«Μειώνοντας» τις αποστάσεις μεταξύ παραγωγών και καταναλωτών

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Ζούμε σε μια εποχή που, τα φυτοφάρμακα, τα λιπάσματα, τα υβρίδια και τα μεταλλαγμένα έχουν μπει ολοκληρωτικά στην διατροφή μας. Η αγνή καθαρή ποιοτική τροφή σπανίζει και για να βρει κανείς πραγματικά ανόθευτη και φυσική τροφή πρέπει να ψάξει πολύ και να την πληρώσει ακριβά, καθώς το εμπόριο βιολογικών προϊόντων έχει μπει και αυτό για τα καλά στο παιχνίδι της κερδοφορίας.

Μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες διακινούν επικίνδυνες ουσίες και μη φυσικούς σπόρους ελέγχοντας την παγκόσμια αγορά της τροφής. Διεφθαρμένες κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους που ευνοούν την κυριαρχία αυτών των πολυεθνικών. Από την άλλη η πλειονότητα των καταναλωτών αγνοεί ή και ακόμα χειρότερα αδιαφορεί για την υγεία του που διακυβεύεται προς όφελος της μαζικής παραγωγής και της συμπίεσης του κόστους.

Η κρίση ως «κατάσταση έκτακτης ανάγκης»: Κριτικές και αντιστάσεις

Η περίοδος ανάμεσα στις δυο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις δεν ήταν ότι το καλύτερο για θεωρητικές αναζητήσεις και νηφάλιο διάλογο και στοχασμό πάνω σε θέσεις και απόψεις που εκφεύγουν από τα πλαίσια που προσδιορίζει η τρέχουσα αντιπαράθεση των κομματικών πολιτικών μηχανισμών. Σε αυτή την περίοδο μια σημαντική και ενδιαφέρουσα εκδήλωση που διοργάνωσε "η επιτροπή για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας" με θέμα την «ιατρικοποίηση» της πολιτικής και πως αυτή παίζει καταλυτικό ρόλο στη νομιμοποίηση της νεοφιλελεύθερης κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.

Η "αφορμή" κατέγραψε τότε την εισήγηση της Αθηνά Αθανασίου, την οποία σας προτείνουμε να την δείτε. Αν και είναι είναι διάρκειας μιας ώρας, αξίζει τον κόπο. Εκτός των άλλων, είναι και μια καλή ευκαιρία για να ξεφύγετε λίγο τον ιδρυματικό λόγο των κομματικών μηχανισμών της Αριστεράς και την κυριαρχία των ιδεολογικών συντεταγμένων της πολιτικής οικονομίας στην πολιτική σκέψη.

Έξω από το ευρώ, μια απλούστευση *

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"

των Danilo Corradi και Marco Bertorello

Η κρίση του ευρώ κουβαλάει μαζί της ένα πλήθος προβλημάτων και πιθανές λύσεις. Οι οικονομικές πολιτικές που ακολουθούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποκαλύπτουν όλες τις αντιφάσεις τους, συντομεύοντας τις εξελίξεις και καθιστώντας επείγουσες τις αποφάσεις για ριζική αλλαγή. Στην κρίση αντιστοιχεί η επιστροφή μιας εθνικής πολιτικής, ικανή να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Ο κίνδυνος είναι, η αντίθεση στις περικοπές  και στη λιτότητα να διολισθήσει προς  προγράμματα εθνικής αναδίπλωσης, που δεν αντιμετωπίζουν τα παγκόσμια προβλήματα και αρνούνται μια προσέγγιση συστημική και πραγματικά εναλλακτική. Σε κάθε περίπτωση, το σημείο εκκίνησης αντιπροσωπεύεται από την περίπτωση της Ελλάδας.

Η Ελλάδα βγαίνει, ή είναι έξω;
Σε πρόσφατη παρέμβαση του ο Emiliano Brancaccio θεώρησε ως κλειδί ανάγνωσης της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ την "εμφανώς ασυνεπή"  θέση του να ζητήσει την επαναδιαπραγμάτευση του περίφημου μνημόνιου, χωρίς να κάνει ρητή αναφορά στις πιθανές συνέπειες από μια ενδεχόμενη αποτυχία του εν λόγω αιτήματος. Είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να φάνηκε απρόθυμος να συζητήσει λεπτομερώς τις συνέπειες από μια αρνητική απάντηση της Τρόικας, αλλά ήταν σαφές ότι οι επιπτώσεις από ένα τερματισμό των διαπραγματεύσεων θα οδηγούσαν στη μονομερή αναδιάρθρωση του χρέους από τη μεριά της Ελλάδας. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ, ως εκ τούτου, ήταν μία κίνηση τακτικής, δεδομένου ότι οι αντίπαλοι του ήταν αυτοί που τον κατηγορούσαν για το αντιευρωπαϊκό δήθεν προφίλ του, αλλά δεν μπορούμε να ισχυρηστούμε ότι δεν χρησιμοποιούσε το μοναδικό διαπραγματευτικό χαρτί που είχε  η Ελλάδα: στα χέρια της,το χρέος της, και επιπλέον την ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και εμπορευμάτων στην επικράτειά της. Η σφοδρότητα  της προεκλογικής εκστρατείας στην Ελλάδα, ακόμα και με ομοβροντίες από την υπόλοιπη ήπειρο, χαρακτηρίστηκε από την υστερία ναι στο ευρώ όχι στο ευρώ, λες και είχαμε να κάνουμε με κάποιο δημοψήφισμα για το ενιαίο νόμισμα, και όχι με την αναζήτηση λύσεων διεξόδου από την κρίση στην Ευρώπη, γενικά, και ειδικά για το δημόσιο χρέος της.

Εικόνες από τις κινητοποιήσεις στην Ισπανία (10 & 11 Ιούλη 2012)

(Λήψη φωτογραφιών και video από τον Σταύρο Σταυρίδη, που βρέθηκε στην Ισπανία εκείνες τις μέρες)

Άρες μάρες κουταμάρες...

Πρόσφατα το ΠΡΙΝ δημοσίευσε ένα κείμενο του διδάκτορα πολιτικής φιλοσοφίας Βασίλη Γρόλλιου με τον περισπούδαστο τίτλο: Ο μαρξισμός του Λουί Αλτουσέρ και του Ετιέν Μπαλιμπάρ.  Αυτό το κείμενο  μάλιστα αναδημοσιεύτηκε και σε άλλα ηλεκτρονικά μέσα, ανάμεσα στο οποία συγκαταλέγεται και το  Αριστερό βήμα ,  το οποίο θεωρείται  από ένα κομμάτι της ριζοσπαστικής αριστεράς ως σοβαρό και αξιόπιστο.

Καλοκαιριάτικα τέτοια κεραμίδα δεν την περιμέναμε! Πρόκειται για άρες μάρες κουκουνάρες με τις οποίες δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς σοβαρά μαζί τους. Το πρόβλημα που αναδεικνύεται δεν αφορά το ίδιο το κείμενο, αλλά σε αυτούς που το δημοσιεύουν και το αναδημοσιεύουν.  Ήταν στραβό το κλίμα το 'φαγε κι ο γάιδαρος. Φανερώνεται ότι το μέγεθος της θεωρητική  ένδειας είναι αντίστοιχο με αυτό της πολιτικής. Η εναγώνια αναζήτηση μιας ευρύτερης θεωρητικής ομπρέλας για τις πολιτικές επιλογές του ΝΑΡ όχι μόνον δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα αλλά μάλλον έχει δημιουργήσει και άλλα πρόσθετα...

Πού βρίσκονται τα άκρα και ποιον απειλούν;

Αναδημοσίευση από το "antonisliakos.gr"

 Αυτό το άρθρο υποστηρίζει πώς η ιδέα των άκρων που απειλούν τη δημοκρατία, εκτός από ανιστόρητη είναι και παραπλανητική, γιατί τα άκρα, δηλαδή οι ακραίες αντικοινωνικές και  αντιδημοκρατικές πολιτικές εκδηλώνονται στο κέντρο. Παράδειγμα η διαπόμπευση από τηλεόραση και ΜΜΕ των φορέων HIV γυναικών. Ποιος είπε ότι ο φασισμός εκδηλώνεται μόνο με σβάστικες και προτεταμένες παλάμες; Ο βιοπολιτικός φασισμός έχει εγκατασταθεί στο κεντρικό πλατώ της πολιτικής. Φρίκη διπλή. Γι αυτό που συμβαίνει, και για τους στρουθοκαμιλίζοντες διανοούμενους που συνεχίζουν το paternoster των δύο άκρων.

