Τα νέα χαρακτηριστικά του μαζικού κινήματος έχουν τρομάξει την κυβέρνηση

(Αυτή η δημοσίευση είχε διαγραφεί λόγω των τεχνικών προβλημάτων της google. Για αυτό και την ξαναδημοσιεύουμε. Δυστυχώς τα σχόλια έχουν διαγραφεί, αλλά δεν έχουμε δικό μας αντίγραφο για να τα ξαναδημοσιεύσουμε και αυτά)

Το πρωί της Τετάρτης, πριν ξεκινήσει η πορεία , μια προκήρυξη που έπεσε στα χέρια μας ξεκίναγε ως εξής:

«Μετά τη γενική απεργία τι;» Ένα ερώτημα που, μάλλον, όταν τα βήματα μας κατηφορίζουν την Πανεπιστημίου μετά τα δακρυγόνα του Συντάγματος, έχει δημιουργηθεί πολλές φορές στο μυαλό μας. Ένα ερώτημα που ελπίζουμε να μην έχει δημιουργηθεί μόνο στα δικά μας μυαλά…

(Ολόκληρη είναι δημοσιευμένη εδώ: Έτσι κι αλλιώς πια, το καλάθι της νοικοκυράς… μόνο με πέτρες θα γεμίζει)

Στο διάβασμά της, η προσοχή μας επικεντρώθηκε σε άλλο θέμα από το ερώτημα που θέτουν οι συντάκτες της. Επικεντρώθηκε στην εικόνα της λήξης αυτών των συλλαλητηρίων: “τα βήματα μας κατηφορίζουν την Πανεπιστημίου μετά τα δακρυγόνα του Συντάγματος”. Αυτή είναι πράγματι η εικόνα που επαληθεύεται και από τις στατιστικές. Χθες όμως, όποιος κατηφόριζε την Πανεπιστημίου, οι συνθήκες που επικρατούσαν εκεί δεν επέτρεπαν να θέτει στον εαυτό του παρόμοια ερωτήματα με αυτό που θέτει η προκήρυξη. Μια ειρηνική πορεία δέχτηκε εκεί μια από τις πιο άγριες και απρόκλητες επιθέσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια. Στο παρακάτω video καταγράφεται η μαζικότητα της πορείας και ορισμένα άλλα χαρακτηριστικά που πιστεύουμε πως προξενούν δέος στην κυβέρνηση:

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ στο ΕΛΛΗΝΙΚΟ

H «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» προγραμματίζει το επόμενο διάστημα με την στήριξη του Δήμου Ελληνικού –Αργυρούπολης μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων με γενικό τίτλο «Φεστιβάλ αντίστασης και δημιουργίας στο Ελληνικό» στα πλαίσια των γενικότερων κινητοποιήσεων για την αποτροπή των κυβερνητικών σχεδίων εκποίησης, ιδιωτικοποίησης και δόμησης του χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά.

Για το ξεκίνημα του Φεστιβάλ, προγραμματίζεται μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης την Κυριακή 22 Μαΐου από τις 5 το απόγευμα έως το βράδυ.

Οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που συμμετέχουν είναι:

Γιώργος Μεράντζας, Γιώργος Τζώρτζης, Καλλιόπη Βέττα, Γιάννης Κ. Ιωάννου, Ρίτα Αντωνοπούλου και Λευτέρης Πουλιού, Χρήστος Κωνσταντίνου, Στάθης Δρογώσης, Δανάη Παναγιωτοπούλου, Γεωργία Βεληβασάκη, Ηλίας Λιούγκος, Λόλεκ, Ηλίας Βαμβακούσης, Δημήτρης Αρναούτης, Χάνομαι γιατί ρεμβάζω, Σπύρος Γραμμένος, Ζακ Στεφάνου, Πάνος Μουζουράκης, Νίκος Πλάτανος και Νεφέλη Κουρή, Ομάδα κρουστών εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου, ElektroBalkana, Drama Queen, Sun of beach, Lost bodies.

Για το σύνολο των εκδηλώσεων που σχεδιάζονται το επόμενο διάστημα στο Ελληνικό

θα υπάρξει ειδική ανακοίνωση.

Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στον προαύλιο χώρου του γηπέδου μπάσκετ στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού. Πρόσβαση από Παραλιακή Λεωφ. Ποσειδώνος (τραμ: 1η στάση Αγ.Κοσμά).

H «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» προγραμματίζει το επόμενο διάστημα με την στήριξη του Δήμου Ελληνικού –Αργυρούπολης μια σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων με γενικό τίτλο «Φεστιβάλ αντίστασης και δημιουργίας στο Ελληνικό» στα πλαίσια των γενικότερων κινητοποιήσεων για την αποτροπή των κυβερνητικών σχεδίων εκποίησης, ιδιωτικοποίησης και δόμησης του χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά.

Η ομιλία του Χαβιέρ Ελοριάγα στην Αθήνα (ΜΑΧ -16/05/11)

Η ομιλία του Χαβιέρ Ελοριάγα, συνεκδότη του ζαπατιστικού περιοδικού Rebeldía , στο πλαίσιο της περιοδείας του στην Ευρώπη, στο αμφιθέατρο ΜΑΧ (Δευτέρα 16 Μαίου 2011) στην εκδήλωση με τίτλο: «Τι συμβαίνει στο Μεξικό; Τι συμβαίνει με τους Ζαπατίστας;» που οργάνωσαν συλλογικότητες αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας

ανοιχτή εκδήλωση – συνέλευση για τη συγκρότηση πρωτοβουλίας διεκδίκησης του χώρου του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού

O αγώνας για τη διεκδίκηση του πρώην χώρου του αεροδρομίου του ελληνικού πρέπει και μπορεί να αποτελέσει να αποτελέσει σταθμό για τη γενικότερη πάλη του λαού ενάντια στην αντιδραστική πολιτική που υλοποιούν σήμερα σε βάρος των λαϊκών κατακτήσεων και αναγκών από κοινού κυβέρνηση - ΕΕ - ΔΝΤ!

Σήμερα ο αγώνας για το αεροδρόμιο δε μπορεί παρά:

► Να διεκδικήσει το κατοχυρωμένο στη συνείδηση του λαού αίτημα για μετατροπή του πρώην αεροδρομίου σε πάρκο υψηλού πρασίνου, χωρίς επιχειρηματικές δραστηριότητες, χωρίς οικοπεδοποίηση και οικιστική ανάπτυξη, απέναντι σε διαχειριστικές λογικές «αυτοχρηματοδότησης του πάρκου», «άλλης αξιοποίησης» ή ακόμα και «πράσινης ανάπτυξης» που τα «αποτελέσματα» τους φαίνονται από τα φουγάρα του Θριασίου, στα κατεστραμμένα Μεσόγεια, στη «διπλή ανάπλαση» του Ελαιώνα, στο «Μητροπολιτικό Πάρκο» στο Γουδί και επαναφέρουν από την πίσω πόρτα την κυρίαρχη πολιτική.

► Να ακολουθήσει το ισχυρό χνάρι της λαϊκής αυτοοργάνωσης, των λαϊκών επιτροπών και συνελεύσεων, τις νέες μορφές κοινωνικής αντίστασης που γεννά η διογκούμενη κοινωνική οργή. Μόνο αν οι κάτοικοι πάρουν τον αγώνα στα χέρια τους θα δημιουργηθούν οι όροι πραγματικής αντιπαράθεσης και ρήξης, θα δημιουργηθεί αυτή η δυναμική που απαιτείται για να δοθεί αυτή η μάχη με νικηφόρα προοπτική. Για αυτό και ο αγώνας δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στο πλαίσιο ενός πολιτικού μετώπου διαμαρτυρίας ετερόκλητων πολιτικών ή/και θεσμικών φορέων, παρέχοντας άλλοθι σε όσους στηρίζουν ή και υλοποιούν την κυρίαρχη πολιτική όλα αυτά τα χρόνια.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΦΡΟΥΡΙΟ

Ευρωπαϊκές Συμφωνίες, όπως το «Δουβλίνο ΙΙ» εγκλωβίζουν δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους στην πρώτη ευρωπαϊκή χώρα άφιξης, όπως η Ελλάδα.

Πρώτα, με τις επεμβάσεις, τους πολέμους, τη στήριξη δικτατοριών Ευρώπη και Αμερική προκαλούν τεράστια ρεύματα εκπατρισμού εξαθλιωμένων, όπως βλέπουμε σήμερα στη Λιβύη ή το Αφγανιστάν, χθες στη Γιουγκοσλαβία ή το Ιράκ.

Δεύτερο, οι φράχτες, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι απελάσεις στις χώρες υποδοχής ούτε τις αιτίες, που δημιουργούν τους ποταμούς δυστυχίας, αντιμετωπίζουν, ούτε ανακόπτουν την ορμή τους, μόνο σπέρνουν το θάνατο σε απελπισμένους άνδρες, γυναίκες, παιδιά.

