσία ούτε πλέον και κατ’ επίφαση.

Ομολογώ ότι οι εσωτερικές διαδικασίες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Μη έχοντας συμμετάσχει ουδέποτε σε κόμμα ή οργάνωση, είχα την αφελή άποψη ότι τα κόμματα δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσα, που εξυπηρετούν μια συγκεκριμένη περίοδο και αλλάζουν όταν έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητές τους.

Από την άλλη πλευρά, η Αριστερά κατά καιρούς εγκατέλειπε το δόγμα Χαρίλαου περί αραίωσης των σκόρδων, επεδείκνυε ένα ορισμένο ένστικτο επιβίωσης  και έδειχνε να αντιλαμβάνεται την σοφία της ρήσης «η ισχύς εν τη ενώσει»: το ΄89 με τον ενιαίο ΣΥΝ, το 2004 με τον ΣΥΡΙΖΑ απόπειρα 1η, το 2007 με τον ΣΥΡΙΖΑ 2.  Η τελευταία είναι και η μακροβιότερη απόπειρα, γεγονός που δίνει ελπίδες ότι κάποια επόμενη μπορεί και να πετύχει και εμείς να ζούμε και να το δούμε.

Αν και για να είμαστε ακριβείς, το σφάλμα είναι όλο δικό μας. Των οπαδών. Που μεταφράσαμε τις επιθυμίες μας για πραγματικότητα και φαντασιωθήκαμε έναν υπερβατικό ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ αντίθετα ήδη από τον τρόπο που συγκροτήθηκε η πρώτη (και η δεύτερη) Πανελλαδική σύσκεψη ήταν φανερό που (δεν) πήγαινε το πράμα. Δεν πήγαινε σε άνοιγμα σε νέα μέλη, σε διαδικασίες ενοποίησης, διαφάνειας και δημοκρατίας. Δεν δημιουργούσε δυναμική ΣΥΡΙΖΑ, συντροφικούς δεσμούς, προσδοκία για μια διαφορετική πρόταση, ζωντάνια, κινητικότητα, κοινωνική παρέμβαση. Ο κόσμος εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ ήταν έτοιμος από καιρό. Οι -ισμοί δεν ήταν.

«Περιμένετε και θα δείτε» ήταν η μόνιμη επωδός των στελεχών (μας). «Μην είσθε ανυπόμονοι, όλα θα γίνουν». «Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι». Μόνο που η συγκεκριμένη αγουρίδα, σάπισε πριν ωριμάσει για να τη δοκιμάσουμε.

Κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ που γνωρίζουν από πού πάνε προς το σοσιαλισμό, θεώρησαν καταρχήν ότι χρειάζεται χρόνος για να επικοινωνήσουν την αλήθεια τους και στους υπόλοιπους.

Η μεγαλύτερη συνιστώσα δεν είχε μεν μια και μοναδική αλήθεια, είχε όμως μαγαζί γωνία (έστω και με εμφανείς φθορές) και εννοούσε να το κρατήσει. Όλο προηγούμενο διάστημα μοιάζει σαν να ζούμε στιγμές ΄90 με τον ΣΥΝ να έχει επωμισθεί τον ρόλο του ΚΚΕ. Έχοντας ανακαλύψει την κρυμμένη γοητεία του κομματικού πατριωτισμού, τις ιστορικές καταβολές της τρίτης διεθνούς και εντεύθεν, την αξέχαστη κληρονομιά του ΚΚΕ εσωτ., την προγραμματική αριστερά αλλά και τον κοινό εχθρό: κάποιους ανόσιους που θέλουν  – άκουσον, άκουσον – να διαλύσουν τον ΣΥΝ. Αυτό το τελευταίο οι μεγαλύτεροι το είχαμε ξανακούσει. Πριν από 20 έτη, μια και ως γνωστόν η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που τότε το έλεγαν άλλοι. Εσχάτως προέκυψε και άλλη εκδοχή: θέλετε νέο κόμμα; Θα το έχετε αλλά θα είναι όπως θα σας πει ο ΣΥΝ. Αν ποτέ συμφωνήσει για το πώς το θέλει.

Μ’αυτά και μ΄αυτά, καταλήξαμε αντί να βοηθάει η Αριστερά τα κινήματα, να βοηθούν τα κινήματα την Αριστερά. Γιατί η περίφημη κοινωνική βάση του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο κόσμος που κινείται και συμμετέχει χωρίς υποστήριξη σε χώρους εργασίας, στην αυτοδιοίκηση, σε κοινωνικά και οικολογικά κινήματα. Ο κόσμος που ποσώς διεκδικεί να γίνει παράγων της Αριστεράς (επαναστατικής ή ρεφορμιστικής), που παθαίνει αλλεργία με τις ίντριγκες, τα μαχαιρώματα και τα παζάρια, που συμφωνεί με διάφορες απόψεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και που είναι διατεθειμένος  να αγωνιστεί για να δει κάτι να αλλάζει και όχι για να επιβεβαιώσει ή να πάρει παραπάνω ψήφους το κόμμα του.

Αυτός ο κόσμος είναι πολύτιμος. Και απελπισμένος. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ με δημόσιο λόγο και πλήρη κομματική ενασχόληση, δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να συνειδητοποιήσουν τι σημαίνει για αυτούς που παλεύουν μόνοι, με κόστος και κινδύνους, να βρίσκονται εκτεθειμένοι σε αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην τους και σε σκαμπανεβάσματα του χώρου στον οποίο έχουν δηλώσει ότι ανήκουν. Το μετα- ευρωεκλογικό τραύμα, όπου βρεθήκαμε άναυδοι και ντροπιασμένοι θεατές μιας δημόσιας μάχης επικράτησης, χωρίς να μας έχει ενημερώσει κανείς για το πολιτικό επίδικο (πόσο μάλλον να μας έχει ρωτήσει κιόλας), είναι ένα από τα πολλά συμπτώματα του συνδρόμου ωρίμανσης της αγουρίδας. Και είναι ελάχιστοι αυτοί που μπορούν να ασχολούνται επί μακρόν για να φτιάξουν το ΣΥΡΙΖΑ. Οι περισσότεροι (και υγιέστεροι κατά την ταπεινή μου άποψη), προτιμούν να δίνουν μάχες στην κοινωνία όπου τελικά αποδεικνύεται ότι έχουν περισσότερες πιθανότητες  να τις κερδίσουν.

