Έχει πολιτικούς στόχους το κίνημα των “αγανακτησμένων”;

Τις προηγούμενες μέρες στις πλατείες όλης της χώρας αναδείχθηκε ένα νέο πολιτικό υποκείμενο που έσπασε το φόβο και έφερε την ελπίδα. Είναι αυτό που ήδη ορισμένοι έχουν αρχίσει να το αποκαλούν “νέο κίνημα”, επειδή ακριβώς αποτελεί τομή σε αυτό που συνηθίζαμε να περιγράφουμε ως μαζικό κίνημα την προηγούμενη περίοδο.

Ως γνωστόν, τα πολιτικά και κοινωνικά υποκείμενα διαμορφώνονται και αποκτούν την “ταυτότητα”από τους όρους της ταξικής πάλης, δεν προϋπάρχουν έξω απ' αυτούς. Η ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και της κυβερνητικής πολιτικής πριν από αυτό το συμβάν ήταν μια επιθυμία που φάνταζε ουτοπική και οδηγούσε σε απραξία. Σήμερα είναι ένας ορατός πολιτικός στόχος. Αυτό είναι ήδη μια μεγάλη πολιτική νίκη. Ως πολιτικό συμβάν ξεπέρασε και την φαντασία του πιο αισιόδοξου αριστερού και δημιούργησε ήδη νέα πολιτικά δεδομένα: Η ανατροπή της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής είναι δεδομένη. Αυτή η Κυβέρνηση δεν μπορεί να μείνει άλλο στην θέση της. Ο κόσμος βγήκε στους δρόμους και δύσκολα θα ξαναγυρίσει στους καναπέδες του. Η δύναμη αυτού κινήματος είναι δύναμη ανατροπής του πολιτικού σκηνικού από τον λαϊκό παράγοντα.

Μερικοί αριστεροί έχουν βάλει στόχο να το “πολιτικοποιήσουν”, προσπαθώντας να προβάλλουν “προγράμματα” και “στόχους πάλης” που κουβαλάνε στα σακίδια τους από τον προηγούμενο αιώνα.  Όμως η προάσπιση του κόσμου της εργασίας δεν περνάει – και δεν θα πρέπει να έχει ως στόχο - την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων στην διαχείριση της κρίσης. Η υπεράσπιση των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων που χάθηκαν μέσα σε ένα χρόνο περνάει από την ακύρωση των σχεδίων των κυρίαρχων δυνάμεων του αστισμού και την όξυνση της πολιτικής κρίσης. Οι πολιτικές πρωτοβουλίες που αποβλέπουν στην αναζήτηση “θετικών προτάσεων” και την διαμόρφωση “εθνικών συναινέσεων” για το ξεπέρασμα της πολιτικής κρίσης στην πραγματικότητα ευνουχίζουν την ανατρεπτική δύναμη αυτού του κινήματος. Ήδη βρισκόμαστε στην αρχή της “καταστροφής” του παλιού, πριν γεννηθεί το νέο. Και ο κύκλος της καταστροφής αυτού του σκουριασμένου πολιτικού και κοινωνικού συστήματος θα πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί για να αναζητήσουμε τον “άλλο” εφικτό κόσμο...

Και η καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος - όπως έδειξε ο κύκλος του υπαρκτού κομμουνισμού που έκλεισε οριστικά με την κατάρρευση της ΕΣΔΔ - δεν λύνεται με την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας από την “πρωτοπορία” της εργατικής τάξης. Αυτό που πρέπει να διαφυλάξουμε - αν έχουμε να κρατήσουμε κάτι από την ιστορία των κινημάτων και των επαναστάσεων του προηγούμενου αιώνα - είναι η αυτονομία της πολιτικής από τις κυρίαρχες επιλογές του αστισμού. Η υπεράσπιση αυτής της αυτονομίας περνάει σήμερα από την απεμπλοκή αναζήτησης διαχειριστικών λύσεων και την οργάνωση της αντιπαλότητας του λαϊκού παράγοντας απέναντι στα κυρίαρχα ιδεολογήματα του αστισμού και στην όξυνση της σύγκρουσης με μορφές πάλης που αποσαθρώνουν τις εθνικές συναινέσεις και οξύνουν την ταξική πάλη. Η κρίση του πολιτικού συστήματος θα πρέπει να μετατραπεί σε πεδίο ανάδειξης πολιτικών πρωτοβουλιών που φέρνουν τις λαϊκές μάζες στο προσκήνιο και παίρνουν την ζωή στα χέρια τους...

Τα πολιτικά προγράμματα και οι μεταβατικοί στόχοι, όταν οι λαϊκές μάζες βρίσκονται στο προσκήνιο έχουν μικρή πολιτική αξία. Από την κομμούνα του Παρισιού ως στον ισπανικό εμφύλιο και την πολιτιστική επανάσταση, οι μεγάλες τομές που επαναπροσδιόρισαν την άσκηση της πολιτικής απ' αυτούς που δεν κατέχουν την εξουσία, δεν κρίθηκαν από πολιτικά προγράμματα και τους μεταβατικούς στόχους. Όλα αυτά τα συμβάντα με την στενή λογική του “συσχετισμού δύναμης” και των “προγραμματικών στόχων” ηττήθηκαν κατά κράτος. Όμως, τα φαντάσματά τους εξακολουθούν να τρομάζουν τον αστισμό και να γεννούν εφιάλτες στα όνειρά του.

Και δω στη χώρα μας, το Πολυτεχνείο του 73 ηττήθηκε κατά κράτος αφού κατάφερε να ανατρέψει την “φιλελευθεροποίηση” του Μαρκεζίνη φέρνοντας μια χούντα, την χούντα του Ιωαννίδη, που ήταν σκληρότερη από την προηγούμενη. Όμως σφράγισε με το δικό του ανεξίτηλο μελάνι τα πολιτικά πράγματα της χώρας τα τελευταία 50 χρόνια περισσότερο απ' οποιοδήποτε άλλο πολιτικό γεγονός.

Είναι άραγε τυχαίο ότι μέρα με την μέρα όλο και περισσότεροι συσχετίζουν την σημερινή κατάσταση με εκείνο το πολιτικό συμβάν; Τότε η πρώτη έκρηξη μαζικής λαϊκής δεν εκδηλώθηκε στην Αθήνα, αλλά στα Μέγαρα. Δεν ήταν μια έκρηξη ενάντια για την ανατροπή του πολιτικού συστήματος αλλά για την προστασία της μικροϊδιοκτησίας ενάντια στις απαλλοτριώσεις γης στην περιοχή Πάχη, που έκανε η χούντα για στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Σήμερα θα μπορούσαμε να αντιστοιχήσουμε αυτή την έκρηξη  με τις κινητοποιήσεις των κατοίκων της Κερατέας, κινητοποιήσεις που έγιναν για να προστατέψουν την μικροϊδιοκτησία τους από την υποβάθμιση της περιοχής λόγω της εγκατάστασης της ΧΥΤΑ. 

Μήπως είμαστε στα πρόθυρα ενός “Πολυτεχνείου” του 21ου αιώνα;

you will not be able to stay home brothers

 Του Γιώργου Πρασσά

πάνω στην ώρα...

πέθανε κι ο Gil Scott-Heron

Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised (Full Band Version)

Επίσης,

Gil Scott-Heron - The Bottle (video)

Gil Scott-Heron (ιστοσελίδα)

Χωρίς κανόνες (κείμενο)

ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΩΝ» ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ

Μετάφραση  Β. Χριστοφίδης

ΒΑΣΙΚΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ

ΤΩΝ «ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΩΝ» ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ

Στη Βαρκελώνη, συνενώνοντας τις γνώσεις και τη συνεισφορά εκατοντάδων ανθρώπων, γράφονται συλλογικά πολλά κείμενα που μιλούν για τα επίπεδα στα οποία σκοπεύουμε να δράσουμε για να καταφέρουμε την αλλαγή. Όλα τους είναι κείμενα ανοιχτά για τροποποιήσεις και για συνεχείς βελτιώσεις. 

 

Το παρόν κείμενο, είναι ένα μόνο από όλα αυτά.

Αλλάζουμε τον κόσμο. Εντελώς.

Στο μεταξύ κάποιοι πολιτικοί που δε μας αντιπροσωπεύουν συνεχίζουν στα πόστα τους δίνοντάς μας χτυπήματα και νομοθετώντας για τις ζωές μας.

Γι’ αυτό σας γράφουμε εδώ μερικά μέτρα που μπορείτε να καταλάβετε εύκολα και που θέλουμε να εφαρμοστούν άμεσα.

Προσοχή! Ετούτο είναι ένα κείμενο με τα βασικά μας αιτήματα. Στην πραγματικότητα αυτό που θέλουμε είναι πολύ μεγαλύτερο· είναι κάτι που πιθανώς δε θα καταλάβουν ποτέ. 

 

Έτσι θα τους το γνωστοποιήσουμε, στους/στις δημάρχους και στις εκλογές τους, στις 22 του Μάη.

Θα τους ζητήσουμε λέξη προς λέξη τα ακόλουθα, αρχίζοντας από το νούμερο 1.

1. Όχι άλλα προνόμια για πολιτικούς, αρχίζοντας από τη Βαρκελώνη:

• Δραστικές περικοπές στους μισθούς των πολιτικών, εξισώνοντάς τους με το μέσο όρο των μισθών των υπόλοιπων εργαζομένων.
• Κατάργηση των προνομίων: στην καταβολή φόρων, στα γεύματα, στα συντάξιμα χρόνια εργασίας και στη συνταξιοδότηση (μόνο στη Βαρκελώνη η αποταμίευση θα ήταν μισό εκατομμύριο ευρώ κάθε μήνα, το λιγότερο).
• Κατάργηση της ανώτερης σύνταξης και ισοβάθμησή της με την υψηλότερη σύνταξη που ισχύει για τους υπόλοιπους πολίτες.
• Κατάργηση της δικαστικής βουλευτικής ασυλίας και των συστάσεων για τις περιπτώσεις διαφθοράς.

