«ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ» : ένα σκουλήκι ψόφιο, να το σκοτώσω δεν μπορώ, να φύγω δε μ' αφήνει!

ένα "φάντασμα" πλανιέται πάνω από την "εργατική πρωτοπορία"...

Την εποχή που το ΠΑΣΟΚ ήταν στα πάνω του, όπως και ο κρατικός συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, καθιερώθηκε μια πρακτική για την κήρυξη των απεργιών, σύμφωνα με την οποία αποφεύγονται οι ημερομηνίες που συμπίπτουν με ημέρα Δευτέρα ή Παρασκευή. Το χειραγωγητικό αυτό μέτρο (μήπως και εργαζόμενοι απεργοί δεν κατέβουν στις συγκεντρώσεις της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και επωφεληθούν από το τριήμερο), αν και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα για την μαζικοποίηση των απεργιακών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, συνεχίζεται και μέχρι σήμερα...

Αυτή την “παράδοση” ακολουθεί και η γενική απεργία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ που έχει προκηρυχθεί στις 30 Μάη 2018, ημέρα Τετάρτη. Η πρόσφατη απεργία της πρωτομαγιάς, δεν απέδειξε μόνον την αποτυχία αυτής της πρακτικής, αλλά επιβεβαίωσε την πλήρη αποστασιοποίηση των εργαζομένων από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους:


Τι άλλαξε λοιπόν από την 1η ως τις 30 του Μάη, και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αναμένει ότι η νέα απεργία της 30 του Μάη θα είναι μαζική και αγωνιστική;

Οι «εργατοπατέρες» δεν χάνουν ποτέ την ελπίδα τους, ούτε και οι  «πρωτοπορίες» του εργατικού κινήματος...

Όμως ούτε οι εργαζόμενοι αλλά και οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι,  χειραγωγούνται από γραφειοκρατικές ηγεσίες και πρωτοπορίες. Κρίνουν μόνοι τους πότε, που και πως θα κατέβουν σε ένα συλλαλητήριο. Άλλες φορές κατεβαίνουν και άλλες τους αφήνουν μόνους τους...

Μετά τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ τι;

(κλικ στην εικόνα για περισσότερα)

Οι επόμενες εκλογές θα καταγράψουν το τέλος της πιο μακρόχρονης μνημονιακής κυβέρνησης. Η κυβερνητική αλλαγή με τα σημερινά δεδομένα είναι βέβαιο ότι θα συμβεί. Αυτό που δεν έχει κριθεί - αν και είναι πολύ πιθανόν - είναι η κοινοβουλευτική αυτοδυναμία της ΝΔ. Η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει πολλά περιθώρια ελιγμών για να εξασφαλίσει μια μορφή συναίνεσης έστω και ως ανοχή και κανένα περιθώριο για να ανατρέψει την λαϊκή δυσαρέσκεια. Σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού, η δυσαρέσκεια προς την κυβέρνηση εκφράζεται ως ψήφος-τιμωρία. Η τιμωριτική ψήφος είναι συνήθως "τυφλή",  δεν χειραγωγείται από  "προγραμματικές διακηρύξεις" και άλλα παρόμοια. Λαμβάνει εκλογικά τον χαρακτήρα της στήριξης του "αντίπαλου" που μπορεί να νικήσει τον "εχθρό". Δηλαδή, στρέφεται προς την αξιωματική αντιπολίτευση, όποια και ν' είναι αυτή, ανεξάρτητα από τις "πολιτικές διαφορές" που την χωρίζουν από την κυβέρνηση...     

Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει ν' «αγωνιστεί» για να παραμείνει μετά τις εκλογές ως αξιωματική αντιπολίτευση και να μην καταρρεύσει όπως το ΠΑΣΟΚ. Ο νέος δικομματισμός δεν έχει παγιωθεί στη χώρα μας και θέλει δουλειά πολύ για να επιβληθεί, παρόλο ότι εκλογικά υποβοηθείται από τον “αντικοινοβουλευτισμό”, που παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις τα τελευταία χρόνια.

Χάσανε τον μπούσουλα οι “μακεδονομάχοι”;

(Αν δεν τον γνωρίζετε, διαβάστε το παρακάτω κείμενο)

Μήπως πήρατε χαμπάρι τι έγινε πριν 5 μέρες στη πλατεία Συντάγματος; Φαίνεται ότι χάθηκε ένα πολιτικό στοίχημα, απ' αυτά που χάνονται σχεδόν κάθε μέρα από την “πατριωτική” αριστερά. Η κατάσταση σε αυτό το χώρο είναι μάλλον τραγική όχι μόνον πολιτικά αλλά και από ψυχολογική άποψη. Δεν πρόκειται για “αριστερή μελαγχολία” αλλά προχωρημένη “κατάθλιψη”, όπως αποτυπώνεται στο παρακάτω κείμενο που δημοσιεύτηκε στο iskra.gr:

Το λυπηρό θέαμα ενός "συλλαλητηρίου"

Φοιτητικές εκλογές: «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι»

Η φράση «Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι» χρησιμοποιείται για κάτι που αργεί να πραγματοποιηθεί ή είναι αμφίβολο αν θα γίνει ποτέ...