Οι πολιτικοί χάρτες, παρά τη σχηματικότητά τους, δεν περιγράφουν απλώς πολιτικές συμπεριφορές, αλλά τις επηρεάζουν και τις προκαλούν. Στην Ελλάδα, πριν από τη δικτατορία είχαμε Δεξιά-Κέντρο-Αριστερά, ενώ στη Μεταπολίτευση ο ιδεολογικός χάρτης προσαρμόστηκε στο σχήμα Δεξιά-Αριστερά, με πολιτικές αποχρώσεις σε Δεξιά-Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά-Αριστερά,    από τότε που επινοήθηκε η έννοια του «μεσαίου χώρου». Αυτή η γεωγραφία, της οποίας η τομή συνέχιζε να είναι Δεξιά/Αριστερά, αντικαταστάθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης από μιαν άλλη, η οποία κατανέμει τον πολιτικό χώρο σε κόμματα των άκρων, έναντι των κομμάτων του μεσαίου χώρου.  Τα μεν ταυτίζονται με τη δημοκρατία, τα δε την ανταγωνίζονται και αποτελούν κίνδυνο για αυτήν.  Τα μεν υποστηρίζουν την ευρωπαϊκή προοπτική, τα δε εύχονται την έξοδο της χώρας από την Ευρώπη και την επάνοδο στη δραχμή. Πρόκειται για ένα   μανιχαϊκό σχήμα που συμπληρώνει το αφήγημα της κρίσης που εμπεδώθηκε από την αρχή της και πάνω στο οποίο βασίζονται οι πολιτικές της κρίσης. Δηλαδή ότι η κρίση οφείλεται στην στρεβλή πορεία της χώρας και στην έλλειψη μεταρρυθμίσεων.   Το σχήμα αυτό προβάλλεται και αναδρομικά με μια θεαματική ιδεολογική κατάχρηση της ιστορίας της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, η οποία, σύμφωνα με τους θιασώτες του σχήματος αυτού καταλύθηκε όχι από τον Χίτλερ, αλλά από την άνοδο των «άκρων»! Το σχήμα αυτό δηλαδή τείνει να εξελιχθεί σε μια γεωγραφία η οποία αφορά συνολικά την εποχή της δημοκρατίας.

Ο καχύποπτος κ. Δελαστίκ

Αναδημοσίευση από το "RedNoteBook"

Ο Γ. Δελαστίκ κάνει πολεμική, με τον παλιό γνωστό τρόπο, δηλαδή διαστρεβλώνοντας, συσκοτίζοντας, συκοφαντώντας

Του Χριστόφορου Παπαδόπουλου

Στο Έθνος της Πέμπτης, 5/7/20012, ο Γιώργος Δελαστίκ στο άρθρο του με τίτλο «Σκιές πολιτικής καχυποψίας» ασχολείται με τη «σκιώδη κυβέρνηση» του ΣΥΡΙΖΑ, κάνοντας οξεία κριτική και κατηγορώντας τον ότι αντιγράφει αστικές κοινοβουλευτικές πρακτικές.  Αναφαίρετο δικαίωμά του, στον βαθμό μάλιστα που η κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ οργανώθηκε ιεραρχικά, στη βάση των έμπειρων και «προβεβλημένων» στελεχών του… Ανεξάρτητα αν, επισήμως, η «σκιώδης κυβέρνηση» δεν περιλαμβάνεται στο λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ, οι διαρροές και τα εξ αυτών δημοσιεύματα όλων των εφημερίδων, άλλα λένε. Ας προσέχαμε!

Παρακάτω όμως, στο ίδιο άρθρο, ο Γ. Δελαστίκ το χοντραίνει. Κατηγορεί τον Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον Γιώργο Σταθάκη ότι εκπροσωπούν τη δεξιά πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ και ότι επιλέχθηκαν από τον Τσίπρα για να καθησυχάσουν τις ελίτ. Συνεχίζει δε ο ίδιος, ακάθεκτος, ισχυριζόμενος ότι και οι δύο είναι φανατικοί υποστηρικτές της Ε.Ε., ότι δεν διακατέχονται από πάθος κατά του Μνημονίου και ότι δεν ασκούν καμιά επιρροή στον κόσμο, στους δρόμους και τις πλατείες, σε αντίθεση με άλλους.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΑΓΜΑΤΑ ΕΦΟΔΟΥ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ-ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ SECURITY

(Από το "Βαθύ Κόκκινο")

H ναζιστική Χρυσή Αυγή, απολαμβάνοντας την στήριξη της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, την συνεργασία ΕΛ.ΑΣ.-ΕΥΠ και την ατιμωρησία της αστικής δικαιοσύνης προχωρά ακάθεκτη στα αυταρχικά της σχέδια που ολοένα περισσότερο συγκλίνουν στην άμεση αποκάλυψη και αντιμετώπιση του πραγματικού της εχθρού: την εργατική τάξη και τα κοινωνικά κινήματα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα «του πάντα καλοπροαίρετου» ΠΡΩΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ, του γνωστού εκδότη Αναστασιάδη, εμπλεκόμενου στην υπόθεση Ζαχόπουλου, κατηγορούμενου για εκβιασμό του ίδιου του πρωθυπουργού και παράνομη μεταφορά τεράστιων χρηματικών ποσών, που πολλοί θεωρούν αποτέλεσμα εγκλήματος, η Χρυσή Αυγή θα υπογράψει «Συμβόλαιο συνεργασίας με ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης που θα αναλάβουν την περιφρούρηση υποβαθμισμένων περιοχών της.. πρωτεύουσας, όπου η εγκληματικότητα έχει χτυπήσει κόκκινο»!

Η φαιά πανούκλα σηκώνει κεφάλι σε αυτή την Ελλάδα σε καταληκτική κρίση. Υπάρχει κανείς να τη σταματήσει;

Αναδημοσίευση από το "κόκκινο"

του Γιώργου Μητραλιά*

Δυστυχώς, η επόμενη των εκλογών της 17ης Ιουνίου βρίσκει την ελληνική αριστερά τόσο αμήχανη απέναντι στη νεοναζιστική απειλή όσο ήταν και πριν από την 6η Μαΐου. Η απόδειξη; Η επιτυχία της Χρυσής Αυγής παρουσιάζεται σαν μια εξαίρεση, σαν ένα απλό «μελανό σημείο»  μιας εξαιρετικά λαμπρής γενικής κατάστασης. Έτσι, σχεδόν όλες οι συνιστώσες της ελληνικής αριστεράς (συμπεριλαμβανομένου και του ΣΥΡΙΖΑ) περιγράφουν τη κατάσταση σαν ένα απλό άθροισμα καλών και κακών αποτελεσμάτων, κάνοντας πως αγνοούν ότι τόσο τα «καλά» όσο και τα «κακά» σημεία (δηλαδή η εμφάνιση και η κεραυνοβόλα ανάπτυξη των νεοναζιστών) ανήκουν στην ίδια γενική κατάσταση, ότι είναι αλληλένδετα και έχουν τον ίδιο κοινό παρονομαστή, την ιστορική κρίση της ελληνικής κοινωνίας, που τα καθορίζει όλα!

οι Γκαιμπελικές μέθοδοι του ΚΚΕ και τα βουλωμένα αυτιά της Κουμουνδούρου...

κάποτε αυτή την θέση στο ΚΚΕ

κατείχε ο Ν. Κοτζιάς...

Η  Κουμουνδούρου για να μην χαλάσει μερικών άλλων που θέλουν να οικοδομήσουν συμμαχίες με τα ιερατεία του Περισσού κάνει τα στραβά μάτια στις φασιστικού τύπου επιθέσεις του ΚΚΕ απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και αποφεύγει να απαντήσει. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής η iskra αποτελεί την ομπρέλα έκφρασης από πρώην και νυν κουκουέδες  που συμπορεύονται με τις ιδεολογικές και πολιτικές συντεταγμένες του ΚΚΕ του προηγούμενου αιώνα. Εκεί έχει ασυλία ο Μπογιόπουλος και άλλοι πρώην κουκουέδες, οι οποίοι ότι και να γράψουν θα δημοσιευθεί χωρίς καμία λογοκρισία. Πρόσφατα λοιπόν η iskra, επειδή δεν είχε η ίδια το θάρρος να το κάνει, μας κατήγγειλε δια γραφίδος του Μπογιόπουλου  ότι είμαστε προβοκάτορες. Ίσως γιατί είχε ενοχληθεί επειδή είχαμε αναφέρει για την κάλυψη που παρείχε στον κύριο Αμυρά, δημοσιεύοντας στις στήλες της ότι είναι υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ στην Α' Αθήνας και όχι μόνο...

Δεν περιμέναμε βέβαια κάτι καλύτερο από την συντακτική επιτροπή της iskra, αφού είναι γνωστή η στάση της απέναντι στο ΚΚΕ. Εκεί δεν έχει θέση όχι μόνον  οποιαδήποτε ουσιαστική κριτική στο ΚΚΕ,  αλλά απουσιάζει ακόμα και η στοιχειώδης  πληροφόρηση για τις συκοφαντικές επιθέσεις του ΚΚΕ απέναντι σε άλλες αριστερές δυνάμεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν παίρνει καθαρή θέση ακόμα και όταν δικοί της άνθρωποι υφίστανται τέτοιες επιθέσεις, όπως ο Ν. Χουντής!  Είναι χαρακτηριστικός ο τίτλος (Ο.Ν. ΧΟΥΝΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ ΚΑΙ ΤΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ) με τον οποίο παρουσιάζει  σαν να πρόκειται για προσωπικό θέμα του ευρωβουλευτή Ν. Χουντή  η γκεμπελική επίθεση  ενάντια εναντίον από το ΚΚΕ από τον ριζοσπάστη.