2. Όχι άλλα προνόμια για τους τραπεζίτες και τις τραπεζίτριες.

• Απαγόρευση κάθε είδους διάσωσης ή εισφοράς κεφαλαίου σε τράπεζες: οι προβληματικές επιχειρήσεις θα πρέπει να φαλιρίζουν ή να εθνικοποιούνται για να σχηματίσουν μια δημόσια τράπεζα υπό κοινωνικό έλεγχο.
• Άμεση και με διαφάνεια επιστροφή από πλευράς των τραπεζών ολόκληρου του δημόσιου κεφαλαίου στα δημόσια ταμεία.
• Έλεγχος στις κερδοσκοπικές κινήσεις και επιβολή κυρώσεων σε αθέμιτες, κακές τραπεζικές πρακτικές. Απαγόρευση επενδύσεων σε φορολογικούς παραδείσους.
• Όλες οι υποθηκευμένες κατοικίες που κατασχέθηκαν θα στεγάσουν τις οικογένειες που υπέστησαν έξωση, με χαμηλό “κοινωνικό” ενοίκιο.

Κάποιοι "αντικαπιτάλιστές" που δεν γουστάρουν "πλατείες" τρέχουν πίσω από ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ...

Παρουσιάζουμε εικόνες από την σημερινή συγκέντρωση της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ στην Ομόνοια.  Έχει ενδιαφέρον ποιοί στήριξαν αυτή την συγκέντρωση απ' αυτούς που θεωρούν ότι ανήκουν στην αριστερά και μάλιστα στην "αντικαπιταλιστική".  Είναι αυτοί που δεν πάτησαν το πόδι τους στην πλατεία Συντάγματος, είναι αυτοί που νομίζουν ότι κάνουν το "επαναστατικό" τους καθήκον πουλώντας όπου μπορούν την εφημερίδα τους με πικέτα στην πλάτη. Θαυμάστε τους...

Η Κουμουνδούρου χέρι – χέρι με την ΣΠΙΘΑ...

Την άποψή μας για την ΣΠΙΘΑ δεν θα την επαναλάβουμε. Την έχουμε αναπτύξει σε μια σειρά κείμενα μας, τα οποία όποιος θέλει μπορεί να τα βρει εδώ: κείμενα για την “ΣΠΙΘΑ”. Σήμερα θα παρουσιάσουμε μερικά πρόσθετα στοιχεία, με αφορμή την εκδήλωση που έκανε στις 31 Μάη στα προπύλαια.

Αν έβλεπε πριν μερικούς μήνες κάποιος την αφίσα της εκδήλωσης που καλούσε στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών στις 31 Μάη, θα θεωρούσε ότι πρόκειται για εκδήλωση του ΛΑΟΣ ή της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ. Η εκδήλωση αυτή, που έγινε με πρωτοβουλία της ΣΠΙΘΑΣ έγινε την στήριξη και την συμπαράσταση ενός μεγάλου τμήματος της Αριστεράς.

Την στήριζε πρώτα απ' όλους η Κουμουνδούρου. Ο ένας εκ των ομιλητών, ο Νότης Μαριάς είναι από τους βασικούς συμμάχους της Κουμουνδούρου στις περιφερειακές εκλογές της Στερεάς Ελλάδας. Στην ιστοσελίδα της “ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ και ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ για την Στερεά Ελλάδα- Πολίτες ενάντια στον Μνημόνιο” διαβάζουμε: “Στην παρουσίαση του ψηφοδελτίου της «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ και ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ-ΠΟΛΙΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ» μίλησαν οι Νότης Μαριάς εκ μέρους της Δημοκρατικής Συνεννόησης και ο γρ. της ΚΠΕ του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ Δ. Βίτσας.”

Δεν είναι μόνον η Τσιπροπαρέα που μεγαλοπιάνεται και φαντασιώνεται πως θα συμμαχεί με το “πατριωτικό ΠΑΣΟΚ” και θα γίνει χαλίφης στην θέση του χαλίφη. Και ο Π. Λαφαζάνης ανάλογη διορατικότητα έχει, αναζητώντας πολιτικές διεξόδους με το ίδιο κλεφτοφάναρο που προσπαθούσε προχθές να διασχίσει τον “εθνικό κήπο” στον νυχτερινό αποκλεισμό της βουλής. Το δημοσίευμα της ΙΣΚΑ πριν από την συγκέντρωση της 31ης  Ο ΜΙΚΗΣ ΠΙΟ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ''ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ'' προτρέπει τον κόσμο της Αριστεράς να παρευρεθεί στην συγκέντρωση του άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ. Επίσης, την επόμενη μέρα, ο ο ομιλητής στην συγκέντρωση της ΣΠΙΘΑΣ Γιώργος Κατρούγκαλος, είναι ομιλητής στην παρουσίαση του Παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Τόλιου  “ΚΡΙΣΗ, «ΑΠΕΧΘΕΣ» ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΑΘΕΤΗΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ... ΔΙΛΗΜΜΑ!”.

Δεν είναι μόνον ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ που προχωράει χέρι – χέρι με την ΣΠΙΘΑ. Το “ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ” συμμετέχει με εκπρόσωπό του στην “προσωρινή συντονιστική” επιτροπή της. Το ΠΡΙΝ μπορεί να φιλοξενεί στις σελίδες και κείμενα που κάνουν κριτική στην ΣΠΙΘΑ  , όμως αυτό δεν εμποδίζει κείμενα του Γ. Κατρούγκαλου, που πρωτοδημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ αν αναδημοσιεύονται ταυτόχρονα σε ιστιοσελίδες της ΣΠΙΘΑΣ και του ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ...

Σε ένα πρόσφατο κείμενό μας (Ο δικηγόρος του Μ. Θεοδωράκη και ο ...Αριστείδης Μπαλτάς) γράφαμε: Μερικοί πίστεψαν ότι η αποχώρηση του Δ. Καζάκη και του Σ. Ληναίου ήταν ένα ισχυρό κτύπημα στην ΣΠΙΘΑ, το οποίο θα ανέκοπτε την ανοδική της πορεία. Όμως τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά. Στους κύκλους της ΣΠΙΘΑΣ επικρατεί η άποψη ότι μετά την απόρριψη των ακραίων και αναξιόπιστων στοιχείων, από τα δεξιά και από τα αριστερά, ξεκαθαρίζει το τοπίο και ανοίγουν νέοι ορίζοντες.

Και απ' ότι φαίνεται οι νέοι ορίζοντες της “ΣΠΙΘΑΣ” δεν ανοίγουν μόνον από την εσωτερική “κάθαρση” αλλά και από την αμέριστη συμπαράσταση που της παρέχει ένα σημαντικό τμήμα της Αριστεράς...

Γύρω γύρω Κυριακή και στη μέση της πλατείας Σάββατο

εικόνες από την 7η νύχτα στην Πλατεία Συντάγματος (Τρίτη, 31 Μάη 2011)

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Αναμνήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ"

Αυτές τις μέρες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το πιο αριστερό που μπορεί να κάνει κάποιος στη Συνέλευση του Συντάγματος είναι να την περιφρουρήσει από την αριστερά.

Μπορεί ως αριστερά να μην κάναμε τίποτα για τις 25 Μάη, αλλά ρε γαμώτο, άποψη έχουμε, γραμμή έχουμε, πλαίσιο έχουμε, κείμενα έχουμε, πατάτες έχουμε, καρότα έχουμε, ντομάτες έχουμε, της Παναγιάς τα μάτια έχουμε, γιατί να μην πάμε να πολιτικοποιήσουμε τη Συνέλευση;

Η Συνέλευση της πλατείας έχει ενδιαφέρον για δύο λόγους: Πρώτον ότι μιλά κόσμος που δεν είθισται να μιλά σε ξενοδοχεία και αμφιθέατρα και λέει τον πόνο του κι αυτό είναι καλύτερο από το να λέει την αλήθεια του. Δεύτερον γιατί έφερε μια άλλη κουλτούρα: Δεν χειροκροτάμε ούτε γιουχάρουμε. Κουνάμε χεράκια ή κάνουμε ντισλάικ. Ο ομιλητής δεν ουρλιάζει, δεν κάνει ειρωνεία και δεν χρησιμοποιεί τα κλισέ των φοιτητικών συνελεύσεων.

Η Συνέλευση σταματάει να έχει ενδιαφέρον όταν βλέπεις τον αριστερό στα πρόθυρα του εγκεφαλικού με το μάτι να γυαλίζει, να θέλει να πει όλη του την άποψη. Εκεί ξεκινάει ο παραλογισμός. Άλλος θέλει να φτιάξει αντιφασιστική περιφρούρηση που να κυνηγιέται με τους Χρυσαυγίτες στην Ηπείρου, άλλος θέλει τα σωματεία διότι είναι το σχολείο του κομμουνισμού, άλλος θέλει Γενική Απεργία Διαρκείας (χωρίς τις ηγεσίες), άλλος θέλει το «δεν πληρώνω», άλλος θέλει να φέρει τις φοιτητικές παρατάξεις να ρίξουν το σωστό πλαίσιο. Οσονούπω θα έχουμε την τιμή να δούμε επιστήμονες της αριστεράς να ερίζουν επί πολυσέλιδων κειμένων μέσα στο ντουμάνι της τσίκνας απ’ τα λουκάνικα.

η συνέχεια εδώ:

Γύρω γύρω Κυριακή και στη μέση της πλατείας Σάββατο

Πρόταση δημιουργίας κοινού ψηφοδελτίου της κινηματικής ριζοσπαστικής αριστεράς στις εκλογές του ΣΜΤ

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα  "συσπείρωση αριστερών μηχανικών"

πρόταση δημιουργίας κοινού ψηφοδελτίου της κινηματικής ριζοσπαστικής αριστεράς στις εκλογές του ΣΜΤ

οι συνδικαλιστές της Συσπείρωσης Αριστερών Μηχανικών που υπογράφουμε απευθύνουμε πρόταση για συμμετοχή της κινηματικής ριζοσπαστικής αριστεράς στις εκλογές ΣΜΤ 2011 με κοινό παραταξιακό ψηφοδέλτιο

Δυο χρόνια πριν, οι συνδικαλιστές που υπογράφουμε, στηρίξαμε ή συμμετείχαμε στις εκλογές ΣΜΤ, με τα ψηφοδέλτια της Αριστερής Πρωτοβουλίας Μισθωτών Τεχνικών και της Ένωση Εργαζομένων.

