Η Κική και Κοκό θα κατέβουν μαζί στις εκλογές;

“Ο Βαροφάκης γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του κόμματα και συλλογικότητες, και καλεί στελέχη κομμάτων να μπουν στα ψηφοδέλτιά του ως προσωπικότητες”.  Mια φράση που διακινείται σε αρκετά social media, με αρκετή δόση υποκρισίας. Η αλήθεια είναι άλλη.

Δεν είναι ο Βαρουφάκης, αλλά η πλειοψηφία των Αριστερών, που γράφει “στα παλαιότερα των υποδημάτων του κόμματα και συλλογικότητες” της υπαρκτής Αριστεράς, και το κάνει όταν και όπως το καταλαβαίνει. Δεν είναι θέμα αστικής ευγένειας αλλά στάση χειραφέτησης απέναντι σε μηχανισμούς και τις χειραγωγητικές πρακτικές που χρησιμοποιούν.

Ο βασικός υπαρξιακός δείκτης για την Αριστερά, είναι το «μαζικό κόμμα». Η απουσία μαζικού κόμματος είναι η πρώτο σημάδι της κρίσης της. Αυτή είναι η μόνη “συλλογικότητα” η οποία αξίζει τον σεβασμό των Αριστερών.

Σήμερα υπάρχουν πολλές οργανώσεις που μιλάνε στο όνομα της Αριστεράς, αλλά υπάρχουν και πολλοί περισσότεροι Αριστεροί, που δεν έχουν κόμμα. Πρόκειται για μια δισυπόστατη μορφή ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία αγνοείται επιδεικτικά στα πολιτικά κομπρεμί των οργανωμένων ομάδων που προβάλλονται συνήθως ως “ενωτικές πρωτοβουλίες”.

Η ιστορία έχει δείξει, ότι ούτε οι αυτοδύναμες οικοδομήσεις, ούτε τα ενωτικά εγχειρήματα είχαν κανένα αποτέλεσμα, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Η «ενότητα» είναι απαίτηση για την ανάγκη του πως οι Αριστεροί θα αποκτήσουν το κόμμα τους, και όχι η απάντηση στην ερώτηση: πως θα διαπραγματευτούν μεταξύ τους αναξιόπιστα πολιτικά μορφώματα για να ιδρύσουν τα δικά τους καρτέλ ή να διευρύνουν την εκλογική πελατεία για το μαγαζάκι τους…

Η επιλογή, να φτιάξουμε πρώτα το κόμμα (ως την οργάνωση της “πρωτοπορίας”) και μετά θα δούμε πως θα γίνει μαζικό, κατέληξε σε μια συσίφια πορεία - διασπάσεων και συγκολλήσεων - από την εποχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, διευρύνοντας ένα χάσμα στο εσωτερικό της: Την απόσταση ανάμεσα στον κόσμο της Αριστεράς και τους πολιτικούς μηχανισμούς της. Αυτή είναι μια πραγματική κατάσταση που δεν θα πρέπει να υποτιμούσε τις πολιτικές της συνεπαγωγές...

Την πρόταση του Βαρουφάκη εγώ την αντιλαμβάνομαι ως μια πρόταση την συγκρότηση ενός εκλογικού κατεβάσματος με βάση μια εκλογική “λίστα”, η οποία περιέχει μια άποψη για το πως οργανωμένες δυνάμεις πιθανόν να μπορούν να συμμετέχουν σε αυτή, με δεδομένη την εμπειρία και τα προβλήματα που έχουν αναδειχθεί από ανάλογα εγχειρήματα διαβούλευσης μεταξύ αυτών των “συλλογικοτήτων”, που αυτοπροβάλλονται ως αυταξίες…

Στόχος είναι η εκλογική καταγραφή ενός ευρύτερου συνόλου ρευμάτων κινηματικών και πολιτικών δυνάμεων με μια πολιτική στοχοθεσία που την περιγράφει με το όνομα “επανάκτηση”. Όλα αυτά είναι θέματα προς συζήτηση, η οποία επιχειρεί να αναζητήσει μια απάντηση με βάση την υπαρκτή κατάσταση της Αριστεράς:

- Το ζητούμενο δεν είναι αν τα βρει η Κική με την Κοκό, αλλά πως θα συνευρεθούν οι Αριστεροί μεταξύ τους, και αυτοί που αγαπάνε και την Κική και την Κοκό, και αυτοί που αγαπάνε μόνον την Κική ή την Κοκό, αλλά και αυτοί πουν δεν αγαπούν καμία απ’ αυτές…

Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στόχος της “ενότητας” της Αριστεράς είναι ένα ζήτημα που κρίνεται πρώτιστα στους κοινωνικούς αγώνες και στα κινήματα και όχι στις κοινοβουλευτικές εκπροσωπήσεις. Και σε αυτό το πεδίο, το ΜέΡΑ25 έχει καταγράψει την ενωτική του πρακτική, με τρόπους που δεν δέχονται αμφισβήτηση…

Η ρευστότητα ως ρητορική της ηγεμονίας

Όταν η κατασκευή αντιμετωπίζεται κυρίως ως επενδυτικό προϊόν με σκοπό το οικονομικό κέρδος, η εξωτερική της μορφή συνήθως αποκτά έντονη συμβολική ισχύ.

- Ένα κείμενο που αναφέρεται σε κάποιες άλλες πλευρές, πέρα από τις οικονομικές σχέσεις, που διαμορφώνουν την παραγωγή του κτισμένου περιβάλλοντος και εμπεδώνουν κοινωνικούς συσχετισμούς:

 (αρχιτεκτονική για ...drones)

Στην αρχιτεκτονική της κατοικίας αντανακλώνται τρόποι παραγωγής, κοινωνικοί ανταγωνισμοί και ανθρωπολογικά πρότυπα. Ακόμα και όταν η κατασκευή της λειτουργεί πρωτίστως ως μέσο δημιουργίας οικονομικών αποδόσεων, δεν παύει να έχει συμβολική και αναπαραστατική δραστικότητα. Η μορφή της κατοικίας συνεισφέρει στη συγκρότηση υποκειμενικοτήτων και συλλογικών ταυτοτήτων και έμμεσα εμπλέκεται στην εκδίπλωση ευρύτερων στρατηγικών για ηγεμονία.