Δυστυχώς όμως, το πρόβλημα δεν είναι με την iskra.  Aυτή την στάση ακολουθούν σε μεγάλο βαθμό και τα άλλα ενημερωτικά μέσα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Κάτω λοιπόν απ' αυτό το κλίμα θάφτηκαν στην κυριολεξία αυτά τα γεγονότα. Τα καθοδηγητικά όργανα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον εξέδωσαν κάποια ανακοίνωση για να τον στηρίξουν, αλλά ούτε τα δημοσιογραφικά ενημερωτικά μέσα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ δημοσίευσαν καν την  ανακοίνωση που εξαναγκάστηκε να βγάλει ο ίδιος για να υπερασπίσει τον εαυτό του!  

Περισσότερα για την ανακοίνωση του Ν. Χουντή εδώ:

Ο Χουντής καταγγέλλει συκοφαντική επίθεση από το ΚΚΕ και το Ριζοσπάστη

 

Ο Βάτραχος κάνει το γάλα βούτυρο...

...Διαβάζω την παραπάνω λίστα στους φιλοσόφους. Σηκώνονται όλοι αμίλητοι, Μόνο ο Μαρξ απλώς μουρμουρίζει: «Τελικά, δεν έπεσα έξω». Ο Νίτσε σκάει σε τρανταχτά γέλια. Εγώ κοιτάζω τα άδεια χέρια μου. Ο Ελληνικός Λαός –εκεί που έζησε ένας Σωκράτης, ένας Πλάτωνας κι ένας Αριστοτέλης-.. πριν από λίγες μέρες ψήφισε τη Δεξιά.

Το τέλος από το κείμενο: "Βατράχια, φιλόσοφοι και Διευθυντικά Στελέχη" του Osvaldo Bayer*, από την εφημερίδα Pagina12 7-7-2012 σε μετάφραση Κ.Η. που δημοσιεύεται στο —opsifanis

*Ο Osvaldo Bayer είναι Αργεντινός συγγραφέας, ιστορικός, καθηγητής και μάχιμος στους αγώνες των καταπιεσμένων. Στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει το βιβλίο του Οι Αναρχικοί Απαλλοτριωτές σε μετάφραση Αχ.Καλαμαρά από τις εκδόσεις Ελ.Τύπος. Απ’ όσο ξέρουμε ετοιμάζεται το βιβλίο του Εξεγερμένη Παταγονία σε μετάφραση Νίκου Κοκάλα ενώ πρόσφατα προβλήθηκε στην Αθήνα η ομώνυμη ταινία του Έκτωρ Ολιβέιρα.

Η αριστερά χρειάζεται μια στρατηγική εξόδου από το ευρώ

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"

 Ο σχολιασμός μου για τις εκλογές στην Ελλάδα, με τίτλο Ο ΣΥΡΙΖΑ πληρώνει την αμφισημία του, προκάλεσε έντονη συζήτηση στο διαδίκτυο.Στην ενδιαφέρουσα συζήτηση συμμετείχαν και μέλη της ιταλικής αριστεράς. Μεταφέρω παρακάτω μια συνέντευξη μου στον Τonino Bucci, στην οποία, μεταξύ άλλων, επαναλαμβάνω και αναπτύσσω τις απόψεις μου για τις  ελληνικό εκλογές.

EMILIANO Brancaccio: " Η αριστερά χρειάζεται μια στρατηγική εξόδου από το ευρώ"

 

του Tonino Bucci

Υποτίθεται ότι θα ήταν μια μεγάλη δοκιμασία για το ευρώ. Αντί γιαυτό, οι ελληνικές εκλογές, πριν καν ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των ψήφων, πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Σαν να μην είχε συμβεί τίποτα,από την επομένη άρχισαν και πάλι οι επιθέσεις των κερδοσκόπων στα ισπανικά κρατικά ομόλογα. Ακόμη και το ότι στην  Ελλάδα κέρδισε ένα κόμμα προγραμματικά υπέρ της λιτότητας, δεν κατάφερε να ηρεμήσει τις  χρηματοπιστωτικές αγορές. Από όσα έγιναν θα πρέπει να βγάλουμε δύο συμπεράσματα: το πρώτο είναι ότι οι παράγοντες που προκαλούν την κρίσης του ευρώ δεν είναι τα κινήματα διαμαρτυρίας ή της ριζοσπαστικής αριστεράς, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

 Η κρίση οφείλεται στην αστάθεια του συστήματος και στις εσωτερικές αντιφάσεις του υπάρχοντος  νομισματικού συστήματος. Δεύτερον, η νίκη των πολιτικών δυνάμεων που επιθυμούν τη συνέχιση των προγραμμάτων  λιτότητας, δεν βοηθά καθόλου στην επίλυση αυτής της κρίσης, η οποία μάλιστα αναπαράγεται στη ζώνη του ευρώ έχοντας μια δικιά της δυναμική. Από εδώ, μέχρι το σενάριο της πιθανής κατάρρευσης – ας πούμε, από δικούς του  λόγους– του ενιαίου νομίσματος, η απόσταση είναι μικρή. Με άλλα λόγια, η πιθανότητα να καταρρεύσει όλο το οικοδόμημα του νομίσματος  από μόνο του μέσα σε λίγους μήνες είναι μια υπόθεση αληθοφανής. 

Κάποια πράγματα που δεν θα πρέπει να λησμονούν τα επιτελεία των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ...

Φαίνεται ότι αρκετές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ δεν πήραν το μήνυμα των εκλογών και δεν έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούν να επαναλάβουν για μια ακόμα φορά τα λάθη του παρελθόντος σε σχέση με την πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα ενιαίο και δημοκρατικό κόμμα. (για όσους θέλουν μια πρώτη ενημέρωση για το θέμα, μέσα από τις στήλες της  ΑΥΓΗ, μια ματιά εδώ: ΣΥΡΙΖΑ: Άνοιξε ο δρόμος για την ενοποίηση με πρώτο βήμα την καμπάνια εγγραφής νέων μελών ). Τους αφιερώνουμε λοιπόν τις παρακάτω τοποθετήσεις από την 3η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, για να θυμηθούν κάποια πράγματα που φαίνεται πως έχουν ξεχάσει:

STOP στην ACTA από το Ευρωκοινοβούλιο

Αναδημοσίευση από το "ashtonhar"

Με ψήφους 39 υπέρ (ανάμεσά τους και η Νίκη Τζαβέλα του ΛΑΟΣ  από τους εγχώριους ευρωβουλευτές) και 478 κατά, με 165 αποχές (Γιαννακουδάκης, Σαλαβράκος, Γιαννάκου, Κουμουτσάκος, Κράτσα-Τσαγκαροπούλου, Παπαστάμκος), το Ευρωκοινοβούλιο καταψήφισε την ACTA .

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χρησιμοποιεί τη δυνατότητα που του παρέχει η Συνθήκη της Λισαβόνας να απορρίψει διεθνή εμπορική συμφωνία.

Ανακοίνωση του Κόμματος των Πειρατών 

Το τέλος της ACTA στην Ευρώπη!

Και από τους Οικολόγους Πράσινους

 Καταψήφισε τη συνθήκη ACTA το Ευρωκοινοβούλιο | Η μεγάλη κινητοποίηση πολιτών, φορέων, Πράσινων έφερε αποτέλεσμα

Διαβάστε ακόμα από adslgr.com
Δείτε και τα πρακτικά της ψηφοφορίας (σελ.19)
 

και από osarena 

H Ευρώπη καταψήφισε το ACTA [& ύστερα ήρθαν οι μέλισσες]

Οι καπιταλιστικές ...εκτροπές του ΚΚΕ

Πριν μερικούς μήνες στο κείμενο μας "Για την “παραγωγική” ανασυγκρότηση της χώρας ρε γαμώτο!.." γράφαμε:

...Δεν υπάρχει κανένας λόγος λοιπόν να φοβόμαστε! Η αστική τάξη σε συνεργασία με την Αριστερά της “παραγωγικής” ανασυγκρότησης δεν πρόκειται να μας αφήσουν απροστάτευτους. Είτε είμαστε στην ΟΝΕ του ευρώ, είτε έχουμε εθνικό νόμισμα την δραχμή, η πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη όπως την σχεδιάζουν τα επιτελεία της Αριστεράς και ο αστισμός δεν θα έχει μεγάλες ποιοτικές διαφορές. Ίσως μόνον ποσοτικά αυτή η ανάπτυξη υπό το καθεστώς της δραχμής να είναι πιο εντατική: Όσο πιο σύντομα έρθει η πείνα τόσο πιο γρήγορα θα εκτρέψουμε τον Αχελώο, θα εντατικοποιηθεί η λειτουργία των λιγνιτωρυχείων, θα ενεργοποιηθεί η εξόρυξη άλλων φυσικών ενεργειακών αποθεμάτων, θα κτιστούν ξενοδοχεία σε κάθε ελεύθερη παραλία και θα συμβούν γύρω μας και άλλα παρόμοια αναπτυξιακά.