Στη συνέχεια, η ευρεία σύμπτωση δράσεων και πρωτοβουλιών από αυτούς τους παραταξιακούς χώρους, που θεωρούμε ότι προτάσσουν τον κινηματικό, ταξικό χαρακτήρα της ριζοσπαστικής αριστεράς, σε πολλούς φορείς τεχνικών, του ΣΜΤ συμπεριλαμβανομένου, οδήγησε πέρσι, στην από κοινού εκπροσώπηση των συγγενών τους παρατάξεων, στη Διοίκηση του ΤΕΕ (Ανεξάρτητη Αριστερή Συσπείρωση Ηλεκτρονικών, Αριστερή Ενωτική Πρωτοβουλία - Εργαζόμενοι Μηχανικοί, Αριστερός Χώρος Μεταλλειολόγων - Μεταλλουργών, Αυτόνομοι Μηχανικοί Ανατολικής Κρήτης, Συσπείρωση Αριστερών Μηχανικών). Πιστεύουμε ότι επρόκειτο για ιδιαίτερα θετικό πολιτικό βήμα, που επιτεύχθηκε σε ένα χώρο ιδιαίτερα δύσκολο και εχθρικό, όπως είναι αυτός του ΤΕΕ.

Σήμερα, θα ήταν ανακόλουθο, σε ένα φορέα ταξικής ενότητας όπως θέλει να είναι το ΣΜΤ, ο χώρος αυτής της αριστεράς, να επιστρέψει σε μια διχαστική παραταξιακή καταγραφή.

Ευκαιρία για την αριστερά να ξεπεράσει τις φοβίες της για την “άμεση δημοκρατία”

Ψηφίζοντας στην Πλατεία Συντάγματος...

Παρακολουθώντας την Συνέλευση στην πλατεία Συντάγματος, η πρώτη σκέψη που κάνει κανείς αν έχει παρακολουθήσει αντίστοιχες διαδικασίες στους χώρους της Αριστεράς, είναι ότι χρειάζεται άμεσα "αναδιαπαιδαγώγηση" των στελεχών των πολιτικών μορφωμάτων της Αριστεράς.

Η Αριστερά φοβάται την άμεση δημοκρατία. Έχει διαπαιδαγωγηθεί στην αντίληψη ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι και όλοι άξιοι για να σκεφτόμαστε πολιτικά και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας. Τρομάζει στην ιδέα ότι μπορεί να αποφασίζει το πόπολο για αυτά που μέχρι σήμερα αποφάσιζαν οι φωτισμένες ηγεσίες της.

Πόσο μελάνι και πόσες συζητήσεις έχουν γίνει για το περίφημο “οργανωτικό” ζήτημα; Πόσες συνδιασκέψεις έχουν γίνει, ως πασαρέλες για τα πολιτικά στελέχη της αριστεράς, χωρίς σε αυτές να γίνεται μια ψηφοφορία ή να λαμβάνεται μια απόφαση; Πόσες φορές έχει εκθειαστεί ως το απαύγασμα της δημοκρατίας η “λειτουργική ομοφωνία” ή ενισχυμένα πλειοψηφικά συστήματα, πρακτικές που στην πραγματικότητα κατοχυρώνουν τα κομπρεμί και τις αδιαφανείς διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους μηχανισμούς; Αυτή η Αριστερά έχει τρομάξει με τις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες της συνέλευσης της πλατείας Συντάγματος.

Θα πρέπει λοιπόν άμεσα να οδηγηθούν όλα τα στελέχη των μηχανισμών της αριστεράς στην πλατεία Συντάγματος και να παρακολουθήσουν μια μια νύχτα την συνέλευση. Μόνον να παρακολουθήσουν, χωρίς να έχουν δικαίωμα λόγου. Φαντάζεστε να πάρει τον λόγον κανένας σύντροφος από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και να βάλει ως ζήτημα για συζήτηση την "πρόταση Φλαμπουράρη" για το οργανωτικό του ΣΥΡΙΖΑ και να ισχυρίζεται πως οι αποφάσεις θα πρέπει να λαμβάνονται με πλειοψηφίες των 3/4 γιατί αυτό το σύστημα είναι πιο δημοκρατικό;  Ή κανένας σύντροφος από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να βάλει το ζήτημα ότι θα ψηφίζουμε μόνον για τα θέματα που έχει προτείνει το "συντονιστικό";

Μια νύχτα στην πλατεία Συντάγματος πιστεύουμε πως αρκεί για να ξεπεράσουν τους φόβους τους για το αν μπορεί να αποφασίζει και το πόπολο για αυτά τα ζητήματα που μέχρι τώρα αποφάσιζαν τα “γενικά επιτελεία”. Αφού δεν παίρνουν από “λόγια”, είναι μια καλή ευκαιρία να αντιληφθούν με εμπειρικό τρόπο πόσο απλό ζήτημα είναι να αποφασίζει ένα σώμα, όταν υπάρχουν διαφορετικές γνώμες, με την απλή και άδολη πλειοψηφία σηκώνοντας τα χεράκια. Επίσης μπορούν να δουν με τα ίδια τους τα ματάκια ότι αυτές οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες δεν δημιουργούν κανένα εμπόδιο για δράση, αφού δεν λαμβάνονται μόνον αποφάσεις αλλά και παράλληλα οργανώνεται ο τρόπος της υλοποίησής τους...

Από ήττα σε ήττα μέχρι την τελική νίκη

Αναδημοσίευση από το  "Αναμνήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ"

Πολλά dislike για την αριστερά

Μετά από πολύμηνη σιγή ασυρμάτου, οι «αναμνήσεις από τον Σύριζα» δεν μπορούν να μην ασχοληθούν με τη νέα περίλαμπρη επιτυχία της καθ’ ημάς αριστεράς. Το μαοϊκό απόφθεγμα του τίτλου συνοψίζει άψογα την αριστερή ταχτική ου μην και στρατηγική  απέναντι στους Αγανακτισμένους του Συντάγματος.

Γιατί δεν γίνεται ρε φίλε κοτζάμ αριστερά, ρεφορμιστική, επαναστατική ή ερμαφρόδιτη να κωλοχτυπιέται μήνες και να μην μπορεί να φτιάξει μια τέτοια κατάσταση ούτε στο υποδεκαπλάσιό της. Κι έρχεται και το κάνει ποιος; Το facebook!

Ε όχι.

Όπως υπογράμμισε γνωστό στέλεχος της επανάστασης «δεν μπορώ να το πιστέψω. Κάτι άλλο υπάρχει από πίσω». Και καλά, η άτιμη η CIA βάλθηκε να ξεδοντιάσει την στέρεα αξιοπιστία του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Δικαίωμά της.

Αλλά άμα το δούμε από την σκοπιά της διοργάνωσης, ο εργάτης ο σωστός, ο ντούρος, ο πρόστυχος, ο έμπυρος, δεν ενημερώνεται ρε παιδιά από το facebook. Έλεος. Ενημερώνεται από την αφίσα, από την προκήρυξη και από τα κόκκινα συνθήματα στους τοίχους.

Αυτές τις μέρες δεν θα ήθελα να ‘μουνα στη θέση του Φίλη. Διότι ο Νίκος το ξέρει από παλιά ότι ο Αλαβάνος είναι φαρμακόγλωσσος. Τρεις στις τέσσερις ατάκες που αμολάει, βγαίνουν αληθινές. Τι τα ήθελε τα περί «Ταχρείων»; Και δώστου δεν είναι Κάιρο η Αθήνα. Και δώστου δεν είναι Ταχρίρ το Σύνταγμα. Και δώστου πόσο επικίνδυνος ο Αλέκος. Και όχι τίποτε άλλο άντε να βγάλουν φτερά οι νεολαίοι του ΣΥΝ που είδαν κόσμο στην πλατεία και μπήκαν, αλλά άμα πει κανείς «ψιτ ο Αλαβάνος» γυρνάνε τρομαγμένοι.

Η πλάκα είναι ότι το Μέτωπο πάσχιζε να φτιάξει την πλατεία για τις 23 Ιούνη κι είχε οργανώσει σύσκεψη για αυτό στις 27 Μάη. Όμως δεν πρόκαμε, διότι η ζωή έχει άλλους ρυθμούς, και η πλατεία γέμισε ένα μήνα πριν, χωρίς πολλά πολλά. Δεν είναι κακό, πολύς κόσμος γλύτωσε το τρέξιμο, τις συσκέψεις, τις αναλύσεις, τις εχτιμήσεις και τις αφισοκολλήσεις. Μπορεί να γλίτωσε και κάνα φράγκο που θα το δινε στον ψυχαναλυτή του.

Μέσα στον γενικό ορυμαγδό, ο Λαφαζάνης έβγαλε τη γραμμή «να δώσουμε αριστερό προσανατολισμό». Προσπερνώ την κακεντρέχεια του ξαδέρφου μου του Φώντα που αναρωτήθηκε πως «άμα ο Παναγιώτης δεν μπορεί να δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Κουμουνδούρου, πώς θα δώσει αριστερό προσανατολισμό στην πλατεία Συντάγματος;»

Στέκομαι όμως στην αυταρέσκεια, στην αφέλεια και στη συγκινητική αυτοπεποίθηση ότι οι παριστάμενοι περιμένουν έμπλεοι αγωνίας την αριστερά να τους δώσει γραμμή.