…

Ο στοχαστής Zygmunt Bauman, αναλύοντας τη «Ρευστή Νεωτερικότητα», είχε εντοπίσει, ειδικά για τις παγκόσμιες ελίτ, μια αυξανόμενη αίσθηση αποσύνδεσης από το τοπικό. «Οι άνθρωποι του “άνω διαζώματος”» έγραφε «δεν ανήκουν στον χώρο όπου κατοικούν, αφού οι μέριμνές τους βρίσκονται αλλού. (…) δεν έχουν κανένα άλλο επενδεδυμένο ενδιαφέρον στην πόλη στην οποία βρίσκονται οι κατοικίες τους. (…) Από κάθε άποψη, οι σημερινές ελίτ είναι αδιάφορες για τα ζητήματα της πόλης “τους”, η οποία αποτελεί απλώς μια τοποθεσία μεταξύ πολλών άλλων.» Αντιμετωπίζουν έτσι την κατοικία σαν ένα ερημητήριο όπου έχουν φυσική παρουσία μέσα στην πόλη αλλά κοινωνικά και πνευματικά είναι έξω από αυτήν. Ωστόσο όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι αναστέλλεται τελείως η ανάγκη αποκρυστάλλωσης κι εγγραφής μιας ταυτότητας στον χώρο. Ακόμα και η κοσμοπολίτικη ελίτ επιθυμεί σε κάποιον βαθμό να εκφράσει τη διακριτή παρουσία της στην πόλη. Με έναν τρόπο που θα δηλώνει τόσο την χειραφέτησή της από την αμεσότητα του τόπου και της κοινωνίας, όσο και τη συμβολική επικυριαρχία στο ευρύτερο πεδίο.

…

Ένα σχόλιο για την διάκριση των φύλων στον αθλητισμό...

Η διάκριση των φύλων καταγράφεται με τον πιο καθαρό τρόπο στην οργάνωση του αθλητισμού. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, παρακολουθώντας από τις κερκίδες αυτόν τον αγώνα, ήταν ότι θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο ως “φιλικός”…

- Αν πραγματικά θέλουμε να συζητήσουμε για την άρση των διακρίσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών στον αθλητισμό, το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι: Πρέπει να επιδιώκεται η ισότητα μέσω του διαχωρισμού ή μπορεί να οικοδομηθεί ως μορφή οργανωμένης συνύπαρξης;

Υπάρχουν αθλήματα, όπως για παράδειγμα το σκάκι, όπου δεν υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός. Εκεί επικρατούν οι άνδρες, όχι βέβαια γιατί το ανδρικό φύλο έχει ιδιαίτερα φυσικά πλεονεκτήματα για το συγκεκριμένο άθλημα. Εφόσον δεν αμφισβητείται στην πράξη η κυριαρχία του ανδρικού φύλου, δεν υπάρχει και η ανάγκη για να δημιουργηθεί αυτός ο διαχωρισμός...

Τι γίνεται όμως αν μια γυναίκα αποδειχθεί νικητής σε κάποιο άθλημα που θεωρείται κατεξοχήν ανδρικό; Τότε μπορεί να αλλάξουν οι κανονισμοί: Θα θυμίσω την περίπτωση της Zhang Shan.

- Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης το 1992, η Κινέζα σκοπεύτρια Zhang Shan έγραψε ιστορία κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα του skeet, το οποίο τότε ήταν μικτό (συμμετείχαν άνδρες και γυναίκες μαζί). Το Skeet είναι ένα από τα κύρια ολυμπιακά αγωνίσματα της σκοποβολής με κινούμενο στόχο. Σκοπός του αθλητή είναι να καταρρίψει με ένα δίκαννο όπλο πήλινους δίσκους που εκτοξεύονται από δύο διαφορετικούς πύργους.

 
Η Zhang Shan πέτυχε το απόλυτο σκορ (200/200) στους προκριματικούς και ημιτελικούς, καταρρίπτοντας το ολυμπιακό ρεκόρ και ισοφαρίζοντας το παγκόσμιο.

Ο πετεινός του San Michele: Γενιές, κινήματα και κοινός τόπος της συνάντησης (?)

Αναδημοσίευση από το "Anansi Tactics"

Ι.

Το 1870, στην ταινία San Michele aveva un gallo των αδερφών Taviani, ο αναρχικός διεθνιστής Giulio Manieri οδηγεί μια χούφτα συντρόφων σε μια αποτυχημένη εξέγερση στην Ούμπρια — την ορεινή περιοχή της κεντρικής Ιταλίας, ανάμεσα σε Τοσκάνη και Ρώμη. Καταδικάζεται σε θάνατο, η ποινή μετατρέπεται σε ισόβια, και ο Manieri περνά δέκα χρόνια σε απομόνωση — επιβιώνοντας κάνοντας διαλόγους με τον εαυτό του, σκηνοθετώντας πολιτικές συζητήσεις στο κελί του.

Όταν τελικά μεταφέρεται, συναντά μια νέα γενιά επαναστατών — μαρξιστές. Τους μιλά με τον παλιό του ενθουσιασμό. Εκείνοι τον κοιτούν σαν απολίθωμα. Ο Manieri, ανήμπορος να αντέξει την απόρριψη από τους «δικούς του», αυτοκτονεί.

Η ταινία είναι, κατά τον Morando Morandini — τον Ιταλό κριτικό κινηματογράφου του οποίου το λεξικό Il Morandini θεωρείται «Βίβλος των σινεφίλ» — «μια γοητευτική αλληγορία για τη σύγκρουση μεταξύ δύο τρόπων κατανόησης της επανάστασης». Είναι όμως και κάτι ακόμη: μια αλληγορία για το τι συμβαίνει όταν οι γενιές συναντιούνται μέσα στους χώρους του αγώνα — και η μία δεν αναγνωρίζει την άλλη.

Αυτό το κείμενο ξεκινά από εκεί: από τη στιγμή της μη-αναγνώρισης. Και ρωτά: τι σημαίνει «γενιά» μέσα στα κινήματα; Πώς συναντιούνται — ή αποτυγχάνουν να συναντηθούν — αυτοί που αγωνίζονται εδώ και δεκαετίες με αυτούς που μπήκαν χθες στον αγώνα;

ΙΙ.

