Η κυβέρνηση της Αριστεράς ως αντιπολίτευση στο κράτος

 
Απόσπασμα από το κείμενο: DER TOTALE KRIEG. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟ «ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ»

...Σήμερα αρχίζει να γίνεται εμφανές ότι το όριο του πολέμου που διεξάγεται με απίστευτη σφοδρότητα σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα δεν είναι άλλο παρά η αντοχή των «από κάτω», το σημείο ανάφλεξης της κοινωνικής έκρηξης που ούτε αντικειμενικά είναι προσδιορισμένο, ούτε τεχνικά ορίζεται από τις παραπάνω παραμέτρους παραγωγής και κατανάλωσης μέσα στη χώρα ή στην ευρύτερη επικράτεια κίνησης των κεφαλαίων της ΖτΕ. Και αν αυτό είναι αληθές, τότε προκύπτει ευθέως ότι η αντιστροφή των συσχετισμών δύναμης συνδέεται με την ουσιαστική και συμβολική προβολή της στρατηγικής για αναδιανομή πλούτου, εισοδήματος και εξουσίας υπέρ των «από κάτω», ως προμετωπίδα για μια πολιτική ανατροπής των συσχετισμών δύναμης υπέρ της εργασίας, από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Μόνο στη βάση μιας τέτοιας αναδιανομής αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο αλλά και οραματικό χαρακτήρα το οποιοδήποτε σχέδιο «παραγωγικής ανασυγκρότησης».

Η οδός των «συμμαχιών για την παραγωγική ανασυγκρότηση» οδηγεί σε ντε φάκτο συμβιβασμό πάνω στο σημερινό έδαφος κοινωνικής απαξίωσης της εργασίας και δεν αποτελεί ένα πρώτο βήμα ανατροπής. Εδώ θα ανθίσουν όλοι οι «αναγκαίοι» και «αναπόφευκτοι» συμβιβασμοί που θα προκύψουν στο έδαφος της επενδυτικής αποχής του κεφαλαίου, της πολυποίκιλης φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής των κρατούντων, μιας νέας κρίσης των δημόσιων οικονομικών που θα θέσει εν αμφιβόλω τη λειτουργία των πρωτογενών πλεονασμάτων και θα οδηγήσουν αναπόφευκτα σε διόγκωση της λαϊκής δυσαρέσκειας από την αθέτηση των αφειδώς παρεχομένων προεκλογικών υποσχέσεων. Και σε αυτή τη συγκυρία λίγο θα ωφελήσουν την κυβέρνηση της Αριστεράς και των συμμάχων της (;) τα νομικά καταφύγια στην προστασία της «δημόσιας ιδιοκτησίας», των «δημόσιων επιχειρήσεων» και των «δημόσιων αγαθών», αν δεν δοθεί σαφές περιεχόμενο στο «δημόσιο», αν αυτό δεν ταυτιστεί επομένως απλώς με το «κρατικό». Διότι σε πολλές περιπτώσεις, επιχειρήσεις με κρατική ιδιοκτησία δεν έχουν δείξει καμία ουσιαστική διαφοροποίηση ως προς τη λειτουργία τους από τη λογική του κεφαλαίου, παρά μόνο ως προς το νομικό καθεστώς του βασικού μετόχου που έχει εγκαθιδρύσει και οργανώνει μια ιδιότυπη «δημόσια» αγορά, με ακριβώς τα ίδια κριτήρια και τις ίδιες παραμέτρους της ιδιωτικής.