Τρίτο, την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση ορθώνει τείχη απανθρωπιάς στο εσωτερικό της, απαγορεύει την έξοδο των μεταναστών από την ευρωπαϊκή χώρα υποδοχής στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες προορισμού τους. Στην ουσία τους φυλακίζει σε ανθρώπινες αποθήκες, όπως η Ελλάδα, η Ιταλία, η Ισπανία.

Η γκετοποίηση μεταναστών και προσφύγων, που εγκλωβίζονται εδώ, η ανεργία και η αδήλωτη απασχόληση, η κρίση, τα μέτρα της τρόικα, πλήττουν εξίσου ντόπιους και μετανάστες εργαζόμενους και τις οικογένειες τους. Το μίσος , ο φθόνος, η ξενοφοβία οδηγούν σε βαριά κοινωνική και ηθική εξαθλίωση. Αντίθετα, κοινός στόχος που θα ενώσει ντόπιους και μετανάστες είναι η ελεύθερη διακίνηση σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο – προς και από όλες τις χώρες μέλη της Ευρ. Ένωσης.

Απαιτούμε :
- Ακύρωση της Συνθήκης «Δουβλίνο ΙΙ»
- Ελεύθερη διακίνηση των μεταναστών σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο
- Άσυλο και στέγη στους πρόσφυγες σε ολόκληρη την Ευρώπη
- Νομιμοποίηση και ασφάλιση των μεταναστών που είναι εγκατεστημένοι και εργάζονται στην Ελλάδα.

Υπογράψτε εδώ: 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ-ΚΡΑΤΗΤΗΡΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΦΡΟΥΡΙΟ

Τι συμβαίνει με τους Ζαπατίστας;

Κρίση, Αριστερά και Απαντήσεις..

Το Αριστερό Βήμα Διαλόγου οργανώνει εκδήλωση – συζήτηση την Δευτέρα 16 Μάη, 7:30 μ.μ. στο Πνευματικό Κέντρο «Γ. Ρίτσος» (Δημαρχείου & Κουντουριώτου στο Αιγάλεω), με θέμα «Κρίση, Αριστερά και Απαντήσεις».

Ομιλητές: Νάντια Βαλαβάνη, Παναγιώτης Λαφαζάνης, Πέτρος Παπακωνσταντίνου.

Συντονίζουν: Πέτρος Παπανικολάου, Αθηνά Σκαμπά.

Συνελήφθη ο Ντομινίκ Στρος Καν για σεξουαλική επίθεση

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "πιστιρίκος"

Παγκόσμιο σοκ έχει προκαλέσει η σύλληψη του επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν στη Νέα Υόρκη, με την κατηγορία της σεξουαλικής επίθεσης σε καμαριέρα ξενοδοχείου στο Μανχάταν.


Ο Ντομινίκ Στρος Καν συνελήφθη από τους Αμερικανούς αστυνομικούς στο αεροδρόμιο –λίγο πριν αναχωρήσει για το Παρίσι- την ώρα που έβαζε κωλοδάχτυλο σε μια αεροσυνοδό.

Σύμφωνα με την Αμερικανίδα καμαριέρα, ο Ντομινίκ Στρος Καν βγήκε γυμνός από το μπάνιο, την πέταξε στο κρεβάτι και της τον έχωσε στο στόμα.

η συνέχεια εδώ: Συνελήφθη ο Ντομινίκ Στρος Καν για σεξουαλική επίθεση

Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΜΑΧΑΙΡΩΝΕΙ, Η ΕΛ.ΑΣ. ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ...

Η ΣΥΜΜΟΡΙΑ ΤΗΣ Χρυσής Αυγής μαχαιρώνει μετανάστες μέρα μεσημέρι στην Ομόνοια και στέλνει 30 στο νοσοκομείο. Τα ΜΑΤ παρακολουθούν το πογκρόμ διακριτικά. Η ΕΛ.ΑΣ. κάνει 47 προσαγωγές, οι 42 φασιστών. Αλλά μόνο 1 σύλληψη κι αυτή αλλοδαπού! Ο υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» δηλώνει «εντυπωσιασμένος» από τα τεκταινόμενα.

Ρωτάμε: Ποιανού ευθύνη είναι άραγε – όπως παραδέχθηκε ο κ. Παπουτσής – το δημοκρατικό έλλειμμα των ομάδων ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ αν όχι της κυβέρνησης και του ίδιου; Τώρα θυμήθηκε το πρόβλημα των ΜΑΤ που αυθαιρετούν και όχι σε τόσους μήνες εισβολής και κατοχής της Κερατέας; Όχι όταν οι ΔΙΑΣ και τα ΜΑΤ τσάκιζαν τους διαδηλωτές σε κάθε γενική απεργία στο Σύνταγμα; Όταν απαγόρευαν ειρηνικές αντιρατσιστικές πορείες να φτάσουν στον Άγιο Παντελεήμονα και επέτρεπαν αντισυγκεντρώσεις νεοναζί; Όταν απαξιούσαν να κάνουν οποιαδήποτε έρευνα για τα 6 πτώματα μεταναστών που το ένα μετά το άλλο σάπιζαν στη χωματερή της Φυλής; Όταν η ΕΛ.ΑΣ. απέδιδε ρατσιστικές επιθέσεις στο Νέο Κόσμο και τον Άγιο Παντελεήμονα σε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών μεταξύ μεταναστών; Όταν οι Χρυσαυγίτες επιτίθονταν σε μουσουλμανικούς χώρους προσευχής στις οδούς Αριστομένους και Φυλής και τα ΜΑΤ χαμογελούσαν αμέτοχα; 

Ρωτάμε: Πότε άραγε όλα αυτά θα είναι αρκετά για να ευθύνεται ο αρμόδιος υπουργός κ. Παπουτσής; Πότε θα είναι αρκετά για να ευθύνεται η κυβέρνηση του Μνημονίου που παράγει φτώχεια και εξαθλίωση σε ντόπιους και μετανάστες και επιχειρεί να στρέψει τον ένα απέναντι στον άλλο εξαγγέλλοντας φράχτες στον Έβρο, στρατόπεδα συγκέντρωσης και απελάσεις μεταναστών; Που φορτώνει την εγκληματικότητα στους μετανάστες αντί για την πολιτική της που παράγει φτώχεια και ανεργία για όλους τους εργαζόμενους; Που δίνει εντολές στα ΜΑΤ να τσακίζουν μπλοκ απεργιακών διαδηλώσεων με αποτέλεσμα να στέλνουν διαδηλωτές να χαροπαλεύουν στην εντατική; Που ετοιμάζει νέα μνημόνια ελεγχόμενης χρεωκοπίας για να σώσει τα κέρδη των τραπεζιτών όταν οι άνεργοι φτάνουν ήδη το 1.000.000;

Για τους εργαζόμενους και τη νεολαία όλα αυτά είναι ήδη αρκετά. Έλληνες και μετανάστες εργαζόμενοι, παλεύουμε μαζί για την επιβίωση που μας στερεί η κυβέρνηση και τα μέτρα βαρβαρότητας. Απέναντι στο ρατσισμό και τις φασιστικές προκλήσεις, αντιπαρατάσσουμε την αλληλεγγύη και τους κοινούς μας αγώνες. Η Κίνηση "Απελάστε το Ρατσισμό" απευθύνεται στα συνδικάτα, τους φοιτητικούς συλλόγους, τις κοινότητες μεταναστών, τις οργανώσεις δικαιωμάτων, την κοινωνική και πολιτική αριστερά, κάθε δημοκρατικό πολίτη. Καλούμε σε δημιουργία ενός ευρύτατου αντιφασιστικού μετώπου απέναντι στο αυγό του φιδιού που κλωσάει με επιμονή η ΕΛ.ΑΣ. και η Κυβέρνηση.  

 

Οι διαδηλώσεις φασιστικής εκμετάλλευσης της μνήμης αδικοχαμένων ανθρώπων είναι πολύ μικρές απέναντι στις απεργιακές διαδηλώσεις ενάντια  τη βαρβαρότητα του Μνημονίου ή τις διαδηλώσεις χιλιάδων ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία. Αρκεί να συνειδητοποιήσουμε όλοι τη σοβαρότητα της φασιστικής απειλής και να απαντήσουμε όσο μαζικά και αποφασιστικά απαιτείται.

Κίνηση "ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ"

tel-fax: 210-5130373, 3306286,6974363037, www.ksm.gr

Η ομιλία του Σερζ Λατούς στην Αθήνα (ΜΑΧ 10/05/11)

Η ομιλία από την εκδήλωση με θέμα «το στοίχημα της αποανάπτυξης» του καθηγητή Σερζ Λατούς. Τρίτη 10 Μάη στο Πολυτεχνείο (αμφιθέατρο ΜΑΧ):

Εικόνες από την διαδήλωση της Πέμπτης (13/5/11)

Αν σκεφτεί κανείς ότι μια διαδήλωση που σχεδόν κανένα ΜΜΕ δεν την είχε ανακοινώσει και πραγματοποιείται σε λιγότερο από μια μέρα από την στιγμή που αποφασίστηκε, αν συγκεντρώνει πάνω από 10.000 είναι πράγματι πετυχημένη. Η μονοτονία από τα καθιερωμένα δακρυγόνα στο Σύνταγμα έσπασε στα προπύλαια στο τέλος της συγκέντρωσης όπου αρκετός κόσμος παρέμεινε εκεί για ώρα...