Και ένα «προσυνεδριακό» μανιφέστο
Προς όλους τους συντρόφους τάσεων, συνιστωσών κλπ που διαμορφώνουν προτάσεις για την μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ:
Δεν είμαι μέλος με ειδικές ανάγκες. Δεν ενδιαφέρομαι για ποσοστώσεις, προστασίες και προστάτες που θα διαιωνίζουν στοιχίσεις, εχθρότητες και προβλήματα. Μετά από δύο χρόνια, δεν υπάρχουν περιθώρια για «μεταβατικές διαδικασίες». Δεν με ανησυχεί ουδόλως το ποια άποψη θα επικρατήσει: Θα είναι καλή εφόσον επικρατήσει ως άποψη και όχι ως συσχετισμός προσωπικών επιδιώξεων και περιχαρακωμένων ομάδων. Και αν δεν είναι, δεν πειράζει. Θα παραδεχτούμε το λάθος μας, θα κάνουμε την αυτοκριτική μας, θα γίνουμε σοφότεροι και θα την αλλάξουμε. Θα έχουμε τον τρόπο.
Οι προσδοκίες μου έχουν περιοριστεί στα στοιχειώδη:

- Θα ήθελα όλοι όσοι ενδιαφέρονται, ασχολούνται και παλεύουν για ένα ή περισσότερα θέματα, να έχουν την δυνατότητα να συμμετέχουν σε θεματικές που θα δικτυώνονται, θα υποστηρίζουν τα μέλη τους και θα παράγουν πολιτική για τον ΣΥΡΙΖΑ.

- Θα ήθελα όλοι όσοι θελήσουν να συμμετέχουν στην επόμενη Πανελλαδική Σύσκεψη, να εγγραφούν σε ένα μητρώο (έστω με αναφορά σε κάποια κλαδική ή τοπική αν υπάρχει), να πληρώσουν  μια συνδρομή και να ψηφίσουν ισότιμα για τον ΣΥΡΙΖΑ που θέλουν και για τα όποια όργανα αποφασίσουν. Θα ήθελα να μπορώ να ψηφίσω τους συντρόφους που εκτιμώ ή επιλέγω σε όλο το ΣΥΡΙΖΑ, γιατί αυτό σημαίνει ενότητα. Όσο για τον «επαπειλούμενο κίνδυνο» να συρρεύσουν συντεταγμένα για να πλειοψηφήσουν όσοι δεν επιθυμούν να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν πειράζει. Στο κάτω-κάτω δεν μας κρατάει κανείς δεμένους: αν αυτοί που θέλουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο δημοκρατικό φορέα των μελών του μείναμε λιγότεροι, ας το μάθουμε επιτέλους και ας πάρουμε τις αποφάσεις μας.

Κουράστηκα να ακούω την πανταχόθεν εκτοξευόμενη δικαιολογία: «αυτό που ζητάτε δεν θα το δεχθούν οι άλλοι». Επιτέλους ας αφήσουμε τους «άλλους» να αναλάβουν το βάρος της άρνησης της δημοκρατίας.
Σύντροφοι και συντρόφισσες, ο χρόνος τελειώνει.

Δέσποινα Σπανούδη,

ΣΥΡΙΖΑ Βοιωτίας, θεματική περιβάλλοντος, ΠΑΣΑ, υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές του 2007 και του 2009  και στις ευρωεκλογές του 2009.

Ούτε ΝΑΤΟ ούτε ...ΒΑΡΣΟΒΙΑ!

Πολλές από τις προτάσεις για το οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ έχουν περισσότερες ομοιότητες με τις καταστατικές αρχές στρατιωτικών συνασπισμών, όπως το ΝΑΤΟ, που κατοχυρώνουν το δικαίωμα veto στις υπερδυνάμεις, παρά με τις καταστατικές αρχές που λειτουργούν σύγχρονα δημοκρατικά κόμματα της αριστεράς.

 
(Ο Πίνακας είναι από την "Σύγκριση διατυπωμένων θέσεων για την ΠΣ του Νοέμβρη", που έχει δημοσιεύσει η ΠΑΣΑ)

Κι όμως, αυτές οι προτάσεις παρουσιάζονται ως άκρως δημοκρατικές αφού η δημοκρατικότητα συνδέεται γραμμικά με το μέτρο της πλειοψηφίας με την οποία λαμβάνονται οι αποφάσεις. Πρώην ευρωκομμουνιστές την ίδια στιγμή που κατηγορούν την Α. Παπαρήγα ότι αποκαθιστά τον Στάλιν, εμπνέονται από τις «λειτουργικές ομοφωνίες» με τις οποίες ο λαός μαζί με τις ηγεσίες των καθεστώτων του υπαρκτού σοσιαλισμού συναποφάσιζαν ...συλλογικά για το μέλλον τους. Αυτό ακριβώς το όραμά τους θέλουν να το κάνουν και καταστατική αρχή στο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, το ΚΚΣΕ, όπως και άλλα κομμουνιστικά κόμματα που λειτουργούσαν με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, αν και δεν παρέλειπαν να εφαρμόζουν στην ...πράξη αυτές τις «λειτουργικές ομοφωνίες», ποτέ δεν είχαν τολμήσει να τις θεσμοθετήσουν στο καταστατικό τους!

Το επίπεδο της ταξικής πάλης για την δημοκρατία στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όμως φαίνεται ότι είναι ...ανεβασμένο και έχει συμπαρασύρει και τα ποσοστά! Έχει ανεβάσει το ποσοστό του 50%+ 1 που απαιτείται σύμφωνα με την αρχή της απλής πλειοψηφίας, κάπου ανάμεσα στα 2/3 (πρόταση ΚΠΔ και λοιπών συγγενών) και στο 75% (πρόταση Α. Φλαμπουράρη)

