Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, πλέον, ταυτότητα

Ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορήθηκε από πολλούς ότι στην ομιλία στην 2η Πανελλαδική Σύσκεψη πέταξε την μπάλα έξω από το γήπεδο του Ταεκβοντό, στην TV. Δεν τοποθετήθηκε στα ζητήματα που απασχολούσαν τους παρευρισκομένους στο γήπεδο του, αλλά έκανε προεκλογική ομιλία… Όμως, γι αυτά τα ζητήματα είχε αναφερθεί αναλυτικά σε συνέντευξή του στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, την Κυριακή 05-04-09, την οποία και αναδημοσιεύουμε εδώ.

Η αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι αντισυστημική και αντικαπιταλιστική

Λίγες μέρες πριν την πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλέξης Τσίπρας μιλάει στην «Εποχή» για τις αιτίες της δημοσκοπικής πτώσης του ΣΥΡΙΖΑ, για τα αισιόδοξα μηνύματα, για την ταυτότητα που έχει αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από τους αγώνες. Η αριστερά, λέει ο Αλέξης Τσίπρας, δεν μπορεί να είναι το καλό παιδί, δεν μπορεί να είναι συστημική δύναμη, δεν μπορεί να μην έχει αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, δεν μπορεί να μην επιλέγει όχθη.

Τη συνέντευξη πήρε
ο Πάνος Λάμπρου

* Από την προηγούμενη συζήτηση που είχαμε φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά. Έχουμε την οικονομική κρίση που δεσπόζει στην καθημερινότητά μας. Είναι η βασική αιτία αλλαγής του πολιτικού σκηνικού;

- Η οικονομική κρίση έχει αλλάξει πλήρως το τοπίο, το πεδίο της συζήτησης, την τοποθέτηση των πολιτών. Ποτέ την αριστερά δεν την ευνόησε η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής. Δεν την ευνόησε η ραγδαία όξυνση των κοινωνικών αντιθέσεων και ένα φοβικό πλαίσιο που αναζωπυρώνει τα συντηρητικά αντανακλαστικά.

* Κάποτε έλεγαν ότι «όσο χειρότερα για το λαό, τόσο καλύτερα για την επανάσταση». Ουσιαστικά μου λες ότι ισχύει το αντίθετο.

- Δεν νομίζω ότι η αριστερά μπορεί να είναι δύναμη που επενδύει στην καταστροφή. Αντιθέτως είναι δύναμη που επειδή υπόσχεται ένα μέλλον δικαιοσύνης, ισότητας, ευημερίας, δεν μπορεί να στηρίζεται στην ανέχεια. Βεβαίως, πρέπει να ακουμπά στις κοινωνικές αντιθέσεις, αλλά δεν μπορεί να λείπει η αισιοδοξία και η συνειδητή επιλογή του εργαζόμενου κόσμου ότι μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν προς το καλύτερο. Έχουμε μια ιστορική εμπειρία από την κρίση του ΄29. Η κρίση αυτή δεν οδήγησε στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό. Αντιθέτως είχαμε στην Ευρώπη την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού.

* Ναι, αλλά γιατί η αριστερά δεν πείθει; Ο κόσμος έχει προβλήματα, η αριστερά δικαιώνεται στις εκτιμήσεις της. Γιατί λοιπόν, αντί να ενισχύεται η ίδια, ενισχύεται ο δικομματισμός; Μήπως έχει ευθύνες η αριστερά;

- Είναι πιο σύνθετο το ζήτημα. Προφανώς έχει ευθύνες η αριστερά, παρότι είναι αλήθεια ότι επιβεβαιώνεται στην κριτική της για το νεοφιλελευθερισμό και το μοντέλο αυτό της οικονομίας που μας το παρουσίασαν σαν μονόδρομο. Αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι δεν υπάρχει αριστερά ως συγκροτημένη πολιτική δύναμη σε διεθνές επίπεδο που να μπορεί να δώσει μια πειστική εναλλακτική απάντηση. Υπάρχει διεθνής σοσιαλδημοκρατία, η οποία είναι πλήρως ενσωματωμένη. Άλλωστε, κορυφαία στελέχη της σοσιαλδημοκρατίας είναι σε θέσεις κλειδιά σε διεθνείς οργανισμούς.
Υπάρχει, λοιπόν, μια απουσία αριστερού πολιτικού υποκειμένου σε διεθνές επίπεδο.