Rethink the Re-think.Για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

...Για το κράτος και τα αφεντικά, το κέντρο της Αθήνας είναι «πρόβλημα» για έναν ακόμη λόγο. Το Μουσείο, η Ομόνοια, τα Προπύλαια και το Σύνταγμα, δηλαδή σε μεγάλο βαθμό η Πανεπιστημίου και η Πατησίων, αποτελούν εδώ και δεκαετίες πεδίο που συμπυκνώνει πλήθος κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων. Συγκεντρώσεις, διαδηλώσεις, απεργίες, καταλήψεις πανεπιστημίων και δημόσιων κτιρίων, συγκρούσεις με τις αστυνομικές δυνάμεις, μέχρι και εξεγέρσεις έχουν χαράξει το δικό τους αποτύπωμα, τη δική τους παρακαταθήκη στο κομμάτι αυτό της πόλης. Και η ανάπλαση του κέντρου, στα πλαίσια του Rethink, έρχεται σε πρώτη φάση να επέμβει σε αυτό ακριβώς τον άξονα. Πηγαίνοντας χέρι-χέρι με την «αγωνία» των εμπόρων, των υπουργών, των δημοσιογράφων και του Καμίνη για το «πρόβλημα» που δημιουργεί το συχνό μπλοκάρισμα των δρόμων στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας και του τουρισμού. Χέρι-χέρι με τους τόνους χημικών, τις χιλιάδες συλλήψεις και την εκκαθάριση των δρόμων από τους μπάτσους. Με το κλείσιμο των σταθμών του μετρό πριν και κατά τη διάρκεια πορειών, την περιστολή του ασύλου και το προεδρικό διάταγμα του 2013 για περιορισμό των «μικρών» διαδηλώσεων. Με την απαγόρευση συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, το τελευταίο διάστημα, σε πολύ μεγάλο κομμάτι του κέντρου και τη διαρκή πολεμική απέναντι στην κοινότητα και τον αγώνα ντόπιων και μεταναστών στην ΑΣΟΕΕ...

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:

Rethink the Re-think.Για την ανάπλαση του κέντρου της Αθήνας

 

Συμπάσχουμε και συμπαραστεκόμαστε στον σύντροφο Τάσο Κορωνάκη

Αναδημοσίευση από το "ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ"

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Στο τελευταίο τεύχος του “Δελτίου Θυέλλης”, της περιοδικής έκδοσης του “ΔΙΚΤΥΟΥ για να Πολιτικά και Κοινωνικά δικαιώματα” δημοσιεύτηκε άρθρο του Τάσου Κορωνάκη με τον τίτλο: “Πιο ανοιχτά, πιο ριζοσπαστικά με τον ΣΥΡΙΖΑ για την ανατροπή”, το οποίο δεν έτυχε καμιάς προβολής από τον κομματικά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, εκτός μιας αναδημοσίευσης στο “REDnotebook”. Ο Τάσος Κορωνάκης, ως γνωστόν εκτός από τα κομματικά “αξιώματα” που κατέχει ήταν και ένας από τους πρωτεργάτες της πρωτοβουλίας των “53” που κατέθεσαν το πολυσυζητημένο κείμενο στην τελευταία ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Δηλώνουμε χωρίς πολλές περιστροφές ότι συμμεριζόμαστε τις ανησυχίες που εκφράζει και αποδεχόμαστε την στοχοθεσία που θέτει ως προς το ζήτημα των συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ. Θα συμφωνήσουμε λοιπόν με αυτά του γράφει:

“Μία εκτίμηση που προεξοφλεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ από μόνος του δεν μπορεί να υπερβεί το επίπεδο του 30%, πέρα από την έλλειψη αυτοπεποίθησης που αναπαράγει, μας οδηγεί με έναν μάλλον σχηματικό τρόπο στην αναγκαστική επιλογή συμμάχων μεταξύ των υπαρκτών πολιτικών σχηματισμών, από τους οποίους κιόλας θα κριθεί και η επιτυχία του σχεδίου μας. Κάπως έτσι εκκινεί μία συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο, αναζητώντας και την αύξηση της επιρροής μας και την συγκρότηση συμμαχιών. Έτσι όμως δημιουργείται ένας πραγματικός κίνδυνος αλλοίωσης του στίγματος που μας έφερε ως εδώ και αποσταθεροποίησης του κόσμου που ήδη πίστεψε και αγωνίστηκε για την κυβέρνηση της Αριστεράς.”

Υπενθυμίζουμε όμως ότι “συζήτηση περί μετατόπισης της γραμμής μας, είτε προς την Κεντροαριστερά, είτε προς τον πατριωτικό χώρο” δεν προέκυψε ξαφνικά από το εκλογικό αποτέλεσμα, ούτε βέβαια “άνοιξε” με το κείμενο των “53”. Είχαν προηγηθεί “μάχες” όταν εκείνες οι επιλογές που κατακρίνει σήμερα ο Τ.Κ. έπεσαν προεκλογικά από τον ουρανό ως το θείο “μάνα” που θα έφερνε την νίκη και θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό τοπίο στις 26 του Μάη.