Αφού λοιπόν όλοι συμφωνούν ότι μια τοπική οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να αποφασίσει τουλάχιστον με πλειοψηφία 2/3 για ζητήματα όπως, αν θα κάνει αύριο αφισοκόλληση, είναι προφανές ότι θα αποφασίζει με αντίστοιχο δημοκρατικό τρόπο και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ασχολείται με πιο σοβαρά πολιτικά ζητήματα.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι στην Κ.Ο. εκδηλώνεται μια διαφωνία για την ψήφιση ενός νομοσχεδίου, όπως είχε εκδηλωθεί τον Ιούλιο για την ψήφιση νομοσχεδίου που έδινε στο Ίδρυμα Νιάρχου τον χώρο του φαληρικού Ιπποδρόμου. (περισσότερες λεπτομέρειες για αυτή την υπόθεση εδώ: Καλή Αρχή!... ). Κατά την συνεδρίαση λοιπόν της Κ.Ο. δεν διαμορφώνεται κοινή θέση και ο πρόεδρος Α. Τσίπρας αναγκάζεται να προχωρήσει σε ψηφοφορία. Από τους 10 παρόντες οι 6 ψηφίσουν υπέρ της πρότασης καταψήφισης του νομοσχεδίου και οι υπόλοιποι 4 κατά. Η πρόταση δεν συγκεντρώνει την απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3 και επομένως απορρίπτεται. Αφού απορρίπτεται η πρόταση της καταψήφισης, το λογικό είναι να υπερψηφιστεί το νομοσχέδιο! Δηλαδή να γίνει αυτό που θέλουν οι 4 και όχι αυτό που θέλουν οι 6. Όμως τελικά ούτε αυτό μπορεί να γίνει γιατί αν τεθεί σε ψηφοφορία  και η αντίθετη πρόταση, ούτε αυτή εγκρίνεται αφού δεν μπορεί να συγκεντρώσει και αυτή την απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3.

Επομένως η Κ.Ο. δεν έχει θέση για το συγκεκριμένο ζήτημα. Όταν δεν έχει θέση η Κ.Ο , τότε δεν δεσμεύεται κανένας βουλευτής για το τι θα ψηφίσει. Στην πραγματικότητα λοιπόν η πλειοψηφία των 2/3 κατοχυρώνει το δικαίωμα του veto της μειοψηφίας και καταστρατηγεί τα δικαιώματα της απλής πλειοψηφίας στην λήψη των αποφάσεων…

Ο Κώστας Βεργόπουλος σε μια αποκλειστική συνέντευξη στην ιστοσελίδα της "Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά" μεταξύ άλλων λέει και την άποψή του για το οργανωτικό ζήτημα του ΣΥΡΙΖΑ απαντώντας στην ερώτηση: Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο οργανωτικό και πολιτικό σημείο. Ποιες είναι οι απόψεις σου για το οργανωτικό και πολιτικό του μέλλον ;  

Για τον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύω ότι θα πρέπει να μετεξελιχθεί σε ένα νέο πολιτικό οργανισμό της ριζοσπαστικής Αριστεράς, ώστε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του διαθέσιμου κόσμου, που μέχρι σήμερα παραμένει χωρίς πολιτική έκφραση. Τα εμπόδια στη μετεξέλιξη προέρχονται από το σύνολο των οργανώσεων, είτε μεγάλων είτε μικρών, που τον συγκροτούν. Οι ποικίλοι οργανωτικοί και κομματικοί πατριωτισμοί δεν αποδέχονται το άνοιγμα σε μεγάλα τμήματα του κόσμου, που θα είναι δύσκολο να ελέγχονται. Όμως, η μετεξέλιξη είναι αναγκαία, εφόσον το πρόβλημα δεν είναι η συντήρηση ριζοσπαστικών οργανώσεων, αλλά η έκφραση του ριζοσπαστισμού της ίδιας της κοινωνίας. Ο Σύριζα θα πρέπει να εκφράσει βασικά το σύνολο της κοινωνίας και όχι να περιορίζεται στο να καρτελοποιεί πολιτικά την σημερινή ευρεία και διογκούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια.

Αριστερό «μόρφωμα» βουβών ψηφοφόρων;

(αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ,11/11/2009)

Του Θανάση Καρτερού

Να μείνει ως έχει, να παραμείνει συμμαχία, να προχωρήσει ένα βήμα μπρος, να κάνει ένα βήμα πίσω, να αποκτήσει μέλη, να απαλλαγεί από τη γραφειοκρατία. Πολλά και διάφορα ακούγονται για τον ΣΥΡΙΖΑ τον τελευταίο καιρό και χρειάζεται ο σχετικά άσχετος ειδικό οδηγό για να καταλάβει τι λέει ο καθένας, τι εννοεί και τι επιδιώκει. Διότι αυτά τα τρία, πολύ συχνά, δεν ταυτίζονται καθόλου. Όταν, για παράδειγμα, ακούει ο σχετικά άσχετος να λέγεται ότι «ναι, μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει ενιαίο κόμμα, αλλά τότε θα εφαρμοστεί η δημοκρατία από κάτω μέχρι πάνω», ψυλλιάζεται ότι κάποια απειλή αιωρείται. Η δημοκρατία ως απειλή; Για ποιους, με ποιο σκοπό;

Τέλος πάντων. Καλά είναι όμως να μην παραβλέπουν οι προβληματιζόμενοι τα αυτονόητα. Όπως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί κατάκτηση, ενσωματώνει ελπίδες, έχει το δικό του brand name στην κοινωνία, έχει αποδώσει πολιτικά και εκλογικά. Έχει προκαλέσει προσδοκίες και με τις προσδοκίες δεν είναι σοφό να παίζει κανείς, ιδιαίτερα στην πολιτική. Η δύναμή του έγκειται στη διαφορετικότητα όσων τον απαρτίζουν και εμφανίζει ήδη την κλασική συμμαχική εξίσωση: Η επιρροή του ξεπερνάει κατά πολύ το άθροισμα από τις όποιες επιρροές έχουν οι συνιστώσες του. Ως εκ τούτου εμφανίζεται το φυσικό φαινόμενο που ταράζει πολλούς: Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνάει τις συνιστώσες του, ακόμα και την ισχυρότερη.