 

Με μεγάλη συμμετοχή νεολαίας πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση για την "αποανάπτυξη"

Με μεγάλη συμμετοχή νεολαίας πραγματοποιήθηκε σήμερα Τρίτη 10 Μάη στο Πολυτεχνείο (αμφιθέατρο ΜΑΧ) η εκδήλωση με θέμα «το στοίχημα της αποανάπτυξης» με ομιλητή τον καθηγητή Σερζ Λατούς του Πανεπιστημίου Paris-Sud. Την εκδήλωση συνδιοργάνωσαν το αυτόνομο στέκι, το περιοδικό πανοπτικόν, οι εκδόσεις των συναδέλφων, το παρατηρητήριο ελεύθερων χώρων, ο σπόρος και ο σκόρος.

Ο  Γ. Λιερός στην αρχή της εκδήλωσης έκανε μια σύντομη και περιεκτική εισαγωγή εκ μέρους των οργανωτών, στην οποία ανέδειξε σημαντικές πλευρές της "αποανάπτυξης" σε σχέση με το μαζικό κίνημα, την Αριστερά και την σημερινή κρίση του καπιταλισμού. Δείτε τον:

Αργότερα θα αναρτήσουμε μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα και θα κάνουμε αναλυτική παρουσίαση της εκδήλωσης.

Είναι και μερικά πράγματα που δεν τα σηκώνει το στομάχι μας...

Το παλαιό σύνθημα του Φαράκου που έχε γίνει κάποτε σημαία της ΚΝΕ “πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα” μας ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό με αφορμή το πρόσφατο διεθνές συνέδριο που οργάνωσε το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ/ΕΛΕ, το οποίο έδειξε πως στα “μαθήματα” καλά τα πάμε, όμως το πώς η ΕΛΕ θα γίνει διεκδίκηση του μαζικού κινήματος είναι ακόμα ζητούμενο...

Στην ιστοσελίδα ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ! Διατυπώνεται το παρακάτω ερώτημα:

Το ερώτημά μας είναι το εξής:

Στο πρόγραμμα των εργασιών της τριήμερης διεθνούς συνάντησης (http://elegr.gr/details.php?id=129) αναφέρονται οι ομιλητές καθώς και οι διεθνείς συμμετοχές. Σε ένα pdf (http://www.eurodad.org/uploadedFiles/Whats_New/News/Agenda%20draft_online2104%281%29.pdf?n=4317 ) που βρήκε ένας φίλος στην ιστοσελίδα του Eurodad αναφέρεται, κάτω κάτω, ως χρηματοδότης η Κομισιόν. Στην ιστοσελίδα της ΕΛΕ δεν αναφέρεται αλλά ούτε και στο τελικό αγγλικό κείμενο: (http://www.eurodad.org/uploadedFiles/Whats_New/News/Athens%20FINAL%20Agenda_Public_0305.doc?n=3600). Tι ισχύει τελικά;

Kαι αν ναι γιατί δεν το αναφέρουν και στα ...ελληνικά;

Εμείς θα είμαστε από τους τελευταίους που θα βάζαμε το ερώτημα αν ένα διεθνές επιστημονικό συνέδριο χρηματοδοτείται από την ΕΕ, διότι πιστεύουμε ότι αυτόν τον χαρακτήρα είχε. Όμως για αυτούς που θεωρούν πράγματι ότι το παραπάνω συνέδριο ήταν η πεμπτουσία της αντιευρωπαϊκής πολιτικής, το ερώτημα είναι πως δέχτηκαν να χρηματοδοτηθούν από την ΕΕ; Και αν πράγματι είναι έτσι τα πράγματα, νομίζουμε ότι πιο σημαντικό είναι ότι το έκρυψαν απ' ότι το έκαναν!...

Όμως το ζήτημα αυτό αναδεικνύει και μια άλλη πλευρά των πραγμάτων που δείχνει το μέγεθος της ήττας του “υπαρκτού κομμουνισμού”. Όπως διατυπώθηκε το ερώτημα από την ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!, σε κανέναν δε γεννήθηκε η απορία αν πράγματι η ΕΕ θα χρηματοδοτούσε ένα τέτοιο συνέδριο, αλλά αν πραγματικά η πρωτοβουλία για την ΕΛΕ αποδέχτηκε αυτή την χρηματοδότηση ή όχι. Αν λοιπόν γυρίσουμε στον προηγούμενο αιώνα και θεωρήσουμε ότι γίνεται ένα διεθνές συνέδριο στην Ουγγαρία για την έξοδο της χώρας από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας και ότι οι οργανωτές τους δέχτηκαν ρούβλια από ΕΣΔΔ για την οργάνωσή του, για ποιό πράγμα θα είχατε αμφιβολίες; Αν τα πήραν ή όχι οι σύντροφοι που θα έκαναν ένα τέτοιο συνέδριο ή αν πράγματι η ΕΣΔΔ θα μπορούσε ποτέ να χρηματοδοτήσει ένα παρόμοιο συνέδριο;...

Αν έγιναν έτσι τα πράγματα όπως τα περιγράφει η "ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!" και αν ακόμη οι σύντροφοι της πρωτοβουλίας το απέκρυψαν, σίγουρα υπάρχει πρόβλημα αλλά κατά την ταπεινή μας γνώμη υπάρχουν άλλα μεγαλύτερα. Άλλα πράγματα μας ανακατεύουν τα άντερα και μας χαλάνε το στομάχι, όπως η σύμπλευση τμημάτων της Αριστεράς με την ακροδεξιά.

Ε, λοιπόν μας χαλάει πολύ περισσότερο να βλέπουμε σε ακροδεξιές ιστοσελίδες να διαφημίζουν το ντοκιμαντέρ Debtocracy/Χρεοκρατία και να μαζεύουν υπογραφές για την πρωτοβουλία της ΕΛΕ μαζί με κείμενα του σερ Β.Μαρκεζίνη. Αν έχετε γερό στομάχι, ρίξτε μια ματιά (ιδιαίτερα στην δεξιά μεριά) στην ιστοσελίδα που έχει ως τίτλο μια αρχαιοπρεπή εκδοχή του συνθήματος “πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα”, εδώ:  “αἰέν ἀριστεύειν”

Σε αυτούς τους ανθρώπους δίνει το “λόγο” η Αριστερά και τους ψιλογλύφει...

...Από εκεί κινήθηκε ένας μηχανισμός από σκέψεις μου, που πέταξε έξω από την Ελλάδα όλους τους μετανάστες. Δεν είναι σωστό όμως και ως κοινωνική συμπεριφορά η Ελλάδα να ανοίγει τις πόρτες της, σαν την πουτ… που ανοίγει τα πόδια της: 1.400.000 ξένοι μέσα στη χώρα; Το 15% της χώρας μετανάστες; Πόσοι Έλληνες μπορούν να απορροφήσουν αυτό το νούμερο; Και όμως έγινε. …Δεν ήθελαν μόνο να κλέψουν. Ήθελαν να σκοτώσουν. Έναν άλλο γείτονα τον έπνιξαν με μαξιλάρι. Εγώ μόλις γλίτωσα. …. Είδα μια εκδικητικότητα φυλετική, ταξική, κοινωνική, εθνική…Ήταν μίσος….

Μετά το επεισόδιο βρέθηκα στο αυτοκίνητο φίλου. Ήρθε ένας Πακιστανός να καθαρίσει τα τζάμια. Του λέει ο φίλος “όχι.”. Εγώ, που είχα περάσει την περιπέτεια, του λέω “δώστου κάτι του νεαρού, δεν πειράζει”. Του έδωσε ένα κέρμα. Το παίρνει ο Πακιστανός, το κοιτάζει και μας το πετά στα μούτρα.

Πήδηξα έξω , τον έπιασα από τον σβέρκο και τον έσουρα με κακία, με ένα μίσος, στο αυτοκίνητο και του ‘πα “βρες το”.

Από πίσω ο κόσμος έβλεπε την εικόνα ενός λευκού που έσερνε έναν φουκαρά Πακιστανό σαν να ήταν σκύλος. Η εντύπωση πού έδωσα ήταν ότι η λευκή ράτσα ταλαιπωρούσε έναν φουκαρά πακιστανό σκύλο. Και όμως συνέβαινε το ανάποδο. Η παρεξήγηση είναι μέσα στη ζωή μας....

Από: Καταπέλτης ο Νίκος Κούνδουρος, για το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα

Δοκιμάζεται η φιλία του Άρχοντα της “ΣΠΙΘΑΣ” με τον Κ. Μητσοτάκη με αφορμή την διεκδίκηση των αναδρομικών των βουλευτών...

Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στην υπόθεση των αναδρομικών αυξήσεων που διεκδικούν συνταξιούχοι βουλευτές, γιατί είναι γνωστό το θέμα από τον σάλο που ξεσήκωσε αυτή η διεκδίκηση. Ήδη έχουν αρχίσει κάποιοι να κάνουν πίσω. Η πρώτη που παραιτήθηκε από την βουλευτική αξίωση για αναδρομικές αποδοχές ενώπιον της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου είναι η χήρα του βουλευτή του Σπ. Πλασκοβίτη,  Την αγωγή είχε καταθέσει ο σύζυγος της και διεκδικούσε να του καταβληθούν τα αναδρομικά που έλαβαν οι δικαστές.