Για να απαντήσουμε, χρειαζόμαστε κάποια εργαλεία. Από τη δεκαετία του '60 και μετά, έχει αναπτυχθεί στην κοινωνιολογία ένα πεδίο που ασχολείται ειδικά με τη μελέτη των κοινωνικών κινημάτων — γιατί ξεσπούν, πώς οργανώνονται, τι πετυχαίνουν ή αποτυγχάνουν να πετύχουν. Οι μελετητές αυτού του πεδίου έχουν ασχοληθεί εκτενώς με ένα κεντρικό ζήτημα: τη συλλογική ταυτότητα — δηλαδή με το πώς μια ομάδα ανθρώπων καταλήγει να νιώθει και να δρα ως «εμείς».

Μια “αναμέτρηση” με το παρελθόν:

Μερικές σημειώσεις για την “ανασυγκρότηση” της Αριστεράς, με αφορμή την εκδήλωση της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ για την ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος - Β’ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ».

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Μια παλιά γερμανική παροιμία έλεγε: «Χρειάζεται προσοχή για να μην πετάξει κανείς το μωρό μαζί με τα απόνερα της σκάφης» (Das Kind mit dem Bade παausschütten). Αυτή την παροιμία χρησιμοποιούν συχνά σαν πρόλογο μέντορες της κομμουνιστικής Αριστεράς, για να περιφράξουν τα όρια σε συζητήσεις που αναφέρονται στον χαρακτήρα της κρίση της.

Είναι προφανές ότι όταν κάποιος μιλάει για “ανασυγκρότηση”, θεωρεί ότι υπάρχει κάτι αξιόλογο, το οποίο αξίζει να ανασυγκροτηθεί. Πρόκειται για μια έγκληση, η οποία θέτει εκτός συζήτησης την ερώτηση:

- Κι’ αν μωρό δεν υπάρχει, τότε τι κάνουμε;

Τι είναι λοιπόν αυτό που υπάρχει σήμερα ανάμεσα στα συντρίμια της Αριστεράς, που αξίζει να ανασυγκροτηθεί;

Κατά την γνώμη μου, αυτές οι συζητήσεις θα πρέπει να ξεκινούν αντίστροφα, από τα απόνερα. Από αυτά που θα πρέπει να πεταχτούν. Μετά βλέπουμε τι έχει απομείνει...

Η συγκεκριμένη εκδήλωση, σκαλίζοντας το παρελθόν, είχε με κάποιο τρόπο το χαρακτήρα της αναζήτησης αυτού του μωρού. Έχω την πεποίθηση ότι από παρόμοιες προσεγγίσεις απουσιάζει η αίσθηση του μεγέθους της κρίσης της Αριστεράς της εποχής μας.

Οι ομιλητές περιέγραψαν με πολιτικούς όρους τις συγκρούσεις, τις διαφωνίες και κατακτήσεις σε ζητήματα πολιτικής γραμμής και θεωρίας που οδήγησαν στην συγκρότηση της πολιτικής ταυτότητας αυτής της πολιτικής οργάνωσης εντός του χώρου της ανανεωτικής Αριστεράς. Δεν θα σταθώ σε όλα αυτά που ειπώθηκαν, όχι γιατί τα θεωρώ ασήμαντα, αλλά γιατί πιστεύω ότι οι υπερβάσεις που κατέγραψε την εποχή της και την έκαναν διακριτή, δεν συσχετίζονται άμεσα με τα υπαρξιακά ζητήματα που ταλανίζουν σήμερα την Αριστερά στη χώρα μας. Αυτή η κρίση την εποχή που δημιουργήθηκε η Β' Πανελλαδική ήταν υφέρπουσα, δεν είχε γίνει ακόμα φανερή σε όλες τις διαστάσεις της. Πρώτη φορά έγινε φανερή το 81, όπου το ΠΑΣΟΚ αναδεικνύεται ως το «μαζικό κόμμα» των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων.

Η Β’ Πανελλαδική ήταν γέννημα της κρίσης των κομμουνιστικών κομματικών μηχανισμών της εποχής της. Η κρίση ξεσπάει συνήθως στον πιο αδύναμο κρίκο. Εκείνη την εποχή αυτός ήταν το ΚΚΕ εσωτερικού.

Η ιστορία δεν διδάσκει τίποτα στο χώρο της πολιτικής για το τι πρέπει να κάνουμε μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις. Μερικές φορές ίσως είναι χρήσιμη γιατί μας μας κλείνει το μάτι στο τι να μην κάνουμε. Στην πολιτική, προέχει η ανάλυση της συγκυρίας. Από αυτή την θέση, το πιο σημαντικό σημείο που αξίζει σήμερα να κρατήσουμε από την Β’ Πανελλαδική κατά την γνώμη μου είναι μια πράξη εξαίρεσης από τον κανόνα, μια πράξη πολιτικής ωριμότητας και αυτογνωσίας: Η αυτοδιάλυσή της.

Η πολιτική άξια αυτής της πράξης ήταν η παραδοχή μιας ήττας: Η συναίσθηση του μεγέθους της κρίσης της κομμουνιστικής Αριστεράς και η αναγνώριση της αδυναμίας ότι ως διακριτή πολιτική συλλογικότητα εντός αυτής, δεν επαρκεί για το ξεπέρασμά της.

Είναι λοιπόν σήμερα το φάντασμα που περιπλανάται σε ότι έχει μείνει από τα νεανικά μας όνειρα και όχι το ζόμπι, που μας τραβάει απ’ το μανίκι ως τα γεράματά μας: Λάμπει δια της ...απουσίας της.

Ποιος κερδίζει;

Αναδημοσίευση από «το, περγάδι»

Του  Fabio Vighi 

 Η Δύση έχει γίνει ένας ολοκληρωτικός χώρος - ο χώρος μιας αυτοαμυντικής ηγεμονίας που αμύνεται ενάντια στην ίδια της την αδυναμία». (Jean Baudrillard) [ *]

Μια από τις πιο συχνά αναφερόμενες σκηνές στην ταινία Night Moves (Επτά αινίγματα για τον ντετέκτιβ Χάρι,1973) του Arthur Penn δείχνει έναν απελπισμένο Gene Hackman να είναι σκυμμένος μπροστά σε μια μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση και να παρακολουθεί με μισή καρδιά έναν αγώνα αμερικανικού ποδοσφαίρου. Όταν η γυναίκα του μπαίνει μέσα και ρωτάει: «Ποιος κερδίζει;», εκείνος μουρμουρίζει: «Κανείς. Η μία πλευρά χάνει πιο αργά από την άλλη». Όπως προέβλεπαν συνειδητά καταθλιπτικές χολιγουντιανές ταινίες όπως το Night Moves, η κρίση της δεκαετίας του 1970 σηματοδοτούσε ήδη το τέλος της καπιταλιστικής κοινωνικοποίησης: μια δομική και σύντομα παγκόσμια κοινωνικοοικονομική, πολιτιστική και ψυχολογική καταστροφή που εισέρχεται τώρα στη φάση της ραγδαίας κλιμάκωσης (αν και το Χόλιγουντ αυτή τη φορά βρίσκεται σε πλήρη άρνηση).