Τα κρίσιμα σημεία στα οργανωτικά ζητήματα και τα πολιτικά προαπαιτούμενα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Και το φάντασμα του «ευρωκομουνισμού»;

του Κώστα Παπουλή-Γέρου

(αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της "Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά")

Τα οργανωτικά ζητήματα

Ας ξεκινήσουμε με μια σημαντική διαπίστωση : Από τα κείμενα που κυκλοφορούν και ορισμένα ζητούν υπογραφές, μόνο 2 δεν συμφωνήθηκαν σ’ επίπεδο κορυφής : Το wiki στην ιστοσελίδα της ΠΑΣΑς και το κείμενο ανοικτής συνέλευσης του Γκίνη. Δικαιούμαστε λοιπόν να πούμε : Γιατί να συνταχθούμε με κείμενα που ποτέ δεν τέθηκαν σε δημόσια συζήτηση, ή δεν ζητήσανε τη γνώμη των απλών μελών του ΣΥΡΙΖΑ; Έρχομαι όμως στις ουσιαστικές; διαφορές των κειμένων και κυρίως στα βασικά ζητήματα που τα περισσότερα αναδεικνύονται και στο κείμενο της Γ.Σ. του Γκίνη.

1) Η όσμωση και ο ενιαίος φορέας

Για να υπάρξει όσμωση κι ενιαίος φορέας πρέπει να συγκροτηθούν οργανώσεις ΣΥΡΙΖΑ, που αυτές θα εκλέξουν εκπροσώπους τους στα κεντρικά όργανα. Όλοι δηλαδή είναι μέλη ΣΥΡΙΖΑ κι από εκεί πέρα συγκροτούνται συνιστώσες ή τάσεις. Συνεπώς δεν υπάρχουν ανένταχτοι στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι ποσοστώσεις με το 1/3, 1/3,1/3 και οι αποφάσεις με πλειοψηφία 2/3 , πέρα από το ότι δημιουργούν δικαίωμα βέτο στο ΣΥΝ, θεωρούν τους «ανένταχτους» συνιστώσα. Με αυτόν τον τρόπο δεν δημιουργούνται κοινά σώματα και οργανώσεις, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών και όχι των μελών. Άρα οποιαδήποτε πρόταση για τον ΣΥΡΙΖΑ των μελών και όχι των συνιστωσών δεν μπορεί να έχει τα μέσα του το 1/3,1/3,1/3 αλλά να διαμορφώνει κοινά σώματα και οργανώσεις.

Αριστερή Ανακύκλωση

Σήμερα, Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2009 και ώρα 7.00 μμ. Στο FLORAL (ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ 80) O Περικλής Κοροβέσης παρουσιάζει το νέο του βιβλίο «Αριστερή Ανακύκλωση» από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Βένιος Αγγελόπουλος - καθηγητής Μαθηματικών στο ΕΜΠ, Ευθύμης Παπαδημητρίου - καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Μιχάλης Πρωτοψάλτης – εκδότης.

Κρίση των μηχανισμών ενημέρωσης του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο...

Επανειλημμένα έχουμε αναφερθεί στην μη ενημέρωση για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ από τα ΜΜΕ που ελέγχει Κουμουνδούρου. Ακόμα και ο «ριζοσπάστης» έχει πληρέστερη και πιο αντικειμενική ενημέρωση από την ΑΥΓΗ.  Παραθέτουμε ενδεικτικά μερικές δημοσιεύσεις του:

Αντιδράσεις για τις θέσεις και τη στάση του ΣΥΝ

Διαγκωνισμοί για το χαρακτήρα της «συμμαχίας»

Το πρόβλημα δεν μπορεί να επιλυθεί με πρωτοβουλίες που απαιτούν να κάνει καλύτερα την δουλειά του το Γραφείο Τύπου ή τα ίδια όργανα του ΣΥΡΙΖΑ να συντάσσουν δελτία τύπου. Δυστυχώς το υλικό που υπάρχει είναι …άχρηστο! Στην πραγματικότητα δεν γίνεται κανένας πολιτικός διάλογος και καμία δημόσια αντιπαράθεση. Όλα τα ζητήματα συζητιούνται στα ηγετικά κλιμάκια πίσω από κλειστές κουρτίνες και εντάσσονται σε κινήσεις τακτικών ελιγμών και μεθόδων αιφνιδιασμού στη μάχη χωρίς αρχές που γίνεται ανάμεσα στους μηχανισμούς. Είναι ενδεικτικός ό τίτλος και το περιεχόμενο του δημοσιεύματος του ΒΗΜΑτος για τις μεγάλες δυνατότητες εκμετάλλευσης που παρέχει αυτή κατάσταση στα ΜΜΕ:

Ya Basta, σύντροφε Τσίπρα

Αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2009

Με μεγάλη ενόχληση διαβάσαμε στην «Αυγή» της 4ης Νοεμβρίου τμήματα της εισήγησης του Αλέξη Τσίπρα στην Π.Γ. του ΣΥΝ. Τόσο το περιεχόμενο όσο και το ύφος της εν λόγω τοποθέτησης απέχουν παρασάγγας από τον τρόπο που έχουμε μάθει να συζητάμε μεταξύ μας, η πλειονότητα των συνιστωσών, των ανένταχτων και των μελών του ΣΥΝ στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ. Η τοποθέτηση του Αλ. Τσίπρα διακρίνεται από ένα κράμα αλαζονείας και «συνδικαλισμού» που εντείνει τις τεχνητές πολώσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, χαράζει ψευδείς διαχωριστικές, συσκοτίζει την ογκώδη πολιτική αμηχανία που χαρακτηρίζει το χώρο την τελευταία περίοδο και, οπωσδήποτε, στρεβλώνει το κομβικό (μάλλον υπαρξιακό) ζήτημα της οργανωτικής ανασυγκρότησης του.

Αποκλειστικό: Η κόκκινη κάρτα του ΣΥΡΙΖΑ κυκλοφόρησε!

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ":

Δυστυχώς δεν πρόκειται για την ίδια κόκκινη κάρτα που ύψωσε ο Αλέκος στη Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο. Πρόκειται για την κόκκινη κάρτα που έδειξε στον ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης με την τοποθέτησή του στην Π.Γ του ΣΥΝ στις 3/11, και που επαναλήφθηκε στη γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ στις 6/11. Έτσι φτιάχνεται ένα διπλό ταμπλό, κατάλληλο για μαγικές ντρίμπλες: Από τη μια το κείμενο Φλαμπουράρη με τα μέλη δι’ αντιπροσώπους και την αναγωγή της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ σε …σώμα. Από την άλλη η επιθετική τοποθέτηση της ηγεσίας του ΣΥΝ, απαξιωτική για το εγχείρημα, απαξιωτική για τη γραμματεία, απαξιωτική για τις συνιστώσες και τους ανένταχτους που επιδιώκουν συγκρότηση και προχωρήματα.