Πριν μερικές μέρες ο Δ. Παπαδημούλης ζήτησε από τους αρμόδιους υπουργούς να μάθει αν θα δοθούν στη δημοσιότητα τα ονόματα των πρώην βουλευτών που διεκδικούν τις εν λόγω αυξήσεις, και αν ανάμεσα στους προσφεύγοντες στη δικαιοσύνη, υπάρχουν κάποιοι στους οποίους έχουν ανατεθεί υψηλές κρατικές θέσεις. Εμείς θα θέλαμε να δημοσιοποιηθούν όχι μόνον τα ονόματα που ζητάει ο κ. Παπαδημούλης, αλλά ΟΛΑ τα ονόματα των βουλευτών που ήδη έχουν κινηθεί να λάβουν αυτά τα αναδρομικά αυτά, τα οποία αντιστοιχούν περίπου σε 200.000 - 250.000 ευρώ κατά μέσο όρο για κάθε προσφεύγοντα συνταξιούχο βουλευτή.

Ανάμεσα σε αυτά λοιπόν τα ονόματα βρίσκεται και το όνομα του Μίκη Θεοδωράκη, του άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ, ο οποίος θεωρεί δίκαιη την διεκδίκηση αυτών των αναδρομικών και οργανώνει τις κινήσεις του για την είσπραξη τους. Σε αντίθεση με τον Μίκη Θεοδωράκη, "θλιβερή" χαρακτήρισε την αξίωση βουλευτών να τους δοθούν οι αναδρομικές αυξήσεις στις συντάξεις τους, βάσει απόφασης που δικαίωνε αναδρομικά υπέρ των δικαστών την περίοδο του 2003-2007 ο πολιτικός του φίλος και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο οποίος τον είχε αναδείξει και υπουργό του. Πρόσφατα δήλωσε: «Το αίτημα των συνταξιούχων βουλευτών να πάρουν και αυτοί τα αναδρομικά που πήραν οι δικαστικοί, την περίοδο 2003-2007, ήταν θλιβερή αλλά και αναμενόμενη συνέπεια μιας σειράς λαθών και παραλείψεων του παρελθόντος στην αντιμετώπιση του δύσκολου και σύνθετου θέματος μισθολογίου και συντάξεων των δικαστικών λειτουργών με τους οποίους συνταγματικά εξομοιώνονται, από απόψεως αποδοχών, οι βουλευτές».

Ομιλία-συζήτηση για το στοίχημα της αποανάπτυξης με τον Σερζ Λατούς

Αυτό τον καιρό κάποιοι αγωνιούν για την τύχη της “εθνικής οικονομίας” και αναζητώντας διέξοδο από την σημερινή κρίση στρατεύονται στο όραμα ενός “υγιούς καπιταλισμού” που θα δίνει προτεραιότητα στην “πραγματική οικονομία” και στην “παραγωγική ανάπτυξη” της χώρας. Κάποιοι άλλοι, αναζητούν λύσεις αμφισβητώντας τα ιδεολογικά και πολιτικά πλαίσια που διαμορφώνουν την συναίνεση σε αυτά τα χρεοκοπημένα οράματα του αστισμού.

Σε αυτές τις αναζητήσεις εντάσσεται η εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 10 Μάη στις 19:30 στο Πολυτεχνείο (αμφιθέατρο ΜΑΧ) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα «το στοίχημα της αποανάπτυξης» και ομιλητή τον καθηγητή Σερζ Λατούς του Πανεπιστημίου Paris-Sud. Ο Λατούς σπούδασε φιλοσοφία, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στη Λιλ στη Γαλλία, στο Κονγκό και στο Λάος. Από το 2002 έχει αφιερωθεί στη μελέτη της αποανάπτυξης. Στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Βάνιας” το βιβλίο του με τίτλο “Το στοίχημα της απο-ανάπτυξης”

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν: αυτόνομο στέκι, περιοδικό πανοπτικόν, εκδόσεις των συναδέλφων, παρατηρητήριο ελεύθερων χώρων, σπόρος, σκόρος. Όπως, αναφέρει το δελτίο τύπου των οργανωτών:

Τη στιγμή που η χρεωκοπία της χώρας είναι χρεωκοπία του μοντέλου ανάπτυξης, ο Λατούς, σε ρήξη με το ωφελιμιστικό φαντασιακό του καπιταλιστικού κόσμου που μας οδήγησε εδώ, προτείνει νέες μορφές κοινωνικής, παραγωγικής και οικολογικής συμβίωσης.

«Η μεγέθυνση και η ανάπτυξη είναι δύο μύθοι της οικονομίας που οδηγούν τον κόσμο στον αφανισμό». Ως εκ τούτου προτείνει την κατασκευή «συμβιωτικών, αυτόνομων, οικονόμων κοινωνιών» με ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει «αναδιανομή, αναδόμηση, μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση κ.α.». Η συγκεκριμένη πρόταση δεν αποτελεί «ετοιμοπαράδοτο μοντέλο» αλλά «ουτοπία κινητήρια και δημιουργική» για να διερευνήσουμε «τρόπους συλλογικής άνθησης που δε θα καταστρέφουν το περιβάλλον και τον κοινωνικό δεσμό».

Με αφορμή αυτή την εκδήλωση σας προτείνουμε μια σειρά κειμένων για την “αποανάπτυξη” και την κριτική που έχει ασκηθεί εναντίον της από κομμάτια της παραδοσιακής αριστεράς:

1. Μανιφέστο του Ελληνικού Δικτύου για την Απoανάπτυξη

Πρόκειται για ένα διακηρυκτικό συλλογικό κείμενο υπογραφών του “ Ελληνικού Δικτύου για την Αποανάπτυξη” το οποίο φιλοδοξεί να συμβάλει στην συγκρότηση ενός χώρου προβληματισμού γύρω από το φαινόμενο της αποανάπτυξης

2. Αποανάπτυξη: Μια απάντηση στην κρίση

Απαντώντας στις ερωτήσεις του tvxs, ο Γιώργος Καλλής, καθηγητής του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, του Ινστιτούτου ICREA και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας για την αποανάπτυξη, αναπτύσσει τη θεωρία και τις εφαρμογές της.

3. Καπιταλισμός και απoανάπτυξη: Το θεώρημα του αδύνατου.

Μια κριτική παρουσίαση της της ιδέας της “αποανάπτυξης” από τον Τζον Μπέλαμι Φόστερ στο Monthly Review σε μετάφραση: Έλενα Παπαδοπούλου

4. Κριτική στο Serge Latouche και τη θεωρία της "αποανάπτυξης" στον καπιταλισμό

Κριτικές παρατηρήσεις επί της «Σύντομης Πραγματείας για την ήπια Αποανάπτυξη» του Serge Latouche από το θεωρητικό όργανο της Κομμουνιστικής Πλατφόρμας (Ιταλία)

5. O Anselm Jappe για την απο-ανάπτυξη

Ο Anselm Jappe θα μιλήσει την Πέμπτη 12 Μάη στο Μικρόπολις στη Θεσσαλονίκη, ενώ το συγκεκριμένο κείμενο θα περιληφθεί στο βιβλίο “Σημειώσεις της Στέπας” που θα κυκλοφορήσουν από τους συντρόφους των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ «ΚΑΜΠΑΝΗ 2» ΧΩΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ - ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΙΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ «ΚΑΜΠΑΝΗ 2»

ΧΩΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Καμπάνη 2 και Αγίου Μελετίου 102,Πλατεία Αμερικής

Email: pezodromoskampani2@gmail.com, τηλ. 210 86 50 092

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΑΙΟΥ-ΙΟΥΝΙΟΥ 2011

Τετάρτη 11/5, ώρα 19.30 μ. μ.

Παρουσίαση του  βιβλίου του δημοσιογράφου  Δημήτρη Ψαρρά «Ιός, Ελευθεροτυπία» , “Το κρυφό χέρι του Καρατζαφέρη – Η τηλεοπτική αναγέννηση της ελληνικής Ακροδεξιάς”, εκδόσεις Αλεξάνδρεια 2011.

Ομιλητές: ο εικαστικός  Γιώργος  Σαπουνάς και ο δημοσιογράφος  Νίκος Σερβετάς.

Τετάρτη 18/5, ώρα 19.30 μ. μ.

Παρουσίαση του  βιβλίου του Θεσσαλονικιού συγγραφέα Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου», εκδόσεις Άγρα 2011

Ομιλητές:  Κώστας Καλημέρης-κριτικός λογοτεχνίας, Περικλής Κοροβέσης-συγγραφέας και δημοσιογράφος  και ο ηθοποιός  Σταύρος Μερμήγκης.

Τετάρτη 25/5, ώρα 19.30 μ. μ.

Παρουσίαση της σειράς «Τα Ρεμπέτικα: 1850-1960» του Παναγιώτη Κουνάδη.