* Στην Ελλάδα έχουμε μια αριστερά υπαρκτή, συγκροτημένη, παρεμβατική…

- Θέλω να είμαι αισιόδοξος. Ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες, που ο κόσμος αισθάνεται ανασφάλεια λόγω της κρίσης και συσπειρώνεται στα δύο μεγάλα κόμματα, δεν βλέπουμε – με βάση και τα ποιοτικά στοιχεία των δημοσκοπήσεων – να προσδοκά ότι θα αλλάξει η ζωή του με το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ.

Οι δημοσκοπήσεις

* Αυτό πώς ερμηνεύεται; Ο κόσμος δεν εμπιστεύεται το δικομματισμό, δεν υπάρχει δυναμική του ενός ή του άλλου κόμματος, αλλά η αριστερά – δημοσκοπικά τουλάχιστον – έχει πτώση.

- Υπάρχουν τρεις παράμετροι. Το πρώτο είναι ότι αυτοεγκλωβιστήκαμε στην υψηλή δημοσκοπική μας δυναμική. Αντί σήμερα να συγκρινόμαστε με το ποσοστό που πήραμε στις εκλογές του 2007, με το 5% δηλαδή, όλοι κάνουν τη σύγκριση με τα υψηλά δημοσκοπικά ποσοστά του περασμένου χρόνου. Αυτό δημιουργεί τάση αποσυσπείρωσης στον κόσμο μας, αλλάζει η ψυχολογία.
Δεύτερο, τον Σεπτέμβρη είχαμε μια σημαντική μεταστροφή στα πολιτικά πράγματα. Για πρώτη φορά μετά από οχτώ χρόνια το ΠΑΣΟΚ πέρασε μπροστά, χωρίς να έχει δυναμική, εξαιτίας της κατάρρευσης της ΝΔ. Αυτό, σε ένα διαλυμένο κομματικό ιστό, δημιούργησε ξανά προσδοκίες εξουσίας και έτσι, επανασυσπείρωσε ένα σημαντικό μέρος ψηφοφόρων, οι οποίοι αρχικά ήθελαν να τιμωρήσουν το ΠΑΣΟΚ και κρυφοκοίταζαν προς τη δική μας πλευρά. Δοκίμαζαν, έστω και δημοσκοπικά, τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας, καθώς όλος αυτός ο κόσμος, ο οποίος μας παρακολουθούσε, δεν είχε πειστεί για την αριστερά, τις αξίες και τις ιδέες της.

* Η δημοσκοπική άνοδος δεν ήταν αποτέλεσμα διαιρετικών τομών μέσα στην ελληνική κοινωνία;

- Κατά ένα μέρος, ναι, κι αυτό παραμένει. Το τρίτο στοιχείο είναι ο Δεκέμβρης. Τον Δεκέμβρη ο ΣΥΡΙΖΑ σφυρηλάτησε μια ταυτότητα πηγαίνοντας κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Πήγαμε κόντρα με όλο το μιντιακό και πολιτικό σύστημα, που ήθελε να φορέσει κουκούλα στο ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς είμαστε υπερήφανοι για τη στάση που κρατήσαμε, κυρίως γιατί δεν υιοθετήσαμε τη λογική του πολιτικού κόστους. Όμως, αυτό δημιούργησε μείωση της δημοτικότητας του χώρου και φάνηκε στις δημοσκοπήσεις.

* Συμφωνώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον ταυτότητα και ότι ο Δεκέμβρης έπαιξε το ρόλο του, ωστόσο, υπάρχουν και αυτοί που υποστηρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ή τμήματά του φοβήθηκαν και έκαναν βήματα προς τα πίσω. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος να χαθεί και ένα κομμάτι από τα αριστερά;