Ε, λοιπόν το ΚΚΕ ήρθε να μας επιβεβαιώσει με το καλύτερο τρόπο. Το ΚΚΕ στηρίζει ακραίες αναπτυξιακές καπιταλιστικές επιλογές που ακόμα και το πολιτικό προσωπικό του αστισμού εμφανίζεται πιο ήπιο και διαλλακτικό στην επιβολή τους. Με ανακοίνωση της "Επιτροπής Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ" που δημοσιεύεται για στον "ριζοσπάστη" («ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ» ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ) κατηγορεί την κυβέρνηση ότι καθυστερεί την εκτροπή του Αχελώου αλλά και τον ΣΥΡΙΖΑ που ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος πολέμιος αυτής της εκτροπής:

..."Κορόιδευαν και κοροϊδεύουν επί χρόνια τους αγρότες με την πολυδιαφημισμένη εκτροπή του Ανω ρου του Αχελώου που θα συνέβαλε αποφασιστικά στην κάλυψη του ελλείμματος στο νερό. Τώρα η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ επιχειρεί να υποβαθμίσει το έργο και από 600 εκατ. κυβικά νερού/έτος να εκτρέψουν στην καλύτερη περίπτωση 250 εκατ. κυβικά νερού/έτος. Τεράστιες ευθύνες για τον Αχελώο έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο μεγαλύτερος πολέμιος της εκτροπής για δεκαετίες τώρα, με πρόσχημα δήθεν οικολογικές ευαισθησίες, όταν η περιβαλλοντική καταστροφή που συντελείται σήμερα εξαιτίας της λειψυδρίας είναι τεράστια στη Θεσσαλία, από την πτώση του υδροφόρου ορίζοντα ως τα σεισμογενή ρήγματα και με ανυπολόγιστη την οικονομική ζημιά. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι πρώτοι που έτρεξαν να στηρίξουν αυτό το στόχο ήταν οι βουλευτές Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ."...

Re-think athens official presentation(HD)

(Σας προτείνουμε να  απολαύσετε το video σε ολόκληρη την οθόνη σας)

Να κάνουμε το ΣΥΡΙΖΑ μια σύγχρονη, πλατιά, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς!

Ανακοίνωση της ΚΟΕ                         6/7/2012

Μετά την τελευταία Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ και τις αποφάσεις της, έχει έτσι κι αλλιώς ανοίξει μια νέα περίοδος για το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, που βρίσκεται μπροστά σε εντελώς νέα καθήκοντα, πολύ μεγαλύτερα από αυτά που είχε πριν τις 6 Μάη. Η ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στο άνοιγμα των εργασιών της ΠΣΕ ορίζει ένα πολύ διαφορετικό πλαίσιο ύπαρξης, λειτουργίας και δράσης του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην κοινωνία και το λαό, ορίζει ένα μεγάλο ποιοτικό μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και όχι απλώς μια αύξηση των μελών του.

Σχετικά με τα νέα αυτά καθήκοντα θέλουμε να σημειώσουμε τα παρακάτω:

•   Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που γνωρίζαμε μέχρι τις 6 Μάη, η κατάρρευση του δικομματικού συστήματος, η δυνατότητα να γκρεμιστεί ολοκληρωτικά το παλιό πολιτικό σύστημα, η εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ από το 4,5% στο 27% και η ανάδειξή του σε αξιωματική αντιπολίτευση, όλα αυτά κάνουν εφικτό να γυρίσουμε σελίδα. Το αν θα γυρίσουμε τη σελίδα αυτή, αν θα προχωρήσουμε αποφασιστικά προς μια νέα μεταπολίτευση του λαού, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ. Εξαρτάται από το αν ο ΣΥΡΙΖΑ του 4,5% θα μετασχηματιστεί γρήγορα, μέσα στους επόμενους μήνες, χωρίς τη δυσκινησία των χθεσινών συνηθειών, σε μια πλατιά, σύγχρονη, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της Αριστεράς.

Ο Σύριζα πληρώνει την αμφισημία του

Αναδημοσίευση από το "περγάδι"

του Emiliano Brancaccio

Ο Σύριζα, το μεγαλύτερο κόμμα της αριστεράς, έχασε τις εκλογές στην Ελλάδα. Έτσι λοιπόν χάθηκε η πρώτη, πραγματική ευκαιρία να δοθεί ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα ενάντια στη μη βιώσιμη κατάσταση της Ευρωπαϊκής Νομισματικής Ένωσης. Αυτό θα έχει ως συνέπεια, εκτός κι αν υπάρξουν εκπλήξεις, η αγωνία του ενιαίου νομίσματος να παραταθεί και, μαζί της, τα βάσανα των περιφερειακών κρατών και των κοινωνικών ομάδων που έχουν πληγεί περισσότερο από την οικονομική κρίση.

Γιατί έχασε ο Σύριζα; Η εξήγηση που κυριαρχεί είναι ότι το κόμμα εμφανίστηκε στις εκλογές με ένα πολύ «ριζοσπαστικό» πρόγραμμα. Αυτό το πρόγραμμα, ως γνωστόν, βασιζόταν στην πρόθεση ακύρωσης του Μνημονίου που έχει επιβληθεί από την Κομισιόν,την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, και την επαναδιαπραγματευση όλων των όρων χρηματοδότησης του ελληνικού χρέους. Αν το ξανασκεφτούμε, όμως, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ο Σύριζα πλήρωσε τη «ριζοσπαστικότητά» του.

Είναι πιθανόν ο Σύριζα να έχασε για ένα πολύ διαφορετικό λόγο, ότι δηλαδή παράλληλα με το αίτημα για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του δανεισμού από το εξωτερικό, ανακοίνωσε και την πρόθεσή του να παραμείνει στο ευρώ. Αυτή η θέση, ως γνωστόν, εξηγήθηκε με σαφή τρόπο από τον ηγέτη του Σύριζα, τον Αλέξη Τσίπρα, στην επιστολή του με τίτλο IwillkeepGreeceintheeurozone, η οποία δημοσιεύθηκε στους Financial Times <στις 12 Ιουνίου.

Όταν τα “μεγάλα λόγια” της πολιτικής μεταφράζονται άμεσα σε “μικρά έργα” στον συνδικαλισμό...

Το ΝΑΡ επέλεξε για ακόμα άλλη μια φορά να γίνει συνοδοιπόρος του ΚΚΕ στον σεχταρισμό και στον λεκτικό βερμπαλισμό που αντιστοιχεί σε κοινωνική και κινηματική περιθωριοποίηση. Αν αντέχετε, διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα από την τοποθέτηση ΝΑΡ στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την εκτίμηση των εκλογικών αποτελεσμάτων, το οποίο αναφέρεται στην πολιτική γραμμή για την οικοδόμηση κινήματος:

- Παλεύουμε για την ενότητα των υπαρκτών -σε όλο το φάσμα της αριστεράς- επαναστατικών δυνάμεων, στην άμεση προώθηση πρωτοβουλιών για ένα ευρύτερο αντικαπιταλιστικό μέτωπο, συσπείρωσης των αντικαπιταλιστικών, αντιΕΕ, αντιιμπεριαλιστικών, αντισυστημικών και αντιδιαχειριστικών δυνάμεων.

- Παρεμβαίνουμε μαχητικά μέσα στο κίνημα, ώστε να ξεπερνάει θετικά τον αντιμνημονιακό αγώνα, να θέτει σαν κρίκους του αγώνα ζητήματα αντι-ΕΕ, αντικαπιταλιστικά. Με αυτήν την γραμμή απευθυνόμαστε σε κάθε ρεύμα που κινείται αγωνιστικά. Οικοδομούμε με αντικαπιταλιστική κατεύθυνση και ηγεμονία, ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης ανατροπής. Επικεντρώνουμε την απεύθυνση στην εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Κρίσιμο ζήτημα είναι η ανάληψη πρωτοβουλίας για συσπείρωση και συντονισμό αγωνιστών και δυνάμεων για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Μαζί με την εργατική τάξη, η μάχη στην νεολαία, ιδίως στην φτωχολογιά της νεολαίας, θα κρίνει τον μελλοντικό ταξικό και πολιτικό συσχετισμό.