Μήνες και μήνες, σύμπασα η αριστερά, από το ΚΚΕ μέχρι την Ανταρσύα και σύμπασα η συνδικαλιστική πρωτοπορία, από το ΠΑΜΕ, μέχρι τον Μητσάρα τον Στρατούλη και τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων, χύναν τόνους σάλιου και ιδρώτα για να πείσουν ότι το να «πάμε Σύνταγμα και να μείνουμε Σύνταγμα» είναι ανέφικτο, τυχοδιωκτικό και άσκοπο. Η σωστή διαδήλωση δεν πάει να μείνει στο Σύνταγμα, δεν επιτρέπει ελληνικές σημαίες, έχει μπροστά τα Πρωτοβάθμια και το Σουμουτου, περνά τρέχοντας το Σύνταγμα διότι πέφτει χημικό με το τσουβάλι και μετά έχει να το λέει για βδομάδες, περιμένοντας την επόμενη γενική απεργία που θα κηρύξουν οι πουλημένοι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ.

Εικόνες από την 5η νύχτα στο Σύνταγμα

Επτά λέξεις κλειδιά για την εμπειρία της Μαδρίτης- πλατεία Sol, 15M

του Guillermo Kaejane 

(http://www.edu-factory.org/wp/spanishrevolution/)

Μετάφραση Β. Χριστοφίδη

«Δεν θέλω νέο iPad, θέλω μια νέα ζωή" (γκράφιτι ζωγραφισμένο στη διάρκεια της κινητοποίησης της 15η Μαΐου)

1 – Χρόνος.

Ο χρόνος επιταχύνει. Οι αισθήσεις ανακινούνται. Ο φόβος παραλύει τις αισθήσεις, ο ίλιγγος τις οξύνει. Η μόνιμη κατασκήνωση στην πλατεία Sol είναι καθαρός ίλιγγος. Ο χρόνος περνά γρήγορα από την μια συγκέντρωση στην άλλη, αλλά στην συνέχεια επιβραδύνεται. Οι νύχτες είναι πραγματικά μεγάλες. Ο χρόνος διαστέλλεται και συστέλλεται, κινείται από μια ανθρώπινη θάλασσα (κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά, νέων). Η γενική αίσθηση είναι ότι έχουν ήδη περάσει χρόνια αλλά δεν είναι περισσότερο από τρεις ημέρες.

Μια επανάσταση είναι πραγματική όταν τροποποιεί τον χωροχρόνο.

Ο χωροχρόνος που δημιουργήθηκε τις τελευταίες ημέρες διακατέχεται από μία και μόνη έμμονη ιδέα: τη συνέχεια. Παραδόξως η διατήρηση του γίνεται δυνατή μόνο μέσω μιας διαλείπουσας διαδικασίας. Μέσα από την φυσική μας έλευση-και-αποχώρηση από την πλατεία Sol. Η εμπειρία κρατείται ζωντανή ακόμα κι αν δεν είμαστε παρόντες. Για το λόγο αυτό (και πολλούς άλλους), η κατασκήνωση στην πλατεία Sol δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς την ύπαρξη των κοινωνικών δικτύων. Η συνέχεια της εμπειρίας επιτυγχάνεται με την απο-εδαφοποίηση. Βρίσκομαι στην Sol, παρόλο που είμαι στο σπίτι. Είμαι στην Sol, γιατί συνέχεια μιλάω για αυτό, γιατί δε μπορώ να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου, γιατί δεν μπορώ να το βγάλω από το κεφάλι μου. Και όταν μπορώ, πάω εκεί. Πηγαίνω τρέχοντας να συνδεθώ με τον «κοινωνικό υποδοχέα», έτσι ώστε οι άλλοι να μπορέσουν να αναπαυθούν.

4η νύχτα στο Σύνταγμα, 28 Μάη 2011

Η 3η και ”φαρμακερή” νύχτα στην Πλατεία Συντάγματος...

Η 3η νύχτα στο Σύνταγμα κατέγραψε μια τομή σημαντική, που η σημασία της θα γίνει εμφανής τις επόμενες μέρες. Πρόκειται για μια από τα κάτω συλλογική προσπάθεια υπέρβασης του αυθόρμητου χαρακτήρα των συγκεντρώσεων που γίνονται εκεί. Η ανοιχτή Συνέλευση ήδη μέσα σε τρεις μέρες ωρίμασε ως μια αμεσοδημοκρατική πολιτική διαδικασία, απέκτησε ζωντάνια και μαζικότητα και αναλαμβάνει πλέον να διεκπεραιώνει πρακτικές δράσεις και πρωτοβουλίες. Το στοιχείο αυτό αυτοπροσδιορίζει πλέον τους “αγανακτισμένους” πολίτες ως “αποφασισμένους” που αυτοοργανώνονται για να δώσουν άλλες διαστάσεις στην “αγανάκτησή” τους.

Παρ' όλα αυτά η “αγανάκτηση” υπάρχει ακόμα και δεν έπαψε να εκφράζεται ούτε στιγμή με τους τρόπους που εκφραζόταν και τις προηγούμενες μέρες:

Εκτός από την αγανάκτηση, συνεχίζει να υπάρχει ακόμα και η δυσπιστία κάποιων “αντικαπιταλιστών” απέναντι σε αυτό το πρωτόγνωρο κύμα πανελλαδικών κινητοποιήσεων. Είναι γνωστό ότι “Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει”. Ας περιμένουμε λοιπόν να συνεδριάσουν κονκλάβια και να πάρουν τις αποφάσεις τους. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα έχουν την δική τους εσωτερική δυναμική, δυναμική η οποία δεν εταιροπροσδιορίζεται – αλλά ούτε και μπορεί να επηρεαστεί καθοριστικά - από αποφάσεις των όποιων κομματικών επιτελείων...

Προς έναν νέο τύπο χειραφετικής πολιτικής Από τη Λατινική Αμερική μέχρι τη Μαδρίτη και την Αθήνα πολλοί «νέοι κόσμοι» είναι ήδη εδώ!

Του Κώστα Χαριτάκη

(Τοποθέτηση στη συζήτηση με θέμα «Κοινωνικοί και εργατικοί αντιθεσμοί: Εμπειρίες και προοπτικές», που έγινε στα πλαίσια του B-Fest στις 27 Μαΐου 2011, με τη συμμετοχή των Ραούλ Ζιμπέκι και Σταύρου Σταυρίδη)

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, αρχής γενομένης από τη Λατινική Αμερική, έχει κάνει την εμφάνισή του, σε παγκόσμιο επίπεδο, ένας νέος τύπος πολιτικής. Ένας τύπος πολιτικής που έχει ως κεντρικό στοιχείο του, σε αντίθεση με παλιότερους τύπους πολιτικής που επιβιώνουν κυρίαρχα και σήμερα στην Αριστερά, όχι απλώς τη διαμαρτυρία (κοινοβουλευτική ή κινηματική), όχι απλώς τη διεκδίκηση δικαιωμάτων, ούτε ακόμη μια ιδεολογική επαγγελία, αλλά την άμεση πράξη της δημιουργίας κοινωνικών σχέσεων, μορφών κοινότητας, ζωνών και χώρων, που τείνουν να αποσπαστούν από την κυριαρχία του κράτους και του κεφαλαίου και να αποδοθούν στην κοινωνία για τις δικές της ανάγκες και επιθυμίες. Έχει ως κεντρικό στοιχείο, δηλαδή, τη δημιουργία ενός ολόκληρου τρόπου ζωής, βασισμένου στην αλληλεγγύη, την άμεση δημοκρατία και τη συνεργατική δραστηριότητα, σε αντιπαράθεση με την αλλοτριωμένη και εκμεταλλευτική εργασία, τη χειραγώγηση δια της αντιπροσώπευσης και την εμπορευματοποίηση όλων των πτυχών της ζωής μας.

Στην πραγματικότητα, αυτός ο τύπος πολιτικής δοκιμάζει αν μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά. Αν μπορούμε να καταστήσουμε περιττά την κρατική κηδεμονία, την κεφαλαιακή εκμετάλλευση, το χρήμα, την αγορά, το εμπόρευμα, την ιδεολογία. Κι αυτό όχι ως θεωρητικά μαθήματα κάποιων πρωτοποριών προς εκπαίδευση των πληβείων, αλλά ως πράξη, άμεση δράση, συλλογική δημιουργία. Πρόκειται για ένα τεράστιο κοινωνικό πειραματισμό, που μακριά από το να οδηγεί σε ιδανικές καταστάσεις, προσεγγίζει την υπόθεση της χειραφέτησης με τον τρόπο που περιγράφει ο Ραούλ Ζιμπέκι: όχι ως σκοπό, αλλά ως τρόπο ζωής.

ΧΩΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΕΩΝ Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Αναδημοσίευση ανακοίνωσης:

Το βράδυ της Παρασκευής 27 Μαΐου, συναντηθήκαμε στην πλατεία Συντάγματος πολίτες που συμμετέχουμε σε διάφορες συλλογικότητες στην περιοχή της Αθήνας

(Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού, Πρωτοβουλία συνεννόησης για την διαχείριση των απορριμμάτων, ΟΙΚΟ-πολις Χαϊδαρίου, «Βοτανικός Κήπος» Πετρούπολης, «Αντίλογος» Ηλιούπολης, «Το Λιμάνι της Αγωνίας» Πειραιά, Green Attack, Επιτροπή «Δεν Πληρώνω» Αργυρούπολης – Ελλ�eB7νικού, «Αυτοδιαχειριζόμενος Αγρός στο Ελληνικό»).

Συζητήσαμε και συμφωνήσαμε, οι συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα τις επόμενες μέρες να λειτουργήσουν και ως σημείο συνάντησης και επικοινωνίας των αντιστάσεων που αναπτύσσονται σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας.

Καλούμε, κάθε βράδυ στις 8 μ.μ., στην πλατεία Συντάγματος, στην έξοδο του μετρό, μπροστά από το ασανσέρ για ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων.

2η νύχτα στο Σύνταγμα, 26 Μάη 2011

Σιωπή! οι Γάλλοι κοιμούνται! Ονειρεύονται το ΄68

Παρ' όλες τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες χθες το βράδυ συγκεντρώθηκε περισσότερος κόσμος από χθες και ήταν πιο νεανικός και πιο μαχητικός! Το  μεγάλο πανό μπροστά στην βουλή σήμερα απευθυνόταν στους Γάλλους: "Σιωπή! οι Γάλλοι κοιμούνται! Ονειρεύονται το ΄68".