- Είναι λογικό να υπάρχουν φοβικές αντιδράσεις. Δεχτήκαμε μια επίθεση που παρόμοια δεν έχει δεχτεί μεταπολιτευτικά πολιτική δύναμη. Ήταν αντίστοιχου μεγέθους και έντασης με την επίθεση που δεχόταν η κομμουνιστική αριστερά τη δεκαετία του ΄60. Ενώ μέχρι τον Δεκέμβρη μας έκαναν επιθέσεις για να συμμετάσχουμε σε κυβερνητικό σχήμα, μετά οι επιθέσεις είχαν ένα τεράστιο ερωτηματικό αν ανήκουμε στο φάσμα των δημοκρατικών δυνάμεων… για φαντάσου!
Πρέπει να πούμε ότι αυτή η χοντροκομμένη επίθεση αποπροσανατόλισε πολύ κόσμο. Εν μέρει, εξαιτίας μιας κριτικής που ασκήθηκε από το εσωτερικό του χώρου μας, κυρίως του Συνασπισμού, και που έδωσε και στίγματα νομιμοποίησης αυτής της επίθεσης. Και είπαν κάποιοι «κάπου δίκιο θα έχουν», ενώ η στάση μας ήταν συνεπέστατη. Κρατήσαμε μια στάση πολιτικότατη, αριστερή, υπερασπιζόμενοι αξίες. Είπαμε ότι όλοι αυτοί οι 16ρηδες που βρίσκονται στο δρόμο δεν είναι τρομοκράτες, γιατί αλλιώς θα είχαμε τρομοκράτες σε κάθε ελληνικό σπίτι και άρα σοβαρευτείτε, δείτε τα αίτια. Εντούτοις, είχε σταθεί μια παγίδα, που ό,τι και αν λέγαμε δεν θα μπορούσαμε να την αποφύγουμε. Δεν ήταν μόνο ο Δεκέμβρης της εξέγερσης, ήταν και ο Δεκέμβρης της μιντιακής επίθεσης των μεγάλων συμφερόντων για τον Βοτανικό. Αλλά και ο Βοτανικός συνέβαλε στη δημιουργία ταυτότητας. Υπάρχουν, λοιπόν, και θετικά. Υπάρχει μια ταυτότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει και ένας σκληρός πυρήνας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και υπάρχει και ένα ποσοστό που σε όλες τις δημοσκοπήσεις είναι σταθερό. Έχω στα χέρια μου την εξαμηνιαία δημοσκόπηση της Metron Analysis που φαίνεται ότι στις ηλικίες των 18-24 υπάρχουν τρεις ισοδύναμες πολιτικές δυνάμεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι της τάξης του 18%.

* Και πού χάνει;

- Στο άνω των 65 είναι στο 1,5%. Είναι ο σκληρός πυρήνας της ανανεωτικής αριστεράς. Και επειδή είπα ο σκληρός πυρήνας της ανανεωτικής αριστεράς, μια πολιτική δύναμη που θέλει να κοιτάει προς το μέλλον οφείλει να προσαρμόζεται στις κοινωνικές συνθήκες και να αφουγκράζεται τις κοινωνικές διεργασίες. Διότι αυτές οι ηλικίες είναι πολύ χρήσιμες για την αριστερά. Η αριστερά πρέπει να έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα που να διαφέρουν από τις άλλες δυνάμεις. Διότι ένα νέο σε ηλικία ηγέτη, μπορεί να βγάλει και το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. Και η αριστερά που δεν αφουγκράζεται τις κοινωνικές διεργασίες και άρα δεν τις εκφράζει βρίσκεται εκτός πλαισίου.

Η αλλοίωση της φυσιογνωμίας

* Γιατί κάνεις αυτή την αναφορά;

- Όλο το προηγούμενο διάστημα υπήρξε μια κριτική που έλεγε ότι ο Συνασπισμός αλλοιώνει τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά. Την περίοδο της κρίσης του ΚΚΕ ήμουν μέλος της ΚΝΕ και ανήκα στην ομάδα των ανανεωτικών. Ξέρεις ποια ήταν η βασική κριτική της σκληροπυρηνικής, της δογματικής ηγεσίας απέναντι στο ανανεωτικό ρεύμα; Ότι αλλοιώνετε τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του κόμματος. Και αυτή η κριτική γίνονταν στο όνομα σημαντικών αξιών, όπως του προλεταριακού διεθνισμού κ.α. Στο όνομα των μεγάλων εικονισμάτων του κομμουνιστικού κινήματος, μας ασκούσανε κριτική. Τώρα πάλι στο όνομα μεγάλων εικονισμάτων, όπως είναι η ανανέωση, ασκείται κριτική περί αλλοίωσης των φυσιογνωμικών χαρακτηριστικών. Αλλά τα κόμματα που κρατάνε τη φυσιογνωμία τους χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τι συμβαίνει στην κοινωνία, χωρίς να δέχονται ερεθίσματα, από αυτήν δεν έχουν μέλλον.