Είναι βέβαιο ότι ο Μάης δεν τρώει τριφύλλι. Αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε όποιον προσπαθεί να την εκλογικεύσει. Έχουν διατυπωθεί διάφορες εικασίες που προσπαθούν να καλύψουν αυτό το κενό. Όμως παραμένουν εικασίες και η προέλευσή της φράσης παραμένει άγνωστη. Όμως αυτό σε τίποτα δεν εμποδίζει την κατανόηση της όταν την χρησιμοποιούμε.

Σας παρουσιάζουμε μια εξήγηση για την προέλευσή της, η οποία πιστεύουμε ότι δεν έχει καμιά σχέση με πραγματικότητα, όμως έχει μια αρκετά δομημένη λογική επάρκεια:

Εικόνες από το ΜΑΗ του 68

[πηγή]

Διεθνείς Συμμετοχές B-FEST 7

(κλικ στην εικόνα για περισσότερα)

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ:

1. Kristin Ross

Kristin Ross: καθηγήτρια συγκριτικής γραμματολογίας στο Παν/μιο Νέας Υόρκης, επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από τη Γαλλική Φιλοσοφική Σχολή. Ερευνά εδώ και δεκαετίες την επαναστατική ιστορία και θεωρία με κύριο ενδιαφέρον τις γαλλικές αστικές εξεγέρσεις, όπως την Παρισινή Κομμούνα και τον Μάη του ’68. Συγγραφέας πολλών βιβλίων μεταξύ των οποίων τα: “Communal Luxury: The Political Imaginary of the Paris Commune”, “May ’68 and Its Afterlives” και “The Emergence of Social Space: Rimbaud and the Paris Commune”, που την έκαναν ευρέως γνωστή στα σύγχρονα κινήματα και στον χώρο της ριζοσπαστικής σκέψης.

Στο B-FEST θα μιλήσει για το μέλλον της δημοκρατίας και για αυτό που μένει ζωντανό από τον Μάη του 1968, πέρα από τις μνήμες και τις επετείους: “Ο Μάης του ’68 δεν έχει, κατά τη γνώμη μου, κανένα ενδιαφέρον παραμόνο εάν μπορεί να σχηματοποιήσει το υπάρχον και να ρίξει φως στην τρέχουσα κατάσταση. Αν δεν το κάνει αυτό, τότε θα έχουμε δίκιο να τον στείλουμε στον κάδο των αχρήστων”.

Τι κρύβουν οι «αναλυτές» των δημοσκοπήσεων;

(κλικ για μεγέθυνση)

«Ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά ως την Κόκκινη Μηλιά»

Όλες οι παρουσιάσεις/αναλύσεις στα ΜΜΕ μιας πρόσφατης έρευνας της public issue «Η Ελλάδα και ο Κόσμος 2018 - Έρευνα κοινής γνώμης για την εξωτερική πολιτική», απέκρυψαν ή πέρασαν στα ψιλά ένα σημαντικό στοιχείο (ο παραπάνω πίνακας)  που καταγράφει την αισιοδοξία των Ελλήνων πολιτών σε περίπτωση πολέμου με την Τουρκία. Παράδειγμα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και το «tvxs.gr».

Μπορεί  οι Έλληνες πολίτες να πιστεύουν ότι η χώρα δεν πρόκειται να βγει από την κρίση και για πολλά χρόνια θα συνεχίζεται η ίδια κατάσταση, ότι το πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και ανίκανο, όμως αν τους ρωτήσεις στην περίπτωση που γίνει πόλεμος με την Τουρκία, ποιος θα νικήσει, μόνον το 17% πιστεύει πως θα νικήσει η Τουρκία. Το 42% θεωρεί βέβαιη την νίκη της χώρας μας και ένα 8% θεωρεί ότι αυτό θα εξαρτηθεί από τους συμμάχους. Υπέρ της “ισοπαλίας” τάσσεται το 13%.