Όπως γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο, σήμερα, το σύστημα επιβιώνει μόνο μέσω της επιτυχημένης εμπορίας καταστάσεων έκτακτης ανάγκης: πανδημίες, στρατιωτικές συγκρούσεις, εμπορικοί πόλεμοι και άλλες καταστροφές που περιμένουν υπομονετικά στη σειρά. Το χάος και η αποσταθεροποίηση οπλοποιούνται σκόπιμα προκειμένου να πυροδοτήσουν μια σειρά από παβλοφικές αλυσιδωτές αντιδράσεις, ο πραγματικός λόγος ύπαρξης των οποίων είναι ξεκάθαρα οικονομικός. Με άλλα λόγια, οι δυσχέρειες «παγκόσμιου ενδιαφέροντος» είναι η μόνη πηγή που έχει απομείνει σε έναν πολιτισμό που καταρρέει και του οποίου οι πληθυσμοί μοιάζουν όλο και περισσότερο με πλήθος ζόμπι που βαδίζουν βήμα βήμα προς το ζοφερό πεπρωμένο τους - ενώ παράλληλα μπαίνουν στο Instagram κάθε δευτερόλεπτο.

Με καθαρά συστημικούς όρους, η λογική είναι απλή: ο σημερινός καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς είναι εθισμένος σε μια αδιάκοπη σειρά γεωπολιτικών σοκ που λειτουργούν ως άλλοθι ώστε να μπορούν να δημιουργηθούν «κεφάλαια» από την οικονομική ανυπαρξία και να «ανακατευθυνθούν» επιδέξια στις χρηματιστηριακές αγορές. Τα παράγωγα και οι πύραυλοι είναι οι δύο όψεις του ίδιου καπιταλιστικού νομίσματος, και εκείνοι που ασκούν τον έλεγχο των παραγώγων συνήθως αποφασίζουν ποιος θα πυροβολήσει πρώτος. Οι κερδοσκοπίες με βάση το χρέος που αφορούν ένα ατελείωτα επαναϋποθηκευμένο σύνολο πλασματικής αξίας που θα παραμείνει απραγματοποίητο είναι ένα παιχνίδι προσομοίωσης που απαιτεί συνεχώς τραύματα. Το κεφάλαιο κανιβαλίζει τώρα βίαια το ίδιο του το μέλλον σε μια απελπισμένη προσπάθεια να κρύψει την αφερεγγυότητά του - ένα τέχνασμα που λειτουργεί μόνο στο βαθμό που το πλαστό χρήμα που αντιπροσωπεύει τα IOUs δεν διεκδικείται ως αποθήκη αξίας.

Γασσάν Καναφάνι «Από τη Γη των Πικραμένων Πορτοκαλιών»

Τα video είναι από την εκδήλωση που οργανώθηκε από τη Λέσχη Ανάγνωσης του Πολιτιστικού και Επιστημονικού Συλλόγου Χαλανδρίου Αργώ και πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 20 Οκτωβρίου 2025 σε αίθουσα του Δήμου Χαλανδρίου, στο κέντρο του Χαλανδρίου. Για το συγγραφέα και το βιβλίο μίλησαν: 

ο Μποφυλάτος Σταύρος, φιλόλογος, 

ο Νασίμ Αλάτρας, μεταφραστής, 

διάβασε αποσπάσματα του βιβλίου ο ηθοποιός Χάρης Μαυρουδής, 

και ακολούθησε συζήτηση.

Το παρακάτω κείμενο είναι απόσπασμα από την ομιλία του  Σταύρου Μποφυλάτου στην εκδήλωση:

Kαι εμείς με τη σειρά μας θέλουμε να αφιερώσουμε τη σημερινή μας εκδήλωση στο δοκιμαζόμενο λαό της Παλαιστίνης, να ενώσουμε τη φωνή μας με τη φωνή όλων εκείνων που καταγγέλλουν τη γενοκτονία και βροντοφωνάζουν σε όλα τα μήκη της γης πως δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη.

Ίσως ορισμένοι καλόπιστοι φίλοι μας με εισαγωγικά ή χωρίς εισαγωγικά να θεωρούν ότι η επιλογή μας καθορίζεται αποκλειστικά από εξωλογοτεχνικά κριτήρια. Σφάλλουν και αδικούν τον λογοτέχνη, γιατί ο Γασσάν Καναφάνι είναι διαχρονικός, μπορεί να θεωρηθεί και ένας σύγχρονος κλασικός. ΄Όπως μας πληροφορεί ο μεταφραστής του βιβλίου ο Νασίμ Αλάτρας στον εξαιρετικά διαφωτιστικό πρόλογο του,«Τα περισσότερα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περίπου δεκαέξι γλώσσες και κυκλοφορούν σε δεκάδες χώρες Ορισμένες του νουβέλες μεταφέρθηκαν στο θέατρο και στο ραδιόφωνο. Δύο από τις νουβέλες του οι «’Ανθρωποι στον ήλιο» και «Επιστρέφοντας στη Χάιφα» έγιναν ταινίες μεγάλου μήκους και τα τρία θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε θέατρα πανταχού της γης».

Ξεκίνησε η ...«οπισθοφυλακή» του Global Sumud Flotilla

 Ο Συνασπισμός Freedom Flotilla Coalition Conscience απέπλευσε χθες από το λιμάνι του Οτράντο στην Ιταλία το σκάφος «Conscience», με περίπου 100 άτομα, πολλοί από τους οποίους είναι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης ή δημοσιογράφοι. Όπως δήλωσαν, στόχος μας είναι να σπάσουμε την παράνομη πολιορκία του Ισραήλ και να δώσουμε στους διεθνείς ανταποκριτές την ευκαιρία να επιχειρήσουν άμεσο ρεπορτάζ από την Παλαιστίνη. Παράλληλα ξεκίνησαν άλλα 8 σκάφη από την Σικελία. 