* Υπάρχει βάση σε αυτή την κριτική; Είναι αληθές ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία της ανανεωτικής αριστεράς;

- Ο Συνασπισμός είναι ένα κόμμα το οποίο έχει αλλάξει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια. Όχι όμως, στην κατεύθυνση αλλοίωσης των ανανεωτικών χαρακτηριστικών. Να μιλήσουμε για το κίνημα της κομμουνιστικής ανανέωσης. Υπάρχει σήμερα; Ο ευρωκομμουνισμός δημιουργήθηκε και υπήρξε, με συμβολή πολύ σημαντικών θεωρητικών, ακριβώς γιατί είχε να αντιμετωπίσει μια κυρίαρχη και εφαρμοσμένη εκδοχή του κομμουνισμού. Όταν ο τελευταίος κατέρρευσε, έπαψε να υφίσταται και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού.

* Το ευρωκομμουνιστικό ρεύμα, όμως, έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τη σύγχρονη ριζοσπαστική αριστερά.

- Βεβαίως. Ισχύουν οι μεγάλες θεωρητικές επεξεργασίες, πολλές από αυτές παραμένουν απολύτως επίκαιρες. Θα έλεγα ότι είναι η βάση στην οποία χτίζουμε, παίρνοντας και άλλα θεωρητικά υλικά. Διότι σήμερα βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον που συνδιαμορφώνουμε την ταυτότητά μας και με άλλα ιστορικά ρεύματα, αλλά και με βάση τα νέα δεδομένα. Η πυρηνική μας δύναμη είναι στις ηλικίες 18-24. Οι μεγαλύτεροι από αυτούς ξέρεις ποια χρονολογία γεννήθηκαν; Το 1985, λίγο πριν πέσει το τοίχος. Τι να πεις στα παιδιά αυτά; Ότι το βασικό μας ζήτημα είναι η διαμάχη του ΚΚΕ με το ΚΚΕ Εσωτερικού;

* Η δήλωση του Λεωνίδα Κύρκου περί αριστερισμού είναι γνωστή. Εσύ αισθάνεσαι αριστεριστής;

- Δεν αισθάνομαι αριστεριστής και νομίζω ότι κανένας αριστεριστής δεν αισθάνεται αριστεριστής.

* Να το πω διαφορετικά. Αισθάνεσαι άκρα αριστερά;

- Από το πώς προσεγγίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ οι πολίτες, μπορώ να πω ότι έχει υπάρξει μια σοβαρή μετατόπιση στην κλίμακα αριστερά - δεξιά, προς τα αριστερά του χάρτη. Μπορεί να έχει ένα πολιτικό κόστος σε επίπεδο δημοτικότητας, όμως είναι αυτό που σου δίνει ταυτότητα και μπορεί να σε βοηθήσει σε βάθος χρόνου από τη στιγμή που οι αντιθέσεις θα οξύνονται συνεχώς. Όταν κυριαρχεί κλίμα συναίνεσης, να τα βρούμε για να προχωρήσει η χώρα, των εθνικών στόχων κ.λ.π., εκεί είναι πρόβλημα. Όταν κυριαρχεί η όξυνση των αντιθέσεων, τότε όποιος δεν είναι ξεκάθαρα στη μία από τις δύο όχθες του ποταμού, τον παίρνει το ρέμα. Δεν μπορείς να πατάς σε πολλές βάρκες. Τα κόμματα εξουσίας έχουν αυτή τη δυνατότητα. Εμείς δεν πρέπει να τους ακολουθήσουμε σε αυτή τη λογική. Δεν είμαστε ένα αστικού τύπου κόμμα, που, άρα, πρέπει να απευθύνεται στο εθνικό ακροατήριο. Εμείς πρέπει να σφυρηλατήσουμε την ταυτότητά μας.

* Να την περιγράψουμε με λέξεις; Κάποτε λέγαμε είμαστε η ανανεωτική αριστερά, οι άλλοι λέγανε άλλο. Μας καλύπτει σήμερα το ριζοσπαστικό;