Ανάλογα  διλήμματα που είχε η παραδοσιακή αριστερά το 73 για το αν θα έπρεπε να στηρίξει την εξέγερση που Πολυτεχνείου, διακατέχουν σημαντικά τμήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου. Ελπίζουμε σύντομα να τους δούμε στις μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις που συνεχίζονται σε όλη την χώρα, όχι βέβαια ούτε απλούς θεατές από το απέναντι πεζοδρόμιο, ούτε σαν καθοδηγητές που θα κουνάνε το δάκτυλό τους παραδίδοντας μαθήματα επαναστατικότητας. Εξάλλου σήμερα ακόμα και η Α. Παπαρήγα ήταν αρκετά μετρημένη και προσεκτική στις δηλώσεις που έκανε...

Συνεχίζοντας τις νυκτερινές ανταποκρίσεις από τις κινητοποιήσεις, παρουσιάζουμε εικόνες από την 2η νύχτα στο Σύνταγμα: 

Από την ιστοσελίδα "σχολιαστές χωρίς σύνορα" αντιγράφουμε:

Mόλις έχω γυρίσει από το Σύνταγμα και το ρολόι δείχνει 7.15 το πρωί.

Προσπαθώ να βάλω άυπνος σε μια σειρά τις σκέψεις, τα αισθήματα και τις εντυπώσεις μου.

Η δεύτερη μέρα του κινήματος του Συντάγματος ήταν από πολλές απόψεις πιο ενδιαφέρουσα, πιο μεστή και πιο συναρπαστική.

Ναι ο κόσμος ήταν εμφανώς λιγότερος από την πρώτη μέρα αλλά πάλι ήταν αρκετός και επίμονος.Τόσο επίμονος ώστε δεν κάμφθηκε από τις τρομερές νεροποντές που έπεφταν συχνά και ξαφνικά.Παλιά τέτοιου είδους βροχές ήταν ικανές να ματαιώνουν συγκεντρώσεις. Ευτυχώς ξεπεράσαμε αυτό το στάδιο. Η πλατεία Συντάγματος είναι η Ελληνική Ταχρίρ. Το κίνημα κόντρα σε συκοφαντίες και απαξιώσεις έχει αρχίσει να ριζώνει. Η τρίτη του μέρα αναμένεται με τεράστιο ενδιαφέρον.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η συνέχεια εδώ: Οι Υπέροχες Νύχτες του Συντάγματος

1η νύχτα στο Σύνταγμα, 25 Μάη 2011

είμαστε ξύπνιοι!   -Τι ώρα είναι;   -Ώρα για να φύγουν...

Δεν θα κάνουμε τώρα ανάλυση της πολιτικής σημασίας των χθεσινών συγκεντρώσεων. Δεν ήταν κάτι που έπεσε από τον ουρανό. Πριν λίγες μέρες, στο κείμενό μας Τα νέα χαρακτηριστικά του μαζικού κινήματος έχουν τρομάξει την κυβέρνηση, γράφαμε:

Αυτό το κίνημα δεν χειραγωγείται. Αυτή η διαπίστωση προκαλεί “σοκ και δέος” στην κυβέρνηση, γιατί γνωρίζει ότι είναι η μόνη δύναμη που μπορεί πραγματικά να συγκρουστεί μαζί της και να την ανατρέψει. Χθες λοιπόν η απρόκλητη επίθεση της Αστυνομίας έγινε κατόπιν κυβερνητικής εντολής. Η κυβέρνηση δεν τρέμει τις θεατρικές “εργατικές”παραστάσεις που δίνει το ΚΚΕ στους δρόμους και τις πλατείες, ούτε τις άσφαιρες ντουφεκιές στον αέρα που ρίχνει που και που η ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ. Τρέμει εκείνες τις λαϊκές κινητοποιήσεις που δεν είναι “ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε”, τρέμει την διάθεση του κόσμου να παραμένει στο δρόμο. Γνωρίζει ότι αν ο κόσμος παραμείνει για μια “νύχτα” στους δρόμους, η μέρα που θα “ξημερώσει” θα είναι διαφορετική. Αυτό διδάσκει η ιστορία, από το Πολυτεχνείο του 73 ως τον Δεκέμβρη του 08....

Η χθεσινή συγκέντρωση επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτού του κινήματος, ακόμα και στους πιο δύσπιστους. Μερικοί ήδη άρχισαν να το κατηγορούν. Το ΚΚΕ επαναλαμβάνει το ίδιο παραμύθι που εκφώνησε στην Ισπανία το αδελφό “κομμουνιστικό κόμμα των λαών της Ισπανίας”. Ας μην λησμονούμε ότι το ΚΚΕ , όταν προσπάθησε να οργανώσει κινητοποιήσεις πέρα από αυτές που έχει προκηρύξει η ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, έφαγε τα μούτρα του. Το μόνο που κατάφερε ήταν να απολυθούν ορισμένα μέλη του ως κοπανατζήδες από τις δουλειές και να διαγράψει ή να βάλει στο ψυγείο όσους διαμαρτυρήθηκαν για την γραμμή του κόμματος που οδηγεί τα μέλη του σε απολύσεις από την εργασία τους. Ως γνωστόν το ΠΑΜΕ δεν είναι συνδικαλιστική οργάνωση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να καλύψει συνδικαλιστικά όλους τους εργαζόμενους τις δήθεν “πανελλαδικές” απεργίες που προκηρύσσει, παρά μόνον μέλη σωματείων των οποίων οι διοικήσεις τους έχουν προκηρύξει απεργία. Και η “Πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων”, όσες φορές προσπάθησε να κάνει και αυτή τις δικές της κινητοποιήσεις, συγκέντρωσε στην καλύτερη περίπτωση 2.000 αποφασισμένους αντικαπιταλιστές αγωνιστές...

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είχε άλλο λόγο να είναι στενοχωρημένος από την χθεσινή πανελλαδική κινητοποίηση. Στα αμήχανα και γλυκανάλατα σχόλια στο 105.5 στο ΚΟΚΚΙΝΟ, αλλά και σε δηλώσεις στελεχών του, καταγράφεται η αγωνία τους μήπως και γίνει η πλατεία Συντάγματος πλατεία Ταχρίρ και επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά η γραμμή Αλαβάνου...

Ελπίζουμε σήμερα το βράδυ να έρθουν και αυτοί που χθες ήταν διστακτικοί απέναντι σε αυτές τις κινητοποιήσεις. Και δεν χρειάζεται να πουλάνε, στον κόσμο πού έχει κατέβει στο δρόμο, τις εφημερίδες τους με  τις προχθεσινές ειδήσεις και αναλύσεις τους. Ήδη βρισκόμαστε στην επόμενη μέρα...

Ζωντανές μεταδόσεις από τις σημερινές συγκεντρώσεις

1. ΣΚΑΙ
Ζωντανή μετάδoση από το Σύνταγμα

2. STAR
Ξεκίνησε η συγκέντρωση των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα | STAR.GR

3. Από τις 7μμ και μετά εδώ:

«Ίσως μένουν ώρες ακόμη. Ίσως μέρες. Ίσως βδομάδες. Η στιγμή τους έχει έρθει!.. »

"Αν δεν μας αφήνετε να ονειρευόμαστε, δεν θα σας αφήσουμε να κοιμηθείτε."...

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής

«Ίσως μένουν ώρες ακόμη. Ίσως μέρες. Ίσως βδομάδες. Η στιγμή τους έχει έρθει!.. »

Το Μέτωπο χαιρετίζει από την καρδιά του τις πρωτοβουλίες της νεολαίας για τις πλατείες, ξεκινώντας από τις σημερινές.Το Διαδίκτυο παίζει μεγάλο ρόλο, γιατί καταργεί τα σύνορα, μέσα στην κοινωνία. Μια ιδέα στα Χανιά γίνεται την ίδια στιγμή γνωστή στη Κομοτηνή. Δεν είναι όμως, μόνο το Διαδίκτυο. Η ιδέα για την πλατεία Συντάγματος συζητιέται και προωθείται μέσα σε ομάδες ανέργων στις γειτονιές, στα κινήματα πόλης του «δεν πληρώνω», παντού.

Το σημαντικό είναι ότι οι πρωτοβουλίες αυτές δεν εγγράφονται σε κανένα κομματικό σχέδιο του πολιτικού συστήματος. Είναι πηγαίες. Είναι ελεύθερες. Μπορούν να καταστρώσουν το δικό τους δημοκρατικό σχέδιο. Και για αυτό έχουν τεράστια δύναμη.

Όλα τα σχέδια της Ευρ. Ένωσης στηρίζονταν σε μια σταθερά. Δεν υπάρχει παρέμβαση του λαού. Οι μηνιαίες λιτανείες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ήταν καλοδεχούμενες. Δεν τους απειλούσαν σε τίποτα. Αυτό αλλάζει. Στο προσκήνιο μπαίνει η νεολαία και ο λαός.

Τα χθεσινά μεσάνυχτα ήταν ορόσημο στην ιστορία της χώρας. Η χθεσινή ημέρα έκλεισε με την κωμωδία των συναντήσεων ενός ξεπερασμένου πολιτικού συστήματος. Η σημερινή ημέρα ξημέρωσε με την νεολαία και το λαό να αρχίζει να παίρνει το λόγο.

Η πλατεία Συντάγματος είναι πια στο προσκήνιο. Και η κεντρική πλατεία της Λάρισας. Και η πλατεία Αριστοτέλους στη Θεσσαλονίκη. Παντού. Ίσως μένουν ώρες ακόμη. Ίσως μέρες. Ίσως βδομάδες. Η στιγμή τους έχει έρθει.