Το παρελθόν είναι εδώ... Απομένει να ενωθεί για να σωθεί;

Αναδημοσίευση από το "ατίθαση σκέψη"

Του Δημήτρη Βάσσιου

Με ανοιχτή επιστολή ο δήμαρχος Ηλιούπολης κ. Βαλασόπουλος καλεί τους άλλους εκλεγμένους δημάρχους να συνταχθούν στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς... Λίγες μέρες μετά τις εκλογές και την οριακή επανεκλογή του ίδιου ως "ανεξάρτητου".

Η απογοήτευσή του είναι εμφανής όταν αναφέρεται στις μέχρι τώρα προσπάθειες ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, του πολιτικού χώρου που μας έβαλε στα μνημόνια : "Κόμματα, κινήσεις, ομάδες προβληματισμού με καλή πρόθεση, με αγωνία για το μέλλον της χώρας..., δεν μπόρεσαν μέχρι σήμερα την αγωνία, το ενδιαφέρον και το πολιτικό τους όραμα να το κάνουν αγωνία, ενδιαφέρον και όραμα της κοινωνίας. Ίσως γιατί δεν είναι πειστικοί. Ίσως γιατί είναι πολύ θεωρητικοί. Σίγουρα όμως γιατί είναι μακριά από την κοινωνία. Μακριά από το λαό...".

"Πρέπει όλοι να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε 5, δεν είμαστε 8, δεν είμαστε 58, δεν είμαστε 75" αναφωνεί με αισιοδοξία ο κ. Βαλασόπουλος και δικαίως αφού ο ίδιος κατάφερε να επανεκλεγεί για μερικές εκατοντάδες ψήφους έναντι του κ. Κοκοτίνη.

"Το κοινωνικό έρεισμα που κατέγραψε ο χώρος της κεντροαριστεράς στην Αυτοδιοίκηση... είναι μια σταθερή και υγιής βάση για την εκκίνηση και στήριξη του νέου εγχειρήματος" κι αυτό καταδεικνύεται με σαφήνεια, καθώς "εκλέγονται περισσότεροι από 100 Δήμαρχοι προερχόμενοι από τον χώρο αυτό", υποστηρίζει ο κ. δήμαρχος.

Δεν θα λέγαμε ότι έχει άδικο στις γενικές διαπιστώσεις ο κ. Βαλασόπουλος :

Με αφορμή την 2η συνάντηση της πρωτοβουλίας των “ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”...

(για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι)

Το αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ των μελών του τέθηκε από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του. Όμως η πραγμάτωσή του σκοντάφτει πάντα στο ίδιο εμπόδιο:


Μια από τις στιγμές που κρίθηκε με μαζικούς όρους αλλά ηττήθηκε στην μετωπική σύγκρουση με τους μηχανισμούς των συνιστωσών, ήταν η 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ( Νοέμβρης 2009). Σκηνές από το πως διέλυσαν τότε οι “συνιστώσες” την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ώστε να μην λάβει ως σώμα καμία απόφαση, μπορείτε να δείτε εδώ:

Η ...πανηγυρική λήξη της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης

Περισσότερες πληροφορίες για εκείνη την συνδιάσκεψη εδώ:

Ενημέρωση από την 1η μέρα της 3ης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα μήνα πριν από αυτή την συνδιάσκεψη (Οκτώβρης 2009) είχε πραγματοποιηθεί και η 2η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ. Εικόνες από αυτή την ανοικτή συνέλευση εδώ:

Πραγματοποιήθηκε η 2η ανοικτή συνέλευση μελών του ΣΥΡΙΖΑ

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖA στις 9/7

Αναδημοσίευση από το left.gr

Ανένταχτοι εντός ΣΥΡΙΖΑ: 2η συνάντηση για την πορεία ΣΥΡΙΖA 

Τετάρτη 9 Ιουνίου 2014 ώρα 7.00 μμ 

 ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΟΛΗ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)

Μετά από κάλεσμα των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, μέλη του ΣΥΡΙΖΑ από Αθήνα και επαρχία συναντήθηκαν το Σάββατο 28 Ιουνίου στον πολυχώρο της Ανοικτής Πόλης. Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε τρέχοντα πολιτικά προβλήματα και διερευνήθηκε η δυνατότητα συλλογικού αυτοπροσδιορισμού όσων μελών δεν ανήκουν σε τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Ο διάλογος αυτός θα συνεχιστεί στην νέα συνάντηση που θα πραγματοποιηθεί στον ίδιο χώρο την Τετάρτη 9-7-2014 7μμ, με στόχο την συνδιαμόρφωση πολιτικών πρακτικών που κατοχυρώνουν την ενεργό συμμετοχή των μελών στην λήψη των αποφάσεων αλλά και περιφρουρούν τις πολιτικές αποφάσεις του 1ου Συνεδρίου.