- Θα έλεγα ότι είμαστε η αριστερά του 21ου αιώνα. Πρώτα απ΄ όλα μπορεί να είσαι αριστερά όταν είσαι το καλό παιδί, όταν είσαι συστημική δύναμη; Δεν μπορείς να είσαι αριστερά και να χαϊδεύεις το σύστημα. Μπορεί να είσαι αριστερά όταν δεν καταλαβαίνεις τα σύγχρονα διακυβεύματα και μένεις προσκολλημένος στους τρόπους πάλης και στις αντιθέσεις του παρελθόντος; Πάλι δεν μπορείς να είσαι αριστερά. Μπορεί να είσαι αριστερά και να μην έχεις στο πρόγραμμά σου αντικαπιταλιστική προοπτική. Δεν μπορείς. Μπορεί να μην βλέπεις τι γίνεται στη Λατινική Αμερική, τα νέα πειράματα αυτοδιαχείρισης, τις νέες μορφές δράσης και συμμετοχής; Πάλι δεν θα είσαι αριστερά του 21ου αιώνα. Θα μπορούσα να βάλω πάρα πολλά επίθετα: αντισυστημική, αντικαπιταλιστική, ριζοσπαστική, σύγχρονη, αλλά νομίζω ότι αυτό που μας ταιριάζει είναι η αριστερά των καιρών μας.

Στη Γαλλία

* Στην Γαλλία συναντήθηκες με εκπροσώπους αριστερών κομμάτων, αλλά στην Ελλάδα δόθηκε έμφαση στη συνάντησή σου με το Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, με τον Ολιβιέ Μπεζανσενό.

- Είναι δημοσιογραφικά ελκυστικό. Δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι σε θέση ευθύνης στα κόμματά τους σε Ελλάδα και Γαλλία. Και αυτό όταν ο μέσος όρος ηλικίας των ηγετών των άλλων κομμάτων είναι στα 60-65. Επί της ουσίας η συνάντηση ήταν χρήσιμη. Ήταν χρήσιμες και οι τρεις συναντήσεις. Συναντήθηκα επίσης με τη Μπιφέ και τον Μελανσό. Οι διεργασίες στη Γαλλία είναι πάντα ενδιαφέρουσες, αλλά νομίζω ότι πρέπει να αποφύγουμε το παράδειγμά τους. Γιατί στη Γαλλία είχαμε τρία εκατομμύρια κόσμο στις απεργίες, δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι αν η αριστερά ήταν ενωμένη θα συγκέντρωνε 20% και βεβαίως δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η γαλλική αριστερά προέρχεται από μια μεγάλη νίκη στο δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα και σήμερα είναι κατακερματισμένη. Θα κατέβει με τρεις ή και τέσσερις σχηματισμούς και ο καθένας θα δώσει μάχη επιβίωσης. Μεγαλύτερες πιθανότητες να πάει καλά έχει το Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, αλλά η κάθε πλευρά καταλογίζει στην άλλη ευθύνες για τον κατακερματισμό.

* Ποια από τις τρεις συναντήσεις είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον;

- Με τον Μελανσό. Ξέρουμε ότι δεν είναι κομμάτι του αντικαπιταλιστικού χώρου, αλλά ένα κομμάτι το οποίο μετακινείται από μια σοσιαλδημοκρατία προς τα αριστερά. Και έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε αν αυτή η κίνηση, που στη Γερμανία στέφθηκε με πολύ μεγάλη επιτυχία, θα έχει μόνιμα χαρακτηριστικά στη Γαλλία ή αν θα τη δούμε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει κινητικότητα.

Για τον ΣΥΡΙΖΑ

* Το τελευταίο χρονικό διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει μια εικόνα εσωστρέφειας. Ακόμα και στο δημοψήφισμα του Συνασπισμού για τις θέσεις για το ευρωψηφοδέλτιο καταγράφηκε μια γκρίνια. Επίσης, η απόλυτη κυριαρχία αντρών στις τρεις πρώτες θέσεις θα έλεγα ότι ήταν πλήγμα στη φεμινιστική φυσιογνωμία του χώρου.

- Και αυτό ήταν πλήγμα, αλλά ήταν η δημοκρατική επιλογή των μελών. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος εκτός και αν είχαμε αποφασίσει από πριν ποσοστώσεις, κάτι που πρέπει να συζητήσουμε. Το μεγαλύτερο, όμως, πλήγμα ήταν ότι στους έντεκα υποψηφίους ήταν ελάχιστες οι γυναίκες και κανένας κάτω από 35 χρονών. Και δεν λέω να το κάνεις για συμβολικούς λόγους, επειδή έχεις ένα πρόεδρο 35, αλλά γιατί αν θέλεις να είσαι ανανεωτική αριστερά οφείλεις να αναδεικνύεις νέα πρόσωπα.

* Ναι, αλλά είναι και δική σας ευθύνη.