Ομιλητές: οι ερευνητές του ρεμπέτικου τραγουδιού Παναγιώτης Κουνάδης και  Νίκος Διονυσόπουλος καθώς και  ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Π. Κοροβέσης.

Θα ακουστούν  παλιές ηχογραφήσεις και θα προβληθεί οπτικό υλικό.

Δευτέρα  30/5, ώρα 19.30 μ. μ.

Αφιέρωμα στους ηθοποιούς που «έφυγαν» Δημήτρη Καμπερίδη, Γιώργο Σαμπάνη, Κώστα Στυλιάρη και  Χρήστο Τσάγκα .Θα μιλήσουν αντίστοιχα για αυτούς : ο ηθοποιός Γιώργος Κοτανίδης, ο σκηνογράφος Γιάννης Λεκκός, η ηθοποιός Νένα Μεντή και ο σκηνοθέτης Λάμπρος Τσάγκας.

 Θα προβληθεί φιλμάκι διάρκειας 40΄ με  αρχειακό υλικό ,φωτογραφίες, σκηνές από παραστάσεις που έπαιξαν κ. λ. π  που δημιούργησε  ειδικά  ο ηθοποιός Σταύρος Μερμήγκης.

Τετάρτη 1/6, ώρα 19.30 μ. μ.

Παρουσίαση του βιβλίου κόμικ «Η κραυγή του λαού - Η ιστορία της Παρισινής Κομμούνας», των Ζακ Ταρντί, Ζαν Βωτρέν ,εκδόσεις ΚΨΜ 2011

Θα προβληθεί  αρχειακό  φωτογραφικό υλικό από τα γεγονότα της παρισινής Κομμούνας  που έχει  επιμεληθεί ο εκπαιδευτικός Γιώργος Τριβιζάκης.

Κυριακή 5/6,ώρα 11.00 π. μ.

Οι κάτοικοι της γειτονιάς μας, καθώς και οι φίλοι της Καμπάνη, ξεναγούνται  τη πρώτη Κυριακή του Ιούνη στον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης (με δωρεάν είσοδο) , από τον αρχαιολόγο και μέλος μας Σωτήρη Περδικάρη.

Ραντεβού στο Μετρό Ακρόπολη, ώρα 11.00 π. μ.

Αναδιάρθρωση της ζωής, όχι του χρέους Πέρα από τη ...λογιστική Αριστερά της δραχμής ή του ευρώ

Tου Κώστα Χαριτάκη

Από το 5ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ που κυκλοφορεί

http://efimeridadrasi.blogspot.com

efimeridadrasi@gmail.com

Αναδιάρθρωση της ζωής, όχι του χρέους

Πέρα από τη ...λογιστική Αριστερά της δραχμής ή του ευρώ

Τα απανωτά κύματα σαρωτικής επίθεσης σε όλους τους όρους εργασίας και ζωής δεν αφήνουν πια καμιά αμφιβολία: δεν πρόκειται για έναν «εφιάλτη» από τον οποίο μπορούμε να ξυπνήσουμε ένα ωραίο πρωί, μια παροδική κατάσταση από την οποία μπορούμε να απεμπλακούμε με κάποιες, έστω, «απώλειες». Στην πραγματικότητα, οικοδομείται ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, που ...έρχεται για να μείνει ακόμη κι αν η «κρίση» παρέλθει κάποια στιγμή. Πρόκειται για ένα καθεστώς λεηλασίας της κοινωνίας και των δημόσιων αγαθών, ριζικής υποβάθμισης της εργασίας σε μια κατάσταση «δουλοπαροικίας», απόρριψης και αποκλεισμού ενός μεγάλου μέρους εργαζομένων, μισοεργαζομένων, ανέργων και μεταναστών, καθολικής εμπορευματοποίησης κάθε πτυχής της ζωής, ανεπίστρεπτης καταστροφής του περιβάλλοντος, διαρκούς επιτήρησης, ελέγχου και καταστολής.

Στην ουσία, και τα δύο βάθρα του μεταπολεμικού καπιταλισμού, η έννοια του πολίτη με τα εγγυημένα τυπικά πολιτικά δικαιώματα και η έννοια του εργαζόμενου με τους εγγυημένους όρους αγοραπωλησίας της εργατικής δύναμης, σαρώνονται από την προσπάθεια του κεφαλαίου και του κράτους να ανασυστήσουν την εκμετάλλευση και την κυριαρχία πέρα από κάθε κοινωνικό και φυσικό όριο και φραγμό. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» εμφανίζεται πλέον γυμνό, χωρίς το περιτύλιγμα της ελεύθερης δήθεν σύμπραξης, ως αυτό που είναι κάθε αστικό συμβόλαιο: ωμή ισχύς, εξαναγκασμός, βία και επιβολή του ισχυρού. Τα αφεντικά αγοράζουν εργασία όπως θέλουν, όπου θέλουν, για όσο θέλουν. Το κράτος δεν εγγυάται τίποτα, παρά μόνο ότι η θέληση των αφεντικών θα είναι νόμος.

“O Αληθινός Φασισμός” στο Τριανόν

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ΕΠΟΧΗ τιμά την επέτειο της αντιφασιστικής νίκης

Προβολή της ταινίας «Ο αληθινός φασισμός»

66 χρόνια πέρασαν από τη μεγάλη αντιφασιστική νίκη (9 Μαΐου 1945). 66 χρόνια μετά και φαίνεται πως η λήθη σκέπασε την Ιστορία με αποτέλεσμα η ακροδεξιά να ξανασηκώνει κεφάλι στη χώρα μας και σε όλη την Ευρώπη.

Το 1966 ο σοβιετικός σκηνοθέτης Μιχαήλ Ρομ γύρισε την ταινία «Ο αληθινός φασισμός». Μέσα από μία ψυχολογική περισσότερο ερμηνεία, ο Ρομ αγγίζει ουσιαστικά το ζήτημα του φασισμού επικεντρώνοντας στους ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν άμοιροι ευθυνών σε αυτή τη μαζική παραπλάνηση στην οποία οδηγήθηκαν.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης έγραψε για την ταινία το 1966 στη Δημοκρατική Αλλαγή: «Ο φασισμός παρέσυρε τις μάζες γιατί κατόρθωσε να μπει στην καθημερινή ζωή του ανθρώπου από την πλάγια πόρτα του συναισθηματισμού, παραλύοντας προηγουμένως τέλεια τη λογική».

Η ΕΠΟΧΗ σε συνεργασία με την εταιρία διανομής NEW STAR, τιμώντας την επέτειο της μεγάλης αντιφασιστικής νίκης και θέλοντας να ενισχύσει τον αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη, οργανώνει προβολή της ταινίας «Ο αληθινός φασισμός» του Μιχαήλ Ρομ.

Κυριακή 8 Μαΐου, στις 12 το μεσημέρι

Κινηματογράφος ΤΡΙΑΝΟΝ, Κορδιγκτώνος 21, τηλ. 210 8215369

Είσοδος ελεύθερη

Περισσότερα στοιχεία για την ταινία  εδώ: Ο αληθινός φασισμός – Μια ταινία του Μιχαήλ Ρομ

Ζητήματα εργατικής αλληλεγγύης...

Τα προβλήματα της ενότητας και της κοινής δράσης της ριζοσπαστικής αριστεράς στο εργατικό κίνημα δεν φαίνεται να λύνονται στο άμεσο μέλλον. Μέχρι να λυθούν αυτά τα προβλήματα θα πρέπει τουλάχιστον να δυναμώσει το κίνημα αλληλεγγύης ενάντια σε εργαζόμενους που γίνονται αποδέκτες της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, η οποία εκδηλώνεται με απειλές και ύβρεις ενάντια στους εργαζόμενους και μπορεί να ξεκινήσει από ένα καψώνι και να καταλήξει στην σωματική βία.

Το Σάββατο 7 Μαΐου στις 13.00, Αγίου Ελευθερίου και Δωδεκανήσου στον Πειραιά – Καμίνια, σας καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας – συνέλευση στο κατάστημα που διαπράχτηκε το περιστατικό στο οποίο αναφέρεται ο ομιλητής στην συνάντηση του ΜΑΑ:

Σε αντίστοιχα προβλήματα με την εργοδοσία αναφέρεται και εργαζόμενος από το “σωματείο εργαζομένων στην wind”:

Μια διαφορετική συνάντηση για το εργατικό κίνημα

Η εκδήλωση του ΜΑΑ που έγινε χθες στην ΑΣΟΕ με θέμα «Γιατί η οργή του λαού δεν μπορεί να συναντηθεί με το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα; Επισημάνσεις -Αιτίες -Προτάσεις» ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Σε αυτό βοήθησε σίγουρα και το γεγονός ότι δεν ακολουθήθηκε ο πατροπαράδοτος τρόπος οργάνωσης αντίστοιχων εκδηλώσεων από τους χώρους της Αριστεράς.