Τι καταλάβατε; Η πολιτική ηγεσία του ΝΑΡ εκτιμάει ότι καλά κάνει ότι κάνει και θα συνεχίσει να πορεύεται στον ίδιο δρόμο, προσπαθώντας να διαχωρίσει την εκλογική ήττα από την πορεία στο κίνημα... Είναι έτσι όμως τα πράγματα; Αυτές οι λογικές δεν ηττήθηκαν μόνον στις βουλευτικές εκλογές άλλα έχουν ηττηθεί και στο μαζικό κίνημα και στον συνδικαλισμό. Πρακτικά η πολιτική του ΝΑΡ μεταφράζεται στον συνδικαλισμό στην στήριξη συνδικαλιστικών σχημάτων που επιδιώκουν να εκφράσουν αυτή την “καθαρή” γραμμή στο μαζικό κίνημα επιδιώκοντας ενότητα μόνον με εκείνες τις δυνάμεις που αποδέχονται τα βασικά πολιτικά σημεία της πολιτικής του ΝΑΡ.  Όσοι μιλούν για ενότητα ριζοσπαστικής της Αριστεράς, το πρώτο πράγμα που έχουν να κάνουν είναι να καταφέρουν να συνυπάρχουν  στα συνδικάτα και στις γειτονιές σε κοινά συλλογικά συνδικαλιστικά σχήματα με αυτούς στους οποίους απευθύνονται .Και αυτό ακριβώς εφαρμόζει το ΝΑΡ.  Και αποδεικνύει με την πρακτική του ότι δεν απευθύνεται καν ούτε στο σύνολο των δυνάμεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!....

Η “φωνή” της Αστυνομίας και οι “ειδήσεις” του Έθνους...

Η φωνή της Αστυνομίας με την υπογραφή του Β. Λαμπρόπουλου: «ο Νίκος Μαζιώτης και η σύντροφος του, αν δεν συλληφθούν, θα δημιουργήσουν μία νέα ένοπλη ομάδα που θα προχωρεί σε συχνές επιθέσεις, με αφορμή την οικονομική κρίση. Εκτιμούμε ότι ήδη έχουν προετοιμασθεί και θα βρουν πρόσφορο έδαφος λόγω της σημερινής πολιτικής και οικονομικής κατάστασης. Ισως αυτόν τον καιρό δημιουργείται ο 4ος κύκλος του ελληνικού αντάρτικου πόλης».

Περισσότερα εδώ:

Εξαφάνιση Μαζιώτη-Ρούπα: φόβοι της αστυνομίας για 4ο αντάρτικο πόλης

Τι αποτελεί είδηση για την εφημερίδα Έθνος; Είδηση είναι η αντισυγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στη Νίκαια η οποία περιγράφεται με πλούσιο άρθρο και λεπτομέρειες, ενώ στο τέλος παρατίθεται ΟΛΟΚΛΗΡΗ η ανακοίνωση κάλεσμα της  ναζιστικής οργάνωσης κατά των μεταναστών και των αναρχομπολσεβίκων. Φυσικά όσο και αν ψάξει κανείς στο άρθρο δεν βρίσκει ούτε ΜΙΑ αράδα από τις ομιλίες ή τις ανακοινώσεις των αντιφασιστών. ΤΙΠΟΤΑ.

Η συνέχεια εδώ: 

Τι είναι Είδηση για το ΈΘΝΟΣ

Ανοιχτό κάλεσμα: Να αναμετρηθούμε με την εποχή μας

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Μετά από δυο χρόνια επιβολής των πολιτικών του μνημονίου είναι φανερό ότι συντελείται ένας βαθύς μετασχηματισμός του ελληνικού καπιταλισμού, μέσα στο πλαίσιο της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Ένας μετασχηματισμός που έχει γκρεμίσει μια για πάντα τις γέφυρες προς τον υποτιθέμενο «χαμένο παράδεισο» της προηγούμενης συγκρότησης της ελληνικής κοινωνίας. Από εδώ και πέρα δεν έχουμε παρά να κοιτάμε προς τα μπρος.

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες του σήμερα δεν μπορούν να στοχεύουν στην αποκατάσταση της προηγούμενης συνθήκης, αλλά στην προοπτική μιας εδώ και τώρα ανατρεπτικής διαδικασίας και της ανάπτυξης ενός ισχυρού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος που θα συνδράμει στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης. Μπροστά στα μάτια μας ανοίγονται τα πιο κομβικά διλήμματα που θα μπορούσε να μας θέσει η ιστορία: θα αγωνιστούμε για να συμβάλλουμε σε μια κίνηση της κοινωνίας προς την χειραφέτηση και την ανατροπή του καπιταλισμού ή θα υποταχθούμε στην συνθήκη μιας νέας βαρβαρότητας, που το κεφάλαιο θεωρεί απαραίτητη για την επιβίωση του;

Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ των μελών...

(από το http://dosepasa.wordpress.com)

 Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Συντρόφισσες, σύντροφοι,

Η  Ανταρσύα μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια έκανε εξαιρετικά σημαντικά βήματα. Για πρώτη φορά βλέπουμε έναν υπαρκτό πόλο της αντικαπιταλιστικής αριστεράς με παρουσία σε όλη τη χώρα, με θετικό ρόλο σε όλους τους αγώνες της τελευταίας περιόδου, γνωστό πλέον στο σύνολο σχεδόν της κοινωνίας. Θεωρούμε ωστόσο ότι, παρά την αναντίρρητα θετική παρουσία μας, η ιστορική συγκυρία στην οποία βρισκόμαστε απαιτεί ακόμα πιο αναβαθμισμένη και ενεργή Ανταρσύα, με πιο συμπαγή εικόνα και περισσότερες πρωτοβουλίες σε επίπεδο κινήματος. Παρά τα βήματα δημοκρατικής συγκρότησης που έχουν γίνει, παραμένουμε στην ουσία μια συμπαράταξη οργανώσεων που οι διαφορές τους συχνά λειτουργούν παραλυτικά για την Ανταρσύα, με αποφάσεις συλλογικών οργάνων που δεν υλοποιούνται ποτέ (ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του Οκτωβρίου είχε αποφασιστεί η «διερεύνηση της δυνατότητας έκδοσης εφημερίδας» όπως και ότι «η αλληλεπίδραση μεταξύ του Πανελλαδικού Συντονιστικού, της Κεντρικής Συντονιστικής Επιτροπής και των Τοπικών και Κλαδικών Επιτροπών προωθείται με τη δημοσιοποίηση όλων των αποφάσεων από και προς όλα τα όργανα και τις Επιτροπές») ή με πρωτοβουλίες που θα έπρεπε να πάρουμε (πχ για το αναγκαίο σήμερα αντιφασιστικό μέτωπο) αλλά μπλοκάρουν λόγω αγκυλώσεων ή διαφορετικών σχεδιασμών των οργανώσεων.

Μόνο ένα σχέδιο Μάρσαλ μπορεί να σώσει το ευρώ

Από τις συνελεύσεις στο Σύνταγμα:

μετάφραση για κωφάλαλους...

Η συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα, που δημοσιεύτηκε στην πορτογαλική εφημερίδα PÚBLICO, έχει ιδιαίτερη πολιτική σημασία για την δική μας Αριστερά. Την Κυριακή ο Α. Τσίπρας στο Resistance Festival ξεκαθάρισε (περισσότερα εδώ: Που πάει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ; ) πως με τα δεδομένα που ισχύουν σήμερα στους κομματικούς μηχανισμούς της Αριστεράς πρακτικά τα όρια συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς είναι περιορισμένα. Ο μόνος χώρος με τον οποίο αυτή η συμπόρευση και συνεργασία μπορεί να πάρει κάποια υλική μορφή είναι δυνάμεις από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο κύριος όγκος των ψηφοφόρων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με την ψήφο του στον ΣΥΡΙΖΑ έχει απαντήσει θετικά στο επίπεδο της βάσης, στην πρόταση του Τσίπρα και ήδη αυτή η συμπόρευση έχει επιτευχθεί. Δεν έχει γίνει όμως στο επίπεδο των πολιτικών σχηματισμών.

Ακριβώς αυτή την θέση του Α. Τσίπρα έρχεται να ενισχύει πολιτικά η συγκεκριμένη συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα καταδεικνύοντας ότι οι διαφορετικές πολιτικές εκτιμήσεις σε σχέση με το ευρώ και την ΕΕ δεν είναι ανταγωνιστικές όπως θέλουν να τις προβάλλουν διάφορες μικροπολιτικές που εκπορεύονται από τους μικροηγεμονισμούς και τις χειραγωγητικές αντιλήψεις μηχανισμών οι οποίοι έχουν ως πρώτο τους μέλημα να εξασφαλίσουν την αναπαραγωγή τους.

Το συγκεκριμένο κείμενο του Κ. Λαπαβίτσα επίσης έχει και ένα άλλο ενδιαφέρον. Είναι ένα καθαρά πολιτικό κείμενο στο οποίο τολμά να διατυπώσει συγκεκριμένες προβλέψεις για τα χαρακτηριστικά της κρίσης και το μέλλον της Ευρώπης απαλλαγμένο από τον περιρρέοντα οικονομισμό που είναι κυρίαρχος σε ένα ευρύτατο χώρο αριστερών δυνάμεων.