- Φυσικά, δεν βγάζω την ουρά μου απ΄ έξω. Δεύτερο σημαντικό πλήγμα. Ο Συνασπισμός έκανε αυτό το βήμα με το δημοψήφισμα, με τις δυσκολίες και τα όποια προβλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατάφερε να κάνει ούτε καν αυτό το βήμα, της δημοκρατικής επιλογής.

* Μα πώς θα μπορούσε να το κάνει, αφού, με ευθύνη και του Συνασπισμού δεν έγιναν δεκτές προτάσεις για ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ; Σου υπενθυμίζω τη συζήτηση για τα μέλη.

- Προφανώς, υπάρχουν αιτίες που δεν κατέστη αυτό δυνατό. Αλλά υποστηρίζω ότι δεν ήταν δύσκολο να προσπαθήσουμε όλοι μαζί. Να μην ψηφίσει ξεχωριστά ο Συνασπισμός και ξεχωριστά ο ΣΥΡΙΖΑ. Να ανοίξουμε τα γραφεία μας, κάθε συνιστώσα να φέρει τα μέλη της, να έρθουν και οι φίλοι μας να γραφτούν και να κάνουμε όλοι μαζί μια διαδικασία δημοκρατική. Και αν είναι ζήτημα ότι είναι περισσότεροι του Συνασπισμού και άρα θα βγουν από τον Συνασπισμό, να βάζαμε ποσόστωση. Για παράδειγμα ότι στις έξι πρώτες θέσεις δεν θα μπορούσε να ήταν από μια συνιστώσα πάνω από δύο συνεχόμενα. Έτσι, όμως, αποδυναμώνουμε την πυρηνική δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ που είναι ο ανένταχτος κόσμος και το βάθεμα της δημοκρατίας σε επίπεδο βάσης.

* Ναι, αλλά οι ανένταχτοι διαμαρτύρονται ότι δεν έχουν ουσιαστικό ρόλο και συμμετοχή. Υπάρχουν συλλογικά κείμενα κ.λ.π. Επανερχόμαστε, πάλι δηλαδή, στην έννοια του μέλους και της συλλογικής λειτουργίας.

- Υπάρχει, όμως, ο κίνδυνος να χαθεί η έννοια του ανένταχτου αν υπάρξει μορφοποίηση των ανένταχτων.

* Και τα μέλη των συλλογικοτήτων δεν αισθάνονται ότι συμμετέχουν ουσιαστικά, καθώς δεν έχουν υπάρξει δομές ουσιαστικής λειτουργίας. Για παράδειγμα, οι θεματικές επιτροπές έχουν λόγο ή εντέλει πάλι το κεντρικό όργανο αποφασίζει;

- Είναι μια μεγάλη συζήτηση. Και αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνεται με ανοιχτά χαρτιά και με ειλικρίνεια. Διανύουμε μια κρίσιμη φάση για τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μας αρκεί να τρώμε από τα έτοιμα και δεν πρέπει να μπούμε σε μια λογική ότι επειδή αυτό το μοντέλο βρήκαμε αυτό το μοντέλο θα αφήσουμε. Είναι ένα πρωτότυπο, πρωτόγνωρο μοντέλο, στη βάση ότι συσπειρώνει διαφορετικές συλλογικότητες. Είμαστε παράδειγμα σε όλη την Ευρώπη. Έρχεται η ώρα που θα αρχίσουμε να διερωτόμαστε αν μπορούμε να πάμε πολύ μακριά με αυτό το μοντέλο, διότι όλα αυτά που είπες είναι υπαρκτά προβλήματα. Και πιο υπαρκτό απ΄ όλα ότι εξαντλούμε μια δυναμική σε συζητήσεις επί συζητήσεων και σε μια γραφειοκρατία, ενώ από τον κόσμο μας υπάρχει διάθεση εξωστρέφειας. Χωρίς να παραβλέπουμε τις υπαρκτές αντιθέσεις θα πρέπει συλλογικά να εξετάσουμε πώς μπορεί να μετασχηματιστεί αυτή η συνεργασία, έτσι ώστε, την πυρηνική της δύναμη που είναι ο κόσμος της να την αξιοποιήσει. Και για να γίνω σαφέστερος. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το αξιοποιήσουμε τη δύναμη της δημοκρατίας και να δώσουμε το λόγο στη βάση.

* Και πώς θα υπάρξει ουσιαστική συμμετοχή; Και ο Παπανδρέου προχώρησε σε «συμμετοχική» διαδικασία, έβαλε να ψηφίσει πάνω από ένα εκατομμύριο κόσμος, αλλά νομίζω σωστά είχαμε πει ότι δεν ήταν πραγματική συμμετοχή. Ψηφοφόροι ήταν.