Εδώ, σε ξεχωριστό χάρτη (Thousand Madleens to Gaza Tracker), μπορείτε να παρακολουθήσετε την πορεία τους: 

https://freedomflotilla.org/ffc-tmtg-conscience-tracker/

περισσότερα, εδώ:

https://tinyurl.com/2vha2jzb

Global Sumud Flotilla πλησιάζει στη Γάζα! ζωντανή μετάδοση

Ζωντανή εικόνα από τα σκάφη Παύλος Φύσσας & Οξυγόνο

2. ΜΕΡΟΣ

Greta Berlin: η «γιαγιά» του Global Sumud Flotilla.

Η Γκρέτα Μπερλίν είναι σήμερα 84 ετών. Γεννήθηκε ως Γκρέτα Αν Χιουζ στις 6 Απριλίου 1941 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Ήταν ένα από τα δύο πρώτα κορίτσια που αποφοίτησαν από τη Στρατιωτική Ακαδημία Κάλβερ στο Κάλβερ της Ιντιάνα.

Το 1963 η Γκρέτα γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, τον Ρίμπχι, ο οποίος είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας από το Σαφέντ που επέζησε από την Νάκμπα. Παρακινήθηκε στον ακτιβισμό το 1967 από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο δεύτερος σύζυγός της, ήταν Εβραίος και αντισιωνιστής.

Το 2006 Η Μπερλίν ήταν μία από τους συνιδρυτές του Free Gaza Movement (FGM)και τον Αύγουστο του 2008 βρισκόταν σε ένα από τα δύο πρώτα σκάφη που έπλευσαν με επιτυχία στη Γάζα. Το βιβλίο της, Freedom Sailors, είναι η ιστορία του πώς 44 κουρελιασμένοι ακτιβιστές έφτασαν στη Γάζα. Ήταν επίσης μία από τους εκπροσώπους του Freedom Flotilla I όταν και τα έξι σκάφη δέχτηκαν επίθεση από το ισραηλινό ναυτικό σε διεθνή ύδατα και δέκα επιβάτες στο Mavi Marmara δολοφονήθηκαν από ισραηλινούς κομάντο.

- Το 2011, την εποχή των πλατειών, ήταν στη χώρα μας και συμμετείχε στις κινητοποιήσεις που έγιναν στην Αθήνα την Κυριακή 3 Ιούλη:

Ζακ Ρανσιέρ: «Σήμερα, οι άνθρωποι που τρεφόνται με μίσος από τους δισεκατομμυριούχους, κυριαρχούν στη δημόσια σφαίρα»

Αναδημοσίευση από το "αυτολεξεί"

Συνέντευξη του Ζακ Ρανσιέρ στην αγγλική Le monde. 

Τη συνέντευξη πήρε ο Nicolas Truong και δημοσιεύτηκε στις 26 Αυγούστου σε μία σειρά συνεντεύξεων όπου στοχαστές του Μάη του ’68 μιλούν για την εποχή Τραμπ. Στην παρούσα συζήτηση, ο φιλόσοφος της χειραφέτησης εξετάζει τις ρίζες της τρέχουσας αντιδραστικής επίθεσης και βλέπει τις σύγχρονες ουτοπικές μικρο-κοινότητες ως τους νέους τρόπους «ζωής με ισότητα». Μετάφραση: Ιωάννα Μαραβελίδη.

Nicolas Truong: Το τρέχον πολιτικό κλίμα κυριαρχείται από την άνοδο του εθνικισμού που βασίζεται στην ταυτότητα. Πώς βλέπει αυτή την παγκόσμια αντεπανάσταση ένας φιλόσοφος που επηρεάστηκε από τα κινήματα χειραφέτησης των δεκαετιών του ’60 και του ’70;

Jacques Rancière: Ο τρόπος σκέψης μου διαμορφώθηκε εκείνα τα χρόνια όπου όλα φαίνονταν πιθανά: η επανεφεύρεση του μαρξισμού με τον Λουί Αλτουσέρ, η συμβολή σε έναν νέο κόσμο ελευθερίας και ισότητας που τροφοδοτήθηκε από τα γεγονότα του Μαΐου του 1968 και η αναβίωση μιας ιστορίας χειραφέτησης μέσω του “Les Révoltes logiques” [«Λογικές Εξεγέρσεις»] μεταξύ 1975 και 1981, ενός περιοδικού που συνίδρυσα με τους φιλοσόφους Jean Borreil και Geneviève Fraisse.

Επομένως, μου είναι δύσκολο να αναπνεύσω στη σημερινή ατμόσφαιρα ανισότητας και δουλείας. Δεν πρόκειται για χαμένες ψευδαισθήσεις. Αντίθετα, πρόκειται για μια πραγματική επιδείνωση της ικανότητας να ζούμε, να πειραματιζόμαστε, να σκεφτόμαστε και να δημιουργούμε. Η κινητήρια δύναμη παραμένει, αλλά αγωνίζεται να προσαρμοστεί σε μια εποχή όπου η αντίσταση υπερισχύει της εφευρετικότητας.

N.T.: Γιατί οι προοδευτικοί δεν κατάφεραν να προβλέψουν αυτή την κίνηση;

J.R.: Στην πραγματικότητα, η αντεπανάσταση ξεδιπλώθηκε αργά, βήμα βήμα. Τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν με καθυστέρηση: η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας, η μεταφορά επιχειρήσεων σε άλλες χώρες, η καταστροφή της κοινωνικής αλληλεγγύης και η ιδιωτικοποίηση της ζωής μέσω νέων μορφών υποταγής που υπαγορεύονται από τη λεγόμενη «άυλη» οικονομία.

Οι άνθρωποι απέτυχαν να παρατηρήσουν πώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση μετατράπηκε σε μια απόλυτη επιθυμία κυριαρχίας σε σώματα και μυαλά, και πώς η προσπάθεια για μείωση του κόστους συγχωνεύτηκε με ιδεολογίες ταυτότητας και με ένα πάθος για τον αποκλεισμό των ανεπιθύμητων.