Μας δουλεύουνε ψιλό γαζί…

Τα πολιτικά επιτελεία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμφωνήσει να κατοχυρωθεί και καταστατικά η πολιτική ηγεμονία του ΣΥΝασπισμού στον ΣΥΡΙΖΑ, άλλα ντρέπονται να το πουν ευθέως! Γι αυτό σκαρφίστηκαν να κάνουν το άσπρο μαύρο. Εμφανίζουν το σχέδιο για την κατοχύρωση της πολιτικής ηγεμονίας του ΣΥΝ ως κίνηση μεγάλης …δημοκρατικής ευαισθησίας που απαιτεί και την ανάλογη πλειοψηφία για να υλοποιηθεί. Σε προτάσεις για την οργανωτική ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ που προέρχονται από τον ΣΥΝ αλλά και από συνιστώσες και παράγοντες της Γραμματείας, περιέχονται δύο διαφορετικές θέσεις που η ταυτόχρονη λειτουργία τους κατοχυρώνει το δικαίωμα veto του ΣΥΝασπισμού στις αποφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μια πρόταση αφορά στις δήθεν μεγάλες δημοκρατικές ευαισθησίες, δηλαδή στην λήψη των αποφάσεων με πλειοψηφίες των 2/3. Η άλλη αφορά την συγκρότηση των οργάνων με την αναλογία 1/3 από τον ΣΥΝ, 1/3 από τις συνιστώσες και 1/3 από τους ανένταχτους. Με αυτό τον τρόπο ο ΣΥΝ που ελέγχει το 1/3 αν δεν ψηφίσει κάποια πρόταση, δεν σχηματίζεται πλειοψηφία μεγαλύτερη από 2/3 και δεν λαμβάνεται απόφαση!

Ο Α. Αλαβάνος μιλά για την σχέση της ποίησης με την πολιτική και όχι μόνο...

Ένα μήνα ακριβώς μετά τις εκλογές, ο Αλέκος Αλαβάνος παρουσίαζε την δική του εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη "Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ". Ξεκινώντας την ομιλία του για την σχέση της ποίησης με την πολιτική, αναφέρθηκε σε μερικά βασικά στοιχεία που προσδιορίζουν την Αριστερά. Για ίδια ζητήματα μίλησαν και οι άλλοι ομιλητές. Όμως σημασία έχει ο αναγνώστης να αντιλαμβάνεται - όσο είναι δυνατό - πιο αδιαμεσολάβητα το τι ακριβώς είπαν οι ίδιοι. Γι αυτό παρουσιάζουμε στην συνέχεια μερικά πρώτα αποσπάσματα σε video από αυτή την εκδήλωση:


Αποσπάσματα από την ομιλία της Έλενα Πατρικίου


Αποσπάσματα από την ομιλία του Α. Αλαβάνου για τις σχέσεις της ποίησης με την πολιτική, για την δημοκρατία ως δομικού στοιχείου της αριστεράς, για τον αστισμό στο εσωτερικό της αριστεράς, για το τι σημαίνει "αντισυστημική" αριστερά και άλλα παρόμοια...


Ο Α. Αλαβάνου μιλά για το εκλογικό αποτέλεσμα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ

Την  Πέμπτη 5 Νοεμβρίου, στις 20.00 στη Στοά Βιβλίου, Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου (Αρσάκειο Μέγαρο) γίνεται παρουσίαση του βιβλίου ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη. Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΟΧΗ, συλλογή ποιημάτων της Νάντιας Βαλαβάνη, αναφέρεται σε μια ποιητική πρόσληψη του 1989 ως ημερομηνίας-τομή στη ζωή ενός και ταυτόχρονα χιλιάδων ανθρώπων. Αλλά και της ελληνικής – και όχι μόνο – αριστεράς.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΥΣ STAGIAIRES

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει ήδη δύο μέτωπα ανοικτά με τους εργαζόμενους. Το ένα αφορά στο λιμάνι του Πειραιά και το άλλο στους απολυμένους STAGIAIRES. Δημοσιεύουμε μια ανακοίνωση της Δ' ΕΛΜΕ ΑΝ. ΑΤΤΙΚΗΣ που αναφέρεται στα ζητήματα της αλληλεγγύης των εργαζομένων γιατί θεωρούμε ότι αυτές τις θέσεις θα έπρεπε να τις είχαν υιοθετήσει και οι τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές ενώσεις των εργαζομένων. Οι διοικήσεις τους υπηρετούν στενές κομματικές σκοπιμότητες και στηρίζουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς  όμως στα προεδρεία αυτών των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων συμμετέχουν  και συνδιοικούν συνδικαλιστές του ΣΥΝ εδώ και αρκετά χρόνια. Μάλλον έτσι αντιλαμβάνονται  στο συνδικαλιστικό κίνημα την "αριστερή προγραμματική αντιπολίτευση"...

ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δίνει περίοδο χάρητος στο ΠΑΣΟΚ...

Φαίνεται ότι ήταν τόσο μεγάλη η νίκη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές που όλοι θεωρούν ότι είναι οι νικητές. Η Κουμουνδούρου αλλά και κάποιοι παρατρεχάμενοι (όπως ο Α. Νταβανέλος, μερικοί «ανένταχτοι» παράγοντες και ορισμένες συνιστώσες) συνεχίζουν να πανηγυρίζουν για τον συγκροτημένο αριστερό λόγο που για πρώτη φορά προβλήθηκε στην προεκλογική περίοδο και ξεκαθάρισε πλέον την αριστερή φυσιογνωμία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Όμως κάποιοι άλλοι πανηγυρίζουν για τους ακριβώς αντίθετα πράγματα. Αποκαλυπτική είναι η παρέμβαση του Μιχάλη Σαμπατακάκη στην ΚΠΕ του ΣΥΝ στις 25.10.2009 ( είναι δημοσιευμένη εδώ: Μετά την κατάρρευση της "αριστερής στροφής"... ) όπου εξηγεί γιατί απέτυχε «η βασική ιδέα, της αλήστου μνήμης αριστερής στροφής»…

Η εισήγηση, οι τοποθετήσεις και το κλείσιμο από την 3η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ που οργάνωσε η ΠΑΣΑ