Σε κανένα θέατρο, αμφιθέατρο ή Σπόρτιγκ δεν διαμορφώθηκε με συνελευσιακό και αμεσοδημοκρατικό τρόπο καμία από τις σημαντικές πολιτικές ή οργανωτικές προτάσεις για την ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτά αποφασίζονται συνήθως πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες. Τα ήθη και τα έθιμα της Αριστεράς επιβάλλουν παρόμοιες μαζικές εκδηλώσεις να έχουν κυρίως πανηγυρικό χαρακτήρα. Στο τέλος της εκδήλωσης γίνεται πάντα το γνωστό κλείσιμο - του οποίου το περιεχόμενο είναι ήδη γνωστό από πριν - και περιλαμβάνει την δημόσια εξαγγελία των προειλημμένων/προσυμφωνημένων αποφάσεων των μετεχόντων στην οργάνωση της εκδήλωσης.

Για την εκδήλωση του ΜΑΑ ήταν γνωστό από τα πριν ότι δεν θα υπήρχε εισήγηση από τους οργανωτές ούτε και κλείσιμο με τις αποφάσεις και τα συμπεράσματα στο τέλος. Οι ομιλητές λοιπόν δεν είχαν το δίλημμα να τοποθετηθούν υποστηρίζοντας ή απορρίπτοντας συγκεκριμένες επί του πρακτέου προτάσεις, και μπορούσαν να μεταφέρουν την βιωματική τους εμπειρία αλλά και τις απόψεις τους προβάλλοντας ερωτήματα χωρίς το άγχος των άμεσων απαντήσεων σε αυτά.

Και τα ερωτήματα που διατυπώθηκαν στην συνάντηση ήταν πολλά. Η ίδια διατύπωση του θέματος “Γιατί η οργή του λαού δεν μπορεί να συναντηθεί με το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα; ” προξενούσε ερωτήματα. Τόσο ως προς το πρώτο σκέλος της, το οποίο αποφαίνεται με καταφατικό τρόπο για την ύπαρξη της “οργής του λαού”, όσο και ως προς το δεύτερο σκέλος, το οποίο δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την ανάγκη αυτής της συνάντησης. Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πρώτα απ' όλα γιατί αυτή “οργή του λαού” δεν συναντιέται με τις οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς και μετά να απαντήσουμε στο ερώτημα;

Είναι προφανές ότι κανένας δεν περιμένει να αλλάξει σελίδα στο εργατικό κίνημα από μια τέτοια συνάντηση. Όμως φωτίστηκαν κάποιες πλευρές των σχέσεων της αριστεράς με το εργατικό κίνημα, οι οποίες συνήθως θεωρούνται δευτερεύουσες και αποσιωπούνται από τους κομματικούς μηχανισμούς.

Σήμερα, η “πολιτικοποίηση” του εργατικού κινήματος είναι εκ των πραγμάτων δεδομένη, αφού δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη προσπάθεια για να καταλάβουν οι εργαζόμενοι ότι ακόμα και μικρές συνδικαλιστικές διεκδικήσεις εργατικού κινήματος δεν μπορούν να κατακτηθούν, αν δεν φύγει αυτή η Κυβέρνηση. Κι όμως αυτές οι συνθήκες - οι οποίες είναι προφανώς ευνοϊκές για να διευρυνθεί η επιρροή της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα – αναδεικνύουν τελικά μόνον τις αδυναμίες της.

Παραθέτουμε σε video μερικές χαρακτηριστικές τοποθετήσεις που αναφέρονται - η κάθε μία με το δικό της τρόπο - σε αυτές τις αδυναμίες της Αριστεράς. Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε σε αυτό το σύντομο σημείωμα να καλύψουμε το πλούτο των τοποθετήσεων των 40 περίπου ομιλητών, οι οποίοι μίλησαν κατά μέσο όρο πάνω από 7 λεπτά ο καθένας:

Στην συζήτηση υπήρξε ένας μεγάλος απών. Ο απών αυτός αφορά τις συνδικαλιστικές παρατάξεις. Στο σύνολο σχεδόν των τοποθετήσεων υπήρχε από την μια μεριά το εργατικό κίνημα με τα συνδικάτα, τα σωματεία τις ομοσπονδίες και από την άλλη η Αριστερά με τους πολιτικούς της φορείς. Όμως η παρουσία και η δράση της Αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα γίνεται μέσω των συνδικαλιστικών παρατάξεων. Η λειτουργία και ο ρόλος αυτών των παρατάξεων είναι ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα για την Αριστερά και τις σχέσεις με το οργανωμένο εργατικό κίνημα. Όμως η κυριαρχία της λογικής – σε όλη σχεδόν την Αριστερά - ότι οι παρατάξεις είναι τα κομματικά μαγαζάκια των πολιτικών μηχανισμών της στο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι τόσο μεγάλη ώστε κανένας δεν προτίθεται να τα διαλύσει ή στη θέση τους να συγκροτήσει άλλες πλατιές ενωτικές παρατάξεις που θα λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικά, θα σέβονται την αυτονομία του μαζικού χώρου και θα συσπειρώνουν ευρύτερες δυνάμεις. Το στοίχημα της ενότητας της Αριστεράς στο μαζικό κίνημα εκεί κρίνεται σήμερα: Αν μπορέσει να συνυπάρχει, να συναποφασίζει και να δρα με οργανωμένο και συστηματικό τρόπο μέσα από κοινά συνδικαλιστικά σχήματα στους μαζικούς χώρους στη δουλειά και στην γειτονιά:

Θα τελειώσουμε αυτή την πρώτη σύντομη ενημέρωση για αυτή την ενδιαφέρουσα εκδήλωση του ΜΑΑ με την ομιλία ενός συναγωνιστή από το ΠΑΣΟΚ. Η ομιλία αυτή έχει ένα σημαντικό στοιχείο, το οποίο διατυπώνεται με αρκετά παραστατικό τρόπο στο τελευταίο τμήμα της . Επαναφέρει την Πολιτική στην θέση της:

Ανακοίνωση πρυτάνεων ΕΜΠ για τη “δίκη του Indymedia”

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Στις 19 Μαίου 2011 δικάζεται στο ΣΤ’ ΤΡΙΜΕΛΕΣ ΠΛΗΜΜΕΛΕΙΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ το εκλεγμένο Πρυτανικό Συμβούλιο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου της περιόδου 2006-2010 (Κ. Μουτζούρης, πρ. Πρύτανης, Ι. Πολύζος και Γ. Σπαθής, πρ. Αντιπρυτάνεις) για ” παράβαση καθήκοντος με σκοπό να προσπορίσουν παράνομο ηθικό όφελος” λόγω της φιλοξενίας της ιστοσελίδας της διαδικτυακής διεύθυνσης INDYMEDIA ΑΤΗΕΝS σε server του Ιδρύματος.

Η δίωξη ασκήθηκε από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Αθηνών παρά την Διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών με ημερομηνία 26.4.2010, ότι δεν υφίστανται ενδείξεις παράβασης καθήκοντος για την παραπομπή σε δίκη. Η στοιχειοθέτηση παράβασης καθήκοντος ατταιτεί την ύπαρξη δόλου, η οποία κατά την Διάταξη “…δεν βρίσκει έρεισμα σι κανένα στοιχείο της δικογραφίας…”. Οπως επίσης η συμμόρφωση με κανονισμό της Ε.Δ.Ε.Τ. κατά την ίδια.

Οι “Ιζνογκούντιδες” της Αριστεράς

Μετά τις πρωτομαγιάτικες κινητοποιήσεις, αν διαβάσει κάποιος το άρθρο Του Γιάννη ΤΟΛΙΟΥ, διδάκτορα οικονομικών επιστημών στην “Ισκρα” με το τίτλο ΣΕΝΑΡΙΑ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ , μάλλον θα θεωρήσει ότι έχει γραφτεί για άλλη χώρα.

Πράγματι, πρόκειται για ΣΕΝΑΡΙΑ επιστημονικής φαντασίας, τουλάχιστον για το κομμάτι του κειμένου το οποίο αναφέρεται στην Αριστερά. Δεν θα σχολιάσουμε τις εκδοχές αν “Οι τραπεζίτες απορρίπτουν έστω και τη μικρή διαγραφή (κούρεμα) χρέους” ή αν “ Οι κυρίαρχες ελίτ των Βρυξελλών κρίνουν ότι το μικρό «κούρεμα» στα πλαίσια μιας «συμφωνίας πιστωτών» (collective action clause) θα μπορούσε να αποτρέψει το «ντόμινο» χρεοκοπίας και δεν θα έβαζε σε κίνδυνο το ευρώ.” Ούτε επίσης αν “Οι κερδοσκόποι (θεσμικοί επενδυτές, τράπεζες, πολυεθνικές) αρκούνται στη λέξη «αναδιάρθρωση» για να μετρήσουν κέρδη από τα «συμβόλαια αντιστάθμισης κινδύνου» (CDS).”

Β' ΕΛΜΕ Πειραιά: Aπεργία σε άδεια σχολεία…

Β ΄ ΕΛΜΕ Πειραιά

(σχολεία Κορυδαλλού)

Σολωμού 2-4 Κορυδαλλός ΤΚ 181-22

Τηλ. : 210 – 4951295

Fax : 210 – 4942545

e-mail:belmepeiraia@yahoo.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

…απεργία σε άδεια σχολεία…

Με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε την εξαγγελία πανεργατικής απεργίας στις 11 Μαΐου. Η έκπληξή μας οφείλεται στο ό,τι τη συγκεκριμένη ημέρα στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης δεν θα βρίσκεται κανένας μαθητής και άρα η απεργία θα είναι «ως μη γενόμενη».