Αυτή η σύγκλιση επισκιάστηκε από διάφορα προπετάσματα καπνού: την εικόνα μιας «φιλελεύθερης» οικονομίας που καθοδηγείται από το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά υποτίθεται ότι ευθυγραμμίζεται με την ελευθερία στον τρόπο ζωής· τον ρόλο των λεγόμενων «σοσιαλιστικών» κομμάτων σε αυτούς τους μετασχηματισμούς, που καθιστούσαν πιο δύσκολη την αναγνώριση του προσώπου του εχθρού· και τις εκστρατείες «αριστερών» διανοουμένων που κατηγόρησαν για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κυριαρχίας τις ανεξέλεγκτες ορέξεις του δημοκρατικού ανθρώπου.

Ματιές από τις Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων στην Τσιάπας -Αύγουστος 2025

Σε μια εκπληκτική αναδρομή στο παρελθόν, στους προγόνους μας, οι κοινότητες των Ζαπατίστας επανεκτιμούν το παρόν τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Μετά την παρουσία τους στη Συνέλευση των Νεκρών, οι κοινότητες ξεκινούν μια εις βάθος ανάλυση της μορφής αυτόνομης διακυβέρνησής τους. Οι νεκροί τους έχουν προειδοποιήσει να μην αντιγράψουν την καταπιεστική πυραμίδα. Γιατί θα έρθει η μέρα που οι ζωντανοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους νεκρούς.

Με αυτό κατά νου, αναλαμβάνουν το καθήκον να επικρίνουν και να αυτοκριτικάρουν τις αποτυχίες στη λειτουργία των Αυτόνομων Επαναστατικών Δήμων των Ζαπατίστας (MAREZ) και των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. Σε κοινοτικές συνελεύσεις, καταγγέλλουν τη διαφθορά, την κλοπή, την υπεξαίρεση, τις ασυνέπειες, τη γραφειοκρατία και, κατάφωρα, τις ανοησίες εκ μέρους ορισμένων κυβερνητικών αξιωματούχων. Είναι απίστευτο με την πρώτη ματιά. Οι κατηγορίες είναι αμείλικτες και παρέχονται αποδεικτικά στοιχεία. Καθορίζονται και εφαρμόζονται διάφορες ποινές και κυρώσεις.

Αλλά η αυτοκριτική ανάλυση δεν σταματά εκεί. Είναι σαφές ότι το αυτόνομο μοντέλο διακυβέρνησης αναπαράγει την πυραμιδική δομή που το καταραμένο σύστημα επιβάλλει στα μέρη του όλου.

Σαν ένας άνεμος που ξεκινάει σαν αεράκι, αυξάνεται σε ένταση και γίνεται τυφώνας, η καταδίκη μεγαλώνει. Νέοι άνδρες και γυναίκες με διαφορετικές μητρικές γλώσσες, με ρίζες των Μάγια, συζητούν, ανταλλάσσουν ιδέες, αναλύσεις, σκέψεις και προτάσεις. Το κοινό ρεφρέν είναι: «Γαμήστε την πυραμίδα».

Οι αγκυλώσεις της μικροαστικής Αριστεράς κι ο Ρουβίκωνας

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Η πρόσφατη κινητοποίηση του Ρουβίκωνα έρχεται να δώσει μια συνέχεια στα «Δαιμονικά» της περασμένης βδομάδας και ίσως μια απάντηση στο ερώτημα του τίτλου «Είμαστε μαλακοπίτουρες;». Όλοι μας γνωρίζουμε τις δράσεις αυτής της αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας: πανό στα γραφεία της Hellenic Train για το έγκλημα των Τεμπών, τρικάκια στον τιτάνα της πολιτικής Άδωνη και στον πιο ακομμάτιστο πρόεδρο της Βουλής και μετέπειτα της Δημοκρατίας Τασούλα, μπογιές στο σπίτι του απαυγάσματος της ελεύθερης δημοσιογραφίας Πορτοσάλτε, συμβολικές-δυναμικές ενέργειες απέναντι σε γιατρούς που παίρνουν «φακελάκια», σε παιδοβιαστές και σε αφεντικά που δεν πληρώνουν τους εργαζομένους τους. Κι ενώ πολλοί από μας τους αριστερούς, ή κατ’ άλλους αριστερούληδες, κρυφοζηλεύουμε αυτή τη στάση, που δεν μπορούμε να την έχουμε επαναπαυμένοι στην ευμάρεια και στην κατατονία του μικροαστισμού μας, αρκετοί προχωράνε και παρακάτω: σαν «το ποντίκι που βρυχάται», ό,τι δεν έχουν τα κότσια να κάνουν οι ίδιοι, προσπαθούν να το αποδομήσουν ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά. Στην τελευταία, μάλιστα, δράση του Ρουβίκωνα για την Παλαιστίνη προχώρησαν λίγο παραπέρα, δανειζόμενοι επιχειρήματα από τους λυσσασμένους ακροκεντρώους κοντυλοφόρους που παραλληλίζουν τον Ρουβίκωνα με τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής. Δεν το λένε, βέβαια, ευθαρσώς, αλλά το διανθίζουν με αυθαίρετες περιγραφές που συνοδεύονται με δηλητηριώδη σχόλια.

Κρίση Πολιτικής Εκπροσώπησης: Σερβία VS Ελλάδα (Μια τοποθέτηση AI ...)

 

 

Ζήτησα από το Chart GTP (έκδοση free) να γράψει ένα κείμενο με θέμα την κρίση της πολιτικής εκπροσώπησης χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα την Ελλάδα και τη Σερβία και να προχωρήσει σε συγκρίσεις από τη σκοπιά του “συμβάντος”, όπως ορίζει αυτό ο Alain Badiou.

 Ιδού το αποτέλεσμα, όπως ακριβώς το παρέλαβα, χωρίς να κάνω καμία παρέμβαση στο κείμενο:

Πώς η νεολαία επιχειρεί να επανακατακτήσει την πολιτική, μέσα και πέρα από τα κόμματα

Του/της [Ονοματεπώνυμο]

Περίληψη

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της σύγχρονης εποχής. Ελλάδα και Σερβία, παρότι με διαφορετικά ιστορικά και πολιτικά συμφραζόμενα, παρουσιάζουν κοινά φαινόμενα απαξίωσης των θεσμών και των παραδοσιακών κομμάτων. Στο άρθρο αυτό εξετάζεται πώς το φοιτητικό κίνημα στη Σερβία επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης, και αντιπαραβάλλεται με την ελληνική περίπτωση, όπου παρά το συμβάν των Τεμπών και τη μαζική κινητοποίηση της νεολαίας, απουσιάζει μέχρι στιγμής η συγκρότηση ενός αντίστοιχου πολιτικού υποκειμένου.