του Κώστα Λαπαβίτσα

Αναδημοσίευση από το "Αριστερό Βήμα"

Συνέντευξη στην πορτογαλική εφημερίδα PÚBLICO, 29/6/12

Πηγή: contramee

- H Ελλάδα σχημάτισε νέα κυβέρνηση. Τα χειρότερα πέρασαν;

Καθόλου. Αποφύγαμε προς το παρόν το χειρότερο αποτέλεσμα, το οποίο θα ήταν η χαοτική και βίαιη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη . Αλλά αυτή η κυβέρνηση, με το πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσει, και με τα πρόσωπα που την αποτελούν , δεν θα δώσει λύση στην ελληνική κρίση. Αυτή η κυβέρνηση θα είναι βραχύβια.

Πρόταση για διοργάνωση Φεστιβάλ Αλληλέγγυας Οικονομίας και Συνεργατικής Εργασίας

Αναδημοσίευση από τη "δράση"

Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αναδύονται και να αναπτύσσονται όλο και περισσότερες ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας, μη εγχρήματης, ανταλλακτικής οικονομίας σε όλη την Ελλάδα αλλά και κολεκτίβες εργασίας. Η δράση και η συμμετοχή σ’ αυτά αποδεικνύει σε όλους μας ότι ένας άλλος κόσμος είναι όχι απλά εφικτός αλλά υπαρκτός.

Ένας κόσμος όπου οι νόμοι της αγοράς και το υπάρχον οικονομικό σύστημα της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας για το κέρδος καταρρέουν και όπου οι ανθρώπινες σχέσεις επανοηματοδοτούνται. Η εξαθλίωση και η περιθωριοποίηση που μας επιβάλλονται, στο όνομα της κρίσης, αντιμετωπίζονται μέσα από τη συλλογική δημιουργία και την αλληλεγγύη.

Σε πολλούς από εμάς που συμμετέχουμε σε ομάδες και δίκτυα αλληλέγγυας οικονομίας έχει γεννηθεί η ιδέα πραγματοποίησης ενός Φεστιβάλ Αλληλέγγυας Οικονομίας.

Το Φεστιβάλ σκεφτόμαστε να πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο (τέλη Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη) και να είναι διήμερο.

ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΑΖΙΚΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ

Της ΕΛΕΝΗΣ ΠΟΡΤΑΛΙΟΥ*

Το θέμα της ριζικής αναμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ ώστε να γεννηθεί ένα μαζικό, δημοκρατικό, αριστερό κόμμα, όπως το διατύπωσε ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας σ. Αλέξης Τσίπρας, έχει ήδη τεθεί εκ των πραγμάτων, στη διάρκεια της πυκνής προεκλογικής περιόδου, όπου και αναδείχθηκαν όλες οι δομικές παθογένειες μαζί με τις ενδιάθετες δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ.

Η συζήτηση για τους νέους θεσμούς δεν πρέπει να έχει εργαλειακό χαρακτήρα ή να τακτοποιεί παρελθούσες εκκρεμότητες και να ρυθμίζει νέες ισορροπίες. Η εμπιστοσύνη του λαού μάς υποχρεώνει να γίνουμε στοχαστικοί και δημιουργικοί, να επινοήσουμε, συνθέτοντας θεωρία και εμπειρία, μια σύγχρονη μορφή πολιτικού φορέα, ο οποίος θα αντλεί από το παρελθόν και θα παραπέμπει στο μέλλον της νέας κοινωνίας. "Βρισκόμαστε σήμερα", λέει ο Σλαβόϊ Ζίζεκ, "στο διαμετρικά αντίθετο σημείο από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν η Αριστερά ήξερε «τι να κάνει» (να εγκαταστήσει τη δικτατορία του προλεταριάτου), αλλά έπρεπε να περιμένει υπομονετικά την κατάλληλη στιγμή. Σήμερα, δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε, αλλά οφείλουμε να δράσουμε τώρα, γιατί οι επιπτώσεις της μη δράσης θα είναι ολέθριες. Θα αναγκαστούμε να δράσουμε «σαν να είμαστε ελεύθεροι»".

Η συζήτηση για την κρίση των αριστερών και κομμουνιστικών κομμάτων

Που πάει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ;

Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ πρέπει να προχωρήσει με βήματα σταθερά αλλά γρήγορα. Σας καλώ να αναλάβουμε την ευθύνη και να προχωρήσουμε μαζί σε έναν ουσιαστικό και βαθύτατα δημοκρατικό πολιτικό διάλογο. Να αναλάβουμε την ευθύνη και υλοποιήσουμε το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ σε μια σύγχρονη, πλατιά, λαϊκή, δημοκρατική παράταξη της αριστεράς. Αλλά δεν έχουμε την πολυτέλεια να δαπανήσουμε όλο τον χρόνο μας εκεί. Ειδικά όταν η κοινωνία κατεδαφίζεται.

( από την τοποθέτηση του Α. Τσίπρα στην Πανελλαδική Συντονιστική του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ)

Μια αναλυτική ενημέρωση εδώ, από το left.gr:

Πανελλαδική Συντονιστική ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ: Μαζί με τη κοινωνία, για το επόμενο βήμα

Ο λόγος του Α. Τσίπρα έξω από τα κομματικά όργανα, είναι πιο άμεσος και πιο αντιπροσωπευτικός για τις προσωπικές του απόψεις αλλά και για τους γενικότερους ιδεολογικούς και πολιτικούς προσανατολισμούς του. Παρουσιάζουμε το τελευταίο κομμάτι της ομιλίας του την Κυριακή, την τελευταία μέρα του Resistance Festival που έγινε στην Γεωπονική σχολή Αθηνών. Αξίζει να δείτε το video και θα διαπιστώσετε πως θα ακούσετε πράγματα που ίσως δεν τα περιμένατε...

Κακή αρχή για τον ΣΥΡΙΖΑ/ΕΚΜ...

 Δεν περιμέναμε από τον Ν. Μπογιόπουλο  και τους άλλους συντάκτες του ριζοσπάστη να μας ενημερώσουν ότι η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη ορκίστηκε με θρησκευτικό όρκο. Από την "ΑΥΓΗ"  όμως και τα άλλα δημοσιογραφικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ έχουμε την απαίτηση να υπάρχει  όχι μόνον ενημέρωση για το θέμα της ορκωμοσίας από 8 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με θρησκευτικό όρκο αλλά  και κριτική για την στάση τους, η οποία έρχεται σαφώς σε αντίθεση με την θέση για τον διαχωρισμό του κράτους από την εκκλησία.

Προφανώς οι βουλευτές έχουν κάθε δικαίωμα να πιστεύουν ό,τι και όπου θέλουν. Δεν έχουμε καμία απαίτηση από κανένα, και ούτε βέβαια από τους βουλευτές του ΕΚΜ, να είναι άθεοι. Το θέμα όμως του θρησκευτικού όρκου των βουλευτών, αφορά τον διαχωρισμό της εκκλησίας από το κράτος και όχι βέβαια τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των βουλευτών. Έχουμε λοιπόν την απαίτηση από τους βουλευτές της Αριστεράς να λειτουργούν με βάση της αρχές της. Και τα ζητήματα αρχών δεν είναι "λεπτομέρειες" και δευτερεύοντα ζητήματα που θεωρούνται ανάξια παρουσίας και σχολιασμού από τα ενημερωτικά μέσα της Αριστεράς. 

Το γεγονός ότι η βουλευτής Λιάνα Κανέλλη έδωσε  θρησκευτικό όρκο δεν αποτελεί είδηση, αλλά παράδοση για το ΚΚΕ. Όμως είναι αξιοσημείωτη είδηση  ότι ο Φώτης Κουβέλης, τώρα που ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες ενστερνίζεται και τον θρησκευτικό όρκο μαζί με άλλους 9 βουλευτές της ΔΗΜΑΡ.  Από τον ΣΥΡΙΖΑ  ακολούθησαν το δρόμο της Κανέλλη και του Κουβέλη, ο Μανώλης Γλέζος, ο Αλέξης Μητρόπουλος, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, η Σοφία Σακοράφα και ο Βαγγέλης Αποστόλου και οι  Ζεϊμπέκ Χασάν Χουσεϊν & Καρά Γιουσούφ Μεμέτ Αϊχάν. Μας ξέφυγε άλλος ένας, αλλά δεν καταφέραμε να τον ανακαλύψουμε ακόμα...

εικόνες από ορκωμοσίες στην βουλή:

Μια επισήμανση για κοινά ερμηνευτικά σχήματα - μύθους της Αριστεράς και της Δεξιάς...