Αν και η ΓΣΕΕ δεν υποχρεούται να το γνωρίζει, η ΑΔΕΔΥ η οποία και πρότεινε την απεργία , όφειλε να γνωρίζει ό,τι τουλάχιστον το 20% των μελών της ανήκουν στην ΟΛΜΕ, τα μέλη της οποίας συνεισφέρουν οικονομικά στην ΑΔΕΔΥ και συμμετέχουν με μεγάλα ποσοστά στις απεργίες που η ΑΔΕΔΥ εξαγγέλλει αλλά και δίνουν δυναμικό παρόν στις συγκεντρώσεις και τις πορείες.

Ένας λόγος επιπλέον που προκαλεί έκπληξη είναι πως η επόμενη ημέρα (12-05-2011) είναι η πρώτη ημέρα των πανελλαδικών εξετάσεων. Και αυτό είναι κάτι που αν δεν το γνώριζαν στην ΑΔΕΔΥ, το γνώριζαν όμως τα μέλη του ΔΣ της ΟΛΜΕ.

Ιάκωβος Κουμής: Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις

Το βιβλιοπωλείο Το Παραμύθι,

το περιοδικό Τετράδια,

ο σύλλογος Φίλοι του Πυριτιδοποιείου και

η Πρωτοβουλία για την Εθνική Αυτοδιάθεση

και την Κοινωνική Αλληλεγγύη

σας προσκαλούν

την Τετάρτη 4 Μαΐου 2011 στις 8:00 μ.μ.

στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος»,

οδός Δημαρχείου 17 και Κουντουριώτου γωνία, στο Αιγάλεω,

στην εκδήλωση που οργανώνουν

Ιάκωβος Κουμής 1956-1980

Τριάντα Χρόνια δεν είναι αρκετά για να ξεχάσεις

Ο σύντομος βίος και η πολιτεία ενός συνειδητού νέου

αγωνιστή που δολοφονήθηκε από τα ΜΑΤ στην επέτειο

του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1980

Για τον Ιάκωβο Κουμή θα μιλήσουν οι:

Λουκάς Αξελός, συγγραφέας, διευθυντής του περιοδικού

«Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου, Έρευνας και Κριτικής»

Δημήτρης Παπαχρήστος, συγγραφέας, διευθυντής του

περιοδικού «Πολίτες»

Παύλος Χατζηπαύλου, σύντροφος του Ιάκωβου Κουμή,

συνεργάτης του περιοδικού «Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής»

Συντονίζει ο Πέτρος Παπανικολάου, γιατρός

Για την "έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής"...

Η έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής είναι μια σύνθετη και πολύ δύσκολη ιστορία. Δοκιμάζεται, συχνά με αποτυχίες, μέσα σε συνθήκες διάχυτων φόβων και συλλογικής κατάθλιψης. Μέσα σε συγκυρίες «απομάγευσης» του κόσμου της πολιτικής. Αλλά κάθε αντίσταση και έκφραση ανυπακοής δεν συνιστά, όπως λένε οι διανοούμενοι του «Μνημονίου ως ευκαιρίας», ένα συναισθηματικό και αμυντικό ψυχόδραμα. Μπορεί να είναι συγχρόνως και το πεδίο της δυνατότητας για μια νέα επινόηση της δημοκρατίας και της λαϊκής υποκειμενικότητας. Το πεδίο εντέλει για την ανάπτυξη νέων μορφών κοινωνικής συνεργασίας και λαϊκής αλληλεγγύης. Για αυτό ακριβώς τον λόγο δεν έχει νόημα έχει να ζητάς εχέγγυα ορθολογισμού και ανεπίληπτης πολιτικότητας από κάθε μορφή συλλογικής δράσης.

(απόσπασμα από το “Στον αστερισμό της ανομίας ” Του Νικόλα Σεβαστάκη )

Η Αριστερά ανέκαθεν αναζητούσε εναγώνια την “έλλογη πολιτικοποίηση των αντιστάσεων και της ανυπακοής” γιατί διεκδικούσε - και συνεχίζει να διεκδικεί - αυτάρεσκα ότι το υποκείμενο αυτής της διαδικασίας πολιτικοποίησης είναι η ιδία. Αγωνιά λοιπόν γιατί θεωρεί ότι μέσω αυτής της πολιτικοποίησης επιβεβαιώνεται ο ιστορικός της ρόλος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;

Σήμερα, η “«απομάγευση» του κόσμου της πολιτικής” την οποία διαπιστώνει ο Ν. Σεβαστάκης, αφορά μια συγκεκριμένη εκδοχή της πολιτικής, αφορά την πολιτική του δικομματικού κοινοβουλευτικού συστήματος και την ενσωμάτωση της αριστεράς σε αυτό το σύστημα. Όμως η πολιτική είναι παρούσα σε όλες εκείνες τις κοινωνικές συγκρούσεις που προσδιορίζονται σε αντιπαλότητα με το κράτος και το κεφάλαιο. Οι ίδιες οι αντιστάσεις και τα φαινόμενα ανυπακοής ως συλλογικά δρώμενα παράγουν πολιτικά συμβάντα, από τα οποία η αριστερά απουσιάζει. Η “πολιτικοποίηση” δεν είναι μια διαδικασία η οποία εισάγει την “πολιτική” εκ των υστέρων σε μη πολιτικά συμβάντα. Ο “Δεκέμβρης” είναι ένα από τα πιο πρόσφατα πολιτικά συμβάντα, το οποίο είναι ασύμβατο με τις αντιλήψεις περί πολιτικής της Αριστεράς. Γιαυτό αδυνατεί ακόμη να κατανοήσει αυτό το συμβάν που προκάλεσε “σοκ και δέος” στον αστισμό...

Στην παραγωγή αυτής της πολιτικής “οι διανοούμενοι του «Μνημονίου ως ευκαιρίας»” στους οποίους αναφέρεται ο Ν. Σεβαστάκης δεν έχουν να προσφέρουν και πολλά πράγματα, γιατί η πολιτική δεν είναι ούτε επιστήμη, ούτε ιδεολογία. Αυτή λοιπόν η αυτονομία της πολιτικής από τους τόπους συγκρότησης των διανοουμένων καθιστά άνευ πολιτικής σημασίας την καταληκτική του απόφανση: “δεν έχει νόημα έχει να ζητάς εχέγγυα ορθολογισμού και ανεπίληπτης πολιτικότητας από κάθε μορφή συλλογικής δράσης”.

Η συλλογική δράση είναι ο κατ΄εξοχήν τόπος παραγωγής της συλλογικής ταυτότητας. Και η ταυτότητα οριοθετεί την διάκριση. Οι διακριτές συλλογικές ταυτότητες που αναδύονται μέσα από τις αντιστάσεις και τα φαινόμενα ανυπακοής ως συλλογικά δρώμενα δεν καταγράφονται σήμερα με ενιαίο τρόπο και δεν εντάσσονται αυτόματα όπως υπονοεί ο Ν. Σεβαστάκης, στην “λαϊκή υποκειμενικότητα”. Αυτή η υποκειμενικότητα αποτελεί πράγματι μια “επινόηση” των διανοούμενων του «Μνημονίου ως ευκαιρίας»”.  Μένει όμως να αναδειχθεί ότι εντός της ενοποιούνται τα “ιουλιανά” του περασμένου χρόνου (οι κινητοποιήσεις των φορτηγατζήδων) με τον “ανένδοτο” αγώνα των κατοίκων της Κερατέας. Και είναι σίγουρο ότι η επιβεβαίωση δεν μπορεί να είναι προϊόν καμίας “έλλογης πολιτικοποίησης”. Οι “διάχυτοι φόβοι και η συλλογική κατάθλιψη” είναι τα διόδια που πληρώνει η αριστερά για να κυκλοφορεί ελεύθερα στις λεωφόρους της αστικής πολιτικής. Μήπως έχει έρθει η ώρα να ενταχθεί στο κίνημα “Δεν πληρώνω”;

Εικόνες από τις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις στην ΑΘΗΝΑ

Η συγκέντρωση του ΚΚΕ μπροστά από τους ευζώνους στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη σχόλασε νωρίς το πρωί, λίγη ώρα μετά από το σχόλασμα της Κυριακάτικης λειτουργίας στις εκκλησίες. Μόνον τα περιστέρια της πλατείας συντάγματος την πήραν χαμπάρι στην άδεια Αθήνα. Ο λίγος κόσμος που κατέβηκε στο κέντρο της Αθήνας για τις άλλες πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις και πορείες - όταν ανέβηκε λίγο ψηλότερα ο ήλιος και σταμάτησε η πρωινή βροχή - δεν είδε τα λάβαρα του κόμματος της εργατικής τάξης να παρελαύνουν στους δρόμους...