Η προϊστορία του δημοψηφίσματος του ΟΧΙ: Ένα δημοψήφισμα που δεν έγινε ποτέ...

(εικόνα από δημοσίευμα εκείνης της εποχής)

Στις 31 Οκτωβρίου 2011, ο Γιώργος Παπανδρέου αιφνιδιαστικά ανακοίνωσε πρόθεση να προχωρήσει σε δημοψήφισμα για την έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης και του δεύτερου πακέτου στήριξης της 

Ελλάδας από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ.

Η απόφαση αυτή:

•  Έπιασε εξαπίνης τόσο το Υπουργικό Συμβούλιο όσο και τους Ευρωπαίους εταίρους.
• Προκάλεσε αναστάτωση στις αγορές και μεγάλη πτώση του χρηματιστηρίου.
• Θεωρήθηκε ότι έθετε σε κίνδυνο τη συνοχή της Ευρωζώνης.
• Ερμηνεύτηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους ως προσπάθεια μετακύλισης της ευθύνης στον λαό αλλά και ως ελιγμός εσωκομματικού χαρακτήρα.

Η Άνγκελα Μέρκελ και ο Νικολά Σαρκοζί αντέδρασαν έντονα και κάλεσαν τον Παπανδρέου στη Σύνοδο των G20 στις Κάννες.

Εκεί, ουσιαστικά του "απαγόρευσαν" το δημοψήφισμα, λέγοντας πως αν γίνει, θα αφορά την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ.

Παράλληλα, υπουργοί και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ άρχισαν να αποστασιοποιούνται με πρωτοστάτη τον Ευάγγελο Βενιζέλο που δήλωσε ότι "η θέση της Ελλάδας στο ευρώ είναι αδιαπραγμάτευτη" — σε ευθεία αντίθεση με τη λογική του δημοψηφίσματος.

Μετά τις αντιδράσεις:

• Ο Παπανδρέου αναγκάστηκε να αποσύρει το δημοψήφισμα λίγες ημέρες αργότερα.
• Έχασε τη στήριξη εντός κόμματος και της Βουλής.
• Στις 6 Νοεμβρίου 2011, παραιτήθηκε από πρωθυπουργός, ανοίγοντας τον δρόμο για τον σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου.

Για την ιστορία: ο Αλέξης Τσίπρας (Νοέμβριος 2011) δήλωνε:
"Ο κ. Παπανδρέου είναι πολιτικά τελειωμένος και προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Το δήθεν δημοψήφισμα είναι μια κίνηση απελπισίας, όχι δημοκρατίας".

• Η ειρωνεία της ιστορίας, είναι οι αντίστοιχες δηλώσεις του Μεϊμαράκη για το δημοψήφισμα του 2015:

Γράμμα από τα βράχια – Το Δημοψήφισμα, τα Τέμπη και οι (αν)ώριμες συνθήκες

 

Αναδημοσίευση από το "thepressproject.gr"

Του Αλέξανδρου Μπίστη

[…] η δουλειά για τη δημιουργία μιας μαχητικής οργάνωσης και για τη διεξαγωγή πολιτικής ζύμωσης είναι υποχρεωτική σε οποιαδήποτε κατάσταση, όσο “ασήμαντη και ειρηνική” κι αν είναι […]

σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση και σε τέτοιες ακριβώς περιόδους είναι εξαιρετικά αναγκαία η δουλειά που αναφέραμε, γιατί στις στιγμές των εκρήξεων και των ξεσπασμάτων είναι πια αργά να δημιουργηθεί οργάνωση. […]

Θυμηθείτε τα τελευταία γεγονότα: μπροστά στα μάτια μας οι πλατιές μάζες των εργατών των πόλεων και του “απλού λαού” των πόλεων φλέγονται από τον πόθο για αγώνα, ενώ οι επαναστάτες δεν έχουν ένα επιτελείο καθοδηγητών και οργανωτών.»

«Από πού ν’ αρχίσουμε;», Βλαντίμιρ Ίλιτς Λένιν, Μάιος 1901

Δέκα χρόνια μετά το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, το ύψιστο συμβάν πολιτικής ανυπακοής και λαϊκής αντίστασης στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, φαντάζει σήμερα μακρινό και ξεχασμένο. Ωστόσο, το εκκωφαντικό 61,3% του ΟΧΙ αποτελεί κεκτημένο του ελληνικού λαού, ο οποίος, παρά τις εσχατολογικές απειλές από το εγχώριο και παγκόσμιο πολιτικό και μηντιακό σύστημα, υπερνίκησε τον φόβο του, αμφισβήτησε το κυρίαρχο μοντέλο επιβολής της εξουσίας και ψήφισε ενάντια σε αυτό που εγχώριες, ευρωπαϊκές και παγκόσμιες ελίτ απαιτούσαν, μεταφέροντας, προσωρινά έστω, τον φόβο στο δικό τους στρατόπεδο.

Δυστυχώς, όμως, πρώτο στον φόβο υπέκυψε ένα μοιραίο και δειλό τμήμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος, ενώ υποσχέθηκε ότι θα καταργούσε τα μνημόνια που “οδηγούσαν τη χώρα στα βράχια” και θα την έβγαζε από το τέλμα της χρεοκοπίας, αποφάσισε τελικά να “σώσει” τη χώρα, πετώντας στα βράχια τον λαό που τον εμπιστεύθηκε.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, από τα βράχια πια, ξέρουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ τον Γενάρη του ’15 πούλησε ελπίδα, αντί σχεδίου μετά γνώσης και, τελικά, παρέδωσε συντριβή, ματαίωση και ταπείνωση. Η κραυγαλέα διάψευση της συλλογικής προσδοκίας δικαίωσε τους πολιτικούς αντιπάλους τής Αριστεράς και βύθισε στην απογοήτευση το σύνολο των οργανωμένων δυνάμεών της, ανεξάρτητα από τη στάση που κράτησαν μετά το 2015, αλλά και τον κόσμο που μεταξύ 2010 – 2015, ξεσηκώθηκε, βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες, έφαγε ξύλο και χημικά, άλλαξε ψήφο, μα ό,τι κι αν έκανε, στο τέλος βρισκόταν με ένα ακόμη μνημόνιο στο … χέρι. Όσο για εκείνους που ακολούθησαν το manual του ΟΟΣΑ, νομίζοντας ότι ανακάλυψαν τη χρυσή οδό διαφυγής από τα μνημόνια, εξευτελίζοντας το φρόνημα των ανθρώπων, όπως ήταν φυσικό, οδηγήθηκαν στην αυτογελοιοποίηση και την ανυποληψία.