Εκ μέρους των "ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ"
Τα μέλη της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ:
Μάριος Κρητικός
Άννα Μαντέλου

ΑΜΗΧΑΝΙΑ

Του Ν.Κ. - μέλους της "Αντίστασης με τους Πολίτες του Χαλανδρίου"

Με ποιόν να πρωτοπαλαίψεις;

- Με τον Περικλέτο που του κουνάει το δάχτυλο η Μέρκελ και προσπαθεί να πείσει τους αφελείς ότι το 20 + % είναι πλειοψηφία;

- Με το χεσμένο Μπένυ που κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να δείξει ότι είναι δεξιότερος του Περικλέτου για να διασωθεί (και όχι μόνον πολιτικά);

- Με τους εξωνισμένους υπηρέτες του μερκελισμού που έχουν κάνει επιστήμη το λεκτικό τραμπουκισμό από τηλεοράσεως, εντύπων και διαδικτυακών μέσων;

- Με τους επίγονους των ταγματασφαλιτών που "αγιοποιούνται" από τους "αναθεωρητές" της ιστορίας;

- Με τους χλεχλέδες ποταμών, λιμνών και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων του δοκιμαστικού σωλήνα που προθύμως λαμβάνουν μέρος σε πειράματα εκφυλισμού της πολιτικής;

- Με τους "αριστερούς" του "μέσα-έξω" από το μνημόνιο και του καμπινέ που διέγραψαν τη λέξη "έρμα" από την πολιτική τους;

- Με τους μνημονιακοψηφίσαντες που θέτουν και... όρους για την επόμενη ημέρα;

- Με τους πούρους επαναστάτες που έχουν όραμα τη "δευτέρα παρουσία" και εν ονόματι αυτής συμμαχούν και με το διάβολο (αρκεί να μην τον λένε ΣΥΡΙΖΑ);

- Με εκείνους που θεωρούν ότι είμαστε ένα βήμα πριν τα χειμερινά ανάκτορα αλλά θα μας πουλήσουν πριν φτάσουμε σε αυτά;

- Με τάσεις, υποτάσεις, ανθυποτάσεις και παρακλάδια που ερίζουν για το πάπλωμα λες και το έχουν εξασφαλίσει;

κλπ. κλπ. κλπ.

Ο νεοφιλελευθερισμός του "εγώ" έχει φροντίσει για τον κατακερματισμό της σκέψης σε έναν κόσμο που ο φόβος για το χειρότερο μας πάει 50 χρόνια (τουλάχιστον) πίσω...

Συζήτηση με τη Σαλόμε Ραμίρεζ: Τι είναι και τι θέλει το Podemos

Αυτές τις μέρες βρέθηκε στη χώρα μας η Σαλόμε Ραμίρεζ, μέλος των Podemos, η οποία είχε προσκληθεί στο Αντιρατσιστικό  Φεστιβάλ των Χανίων. Στην επιστροφή της για την Ισπανία πέρασε από την Αθήνα, όπου διοργανώθηκε μια συζήτηση στα γραφεία της “εποχής”.

Παρουσιάζουμε μερικές από τις απαντήσεις της Σ. Ραμίρεζ σε ερωτήματα που τέθηκαν στην συζήτηση καθώς και μια σύντομη εισήγηση της για το τι είναι και τι θέλει το Podemos. Αφήνουμε στον αναγνώστη να κάνει τις συγκρίσεις που καταγράφουν τις διαφορές με την πιο παραδοσιακή Αριστερά της χώρα μας σε βασικά ζητήματα που αφορούν στην άσκηση και την παραγωγή της Πολιτικής, στην ενεργό συμμετοχή του λαϊκού παράγοντα στο εσωτερικό των πολιτικών σχηματισμών της αλλά και ζητήματα διαφάνειας και δημοκρατίας σε αυτούς τους σχηματισμούς:

Απαντήσεις σε ερωτήματα:

Η Αριστερά μετά τις εκλογές

της Ελένης Πορτάλιου [*]

Η Αριστερά μετά τις εκλογές δεν φαίνεται ν’ αναστοχάζεται, τουλάχιστον όσον αφορά τις πλειοψηφικές αποτιμήσεις των κομμάτων και οργανώσεών της, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα εκλογικά αποτελέσματα, για τα μείζονα στρατηγικά και πολιτικά επίδικα που αφορούν στο ζήτημα της αριστερής κυβέρνησης και της διαδικασίας αφαίρεσης της εξουσίας από τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες, μνημονιακές δυνάμεις του αστισμού.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος μεταφράζεται σήμερα σε κρίση αντιπροσώπευσης και σε εκλογική ήττα της κυβερνητικής συμμαχίας ΠΑΣΟΚ-ΝΔ στις ευρωεκλογές, όχι, όμως, και σε κρίση του κράτους, οι οικονομικοί, κατασταλτικοί και ιδεολογικοί μηχανισμοί του οποίου διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τη μεγαλύτερη ταξική πόλωση που γνώρισε η χώρα από την εποχή του εμφυλίου μέχρι την έναρξη των μνημονίων.

Η ακραία αυτή νεοφιλελεύθερη ταξική πολιτική υφαρπαγής εισοδημάτων, δικαιωμάτων, δημόσιας περιουσίας και αγαθών, που εφαρμόζεται σήμερα σε βάρος των λαϊκών τάξεων αλλά και μεσαίων στρωμάτων των πόλεων και της υπαίθρου, αποτυπώθηκε με μεγάλη ευκρίνεια στην κοινωνική γεωγραφία του εκλογικού αποτελέσματος, όπως και στη μειωμένη συμμετοχή ιδιαίτερα σε σχέση με τον Μάιο του 2012 (544.718 λιγότεροι ψηφίσαντες). Αυτοί που πλήττονται κατά κύριο λόγο από τις μνημονιακές πολιτικές ψηφίζουν αριστερά και, πάντως, αντιμνημονιακά ή αποσύρονται από την κάλπη. Ψηφίζουν, όμως, και Χρυσή Αυγή, δηλαδή ένα νεοναζιστικό κόμμα υπόδικο ως εγκληματική οργάνωση, το οποίο υπερβαίνει σε ακρότητα όλα τα ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα πλην του Ουγγρικού Jobbic. Δεν θ’ αναφερθώ σ’ αυτό το μείζον ζήτημα - έχω καταθέσει ένα εκτενές κείμενο - θεωρώ, όμως αδιανόητο το ότι η άνοδος της Χρυσής Αυγής δεν έχει απασχολήσει σοβαρά, εκτός εξαιρέσεων, την αριστερά.

Π.Γ. ΣΥΡΙΖΑ: Γήπεδο της ΑΕΚ, μόνο εντός του οικοπέδου της

Αναδημοσίευση από το left.gr

Η αξιωματική αντιπολίτευση θα καταψηφίσει το σύνολο του Ρυθμιστικού σχεδίου συμπεριλαμβανομένων των άρθρων 81 και 82

Όπως δήλωσε η εισηγήτρια του κόμματος κυρία Αφροδίτη Θεοπεφτάτου στην αρμόδια επιτροπή που επεξεργάζεται το νομοσχέδιο για το Ρυθμιστικό, το κόμμα της θα καταψηφίσει τα επίμαχα άρθρα 81 και 82.

Όπως αναφέρει η «Αυγή», η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να καταψηφίσει το νομοσχέδιο για το ρυθμιστικό, με 12 – 9, στο οποίο περιλαμβανόταν ρύθμιση για το γήπεδο της ΑΕΚ. Συνεπώς, ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι η ανέγερση του νέου γηπέδου της ΑΕΚ μπορεί να γίνει μόνο και αυστηρώς στο χώρο του παλαιού.