Η 3η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε το Σάββατο 31/10 στο αμφιθέατρο Γκίνη ΕΜΠ (Πατησίων) με την απόφαση διαμόρφωσης κειμένου με τα βασικά σημεία που αφορούν στην ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο αυτό διαμορφώθηκε στο τέλος της διαδικασίας και αποφασίστηκε να αναρτηθεί στο άμεσα internet ώστε να γίνει μια ευρύτερη διαβούλευση για το περιεχόμενό του για δυο ακόμα ημέρες. Μετά θα κυκλοφορήσει για συλλογή υπογραφών. Το κείμενο αυτό -  όπως έχει διαμορφωθεί μέχρι τώρα - το παραθέτουμε παρακάτω:

Όλη η αλήθεια για το BLOCO και το DIE LINKE και γιατί την κρύβουν απο τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ

Σήμερα πραγματοποιήθηκε η 3η συνέλευση ΣΥΡΙΖΑίων στο αμφιθέατρο Γκίνη την οποία θα παρουσιάσουμε αναλυτικά σε επόμενη δημοσίευση. Προς το παρόν αναδημοσιεύουμε το κείμενο του Γ. Κυριακάκη που αναδεικνύει ενδιαφέρουσες πλευρές για το ο BLOCO και το DIE LINKE.

ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Το κείμενο αυτό το καταθέτουν εν όψει της Γενικής Συνέλευσης του ΣΥΡΙΖΑ Ρεθύμνου, οι σύντροφοι που το υπογράφουν. Η διακίνηση του δε γίνεται με σκοπό να υποκαταστήσει τη διαδικασία της ΓΣ αλλά προκειμένου να μπορέσει να μελετηθεί από όλους ψύχραιμα και να εκφραστούν συγκεκριμένες διαφωνίες ή συμφωνίες, προτάσεις κλπ., στην κατεύθυνση της σύνθεσης απόψεων. Θεωρούμε σημαντική την συμβολή των συντρόφων στον προβληματισμό που αναπτύσσεται και δημοσιεύουμε το κείμενο που μας έστειλαν, πόσο μάλλον που προέρχεται από συντρόφους της επαρχίας.

Το θετικό αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του Οκτώβρη δίνει στο ΣΥΡΙΖΑ μια δεύτερη – ίσως τελευταία – ευκαιρία να αντιμετωπίσει τα αίτια που οδήγησαν το χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς στη βαθιά κρίση του καλοκαιριού. Θα ήταν εντελώς λανθασμένο να πιστέψουμε ότι η προεκλογική συσπείρωση και το θετικό εκλογικό αποτέλεσμα εκτός από τα συμπτώματα της κρίσης έχουν θεραπεύσει και τα αίτια που τη δημιούργησαν. Η συζήτηση γύρω από αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να αποκτήσει το χαρακτήρα μιας αέναης ομφαλοσκόπησης που ενδεχομένως θα συνοδευτεί από τις γνωστές περιχαρακώσεις. Πρόκειται για προβλήματα που ζητούν λύση επιτακτικά και εάν δεν τα αντιμετωπίσουμε είναι βέβαιο ότι θα τα ξαναβρούμε σύντομα μπροστά μας, με σοβαρές συνέπειες για το ενωτικό μας εγχείρημα. Επομένως η προσέγγιση πρέπει να είναι τέτοια που να οδηγήσει όσο το δυνατόν συντομότερα στην καλύτερη σύνθεση απόψεων και την ευρύτερα αποδεκτή λύση, ώστε να αποκτήσει το εγχείρημα πιο στέρεες βάσεις και να μπορέσει να απευθυνθεί με καλύτερους πλέον όρους προς την κοινωνία.

Εικόνες από την πορεία ενάντια στην αστυνομοκρατία

Προς την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ...

Προς την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ Ρεθύμνου θα πραγματοποιήσει Γενική Συνέλευση μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα
με θέματα συζήτησης:

• Αποτίμηση του αποτελέσματος των βουλευτικών εκλογών
• Λειτουργία του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ
• Προετοιμασία - προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ Ρεθύμνου προς την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Ο διάλογος για την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει, στο διαδίκτυο και όχι μόνο. Στις παρακάτω ιστοσελίδες μπορείτε να ενημερωθείτε για τις απόψεις και προτάσεις συνιστωσών, στελεχών και ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ:

• Για τη λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ, από την ΑΚΟΑ
• Διάλογος ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ, από την εφημερίδα "Αριστερά!"
• Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά

Καλή ανάγνωση!

Πίσω από τις λέξεις…

Πριν μερικές μέρες γράφαμε με αφορμή τις τελευταίες δηλώσεις του Λ. Κύρκου: Σήμερα ο Λεωνίδας δεν εκφράζει παρά ένα μόνον περιθωριακό τμήμα της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝασπισμού. Όλοι γελάνε με τις δηλώσεις του, και πρώτα απ’ όλα τα βασικά στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας, που προφανώς δεν σκοπεύουν να ακολουθήσουν τις συμβουλές του. Στην πραγματικότητα με τις δηλώσεις βοηθά να αναδειχθούν οι νέες ισορροπίες στην Κουμουνδούρου, οι οποίες μετά την απομάκρυνση του Α. Αλαβάνου, επανήλθαν στην περίοδο Ν. Κωνσταντόπουλου. Δεν υπάρχουν πολιτικές διαφορές, ούτε σε ζητήματα γραμμής ούτε σε ζητήματα στρατηγικών επιλογών ανάμεσα στον πρώην υπουργό δικαιοσύνης Φ. Κουβέλη και τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Οικονομίας Γιάννη Δραγασάκη. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν υπήρξαν πολιτικές διαφορές, παρά τις οξύνσεις και τους ανταγωνισμούς που εκδηλώθηκαν για την νομή της εσωκομματικής εξουσίας...

Για ένα εκατομμύριο …ευρώ!