- Εντάξει, δεν είναι της ώρας να ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση, γιατί δεν υπάρχουν και έτοιμες λύσεις. Μια κατεύθυνση δείχνω. Προφανώς είναι τεράστιο το ζήτημα της εκπροσώπησης. Πρέπει να προβληματιστούμε. Τώρα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια, να σφίξουμε τα χέρια μας και να επιχειρήσουμε φυγή προς τα μπρος. Όποιοι θέλουν να έρθουν μαζί μας. Αν κάποιοι θέλουν να μείνουν πίσω ας μείνουν. Και αυτή είναι η μεγάλη ευκαιρία της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ.

* Φοβάσαι ότι κάποιοι θα μείνουν πίσω;

- Υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο, αλλά ο μεγάλος κίνδυνος δεν είναι να μείνει κάποιος πίσω, αλλά να κρατήσουν όλο το εγχείρημα πίσω. Άρα φυγή προς τα μπρος. Και μετά τις ευρωεκλογές, που εγώ είμαι αισιόδοξος ότι θα καταγράψουμε αυξημένη δυναμική, να γίνει μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Να γίνει συζήτηση για τις απαραίτητες κινήσεις για το βάθεμα της δημοκρατίας, για να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ένα εγχείρημα που θα ανήκει στη βάση του, στον κόσμο του και όχι στις ηγεσίες των συνιστωσών.

* Τίθεται θέμα επανίδρυσης;

- Αυτή η συζήτηση πρέπει να περιλαμβάνει τον απαραίτητο σεβασμό να προχωρήσουμε όλοι μαζί και ότι η φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ βασίζεται στη συνύπαρξη με ένα ρεύμα ιδεολογικό και πολιτικό, το οποίο υπάρχει εντός του Συνασπισμού. Η ύπαρξή του είναι απαραίτητη. Και το λέω αυτό γιατί εξαιτίας αντιπαραθέσεων, που δεν ευθύνεται η ηγεσία του Συνασπισμού ή του ΣΥΡΙΖΑ, το ρεύμα αυτό της ανανεωτικής αριστεράς αισθάνεται σήμερα άβολα. Εμείς θα πρέπει με την παρουσία μας, με τη δουλειά μας να αποδείξουμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κοινό μας σπίτι.

* Δικαιολογημένα αισθάνεται το ρεύμα αυτό άβολα;

- Όχι, αλλά είναι γεγονός και πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας. Θέλω να το καταθέσω και είναι μια κατάθεση ψυχής. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στο εγχείρημα της ενότητας με διασπάσεις. Και βεβαίως στην αρχή της συζήτησής μας είπα ότι έχουμε αλλάξει, αλλά αλλάζουμε όλοι μαζί και προχωράμε όλοι μαζί. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοιχτές τις πόρτες του για την είσοδο και κλειστές για την έξοδο, στο βαθμό που κάποιος αντιλαμβάνεται ότι η έξοδος είναι άλμα στο κενό

Μια πρόχειρη αποτίμηση της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ

Αναδημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ", γιατί συμφωνούμε με τις εκτιμήσεις που κάνει για την σημερινή κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ. Οι σωστές εκτιμήσεις για το μέγεθος και το βάθος των προβλημάτων που υπάρχουν σήμερα είναι μια καλή παρακαταθήκη για να γίνουν οι αναγκαίες υπερβάσεις και μετασχηματισμοί ώστε να ολοκληρωθεί η τομή στην Αριστερά που ξεκίνησε με το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Πιο χρήσιμη από την περσινή ήταν η 2η σύσκεψη του Σύριζα. Ο ενθουσιασμός αντικαταστάθηκε από την αυστηρή προειδοποίηση της βάσης προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκαίος. Το ερώτημα είναι σε ποια κατεύθυνση. Άλλωστε κανένας δεν συμπίπτει με κανέναν όσον αφορά το ποιος μετασχηματισμός είναι αναγκαίος.

Οι απαντήσεις που δίνονται είναι διαφορετικές. Υπάρχει η κυρίαρχη πλευρά (Αριστερό Ρεύμα ΣΥΝ) που δεν βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν κάτι άλλο πέρα από εκλογικό μηχανισμό. Η νεότερη γενιά τον βλέπει σαν το έδαφος ρεβανσισμού από την Ανανεωτική και εφόρμησης στα όργανα επειδή “δικαιώθηκαν” από την ανοδική του πορεία. Η Ανανεωτική τον βλέπει σαν όχημα εκλογής πολλών βουλευτών - ευρωβουλευτών της, που φυσικά θα προετοιμάζουν άλλες λύσεις μετα-Συριζικές και φιλο-Πασοκικές.