Αθήνα, 25/5/2011

Αγανακτισμένοι όλης της Ελλάδας, «όλοι στους δρόμους»

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Autonomy against Barbarism"

Ανακοίνωση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής για τις συναντήσεις του πρωθυπουργού με τους πολιτικούς αρχηγούς

Μεταξύ φαιδρού θεάματος και απέλπιδας προσπάθειας συναίνεσης και υπό την διαρκή και αυστηρή παραίνεση των Βρυξελών ο πρωθυπουργός συναντήθηκε σήμερα με το σύνολο των πολιτικών αρχηγών, εκτός του ΚΚΕ. Παρά όμως, τις προσπάθειες του πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του και την έντονη στήριξη και προβολή από τα ΜΜΕ, σήμερα ένα χρόνο μετά την έναρξη της πλέον σκληρής, αντιλαϊκής και συνάμα στερούμενης λαϊκής νομιμοποίησης, κυβερνητικής πολιτικής τα τελευταία 40 χρόνια, κανείς πια δεν ενδιαφέρεται για τέτοιου τύπου θεατρινισμούς. Αντίθετα μάλιστα. Όσο περισσότερο εντείνονται οι διεργασίες «διαλόγου» εντός του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος τόσο μεγαλώνει η απαξίωση όλων ανεξαίρετα των συμμετεχόντων στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας. Τούτες τις μέρες συμβαίνουν πολύ πιο σημαντικά και ενδιαφέροντα πράγματα που τραβούν την προσοχή της νεολαίας και του λαού γενικότερα καθώς μετά το παράδειγμα της πλατείας Ταχρίρ στο Κάιρο ακολουθεί η πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ στην Μαδρίτη για να δείξει τον δρόμο της λαϊκής παρέμβασης και της απαίτησης για δουλειά και δημοκρατία. Σύντομα έρχεται η ώρα της πλατείας Συντάγματος.

Αθήνα, 24/5/2011

Ποιοι θέλουν να χρεοκοπήσει η χώρα και να γυρίσουμε στην δραχμή;

Ποιός θυμάται  σήμερα την Κερατέα;  Η Αριστερά είναι σίγουρο ότι θα την θυμηθεί μετά τις επόμενες εκλογές, όταν θα καταμετράει τα δυσμενή για αυτήν εκλογικά αποτελέσματα στις κάλπες που θα στηθούν εκεί, στα εκλογικά τμήματα...

Η πολιτική συγκυρία - δυστυχώς - προσδιορίζεται από τις ενδοαστικές αντιθέσεις και οι ταξικές συγκρούσεις διεξάγονται κάτω από την ηγεμονία του αστισμού. Το λαϊκό κίνημα και η αριστερά βρίσκονται στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων και δεν μπορούν να βάλουν την δική τους σφραγίδα σε αυτές. Το ΚΚΕ, παρ' όλο ότι σήμερα έχει πιο σωστές προσεγγίσεις για την πολιτική συγκυρία από άλλα κομμάτια της Αριστεράς, δεν μπορεί να μεγαλώσει την επιρροή του στις λαϊκές μάζες γιατί προβάλει ως όραμα για μια άλλη κοινωνία, την επαναφορά του μοντέλου του “υπαρκτού σοσιαλισμού”, όραμα που έχει χρεοκοπήσει στην συνείδηση τους...

Οι διέξοδοι που προβάλλονται σήμερα στην πολιτική σκηνή και ο διλληματικος τρόπος που τίθενται τα ζητήματα - ναι ή όχι στο Ευρώ και την Ε.Ε. - αφορούν πολιτικές λύσεις που σχετίζονται άμεσα με αντιμαχόμενα συμφέροντα του αστισμού, αφού  δεν συγκροτούν απαιτήσεις μαζικού κινήματος, διακριτού από τις αστικές επιλογές, αυτόνομου από το κράτος και ικανού να διαπραγματευτεί τους όρους επιβολής τους.  Ο κόσμος της μισθωτής εργασίας- ο κόσμος που ζει από την εργατική του δύναμη - γνωρίζει ότι με τον υπάρχοντα κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό, είτε μείνει η χώρα στο Ευρώ και την ΟΝΕ και την Ε.Ε, είτε φύγει, αυτός θα πληρώσει τα σπασμένα. Γνωρίζει ότι όποια και από τις δύο αυτές πολιτικές διαχείρισης της κρίσης επιβληθεί, αυτά που έχασε τον τελευταίο χρόνο δεν πρόκειται να τα πάρει πίσω την άλλη μέρα, αλλά θα πρέπει να κάνει και πάλι θυσίες.

Γνωρίζει ότι αυτά που προτείνει η Αριστερά, μπορεί να ικανοποιούν την “εθνική” του υπερηφάνεια, όπως δεν τον απαλλάσσουν από νέες θυσίες. Επίσης, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι ότι όλα αυτά λειτουργούν  προς όφελος όλων εκείνων που είναι ήδη προετοιμασμένοι να συμμετέχουν στην βίαιη και ληστρική αναδιανομή του πλούτου που θα πραγματοποιηθεί, με όποια από τις δύο διλληματικές εκδοχές αν επιβληθεί τελικά εφόσον δεν υπάρξει μαζικό κίνημα που θα ανατρέψει το σημερινό πολιτικό σκηνικό...

Ποιό είναι το κύριο πρόβλημα που έχουν οι ελληνικές τράπεζες σήμερα; Μήπως τα “τοξικά ομόλογα”; Όχι! Είναι ότι κινδυνεύουν να χρεοκοπήσουν επειδή αρκετοί από αυτούς τους“Ελληναράδες” που φωνάζουν να φύγουμε από την Ε.Ε. και την ΟΝΕ, έχουν πάρει τα λεφτά τους και τα έχουν πάει στο εξωτερικό ή τα έχουν κάτω από το προσκεφάλι τους. Και δεν είναι μόνον το "μεγάλο" κεφάλαιο που ακολουθεί αυτές τις πολιτικές, αλλά όλοι οι μικρομεσαίοι και οι εργαζόμενοι που είχαν κάποιες αποταμιεύσεις στις τράπεζες ή είχαν φοβηθεί το χρηματιστήριο και δεν τα είχαν ακουμπήσει εκεί. Απ' ότι φαίνεται, θα αρκούσε να λυθεί το θέμα του χρέους μόνο με το 1/10 των χρημάτων που έχουν "αποσυρθεί" από τις ελληνικές τράπεζες τα τελευταία δύο χρόνια αν πήγαινε στον κρατικό κορβανά. Αυτά όμως δεν μας τα λένε οι αριστεροί “οικονομολόγοι” γιατί ισχυρίζονται ότι δεν διαθέτουν στοιχεία. Και πράγματι δεν είναι τα μόνα στοιχεία που δεν γνωρίζουμε από το τι συμβαίνει στην οικονομία. Εδώ για να πληροφορηθούμε πόσο ακριβώς είναι το χρέος, πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να το υπολογίσουν, και αυτό πάλι είναι στο περίπου...

Όμως, η Αριστερά τυφλωμένη από τις μικροπολιτικές της σκοπιμότητες δεν μπορεί καν να έχει μια κοινή άποψη για το ποιά είναι η κύρια αιτία της αύξησης του χρέους της χώρας. Σε αυτό τουλάχιστον το ζήτημα, θεωρούμε ότι τα πράγματα είναι πιο απλά απ' ότι τα παρουσιάζουν διάφοροι “αριστεροί” οικονομολόγοι που σερβίρουν μουχλιασμένες “ρώσικες” σαλάτες γαρνιρισμένες με αντιευρωπαϊκά καρότα, που παρέμειναν στα ψυγεία του αγγλοσαξονικού καπιταλισμού από την εποχή που επέλεξε την μη ένταξή του στην ΟΝΕ. Μια ματιά να ρίξουμε στο τι συμβαίνει εδώ, αρκεί να σχηματίσουμε γνώμη για το χρέος της χώρας μας:

Παραβαίνοντας τον 3ο Κανόνα...

Στα “ενθέματα” της κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ δημοσιεύτηκε σε μετάφραση Μιχάλη Μάτσα το κείμενο “Εφτά κανόνες για να συμβάλουμε στη διάδοση των ρατσιστικών ιδεών” του Ζακ Ρανσιέρ, το οποίο είχε πρωτοδημοσιευτεί στην εφημερίδα Le Monde στις 21.3.1997.

Από τους επτά κανόνες, εκείνος που όλη σχεδόν η δική μας αριστερά τον εφαρμόζει συστηματικά είναι ο 3ος:“Επαναλάβετε σε κάθε ευκαιρία: υπάρχει πρόβλημα με τους μετανάστες και, για να εξαλείψουμε το ρατσισμό, θα πρέπει να το λύσουμε. Οι ρατσιστές δεν σας ζητάνε τίποτα περισσότερο: να αναγνωρίσετε ότι το πρόβλημά τους είναι πραγματικό και ότι είναι «το» πρόβλημα.”

Όμως, εκτός από τα λάθη της Αριστεράς υπάρχουν και οι σχεδιασμοί του κράτους που βάζουν την σφραγίδα τους στις εξελίξεις. Για αυτούς τους σχεδιασμούς  και πως εμπλέκονται  οι κρατικοί μηχανισμοί - ιδεολογικοί και κατασταλτικοί – με τις πολιτικές οργανώσεις της άκρας δεξιάς είναι αρκετά διαφωτιστικό το άρθρο του Δ. Ψαρρά “Το πογκρόμ κατά των μεταναστών σχεδιαζόταν ήδη από το 1997”

Γιατί τα γράφουμε όλα αυτά; Ως πρόλογο για το παρακάτω video, από την μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης που οργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» την Κυριακή 22 Μαΐου στον προαύλιο χώρου του γηπέδου μπάσκετ στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού:

Εικόνες από την συναυλία στο Ελληνικό (22/05/11)

Εικόνες την μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης που οργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» την Κυριακή 22 Μαΐου στον προαύλιο χώρου του γηπέδου μπάσκετ στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού.

Ένα νέο τραγουδάκι για το κίνημα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ"

Ένα στιγμιότυπο από την μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης που οργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» την Κυριακή 22 Μαΐου στον προαύλιο χώρου του γηπέδου μπάσκετ στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού.