Πού έχει δημοσιευτεί αυτή η φωτογραφία;

Έχουμε μάθει να παίρνουμε στα σοβαρά τα προγράμματα και τις διακηρύξεις των κομμάτων της Αριστεράς και να περιφρονούμε τα αντίστοιχα των κομμάτων της Δεξιάς, επειδή θεωρούμε ότι υπάρχει αναντιστοιχία ανάμεσα στο λόγο και το έργο της. Μήπως όμως το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και με την Αριστερά, αλλά δεν θέλουμε να το βλέπουμε;

Η εκλογική συντριβή του αριστερού "κόμματος της δραχμής" εκφράζει ακριβώς αυτήν την πραγματικότητα. Είναι ψέμα ότι ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τις συνέπειες που έχει η πολιτική της Ε.Ε. και της ΟΝΕ στην οικονομία της χώρας μας. Όμως δεν εμπιστεύεται εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς που τον καλούσαν προεκλογικά να ακολουθήσει μια γραμμή εκούσιας εξόδου της χώρας από την ΕΕ και την ΟΝΕ. Η εμπιστοσύνη δεν αφορά την ουσία των αναλύσεων και των διακηρύξεων για τις οποίες γίνονται έντονες διαμάχες εντός της Αριστεράς. Αφορά τις πολιτικές πρακτικές και παρεμβάσεις, τον τρόπο δηλαδή που υπάρχουν και επικοινωνούν με την κοινωνία αυτοί οι μηχανισμοί. Και εκεί ακριβώς δημιουργείται η αναξιοπιστία. Ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται γιατί τους θεωρεί καραγκιόζηδες. Ας μην χάνουν λοιπόν τον καιρό τους με βασανιστικές ομφαλοσκοπήσεις που προκαλούν νέες πολιτικές τερατογενέσεις. Ας κάτσουν μπροστά στον καθρέπτη τους με ειλικρίνεια για να δουν ποίος πραγματικά είναι ο αίτιος της αποτυχία τους...

Η Νέα Εποχή των Επαναστάσεων έφτασε

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Του Simone Cicero*

Η θεμελιώδης στιγμή κατά την οποία ο σχεδιασμός γίνεται πολιτικό εργαλείο έχει φτάσει. Όπως κι αν επιλέγουμε να ονομαστεί -P2P πολιτισμός, κίνημα ομότιμης παραγωγής, ανοιχτός P2P σχεδιασμός- θα είμαστε σε θέση να βρούμε ένα νέο νόημα συνεργατικά; Θα είμαστε σε θέση να συμμετάσχουμε με πεποίθηση στην επανάσταση που βρίσκεται μπροστά μας;

"Οικονομολόγοι και θεωρητικοί της καινοτομίας, όπως ο Jeremy Rifkin, ο Yochai Benkler, ο Michel Bauwens, και αρκετοί άλλοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η τρίτη βιομηχανική επανάσταση είναι μπροστά μας, είναι οι πρώτες λέξεις μιας πρόσφατα δημοσιευμένης έρευνας από το Statistical Studies of Peer Production.

Είναι πράγματι δύσκολο να μη σημειωθεί με ικανοποίηση η επιτυχία και η αυξανόμενη αναγνώριση της ομότιμης παραγωγής -η αποκεντρωμένη εναλλακτική στη μεγάλης κλίμακας βιομηχανική παραγωγή θεωρητικοποιήθηκε το 2006 από τον καθηγητή Yochai Benkler στο βιβλίο του The Wealth of Networks (Ο πλούτος των Δικτύων)- στη σκηνή του δικτύου και στην πραγματικότητα.

Ο Economist έχει αφιερώσει μια ολόκληρη έκθεση για το φαινόμενο. Εμπειρογνώμονες, όπως ο Michel Bauwens (ιδρυτής του P2P Foundation) έχουν προσκληθεί να μιλήσουν για το θέμα ακόμη και στην Ακαδημία Κοινωνικών Επιστημών του Βατικανού. Για πρώτη φορά, είχα από πρώτο χέρι την εμπειρία του έντονου ενδιαφέροντος για το θέμα, όταν δημοσιεύθηκε πρόσφατα διάλεξή μου για τη συνεργατική παραγωγή και το P2P, και έλαβα περίπου τριάντα χιλιάδες επισκέψεις σε μόλις δύο ημέρες.

Το ΚΚΕ κέρδισε τη μάχη της καρέκλας στη βουλή!

Στα μπροστινά έδρανα, στο αριστερό τμήμα του Κοινοβουλίου, τοποθετήθηκαν οι βουλευτές του ΚΚΕ, στην σημερινή ορκωμοσία της βουλής, παρά τις διαβουλεύσεις χθες το απόγευμα, ανάμεσα στο ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ και ΔΗΜΑΡ για το ποιες θέσεις θα καταλάβουν οι βουλευτές τους. Ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜ.ΑΡ. και ΚΚΕ υπήρξε μακρά διαβούλευση, που ανέλαβαν να φέρουν εις πέρας οι Τάσος Κουράκης, Βασίλης Οικονόμου και Σπύρος Χαλβατζής. Η ΔΗΜΑΡ, που έχει μεγαλύτερη δύναμη από το ΚΚΕ ήθελε θέση μπροστά, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ ως αξιωματική αντιπολίτευση ήθελε τα άκρα αριστερά έδρανα. Όμως στην ορκωμοσία το ΚΚΕ κέρδισε την μάχη της καρέκλας και παρέμεινε στα μπροστινά έδρανα της αριστερής πτέρυγας, όπως γίνεται παραδοσιακά από το 1974, με τη ΔΗΜΑΡ να παραμένει στο αριστερό άνω άκρο του κοινοβούλιο και το ΣΥΡΙΖΑ να καταλαμβάνει τα μπροστινά έδρανα δίπλα στο ΚΚΕ...

Ο ΣΥΡΙΖΑ ως μορφή - κόμμα

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο"

 Του Ρούντι Ρινάλντι

Αναγκαία η άμεση και ουσιαστική «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου στο συμμαχικό σχήμα

Η συζήτηση έχει ανοίξει. Αναζητείται το πώς και με ποιον τρόπο θα γεννηθεί μια νέα μορφή κόμματος για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ανάγκη επιβάλλει να βρεθεί μια απάντηση και αυτή δεν μπορεί να έρθει από τα εγχειρίδια του παρελθόντος, ούτε από καμιά αντιγραφή, ξεπατικωτούρα άλλων εμπειριών. Βεβαίως, πρέπει να μάθουμε και να αφομοιώσουμε ό,τι καλύτερο από άλλες εμπειρίες αλλά να επικεντρωθούμε στο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Και, μάλιστα, άμεσα.

Διαπίστωση πρώτη: Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε οι συνιστώσες του είναι πλέον αυτό που ήταν πριν από τις 6 Μαΐου. Είναι άλλο πράγμα να είσαι μια δύναμη της τάξης του 4-5% και εντελώς διαφορετικό να είσαι στο 27%, αξιωματική αντιπολίτευση, δύναμη που θέλει να κυβερνήσει και να αλλάξει τη χώρα.

Διαπίστωση δεύτερη: Από τον ΣΥΡΙΖΑ της προϊστορίας, τον ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, πρέπει να περάσουμε στον μαζικό, λαϊκό, αριστερό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η μετάβαση δεν είναι απλή και εύκολη, αλλά δεν μπορεί να γίνει χωρίς μια μαζική «εισβολή»-συσπείρωση του λαϊκού στοιχείου, χωρίς μια έκφρασή του, χωρίς μια δημοκρατική και συμμετοχική διαδικασία. Αυτή η μετάβαση, ενώ απαιτεί χρόνο, πρέπει να έχει ορισμένα ταχύτατα στάδια, γιατί η «εισβολή» του λαϊκού στοιχείου δεν θα είναι δεδομένη σαν διάθεση και ελπίδα αν περάσουν 3-4 τέρμινα της γνωστής εσωστρεφούς και μη γόνιμης συζήτησης που μπορεί όλα να τα αναβάλει - και γιατί όχι να τα ματαιώσει.

Ντέϊβιντ Χάρβεϊ: Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί εμβληματικό κίνημα για όλη την Ευρώπη

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ

Συνέντευξη του Ντέϊβιντ Χάρβεϊ στην Αναστασία Γιάμαλη

Πολλά μέρη του κόσμου δεν χτυπήθηκαν καθόλου σκληρά από την κρίση. Αυτός ο συγκεκριμένος γύρος της κρίσης -γιατί για έναν ακόμη γύρο πρόκειται- δεν έπληξε τη Λατινική Αμερική με τον ίδιο τρόπο που έπληξε την Ευρώπη. Εκείνους τους χτύπησε η κρίση της περιόδου του 2000-2001 και αυτό που συνέβη είναι πως, αφού πέρασαν την κρίση, είδαν ποιο ήταν το πρόβλημα, έτσι η Αργεντινή για παράδειγμα καθάρισε με το χρέος της και, αν δείτε, το εθνικό χρέος της χώρας φτάνει μόλις το 7% του ΑΕΠ της. Την ίδια ώρα το χρέος της Γερμανίας φτάνει το 150% του ΑΕΠ της… Πολλές χώρες που δεν είχαν συναλλαγματικό απόθεμα χτυπήθηκαν σφοδρότερα, όπως οι χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας.