Tα «χωράφια της αλληλεγγύης»: οι πρόσφυγες αυτοοργανώνονται

Τα «Χωράφια της Αλληλεγγύης» είναι ένα εγχείρημα που ξεκίνησε από τους αλληλέγγυους και τους πρόσφυγες που ζουν στην κατάληψη στέγης του 5ου Λύκειου της Αθήνας στην οδό Οκταβίου Μερλιέ, με τη συμπαράσταση του "Syrian Solidarity House"

Σήμερα συμμετέχουν πρόσφυγες από διάφορες καταλήψεις και αλληλέγγυοι κάθε εθνικότητας, ενώ είναι ανοιχτό σε όποιον αποδέχεται και ενισχύει την κατεύθυνση της αυτοοργάνωσης και την προσπάθεια να στηριχθούν οι πρόσφυγες στις δικές τους δυνάμεις, να μπουν οι ίδιοι στη διαδικασία παραγωγής της τροφής τους, είτε - μέσω αυτής - της εξυπηρέτησης των στοιχειωδών αναγκών τους.

Τα προϊόντα που έρχονται μέσα απ΄αυτή τη διαδικασία, σ΄όλα τα μικρά ή μεγαλύτερα παζάρια και στις αγορές «χωρίς μεσάζοντες», είναι εποχικά λαχανικά και φρούτα, αλλά και συσκευασμένα προϊόντα που παρασκευάζονται με πρώτες ύλες τα παραπάνω, από τους ίδιους τους πρόσφυγες.

Το βιντεοσκόπησες; Άρα το έπραξες...

Αναδημοσίευση από το "omniaTV"

του Χρήστου Μπαϊραμίδη

Στις 29 Ιουνίου 2013 βρέθηκα στην πλατεία Μοναστηρακίου προκειμένου να καλύψω με ρεπορτάζ για λογαριασμό του omniatv την πορεία αλληλεγγύης στον Κ. Σακκά – ο οποίος διένυε πολυήμερη απεργία πείνας. Όσο ανέμενα στο σημείο προσυγκέντρωσης, άκουσα φασαρία προερχόμενη από το κατάστημα του Μπαϊρακτάρη, οπότε και έσπευσα για να δω τι ακριβώς συμβαίνει. Εκεί αντιλήφθηκα ότι ξυλοκοπείται ένα άτομο που φορούσε μια μπλούζα με την Ελληνική σημαία και αρχαιοελληνικά σύμβολα, ενώ ο κόσμος φώναζε ότι είναι χρυσαυγίτης – όπως και τελικά προέκυψε καθώς, σύμφωνα με δημοσίευμα, είχε στην κατοχή του δελτίο υποστηρικτή της Χρυσής Αυγής Τ.Ο. Νίκαιας. Όπως ήταν φυσιολογικό, σήκωσα την κάμερά μου και βιντεοσκόπησα το συμβάν, το οποίο και έπειτα δημοσίευσα ενώ αναπαρήχθη από πολλά ΜΜΕ.

Πέντε χρόνια μετά, εντελώς τυχαία μαθαίνω ότι αντιμετωπίζω ένα σαθρό κατηγορητήριο που, εν μέσω λογικών αλμάτων, με εμπλέκει σε τρεις ληστείες, τρεις ξυλοδαρμούς και οπλοκατοχή.

Ναι, το βίντεο διάρκειας 21 δευτερολέπτων στάθηκε ικανό να με οδηγήσει σε δίκη, με ένταλμα σύλληψης και για τους τρεις ξυλοδαρμούς που έλαβαν χώρα στα πέριξ της προσυγκέντρωσης, πράγμα που εγώ έμαθα εντελώς τυχαία γλιτώνοντας στο παρά 5 τον κίνδυνο να δικαστώ ερήμην μου, αφού οι αρχές στάθηκαν αρκετά ικανές να με ταυτοποιήσουν με το λογαριασμό “GiaNtakos” στο YouTube αλλά “ανίκανες” να βρουν πού νοικιάζω σπίτι με το όνομά μου.

Κατά πόσο όμως μιλάμε για ανικανότητα και όχι για μεθόδευση; Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά:

Ο πολιτικός Τζον Λένον και το Κομμουνιστικό Μανιφέστο

Ο Λένον δεν ήταν κομμουνιστής. Τον χώριζε μόνο ένα γιώτα από το Λένιν. Υπάρχει και μια φωτογραφία του με τον Τσε, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, αλλά είναι προϊόν φωτομοντάζ. Υπάρχει όμως και το άγαλμά του στην Αβάνα, όπου κάθεται σε ένα παγκάκι, κι αυτό είναι αληθινό.

Το Imagine μπορεί να φαίνεται κάπως αφελές σε κάποιους (λίγο γιούχου, όπως τραγουδάει κι ο Λένον πριν το ρεφρέν), αλλά χωράει σε λίγους στίχους μια μοναδική περιγραφή της αταξικής κοινωνίας του μέλλοντος, κι ας μη μας λέει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο θα έρθει. Έτσι κι αλλιώς, ο Λένον δεν ήταν κομμουνιστής. Κι ας έγραψε κάτι σαν το Κομμουνιστικό Μανιφέστο μελοποιημένο…

Όλο το κείμενο [εδώ]