Η ερωτική επιστολή της Δανάης Παναγιωτοπούλου στον Γ. Παπανδρέου

Τον Φλεβάρη η Δανάη Παναγιωτοπούλου έγραψε μια ανοιχτή επιστολή τον Διονύση Σαββόπουλο με αφορμή μια τηλεοπτική συνέντευξή του στον ΑΝΤ1. Αυτή την επιστολή μπορείτε να την διαβάσετε εδώ: “Ανοιχτή επιστολή στο Διονύση Σαββόπουλο ή μάλλον σε αυτούς που κατά δήλωσή του, τον έχουν δωροδοκήσει, και εξακολουθούν (υποθέτω εγώ) να τον δωροδοκούν”.

Ο Σαββόπουλος τότε απάντησε μέσω του PRESS-GR, το οποίο είχε αναδημοσιεύσει την επιστολή, δηλώνοντας ότι “αναγούλιασε” από την “από την άγνωστη σε ‘μενα - κι ούτε θέλω να τη μάθω - Δανάη Παναγιωτοπούλου”. Η απάντησή του είναι εδώ: “O ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΜΕΣΩ ΤΟΥ PRESS-GR...”

Χθες, Κυριακή 22/05/11 στην μουσική εκδήλωση αλληλεγγύης που οργάνωσε η «Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού» από τον προαύλιο χώρου του γηπέδου μπάσκετ στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις του Ελληνικού απεύθυνε δημόσια μια ερωτική επιστολή(*) στο Γιώργο Παπανδρέου. Ακούστε την:

Αργότερα θα δημοσιεύσουμε αναλυτική παρουσίαση της εκδήλωσης που έγινε χθες στο "Ελληνικό".

(*) Το τραγούδι του του Βασίλη Νικολαϊδη για μια Μαρία του Εμφυλίου, στο οποίο κάνει αναφορά η Δ. Παναγιωτοπούλου, μπορείτε να το ακούσετε εδώ: “Η ιστορία της Μαρίας”

fuera

Aναδημοσίευση από το blog.costinho.gr

Γαργάρα μέχρι τώρα έχουν κάνει τις διαδηλώσεις στην Ισπανία τα έγκριτα τηλεοπτικά και ιντερνετικά μέσα στη χώρα μας. Τσιμουδιά μέχρι χτες, για να μη μας μπαίνουν ιδέες, μη μας τη βαρέσει και κατασκηνώσουμε κι εμείς στους δρόμους και τις πλατείες, μην αρχίσουμε κι εμείς και επικοινωνούμε ανά δύο, ανά τρεις, ανά χιλιοιδεκατρείς. Βλέπεις, αυτοί εκεί δεν είναι αιγύπτιοι ή λίβυοι για να έχουν τις ιδιαιτερότητες (sic) που κάνουν τις εξεγέρσεις να διαφέρουν απείρως (sic) και τα κινηματικά προτάγματα να μην συγχρονίζονται (sic καi lol). Αυτοί εδώ είναι Μεσόγειοι, αυτοί είναι κοντινοί, αυτοί δεν είναι τριτοκοσμικοί (tres sic), αυτοί είναι σαν εμάς (που δεν είμαστε τριτοκοσμικοί -45 απανωτά lol). Αυτοί το άλλο Σάββατο θα σηκώσουν ευρωπαϊκή κούπα, αλλά δεν φαίνεται να τους καίει και τόσο -όταν ήδη έχουν πάρει φωτιά τα μπατζάκια τους. Δεν είναι σαν κι εμάς, που κάθε κέλευσμα για πρωτιά από Ευρώπη μεριά, σημαίνει και επίταξη εθνικής υπομονής προς χάριν του μεγάλου σκοπού, του εθνικού στόχου, μαζί με εξαναγκασμό εθνικής ενότητας. Έστω και για την τρέχουσα βδομάδα, την κάθε βδομάδα που πιθανώς θα λάβει χώρα κι ένα μεγαλείο. Στη θέση του μεγαλείου και του στόχου βάλε ένα χλιδάτο ραπ ζεϊμπέκικο και τις κλωτσιές του Καραγκούνη.

Οι σπανιόλοι, ένα βήμα πριν το ΔΝΤ, βγήκαν στους δρόμους να προλάβουν κάθε "δημοκρατική" διαδικασία και εκλογική νομιμοποίηση των ορέξεων της σοσιαληστικής νομενκλατούρας· να προλάβουν ακόμα και πιθανό δημοψήφισμα (άγνωστη έννοια για την εδώ δημοκρατία). Ή, τουλάχιστον, να το διεκδικήσουν με τους όρους τους, συγχρωτισμένο με τις επιδιώξεις τους και τα πραγματικά ελλείμματα του δικού τους κοινού βίου. Η αντίδραση του ένα-βήμα-πριν-το-ΔΝΤ λαού προφανώς και ενοχλεί επικίνδυνα τους προύχοντες, σε μέσα και έδρανα, ενός λαού που βρίσκεται ένα βήμα μετά το ΔΝΤ (για την ακρίβεια ένα χρόνο μετά, μεταφρασμένο ίσως σε πολλά βήματα), αλλά ακόμα δεν έχει εκφράσει ενιαία και ρητά την αντίδρασή του. Οι εδώ υπήκοοι του μνημονίου είναι απασχολημένοι με το κυνηγητό αναμεταξύ τους· εσχάτως δε, έβαλαν και αλλοδαπούς στο παιχνίδι, πάντα στο ρόλο του κυνηγημένου. Ένας στο χώμα κι οι άλλοι τρων'το πτώμα.

Η Ισπανία στους ρυθμούς της εξέγερσης: «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα»

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα Autonomy against Barbarism

Από την Κυριακή 15 Μαΐου στην Ισπανία, μετά από την διαδήλωση με το σύνθημα «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα», συγκεντρώνονται στην Μαδρίτη και σε πολλές άλλες πόλεις χιλιάδες άτομα χωρίς κανένα πολιτικό χρωματισμό (χωρίς κόμματα), ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί… απλά ο επαναστατημένο λαός, διαφορετικών ηλικιών. Συγκεντρωμένοι ειρηνικά απαιτούν μια συνολική αλλαγή του Συστήματος που βασίζεται στην οικονομία και ελέγχεται από κάποιους πολιτικούς που δεν αντιπροσωπεύουν τους πόθους των μαζών.Κάθε μέρα όλο και περισσότεροι πολίτες συγκεντρώνονται στις πλατείες των μεγαλύτερων πόλεων. Στην Σολ (η κεντρική πλατεία της Μαδρίτης), έχουν μάλιστα κατασκηνώσει με σκοπό να παραμείνουν εκεί μέχρι τις 22 Μαΐου, μέρα εκλογών για τις περιφερειακές κυβερνήσεις.

Πως ξεκίνησε

Την Κυριακή 15-5 είχε καλεστεί πορεία από την πλατφόρμα “Πραγματική Δημοκρατία Τώρα” στην οποία ανταποκρίθηκαν περίπου 10.000-15.000. Στο τέλος της πορείας ένα κομμάτι των συγκεντρωμένων μπλόκαρε 2 κεντρικούς δρόμους της πόλης. Με αφορμή αυτό, έγιναν και μικρής έκτασης επεισόδια έλαβαν μέρος. Κάηκαν κάδοι απορριμάτων και εκσφενδονίστηκαν κάποια κουτάκια μπύρας και ελάχιστες πέτρες προς αστυνομικούς, όπως φάνηκε από τις συλλήψεις που ακολούθησαν. Συνελήφθησαν 24 άτομα, τα οποία αφέθηκαν ελεύθερα με ελαφρές κατηγορίες (διατάραξη κοινής ειρήνης).

Την Δευτέρα, στις 20.00 είχε καλεστεί ανοιχτή συνέλευση-συγκέντρωση στην πλατεία Σολ στην οποία συμμετείχε περίπου 15.000 κόσμος. Το επόμενο πρωί στις 5 η αστυνομία διέλυσε τον κόσμο που παρέμενε. Καλέστηκε νέα συνέλευση όπου και αποφασίστηκε η ανακατάληψη. Η ανταπόκριση ήταν άμεση. Η αστυνομία δεν κατάφερε να κάμψει το ηθικό των εξεγερμένων οι οποίοι έστησαν ακόμη περισσότερες σκηνές. Η αστυνομία απαγόρευσε τη συγκέντρωση (στην Ισπανία οποιαδήποτε συνάθροιση κόσμου χρειάζεται άδεια) και την επομένη μέρα η εκλογική επιτροπή της Μαδρίτης έκρινε την κατάληψη παράνομη. Ωστόσο η αστυνομία – αν και παρούσα με μεγάλο αριθμό ΜΑΤ – κρατά ιδιαίτερα διακριτική στάση, κυρίως λόγο του αριθμού του κόσμου και του πολιτικού κλίματος. Μέχρι και αυτή τη στιγμή συνεχίζεται η κατάληψη της πλατείας με όλο και περισσότερο κόσμο να συρρέει.

η συνέχεια εδώ: 

Η Ισπανία στους ρυθμούς της εξέγερσης: «Πραγματική Δημοκρατία Τώρα»

Π.Α.Σ.Κ.Ε. – Ο.Τ.Α.κόβει κάθε επικοινωνία με από το ΠΑΣΟΚ.

Από την ιστοσελίδα της Π.Α.Σ.Κ.Ε. – Ο.Τ.Α.

Π.Α.Σ.Κ.Ε. – Ο.Τ.Α.
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΤΟΠΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Η Π.Α.Σ.Κ.Ε. – Ο.Τ.Α. πάντα στην πρώτη γραμμή του αγώνα, πρωτοπόρα σε κάθε κινητοποίηση μάχεται για να προασπίσει τα ανεξάρτητα συμφέροντα των δυνάμεων της εργασίας, για τη βελτίωση του επιπέδου και της ποιότητας της διαβίωσης, για μια κοινωνία αλληλεγγύης και δικαιοσύνης όπου οι δυνάμεις της μισθωτής εργασίας θα έχουν το ρόλο που τους ανήκει.