Για κλάματα ήταν και η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Φέτος ανεμένετο μεγαλύτερο φιάσκο από το περσινό, γιαυτό δεν έφεραν εκείνες τις περίεργες κάμερες με τους γερανούς που κάνουν τις συγκεντρώσεις να φαίνονται διαφορετικές ( περισσότερα εδώ: Πρωτομαγιά 2010: ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ στους δρόμους που χάραξε ο Μπιρσίμ!). Παρ' ότι ήταν εκεί ο Φώτης Κουβέλης και ο Αλέξης Τσίπρας, η πλατεία ήταν άδεια. Οι ΠΑΣΟΚοκρατούμενες ομοσπονδίες που στηρίζουν τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ δεν μπόρεσαν να κατεβάσουν ούτε τα μέλη των ΔΣ.  Και δεν γέμισε η πλατεία, παρά μόνον το οδόστρωμα της Σταδίου μπροστά από την εξέδρα όταν ήρθε ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ από το Πολυτεχνείο...

Σε σχέση με τις άλλες δύο συγκεντρώσεις, η πορεία που πραγματοποιήθηκε από τον κόσμο που συγκεντρώθηκε στο Μουσείο ήταν αξιοπρεπής. Για πρώτη φορά στις κινητοποιήσεις που γίνονται τα δύο τρία τελευταία χρόνια, καταγράφηκε σε τέτοιο βαθμό η διάλυση του μπλοκ των δυνάμεων του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ μαζί με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΖΑ δεν έφτανε σε μαζικότητα ούτε το 1/4 της πορείας που ξεκίνησε αργότερα από το Μουσείο. Και αυτό είναι προφανές γιατί συνέβη. Αν ακόμα και σήμερα συνεχίζει αυτό το κομμάτι της Αριστεράς να δίνει κάλυψη στις πουλημένες ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και να πιστεύει ότι μαζί τους θα συμπορευτεί στους εργατικούς αγώνες, τότε θα έχει την ίδια αντιμετώπιση από τους εργαζόμενους με αυτήν που επιφυλάσσουν για τις ηγεσίες της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ

Μια ενδιαφέρουσα φωτογραφική κάλυψη των εκδηλώσεων εδώ: Φωτογραφίες από την Πρωτομαγιά

Τα Εμπορικά Επιμελητήρια της Μεσσηνίας και Αρκαδίας είχαν ζητήσει την ανακήρυξη του Μουαμάρ Καντάφι σε επίτιμο διδάκτορα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών!

Τον περασμένο Ιούνιο τα Εμπορικά Επιμελητήρια Μεσσηνίας και Αρκαδίας ζήτησαν από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου να ανακηρύξει τον Μουαμάρ Καντάφι επίτιμο διδάκτορα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών της Καλαμάτας. Σε επιστολή τους από κοινού οι Πρόεδροι των Επιμελητηρίων Αρκαδίας και Μεσσηνίας κ.κ. Ιωάννης Μπουντρούκας και Γεώργιος Καραμπάτος αντίστοιχα, στον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου καθ. Θεόδωρο Παπαθεοδώρου, έγραφαν:

Θέμα: «Πρόταση για απονομή τίτλου στην Αυτού Εξoχότητα κ. Μ. Αλ Καντάφι»

Σχετ.: Έγγραφο Υπ. Εξωτερικών με Α.Π. Φ.1520/ΑΣ 508

Η Επιστολή έχει ως εξής:

"Αξιότιμε κύριε Πρύτανη,

Με την επιστολή μας αυτή, επιθυμούμε να σας μεταφέρουμε πρόταση των Επιμελητηρίων Μεσσηνίας και Αρκαδίας για ανακήρυξη του Προέδρου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Λιβύης Μουαμάρ Αλ Καντάφι, προσωπικότητας φιλικά προσκείμενης στην Ελλάδα, σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στο τμήμα Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών και Πολιτισμικών Σπουδών Καλαμάτας.

Η πρόταση εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει για μετατροπή της Μεσσηνίας σε Νότια Πύλη της Ελλάδας στη Μεσόγειο, μέσω της θαλάσσιας σύνδεσης της Καλαμάτας με την Κρήτη και τον λιμένα της Darnah της Λιβύης, στην επιτυχία της οποίας η εν λόγω προσωπικότητα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, ιδιαίτερα μετά την πρόσφατη υπογραφή ‘Μνημονίου’ της Λιβύης με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου.

Πρόκειται για μια προσπάθεια η οποία υπαγορεύθηκε από την ανάγκη εξωστρέφειας, μοναδικής διεξόδου από την κρίση που μαστίζει την οικονομία της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Το Επιμελητήριο Μεσσηνίας σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Αρκαδίας δραστηριοποιούνται εδώ και τρία χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση, έχουν ήδη γίνει επαφές με τα Επιμελητήρια και φορείς της Λιβύης με εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα και έχει εκπονηθεί σχετική μελέτη από Πανεπιστημιακή Ομάδα Μελετητών του περιφερειακού χωροταξικού σχεδιασμού και του Πανεπιστημίου Αιγαίου –τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών- οι οποίες τεκμηριώνουν επιστημονικά τη σημασία και τη βιωσιμότητα της διασύνδεσης της Καλαμάτας με την Τέρνα της Λιβύης και Αλεξάνδρεια Αιγύπτος.

Η προτεινόμενη διάκριση θα συμβάλλει στην ευόδωση του παραπάνω στόχου με προφανή οφέλη για την ευρύτερη περιοχή και θα ανοίξει νέες προοπτικές συνεργασίας ή και υποστήριξης πολυάριθμων φορέων των εμπλεκόμενων περιοχών συμπεριλαμβανομένου και του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Συγκεκριμένα, στο πλαίσιο της νέας πολιτικής «εξωστρέφειας» της Λιβύης και της αναζήτησης ενός ποιοτικού μοντέλου ανάπτυξης που επιχειρείται στη χώρα (Πράσινη Ανάπτυξη), η Αυτού Εξοχότης κ. Μ. Αλ Καντάφι είναι θετικά διακείμενος σε μια πολυεπίπεδη συνεργασία με τη γειτονική Πελοπόννησο σε τουριστικό, εμπορικό αλλά και επιστημονικό επίπεδο δεδομένου ότι η επίτευξη του παραπάνω στόχου προϋποθέτει την καταρχήν κατάκτηση της γνώσης στον τομέα της τεχνολογίας και της έρευνας.

Με τη βεβαιότητα ότι το αίτημα αυτό, το οποίο αποτελεί αίτημα και των λοιπών Επιμελητηρίων της Πελοποννήσου και του επιχειρηματικού κόσμου της περιοχής γενικότερα, θα τύχει θετικής αντιμετώπισης από μέρους σας, σας διαβιβάζουμε τους θερμούς χαιρετισμούς μας.

Με εκτίμηση,

Γιώργος Καραμπάτος

Πρόεδρος Επιμελητηρίου Μεσσηνίας-

Ιωάννης Μπουντρουκάς

Πρόεδρος Επιμελητηρίου Αρκαδίας

Η παρέμβαση κοινοποιήθηκε  στο Γραφείο Πρωθυπουργού."

Η επιστολή αυτή δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 11 Ιουνίου 2010 στο blog “Kalimera Arkadia”. Τότε, όμως, δεν είχε διαφωνήσει κανείς με αυτή την πρωτοβουλία. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες η ιδέα ανήκε στον πρόεδρο του Επιμελητηρίου Μεσσηνίας κ. Γιώργο Καραμπάτο, την οποία συνυπέγραψε στη συνέχεια και ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αρκαδίας κ. Γιάννης Μπουντρούκας. Με δηλώσεις του ο κ. Γ. Καραμπάτος διευκρίνυσε ότι πρόταση εντασσόταν στη γενικότερη προσπάθεια για μετατροπή της Μεσσηνίας σε νότια πύλη της Ελλάδας στη Μεσόγειο, μέσω της θαλάσσιας σύνδεσης της Καλαμάτας με την Κρήτη και τον λιμένα Darnah της Λιβύης, στην επιτυχία της οποίας ο Καντάφι θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο, ιδιαίτερα μετά την υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας της Λιβύης με τον Ελληνα πρωθυπουργό. Τόνισε, δε, πως από το 2001 το υπουργείο Εξωτερικών είχε δώσει το πράσινο φως για μία τέτοια κίνηση και πως τη συγκεκριμένη θέση την είχαν υποδείξει… αξιωματούχοι της πρεσβείας της Λιβύης στην Αθήνα.

Το αίτημα των προέδρων των επιμελητηρίων Μεσσηνίας και Αρκαδίας και πήρε στα χέρια του ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου κ. Θεόδωρος Παπαθεοδώρου, ο οποίος έβαλε έγγραφο στο αρχείο του και δεν το έφερε προς συζήτηση στο Πρυτανικό Συμβούλιο. Όμως δήλωσε ο ίδιος “ Είναι στην ευχέρεια του πρύτανη κάθε ιδρύματος να προτείνει προσωπικότητες που θα μπορούσαν να ανακηρυχθούν επίτιμοι διδάκτορες. Όμως, προσωπικά δεν έκρινα πως θα μπορούσε ο κ. Καντάφι να ανακηρυχθεί επίτιμος διδάκτορας, και μάλιστα στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του πανεπιστημίου μας»...