Αν θέλουμε να γενικεύσουμε, αυτό που ξεκίνησε ως κρίση κατοικίας, έγινε τραπεζική κρίση, για να σωθούν οι τράπεζες μετατράπηκε σε κρίση εθνικού χρέους και στη συνέχεια οι χώρες που δεν είχαν πολλά πλεονάσματα ευθύς εξαρχής και είχαν κι άλλα προβλήματα δυσκολεύτηκαν. Αλλά και πάλι η κάθε περίπτωση διαφέρει από την άλλη.

Από δω και πάνω τραγουδώ για τη φωτιά* (πώς να νικήσουμε την Μέδουσα, χωρίς να μας παγώσει το δολοφονικό της βλέμμα)

Αναδημοσίευση από την "δράση"

Του Κώστα Σβόλη

«Στρατιώτη μου, τη μάχη θα κερδίσει,

όποιος πολύ το λαχταρά να ζήσει.

Όποιος στη μάχη πάει για να πεθάνει,

στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνει»

Ι. Καμπανέλλης

Βρισκόμαστε μέσα στο μάτι του κυκλώνα, το πύκνωμα του ιστορικού χρόνου που διανύουμε πολλές φορές μας εγκλωβίζει σε μια παραλυτική ακινησία. Με δέος παρακολουθούμε τα γεγονότα να εγγράφονται πάνω στο σώμα του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού προσαρμόζοντάς το στις νέες επιταγές της καπιταλιστικής αναδόμησης. Άλλοτε πάλι τρομαγμένοι απλά χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο ελπίζοντας να ξημερώσει κάπου αλλού. Οι πιο θαρραλέοι ίσως σκεφτούν να πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Η βαριά σκιά της βαρβαρότητας πέφτει πάνω μας απειλητικά και προμηνύει νέα που δεν θέλουμε να ακούσουμε. Απέναντι όμως στην βαρβαρότητα υπάρχει πάντα ένα Ή. Στην εποχή της η Ρόζα Λούξεμπουργκ το περιέγραψε με την λέξη σοσιαλισμός, στην εποχή μας ίσως αυτό το Ή να έχει πολλά ονόματα και πολλαπλές αποχρώσεις, αλλά παραμένει το μεγάλο Ή απέναντι στην βαρβαρότητα, παραμένει ο δρόμος/ οι δρόμοι προς την κοινωνική χειραφέτηση και την απελευθέρωση από την κυριαρχία και την εκμετάλλευση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η "ελευθεροτυπία" των εργαζομένων και των εργοδοτών...

Για τα ζητήματα της "Ε" έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί σε άλλα δημοσιεύματά μας. Εξάλλου είναι θέματα γνωστά και συζητιούνται στους χώρους της Αριστεράς.  Στα πλαίσια λοιπόν αυτών των συζητήσεων έχει αναδειχθεί ένα σημαντικό ζήτημα για την στάση πολιτικών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και πως τοποθετούνται σε σχέση με την αντίθεση εργαζομένων - εργοδοσίας στη "Ε". Φαίνεται πως για κάποιους στην Κουμουνδούρου οι αγώνες των εργαζομένων περνάνε σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με τις πολιτικές σκοπιμότητες και προθέσεις, και αποφάσισαν να κινηθούν σε ανάλογους δρόμους, δρόμους που συμπορεύονται με τον Περισσό (όπως για παράδειγμα εδώ: Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει ...ΛΕΝΙΝΙΣΜΟ!).  Θεωρούμε ότι  όχι μόνον δεν μπορούν αυτά τα ζητήματα να περνάνε απαρατήρητα και να προχωράμε κάνοντας πως δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά αντίθετα θα πρέπει να καταγγέλλονται δημόσια και να στιγματίζονται οι συγκεκριμένες συμπεριφορές.

Ποιό είναι το θέμα που αναφερόμαστε; Περιγράφεται αναλυτικά στο παρακάτω απόσπασμα από στο δημοσίευμα "Για τα “τυποις απεργιακά” φύλλα της Ελευθεροτυπίας" της  Αφροδίτη Πολίτη:

Κι όμως, όσο κι αν ειναι άχαρο, κάποιος πρέπει να το κάνει. Οχι μόνο για τον αγώνα που χάνεται όταν δεν δίνεται  αλλά κι όταν τον εγκαταλείπουμε στον αυτόματο πιλότο αναζητώντας «συνεταιριστικές» σωσίβιες λέμβους εκτός Τιτανικού,  αλλά και για τη χαμένη τιμή της αριστεράς. Μιας αριστεράς  που στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μονο δεν ήξερε, αλλά και δεν ρώταγε.

Η ενότητα της Αριστεράς σφυρηλατείται στην κοινή δράση...

...Οι πρωτοβουλίες για τις οποίες κάνουμε λόγο δεν μπορεί να αφορούν μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ και τη διαχείριση των “συνιστωσών” του. Κυρίως αναφέρονται στην ανάγκη να συγκροτηθεί ενιαίο λαϊκό μέτωπο, με πρωτοβουλία των δυνάμεων της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς, αλλά όχι περιορισμένο στα στενά πολιτικά της όρια. Ένα μέτωπο που δεν θα αποτελεί συνεύρεση “πολιτικών γραφείων”, αλλά θα οικοδομηθεί κυρίως στη βάση, με τη συγκρότηση ενός δικτύου επιτροπών κοινωνικής αλληλεγγύης, που θα δίνουν καθημερινά τη μάχη της επιβίωσης, της αλληλοβοήθειας, της αγωνιστικής διεκδίκησης και της λαϊκής αυτοάμυνας (με πολιτικούς όρους και όχι με όρους βεντέτας) απέναντι σε εγκληματικές και φασιστικές συμμορίες. Παράλληλα, θα ήταν χρήσιμο οι αριστερές δυνάμεις, υπερβαίνοντας λογικές τυφλής διάσπασης, να πάρουν άμεσα συντονισμένες πρωτοβουλίες για ανατροπή των συμβιβασμένων ηγεσιών στα συνδικάτα με έκτακτα συνέδρια, αξιοποιώντας την κοινωνική δυναμική των εκλογικών αποτελεσμάτων. Τελευταίο στη σειρά, αλλά όχι και σε σημασία ζητούμενο της στιγμής είναι, πιστεύουμε, η άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών για να σπάσει το μονοπώλιο των μνημονιακών δυνάμεων στην ενημέρωση. Το μέγεθος των προκλήσεων που έχει να αντιμετωπίσει η Αριστερά καθιστά απολύτως αναγκαία τη δημιουργία μιας μαζικής κυκλοφορίας, ημερήσιας εφημερίδας και ενός έστω μικρού προϋπολογισμού ενημερωτικού, τηλεοπτικού καναλιού. Είναι βέβαιο ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτών, που νοιώθει παντελώς αποξενωμένο από τα υπάρχοντα μέσα ενημέρωσης, θα αγκάλιαζε πολύ γρήγορα παρόμοιες πρωτοβουλίες

(Η τελευταία παράγραφος από το "Το σύντομο καλοκαίρι της ολιγαρχίας" του Πέτρου Παπακωσταντίνου)

Ο Ι. Αμυράς σε φασιστικό μπλογκ κατά της «φυλετικής επιμειξίας»

Αναδημοσίευση από το mao.gr

Καθαρότητα της φυλής και “σύντροφοι ένθεν και κείθεν”  

Στον «Μαύρο Κρίνο» ένα μπλογκ που ανήκει στο χώρο της λεγόμενης «νεοναζιστικής αυτονομίας» (που θεωρεί ότι η Χρυσή Αυγή έχει συμβιβαστεί και έχει ξεπουλήσει τις αρχές του εθνικοσοσιαλισμού) δέχτηκε να δώσει συνέντευξη ο Ιφικράτης Αμυράς σαν να θέλει να επιβεβαιώσει όλα τα ιδεολογήματα του μνημονιακού στρατοπέδου για «συνάντηση και ταύτιση των άκρων».

“Υιοθετώ ως εθνικό δόγμα την ενδογαμία και την αποφυγή φυλετικών επιμειξιών, κάτι που η σημερινή αριστερά θεωρεί ανάθεμα.” είναι από τα πρώτα πράγματα που τονίζει.  Και  συνεχίζει με το ανεκδιήγητο ότι “η ιδέα της διαφορετικότητος και της πολυμορφίας που ασπάζονται όλοι οι αριστεροί, υπηρετείται από τον σεβασμό στην βιολογική ιδιαιτερότητα του κάθε λαού, και όχι από την φυλετική επιμειξία μεταξύ διαφορετικών λαών.”