Ουδέποτε χειραγωγήθηκε και πάντα διατηρούσε την αυτονομία της σε σχέση με τον πολιτικό φορέα. Ουδέποτε λειτούργησε ως ιμάντας κομματικών εντολών, αποδεικνύοντας πολλές φορές στην πράξη την ανεξαρτησία της. Επαφές και επικοινωνία υπάρχει στο πλαίσιο του διαλόγου και της αμφίδρομης πληροφόρησης.

Εδώ και ένα χρόνο σεβόμενοι τους εαυτούς μας και εκφράζοντας τους εργαζόμενους που μας εμπιστεύτηκαν, κάναμε λόγο για την πιο βάρβαρη, την πιο αντιλαϊκή, την πιο αντεργατική πολιτική με την οποία ιστορικά βρέθηκε αντιμέτωπη η εργατική τάξη της χώρας μας.

αντι-καπιταλιστικό ρουσφέτι

του Γιώργου Πρασσά

προς Α.Σ.

μετά τις εκτιμήσεις διεθνώς αποδεκτών αναλυτών, ασχολούμενων με την επιστημονική πρόβλεψη δεδομένων (επιστημονικός σοσιαλισμός, κάτι σαν Καζάκης + Λαπαβίτσας), τις οποίες μπορείς να παρακολουθήσεις ολοκληρωμένα στο  video:

αιτούμαι άμεσα διορισμένη θέση στην ο.τ. (ομάδα τεκμηρίωσης) της π.γ. (πολιτικής γραμματείας) της τ.ε. (τοπικής επιτροπής) του α.β. (αριστερού βήματος) Αχαΐας, στο οποίο συμμετέχεις με κεντρικό - όπως πάντα - ρόλο, προκειμένου να θέσω ολοκληρωμένα σε εφαρμογή συγχρηματοδοτούμενο από την ε.ε. project οριζόντιου εργατικού ελέγχου στον τομέα παραγωγής μελετών και καλλιτεχνικών έργων, που έχω επεξεργαστεί με σ/φους του ευρύτερου μετώπου (αλ.& αλ.), υπό συνθήκες μεσημεριανής μπυροποσίας:

άλλως τε,

και υμείς μαρξισταί είμεθα...

(κάνε κλικ στην εικόνα για να δεις το video)

Φοιτητικές εκλογές 2011 - πρώτα αποτελέσματα

Οι συσχετισμοί στο φοιτητικό χώρο δεν φαίνεται να αλλάζουν ριζικά, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Η ΔΑΠ πανηγυρίζει και δίνει τα δικά της αποτελέσματα:

Μεγάλη νίκη της ΔΑΠ στις φοιτητικές εκλογές 2011… Αποτελέσματα

Σε ανακοίνωση εξέδωσε η Νεολαία του Συνασπισμού ισχυρίζεται ότι "το αποτέλεσμα των φοιτητικών εκλογών αποτελεί μία μεγάλη ήττα της κυβερνητικής ΠΑΣΠ" και καταλήγει απαντώντας στο δίλημμα "στραβά αρμενίζουμε ή είναι στραβός ο γιαλός", ότι είναι ..."στραβός ο γιαλός":

"Το γεγονός ότι η Αριστερή Ενότητα, όχι απλά διατήρησε τις δυνάμεις της μέσα σε ένα πολύ δύσκολο κλίμα, αλλά σε πολλούς συλλόγους εμφανίζει σημαντική άνοδο, αποτελεί παρακαταθήκη για τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας." Αν - όπως ισχυρίζεται η Νεολαία του ΣΥΝ - αυτή την περίοδο  είναι "πολύ δύσκολο το κλίμα" για την αριστερά και ιδιαίτερα για την Νεολαία του ΣΥΝ, τότε δεν υπάρχει ελπίδα στο μέλλον να καλυτερέψει. Καλύτερα λοιπόν να το κλείσουν το μαγαζάκι...

Το ίδιο βέβαια σε μέσες άκρες ισχύει και για τις άλλες αριστερές παρατάξεις στο φοιτητικό χώρο, που λίγο πολύ περίπου βαδίζουν σε παράλληλες πορείες, όσο και αν ισχυρίζονται ότι πράττουν διαφορετικά.

Η δήλωση της ΚΝΕ δεν έχει καμία εκτίμηση για το αποτέλεσμα. Μάλλον τα πράγματα ήρθαν χειρότερα απ' ότι περίμεναν, όπως φαίνεται και από τα αποτελέσματα που δίνουν εδώ: http://ekloges.spoudastes.gr/index.html

ΑΕΙ Σε: 182 από 200 συλλόγους
	2011		2010		Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ	69483	-	69212	-	271	-
ΕΓΚΥΡΑ	66353	-	66599	-	-246	-
ΑΚΥΡΑ	3130	-	2613	-	517	-
ΛΕΥΚΑ	1453	2.18%	1237	1.85%	216	0.33%
ΠΚΣ	9429	14.21%	10149	15.23%	-720	-1.02%
ΔΑΠ	23939	36.07%	22111	33.2%	1828	2.87%
ΠΑΣΠ	18944	28.55%	20095	30.17%	-1151	-1.62%
ΕΑΑΚ	6521	9.82%	6575	9.87%	-54	-0.04%
ΑΡ.ΕΝ.	3351	5.05%	3676	5.51%	-325	-0.46%
ΛΟΙΠΑ	2716	4.09%	2756	4.13%	-40	-0.04%

ΤΕΙ Σε: 53 από 72 συλλόγους
	2011		2010		Διαφορά
ΨΗΦΙΣΑΝ	30220	-	28577	-	1643	-
ΕΓΚΥΡΑ	29237	-	27759	-	1478	-
ΑΚΥΡΑ	983	-	818	-	165	-
ΛΕΥΚΑ	333	1.13%	284	1.02%	49	0.11%
ΠΚΣ	3577	12.23%	3739	13.46%	-162	-1.23%
ΔΑΠ	13253	45.32%	11930	42.97%	1323	2.35%
ΠΑΣΠ	10101	34.54%	9837	35.43%	264	-0.88%
ΕΑΑΚ	456	1.55%	440	1.58%	16	-0.02%
ΑΡ.ΕΝ.	461	1.57%	537	1.93%	-76	-0.35%
ΛΟΙΠΑ	1056	3.61%	992	3.57%	64	0.03%

Όμως επανέλθουμε στο θέμα των φοιτητικών εκλογών - γιατί είναι αρκετά αποκαλυπτικό των αδιέξοδων πολιτικών της ριζοσπαστικής αριστεράς στο χώρο της νεολαίας - μετά την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων.

Ο δικηγόρος του Μ. Θεοδωράκη και ο ...Αριστείδης Μπαλτάς

Προσφυγή στο παρελθόν: Αναζητώντας πολιτικές "φιλελευθεροποίησης"

στην "χούντα" του ΔΝΤ και της ΕΕ.... 

Ο Α. Μπαλτάς αντιγράφοντας το στυλ του πολιτικού λόγου του Α. Αλαβάνου, σε ένα κείμενό του που δημοσιεύτηκε στην “ΑΥΓΗ” πριν ένα μήνα με τίτλο “Καθαρές κουβέντες”,  προσπάθησε να τον ξεπεράσει δια της μεθόδου της υπερβολής. Ο Α. Αλαβάνος συνήθως κωδικοποιεί σε σημεία τους συλλογισμούς του, τα οποία απαριθμεί κατά την εκφορά του λόγου του. Σπάνια προσεγγίζει τον αριθμό 10 και ποτέ, απ' όσο γνωρίζουμε, δεν έχει υπερβεί τον αριθμό 12. 

Αντιθέτως ο Α. Μπαλτάς δεν χρησιμοποιεί αυτό το στυλ εκφοράς λόγου, το οποίο ο Μάο Τσε Τουγκ είχε καταγγείλει ότι εκφράζει ένα σχηματικό και αντιδιαλεκτικό τρόπο πολιτικής σκέψης και γιαυτό επισημαίνει ότι θα πρέπει να αποφεύγεται από τα πολιτικά στελέχη στις αναλύσεις τους για την πολιτική συγκυρία. Όμως σε αυτό το κείμενο ο Α. Μπαλτάς εγκαταλείπει τον πρόεδρο Μάο για χάρη του πρώην προέδρου του ΣΥΝ. Αλλάζει λοιπόν στυλ και κωδικοποιεί την σκέψη του για την συγκυρία σε 19 σημεία, αριθμό που ο Α. Αλαβάνος  ουδέποτε έχει προσεγγίσει!...

Τρία σημεία στο κείμενο του Α. Μπαλτά (το 15ο, 16ο και 17ο) αναφέρονται στην πολιτική αξία του “Εθνικού ηγέτη”. Το τελευταίο από αυτά εμπεριέχει και την πολιτική πρότασή: “Με δεδομένο τον υπάρχοντα σήμερα συσχετισμό δυνάμεων, η Αριστερά θα μπορούσε, υπό όρους, να συμμαχήσει με μια τέτοια πολιτική δύναμη (σ.σ. εννοεί τον “εθνικό ηγέτη”) εφόσον υπήρχε.”

Πώς όμως συμβιβάζεται αυτή η θέση του Α. Μπαλτά, με μια άλλη θέση που είχε διατυπώσει μερικούς μήνες πριν στο κείμενό του: Η άνοδος και η πτώση του φαινομένου «Αλέκος Αλαβάνος» στην ΑΥΓΗ (03/10/2010), μόνον ο ίδιος μπορεί να το εξηγήσει... Σε αυτό το παλαιότερο κείμενό του αναφερόταν απαξιωτικά για όλους τους “ηγέτες”: “παραπέμπουν πολύ πέραν της Αριστεράς και μας πηγαίνουν όλο και πιο πίσω στον χρόνο: από τον Ανδρέα Παπανδρέου στον Ελευθέριο Βενιζέλο και από εκεί στον Σόλωνα για να φτάσουμε ενδεχομένως στον Χαμουραμπί ή ίσως ακόμη και στα υψίπεδα του Ολύμπου ή του Θιβέτ.”