Η μειοψηφία των μελών υποστήριξε να κατατεθεί τροπολογία με την οποία θα εξαιρείτο το υπό ανοικοδόμηση γήπεδο της ΑΕΚ από το νομοσχέδιο και θα δινόταν η δυνατότητα ανταλλαγής μερικών στρεμμάτων που ανήκουν στον ευρύτερο χώρο του Άλσους της Νέας Φιλαδέλφειας με άλλα στρέμματα στο Δήμο, που θα γίνονταν χώροι πρασίνου, προκειμένου το νέο γήπεδο της ΑΕΚ να χτιζόταν σε έκταση μεγαλύτερη του παλαιού γηπέδου και με πρόβλεψη για δημοτικό πάρκινγκ δίπλα στο γήπεδο.

Πω πω, χειραψίες με τα “Πο”!

Όταν οι επικοινωνιολόγοι διαμορφώνουν την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ:

και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ... 

Συζήτηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ο Γ. Μηλιός στην ομιλία του στην ΚΕ επισημαίνει:

“Η κοινή μας αγωνία είναι να πέσει η κυβέρνηση. Όμως όπως ζητάμε από το λαό να καταδικάσει τα μνημονιακά κόμματα και πολιτικές, ας συνειδητοποιήσουμε ότι η συνεργασία είναι εφικτή μόνο με δυνάμεις που βρίσκονται στην απέναντι όχθη από τις μνημονιακές πολιτικές. Στο χώρο της Κεντροαριστεράς δεν βρίσκονται ούτε τέτοιες δυνάμεις ούτε τέτοιοι βουλευτές.”

Ο Τσέκερης Άγγελος και Κυρίτσης Γιώργος  επισημαίνουν επιγραμματικά τα όρια της ΚΕ να διαχειριστεί αυτά τα επίδικα:

“Η μειοψηφία θα κατεβάσει δικά της κείμενα. Επίσης το κείμενο των 53 από διαφορετικές τάσεις ανοίγει εκ των πραγμάτων ζήτημα αναδιάταξης των θέσεων πάρκινγκ έξω από την Κουμουνδούρου.”

Ο Χρήστος Κασίμης από τις στήλες της iskra επιχειρεί να διαμορφώσει μια πρόταση απέναντι σε αυτή την κατάσταση:

“Η νέα δυναμική, όμως, δεν θα υπάρξει, παρά μόνο αν όλοι οι αριστεροί αγωνιστές του κόμματος, ανεξαρτήτως τάσεων, που κατανοούν την ανάγκη να αποτραπεί η βίαιη «σοσιαλδημοκρατικοποίηση» του ΣΥΡΙΖΑ, προχωρήσουν σε μια νέα προοδευτική συμπόρευση, στη βάση όσων, τελικά, τους ενώνουν!”

Για αυτά και για άλλα παρόμοια ζητήματα που αφορούν στο παρόν και το μέλλον ΣΥΡΙΖΑ, με πρωτοβουλία των “Ανένταχτων εντός ΣΥΡΙΖΑ”, οργανώνεται μια ανοικτή και δημόσια συζήτηση:

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Σάββατο 28 Ιουνίου 2014 ώρα 11.00 πμ

στα γραφεία της ΑΝΟΙΧΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Πανεπιστημίου 56 – Μέγαρο Έρμής)

Το βήμα ελεύθερο. Ελάτε να ακούσετε, να πείτε την γνώμη σας ή να κάνετε την δική σας εισήγηση...

Ποιά μπούρκα φοράνε τα λαμόγια που εισχωρούν στον ΣΥΡΙΖΑ;

( με αφορμή ένα σχόλιο: Ο εφικτός κόσμος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ )

Πράγματι, από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αναδειχθεί σε αξιωματική αντιπολίτευση, είναι ότι προφανές ότι ελκύει και μελισσούλες (λαμόγια: άτομα που ενδιαφέρονται αποκλειστικά για τις προσωπικές στρατηγικές τους ή και διασυνδέονται με οργανωμένα συμφέροντα) που διεκδικούν μερίδιο από το νέκταρ της κυβερνητικής εξουσίας για ίδιον όφελος.