Έκτοτε, καμία οργανωμένη δύναμη της Αριστεράς, τόσο εκείνης που αποδέχθηκε την ταπείνωση, όσο και εκείνης που την απέρριψε, δεν τόλμησε μέχρι σήμερα να ανοίξει συλλογικά, οργανωμένα και με όρους μαζικότητας μια ειλικρινή αναστοχαστική συζήτηση για τη στρατηγική αποτυχία του 2015, η οποία απαξίωσε τον ίδιο τον όρο “Αριστερά”, κατά συνέπεια και τη διάκριση Αριστερά/Δεξιά. Ασφαλώς, μια τέτοια συζήτηση είναι ιδιαίτερα επώδυνη. Όμως, χωρίς αυτή είμαστε ανάπηροι. Δυνάμεις που μετά το φιάσκο του ’15 (και τις μακροχρόνιες συνέπειές του που ακόμα βιώνουμε) δεν επιδιώκουν τη μετουσίωση της τραυματικής αποτυχίας σε εμπειρία ωρίμανσης του αντιπαραθετικού πολιτικού σχεδίου, μάλλον είναι καλύτερα να μην έχουν επόμενη ευκαιρία.

Πέπε Μουχίκα: Η γενιά μου έκανε ένα αφελές λάθος

Στο παρακάτω κείμενο ο αδιάφθορος - μοναδικός και αξέχαστος- κοινωνικός επαναστάτης και πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ουρουγουάης από το 2010 μέχρι το 2015, ο (Πέπε) Χοσέ Μουχίκα, μας στέλνει μηνύματα από το μέλλον.

Είναι σκέψεις που θα δουν το φώς της πλατειάς δημοσιότητας τον Σεπτέμβρη του 2015, όταν εκδοθεί στις ΗΠΑ το βιβλίο που συνέγραψε με τον Νόαμ Τσόμσκι, με τίτλο "Επιβιώνοντας στον 21ο αιώνα".

Στο παρόν κείμενο το βασικό αντικείμενο πραγμάτευσης είναι η σχέση κοινωνικής επανάστασης και πολιτισμού, η σύγκρουση νέων πολιτισμικών αξιών με τις καταναλωτικές αξίες και την κουλτούρα του καπιταλισμού. Η νίκη στο επίπεδο της κουλτούρας αντιμετωπίζεται σαν βασική προϋπόθεση της νίκης στην παγκόσμια ταξική αντιπαράθεση με τον καπιταλισμό αλλά και προϋπόθεση της νίκης στο πεδίο της οικολογικής ισορροπίας για τη σωτηρία του πλανήτη. Ο Μουχίκα δεν αρνείται τις άλλαγές στο μοντέλο παραγωγής και διανομής του πλούτου. Αρνείται το βαθύτερο από τα λάθη της αριστεράς, τον μεταμφιεσμένο οικονομισμό, τις βίαιες αλλαγές των παραγωγικών σχέσεων που αδυνατωντας να συγκλίνουν με μια αυθεντικά αντικαπιταλιστική κατίσχυση στη σφαίρα των ιδεολογικών αξιών ακύρωναν την σοσιαλιστική πολιτική ταυτότητα των κοινωνικών αλλαγών.

Η βαθυστόχαστη και βαθύτατα αυτοκριτική ματιά με την οποία ο Μουχίκα προσεγγίζει, πρωτευόντως το παρελθόν ή κατά ένα δεύτερο λόγο το μέλλον της παγκόσμιας αριστεράς (στην ουσία τον τρόπο με τον οποίο αυτή αντιμετωπίζει την τρέχουσα όσο και τη μελλοντική της ύπαρξη) αποτελεί μια τομή, συγχρόνως δε και μια συνέχεια απαντήσεων στο παλιό, μα πάντα επίκαιρο ερώτημα "Τι να κάνουμε ".

- Τι είναι και τι θέλει ο πολυπολικός κόσμος;

video από την εκδήλωση της ΑΝΤΙ-ΝΑΤΟ Δράσης

 

- Τι είναι και τι θέλει ο πολυπολικός κόσμος; 

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:
Λαμπρινή Θωμά, δημοσιογράφος
Κώστας Λαπαβίστας, οικονομολόγος (διαδικτυακά)
Θανάσης Αυγερινός, δημοσιογράφος (διαδικτυακά)
Νομική Σχολή, Τρίτη 6 Μαΐου 2025.

Μην πιστεύετε ότι βλέπετε!...

Αν είχατε δει αυτή την εικόνα,

(κλικ στην εικόνα για να δείτε την δημοσίευση της φωτογραφίας)

και μετά βλέπατε  αυτό το video:

 Τότε θα λέγατε ότι η εικόνα προέρχεται από το video.

 Όμως συμβαίνει το ακριβώς ανάποδο! 

Η εικόνα είναι αληθινή, αλλά το video είναι ψεύτικο. 

Κατασκευάστηκε από ένα πρόγραμμα τεχνικής νοημοσύνης (AI) σε 2 min, με μοναδικό δεδομένο την φωτογραφία...

Έρχεται η 'Ανοιξη...

Η πιο μεγάλη συγκέντρωση που έχει γίνει στην Αθήνα από την εποχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα!

 - Από νωρίς είχαν γεμίσει όλοι οι δρόμοι που οδηγούσαν στην πλατεία Συντάγματος. Τελευταία γέμισε η οδός Ακαδημίας μέχρι την Πλατεία Ομόνοιας από τον κόσμο που δεν μπορούσε να ανέβη από την Πανεπιστημίου και τη Σταδίου...