(Μια άλλη πλευρά της κρίσης των μηχανισμών του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ)

Ένα από τα μέτρα της «ενοποίησης» του καθοδηγητικού κέντρου του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η δημιουργία της «Επιτροπής Πολιτικού Σχεδιασμού και ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ». Μέσω αυτής ο Συνασπισμός άρχισε ήδη να ελέγχει τον ΣΥΡΙΖΑ.Ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, ως εκπρόσωπος της Κουμουνδούρου, παρουσιάζει παραστατικά στο κείμενό του με τίτλο "Είχαμε δουλέψει -πολιτικά και κοινωνικά- πολύ πριν το εκλογικό αποτέλεσμα", ακριβώς αυτά τα ενοποιητικά στοιχεία του νέου καθοδηγητικού κέντρου που δημιουργήθηκε δίπλα από την Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Με την έναρξη της λειτουργίας του, αφαιρέθηκαν από την Γραμματεία όλες οι σημαντικές πολιτικές αρμοδιότητες και μετατράπηκε σε διεκπεραιωτή προειλημμένων αποφάσεων. Αυτός θα παραμείνει ο ρόλος της και μετά την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη; Όμως, ας γυρίσουμε στο κείμενο του Χ. Παπαδόπουλου:

Βοήθησε σε αυτό και η ικανότητα του Αλέξη Τσίπρα να συμπυκνώνει το πρόγραμμα με ένα λόγο κατανοητό και συγκεκριμένο, ικανό να επικοινωνεί με ευρύτερα ακροατήρια. Βοήθησε επίσης τα μέγιστα η Επιτροπή Πολιτικού Σχεδιασμού του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκης, Νταβανέλος, Κλαυδιανός, Γολέμης, Μανιού, Καρίτζης, Μαστρογιαννόπουλος κα.) που παρήγαγαν «πολιτική γραμμή» καθημερινά, σε όλη την προεκλογική περίοδο, αποδεικνύοντας ότι υπάρχουν και άλλα παραδείγματα δομών και λειτουργίας στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ που δεν αναπαράγουν το γραφειοκρατικά φλύαρο και αναποτελεσματικό τρόπο της Γραμματείας.

Τι θα γίνει με τη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ;

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για το ΣΥΡΙΖΑ" το παρακάτω κείμενο:

Μένει ένας μήνας πριν την πολιτική και οργανωτική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ και είναι εκπληκτική η ασάφεια και η καθυστέρηση που υπάρχει, με ευθύνη της γραμματείας και των συνιστωσών. Περιμέναμε μετά το τραυματικό και κομματικοπατριωτικό καλοκαίρι, μετά την προεκλογική διάσταση και μετά και την εκλογική ανακούφιση, να έχουμε επιτελεία πολύ πιο ώριμα. Αντίθετα με παρελκυστικό τρόπο διατηρείται μια κωλυσιεργία όσον αφορά τα κρίσιμα πολιτικά και οργανωτικά ζητήματα που έχει να αντιμετωπίσει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η ΚΠΕ του ΣΥΝ συνεδρίασε 20 μέρες μετά τις εκλογές και κατέληξε απλά στην εκτίμηση της εκλογικής δουλειάς. Η πρόταση – εισήγηση του Φλαμπουράρη για τον ΣΥΡΙΖΑ προσέκρουσε και στο Αριστερό Ρεύμα και στην Ανανεωτική Πτέρυγα. Στην πραγματικότητα ο ΣΥΝ δεν μπορεί να αποφασίσει για τον ΣΥΡΙΖΑ, όσο στο εσωτερικό της Κουμουνδούρου διεξάγεται μια πάλη για την κομματική εξουσία ανάμεσα σε τάσεις και μηχανισμούς. Ο επαναπροσδιορισμός του κομματικού χάρτη και των εσωκομματικών ισορροπιών είναι ραγδαίος. Μεταπηδήσεις, μετακινήσεις, μετεγγραφές και αποστασίες, συνθέτουν μια διαρκώς μεταβαλλόμενη ισορροπία.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ : ΒΑΛΤΩΜΑ Η ΕΠΑΝΙΔΡΥΣΗ ;

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο της Πρωτοβουλίας για την Αντισυστημική Αριστερά

Είναι θετικό βήμα το ότι επιτέλους και  στα «υψηλά» επιτελεία των  συνιστωσών αναγνωρίζεται το δημοκρατικό  έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ, όμως για να απαντήσουμε στα «πρακτικά» ερωτήματα ποιοί, πώς και τι θ’ αποφασίσουν στην ΠΣ του ΣΥΡΙΖΑ του Νοεμβρίου, πρέπει πρώτα ν’ απαντήσουμε ποιός είναι ο πολιτικός φορέας της αριστεράς που ονειρευόμαστε.

 Υπάρχουν 2 επιλογές :
 Θέλουμε μια μίζερη εκλογική συμμαχία ακίνδυνη για το σύστημα, στο όριο της κοινοβουλευτικής επιβίωσης που απλά θα εκφωνεί αριστερές αναλύσεις και προτάσεις, θα κάνει «προγραμματική αντιπολίτευση» και θα την ψηφίζει μέρος της κοινωνικής αριστεράς επειδή δεν έχει καμιά καλύτερη επιλογή ; Θέλουμε με άλλα λόγια ένα «καλό» ΚΚΕ ;

Ή μήπως θέλουμε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα στην προοπτική μιας μεγάλης αντισυστημικής αριστεράς που θα συμβάλλει ώστε η κοινωνία να παίρνει στα χέρια της τη ζωή της, που θα πρωτοστατεί σε νικηφόρες μάχες, θ’ αλλάζει τους πολιτικούς συσχετισμούς, θ’ ανοίγει δρόμους για βαθιές ανατροπές;

Στα Εξάρχεια άρχισαν να φαίνονται τα όρια της ..."αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης"...

Τα όρια της γραμμής της «αριστερής προγραμματικής αντιπολίτευσης» στο ΠΑΣΟΚ άρχισαν αναδεικνύονται πριν καλά – καλά ξεκινήσει να εφαρμόζεται. Ένα 38 λεπτο στην ΝΕΤ με τον Α. Τσίπρα αρκεί για να καταδείξει αυτά τα όρια. Ευτυχώς που εμφανίστηκε και ο σ. Ελληνιάδης, τόσο με το video που τράβηξε όσο και με την παρουσία του. Ήταν ιδιαίτερα αφοπλιστικός απέναντι στους δημοσιογράφους για το ζήτημα του «άβατου» των εξαρχείων. Έδωσε ένα άλλο φρέσκο αέρα απέναντι στην βαρετή παρέμβαση του Α. Τσίπρα που θύμισε τον ΣΥΝασπισμό την εποχή του Ν. Κωνσταντόπουλου, ο οποίος απέφυγε να τοποθετηθεί για τον Δεκέμβρη χαρακτηρίζοντάς τον επανειλημμένα ως «οριακή και ειδική κατάσταση». Και όταν ξεκινάς από ένα σημείο που ακόμα και ο κ. Μ. Χρυσοχοϊδης συμφωνεί, όπως είναι αυτοί οι χαρακτηρισμοί για τον Δεκέμβρη, είναι δύσκολο μετά να προσπαθείς να διαχωριστείς και να καταγγείλεις τις πολιτικές του πρακτικές. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν έχει ζητήσει δημόσια συγνώμη και αλλάζει τον αρχηγό της αστυνομίας.