Αυτή η κατάσταση δεν έχει καμία ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Είναι ένα καθολικό φαινόμενο που καταγράφει μια ιδιότυπη μορφή εσωτερίκευσης της ταξικής πάλης εντός των πολιτικών σχηματισμών, οι οποίοι ακουμπάνε ή διαχειρίζονται την κυβερνητική εξουσία. Η πρωτοτυπία είναι άλλη: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη αυτού του φαινομένου και ως εκ τούτου δεν λαμβάνει κανένα μέτρο αυτοπροστασίας. Αντιθέτως μάλιστα, κάποιες πολιτικές πρακτικές, όπως η ανάδειξη “πολιτικού προσωπικού” που έχει υιοθετήσει, η διαδικασία παραγωγής του “κυβερνητικού προγράμματος” κλπ, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες του για την εισβολή της λαμογιάς στο εσωτερικό του.Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να διερευνήσουμε στο πως εντάσσεται η λαμογιά στην εσωκομματική πάλη και πόσο την επηρεάζει. 

Με μικρή διαφορά δεν εγκρίθηκε η "κρίσιμη" τροπολογία στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Στην ΚΕ του Σαββατοκύριακου συνέβησαν ορισμένα γεγονότα που έχουν περισσότερο συμβολική αξία παρά ουσιαστική αξία για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού η τροχιά στην οποία έχει μπει από την προεκλογική περίοδο και καταταλήγει στην εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν φαίνεται να λοξοδρομεί. Στην χθεσινή συνεδρίαση η εσωκομματική διαπάλη κορυφώθηκε στο θέμα των πολιτικών συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ στην προοπτική της ανατροπής της Κυβέρνησης.  Αφού δεν εκπληρώθηκε ο στόχος: στις 26 φεύγουν, ο στόχος αυτός μεταφέρεται  στην διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. 

Με αιχμή/πρόφαση λοιπόν αυτές τις εκλογές η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ προώθησε την στρατηγική της επιλογή για άνοιγμα προς τον “σοσιαλδημοκρατικό χώρο”. Κρίσιμη ψηφοφορία ήταν η πρόταση που κατατέθηκε από την Αριστερή Πλατφόρμα (αναλυτικές πληροφορίες στη iskra). Η συνοπτικά διατυπωμένη τροπολογία είχε ως εξής:

Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας

Αναδημοσίευση από το "REDNodeBook"

Του Ηλία Ιωακείμογλου

1. Οι εύγλωττες εκλογές του Μαΐου

Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη, όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.

Μια σύντομη ματιά στην εισήγηση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ για τα συμπεράσματα των εκλογών

Ένα πρόχειρο και κακογραμμένο κείμενο δόθηκε χθες στην δημοσιότητα ως εισήγηση της Πολιτικής Γραμματείας προς την Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ για τα “ συμπεράσματα για τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Μάη 2014”.

Δεν θα σταθούμε ούτε στο ύφος γραφής, ούτε στις αναλύσεις με τις οποίες επιχειρεί να θεμελιώσει τις θέσεις που προβάλει, γιατί αδικούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Παράδειγμα το κεφάλαιο “Ταξική ανάλυση της ψήφου” δεν αντιστοιχεί στο πλούτο των θεωρητικών κατακτήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ως “τάξεις” εκλαμβάνονται οι δημογραφικές κατηγορίες της Στατιστικής υπηρεσίας, και η “ψήφος” θεωρείται ως πολιτική καταγραφή της “ταξικής εκπροσώπησης”. Θα περιοριστούμε μόνον στα πολιτικά ζητήματα που θίγει.

Για να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα, πρώτα απ' όλα θα πρέπει να αναγνωρίσεις ότι υπάρχει. Η εισήγηση της ΠΓ αναγνωρίζει, περιγράφει και κατονομάζει μια σειρά φαινομένων που αναδείχτηκαν ιδιαίτερα την προεκλογική περίοδο. Αυτό είναι θετικό. Επίσης θετικό είναι ότι αναγνωρίζει και το μήνυμα των εκλογών:"Ο λαός μας έδωσε το μήνυμα: Θέλουμε να κυβερνήσετε. Θέλουμε όμως περισσότερα από εσάς – πιο καθαρό, επεξεργασμένο και ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο, όχι αμφισημίες, πλήρη διαφοροποίηση από το σάπιο πολιτικό σύστημα. Πέστε μας καθαρά τι θα κάνετε και πως θα το κάνετε."