Η σύναξη των τσοπαναρέων

Διαβάζουμε στην σημερινή ΑΥΓΗ για την χθεσινή συνεδρίαση της Π.Γ. του Συνασπισμού:

Σε ό,τι αφορά στη λειτουργία, αλλά και την πολιτική και οργανωτική κατεύθυνση του ΣΥΡΙΖΑ, κατά πάσα πιθανότητα πριν από τη Πανελλαδική Σύσκεψη του Νοεμβρίου θα πραγματοποιηθεί νέα συνεδρίαση της ΚΠΕ. Παρά ταύτα, στη συνεδρίαση του Σαββατοκύριακου, ο Αλέκος Φλαμπουράρης θα παρουσιάσει κείμενό του σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ. Στο σύνολό του ο ΣΥΝ απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο μετατροπής σε ενιαίο κόμμα, ταυτοχρόνως, όμως, αναζητά ουσιαστικούς τρόπους έκφρασης και συμμετοχής του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ηγεσία του κόμματος θα εισηγηθεί την έναρξη διαλόγου ανάμεσα στο σύνολο των συνιστωσών και των ανένταχτων που συναπαρτίζουν το συμμαχικό σχήμα προκειμένου να γίνει συζήτηση για τις αλλαγές που είναι ώριμες και πρέπει να προωθηθούν.

Πρόταση συγκεκριμένη για το οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει. Η πρόταση του Α. Φλαμπουράρη δεν έγινε αποδεκτή. Στην σημερινή ΑΥΓΗ δημοσιεύεται ένα άρθρο του που θα συνεχιστεί αύριο. Είναι πράγματι μεγάλος τεχνίτης ο Α. Φλαμπουράρης αφού καταφέρνει να γράφει 837 λέξεις με θέμα “Προτάσεις για την οργανωτική και πολιτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ” και να μην λέει τίποτα. Θα περιμένουμε ως αύριο, για να δούμε και το δεύτερο μέρος...

Χειμερινά μαθήματα «αντισταλινισμού»

Σήμερα θα θέλαμε να συνεχίσουμε τα «αντισταλινικά» μαθήματα που ξεκίνησαν καλοκαίρι στην Πάρο κατά την διάρκεια του κάμπινγκ της Νεολαίας του ΣΥΝασπισμού. Τότε ο Α. Μπαλτάς είχε εισηγηθεί το θέμα: “Ο Στάλιν και οι θερινές βιβλιοπροτάσεις του ΚΚΕ”. Η δική μας εισήγηση αφορά στα ζητήματα σταλινισμού όπως αυτά καταγράφονται στις πολιτικές πρακτικές του ΣΥΝασπισμού.

Οι θεσμοί και οι συμμετοχικές διαδικασίες που άρχισαν να οικοδομούνται τα πρώτα χρόνια της επανάστασης του 17 στην ΕΣΣΔ, γρήγορα έχασαν το περιεχόμενό τους με την δημιουργία ενός αυταρχικού και συγκεντρωτικού συστήματος εξουσίας. Οι λαϊκές μάζες από συμμέτοχοι στην παραγωγή πολιτικής έγιναν παθητικοί αποδέκτες των κρατικών εντολών και τα κομματικά μέλη έγιναν εκτελεστικά όργανα ενός ανεξέλεγκτου μηχανισμού που είχε συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες. Η τυπολατρία είναι ένας τρόπος που αποτυπώνεται αυτή την κατάσταση. Αναδεικνύεται η μορφή ως κυρίαρχο στοιχείο σε σχέση με το περιεχόμενο. Μερικές φορές η μορφή αυτονομείται τόσο πολύ από το περιεχόμενο που ο εγκέφαλός μας δεν μπορεί να αντιληφθεί την μεταξύ τους σχέση. Πρόκειται για την κατάσταση που περιγράφεται όταν χρησιμοποιούμε την έκφραση:«οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους».

Ο πραγματικός αρχηγός του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δεν μίλησε ακόμα!

Δεν υπάρχει ούτε μια μέρα που να μην δημοσιεύεται τουλάχιστον μια φωτογραφία του Α. Τσίπρα στην ΑΥΓΗ. Αυτό δεν συνέβαινε ούτε στην “Πράβδα” την εποχή του Στάλιν. Όμως ο πραγματικός ηγέτης του ΣΥΝασπισμού κρύβεται από τα φώτα της δημοσιότητας. Δεν έχει ανάγκη από κομματικά οφίτσια, παρά μόνον από αυτά που εξασφαλίζουν να κάνει ήσυχα την δουλειά του. Κανείς δεν τολμά να διαταράξει την εύθραυστη ισορροπία που έχει αποκατασταθεί με βάση το εκλογικό αποτέλεσμα, γιαυτό επικρατεί νεκρική σιγή. Όλοι αναμένουν τις προτάσεις του για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να τις αποδεχτούν - όποιες και αν είναι - με ανακούφιση. Ο βασικός στόχος της κοινοβουλευτικής επιβίωσης έχει επιτευχθεί, τα υπόλοιπα ζητήματα ήταν και παραμένουν δευτερεύοντα για την μεγάλη πλειοψηφία των μελών του ΣΥΝασπισμού. Γιαυτό και στην πραγματικότητα αδιαφορούν. Αποκαλυπτική αυτού του κλίματος είναι η στάση της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΝασπιμού στις συνελεύσεις οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούν να κρύψουν την αμηχανία της, αφού δεν έχει κατέβει ακόμα η “γραμμή”....

Άντε σύντροφοι, θα περιμένουμε πολύ ακόμα;