Για την ταξική βάση της εσωκομματικής διαπάλης στον ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσίευση από το left.gr

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτικός εκφραστής των ιστορικών καθηκόντων της εργατικής τάξης, έχει δικαίωμα να καταλαβαίνει ότι θέλει και να δηλώνει ότι θέλει. Όμως η ταξική πάλη είναι σκληρή και δύσκολα ξεμπερδεύει κανείς μαζί της. Από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε “εφαψίας” της κυβερνητικής εξουσίας, αναβαθμίστηκε και η θέση του σε σχέση με την ταξική πάλη με αποτέλεσμα να μετατραπεί σε πεδίο έντονων συγκρούσεων και ανακατατάξεων. Όμως δεν αναβαθμίστηκε ούτε η θέση ούτε η δυναμική του λαϊκού παράγοντα στο εσωτερικό του και οι υπάρχοντες μηχανισμοί ανέλαβαν να διαχειριστούν την νέα κατάσταση. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι μπορούν να το πράξουν, ενώ οι ενδείξεις που συνηγορούν για το αντίθετο είναι αρκετές. Ακόμα - είναι γνωστό από παλιά - ότι όταν “ακουμπάς” το κράτος, φροντίζει και αυτό να σε ακουμπήσει. Προεκλογικά, στην υπόθεση Σαμπιχά σημειώθηκε ένα τέτοιο άγγιγμα από το «βαθύ κράτος»...

1. Η ανάδειξη ταξικού επίδικου

Αν λοιπόν θέλουμε να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα αλλά και τα όρια της συζήτησης που άνοιξε στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Μάη, θα πρέπει να διαχωρίσουμε το επίδικο της ταξικής πάλης, από τα επίδικα της εσωκομματικής πολιτικής αντιπαράθεσης. Επίδικα τα οποία συσκοτίζονται εκτός των άλλων και από την μικροπολιτική φατριαστικών αντιπαραθέσεων. Η διάκριση αυτή είναι σημαντική: Οι κυρίαρχες αντιλήψεις στην Αριστερά ιδεολογικοποιώντας τις υπαρκτές (φανερές και κρυφές) σχέσεις ανάμεσα σε αυτά τα διακριτά επίδικα, αμφισβητούν την ύπαρξη του ταξικού, μέσω της υποταγής του στο πολιτικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών της Αριστεράς, θεωρεί δεδομένο τον ρόλο του στην ταξική πάλη. Η ιστορία τον έγραψε με το ίδιο το χεράκι της. Όποιος έχει αμφιβολίες ή αμφισβητεί αυτό τον ρόλο, παραπέμπεται για τα περαιτέρω στις ... “προγραμματικές διακηρύξεις”: Εκεί συμπυκνώνεται η μακρόχρονη εμπειρία ταξικών αγώνων και η θεωρητική τους αποκρυστάλλωση.

Η ιστορία είναι πανταχού παρούσα, όπως ο Θεός. Δεν παρέδωσε μόνον τις “δέκα εντολές”, αλλά παρακολουθεί την πιστή τήρηση και την εφαρμογή τους: Γιαυτό σε κάθε συγκυρία τα πολιτικά υποκείμενα που τις παραλαμβάνουν, εγκαλούνται ως προς την “αποτελεσματικότητα” και την “συνέπεια”, τόσο της πολιτικής γραμμής που χαράσσουν, όσο και των πολιτικών σχεδίων που εκπονούν. Αυτός σχηματικά είναι ο “ιδεολογικός μηχανισμός” των πολιτικών σχηματισμών της παραδοσιακής Αριστεράς, στους οποίους ανήκει και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος αναδεικνύει τα πολιτικά επίδικα, προσδιορίζει τα πλαίσια διαλόγου και θέτει τα όρια της εσωκομματικής διαπάλης: Το δίπολο “αποτελεσματικότητα – συνέπεια” είναι ένα κλειστό σύστημα αξιολόγησης (εμπεριέχει και “διαλεκτική” για την αυτοϊκανοποίηση των μαρξιστών), το οποίο ταξινομεί την πολιτική διάκριση των απόψεων ανάμεσα σε “δεξιές” (κυριαρχία της αποτελεσματικότητας) και “αριστερές” (κυριαρχία της συνέπειας), αλλά εξασφαλίζει και τις συνθήκες συνύπαρξής τους και τους όρους αναπαραγωγής του κομματικού μηχανισμού (υπηρέτες των ίδιων ιστορικών καθηκόντων).