Υπάρχουν συνιστώσες και παράγοντες που βάζουν έντονα το θέμα του πολιτικού μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ σε κατεύθυνση αντι-κεντροαριστερή - αντικαπιταλιστική. Υπάρχουν συνιστώσες και παράγοντες που αγοράζουν θέσεις στον ΣΥΡΙΖΑ εξαργυρώνοντας έναν χαμηλής έντασης πόλεμο με τον ΣΥΝ. Υπάρχουν άλλες συνιστώσες και παράγοντες που παίζουν το παιχνίδι του μαζικού χώρου στον ΣΥΡΙΖΑ Και άλλοι που παίζουν το ρόλο της “αντικαπιταλιστικής συνείδησης”. Όλα αυτά βέβαια μπορεί να διαπερνούν οριζόντια πολλές συνιστώσες και παράγοντες. Φυσικά ο μικροπόλεμος χαρακωμάτων ορισμένων συνιστωσών και παραγόντων δεν έχει στην τελική τόση σημασία. Έτσι κι αλλιώς πέραν του μικρόκοσμου εντός ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα παίξουν αυτά ρόλο στην κοινωνική και πολιτική δυναμική του εγχειρήματος.

Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα που κρίθηκαν στη σύσκεψη;

1. Η πολιτική στροφή στο θέμα της ΕΕ και των ευρωεκλογών επί το κριτικότερον στην πορεία της ΕΕ. Αυτό συμπεραίνεται και από το πολιτικό πλαίσιο και από ομιλίες βασικών στελεχών του ΣΥΝ (πχ Χουντής). Πράγμα σημαντικό και σοβαρό, καθότι ο έρωτας του ΣΥΝ με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εμπόδιζε αρκετά την πραγματική κριτική, καθιστώντας τον χώρο αυτό ευάλωτο στις επιθέσεις στυλ ΚΚΕ (”ευρωμονόδρομος” κλπ). Και είναι κομματάκι δύσκολο να απευθυνθείς σήμερα σε απολυμένους, σε δημοσίους υπαλλήλους, σε ελαστικά εργαζόμενους, σε αγρότες, σε χαμηλόμισθους, και στο όνομα της ευρωπαϊκής επανίδρυσης να ντριμπλάρεις την ανάγκη καταδίκης και αγώνα ενάντια στην σημερινή ΕΕ.

2. Η σημαντική πολιτική παρέμβαση του Αλαβάνου, σε πλήρη αντιδιαστολή με:
(α) Την τηλεοπτικού τύπου ομιλία Τσίπρα (σαν να ήταν ανοικτή προεκλογική συγκέντρωση και όχι σύσκεψη που έχει να λύσει προβλήματα),
(β) Τους αβασάνιστους πανηγυρικούς αρκετών στελεχών του ΣΥΝ υπέρ της “κρισιμότητας” της μάχης των ευρωεκλογών,
(γ) Την αμφισβήτηση από συνιστώσες και ορισμένους ανένταχτους των μόνιμων επιθέσεων κοινής δράσης στο ΠΑΣΟΚ από τον Αλαβάνο,
(δ) Την γκρίνια περί του οργανωτικού, αποσυνδεμένου ή σε αντιδιαστολή με την πολιτική φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε αυτά ο Αλαβάνος απάντησε ουσιαστικά (είτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς), δηλαδή σήκωσε το γάντι που πετάχτηκε από διάφορες πλευρές και απέδειξε ότι είναι αυτός που θέλει ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ για αρχηγό του εγχειρήματος. Η σοβαρότητά του ίσως και σε αντιδιαστολή με την “ελαφρά τοποθέτηση” Τσίπρα θα καθορίσει πράγματα και για το μέλλον του Σύριζα.

3. Η ανέξοδη ρητορεία για το οργανωτικό: Το καλό είναι ότι τέθηκε με οξύτητα, προτού καν τεθεί από ανένταχτους. Επίσης το καλό είναι ότι η επόμενη σύσκεψη ασχολείται με την οργανωτική συγκρότηση. Το μόνιμο πρόβλημα είναι το ερώτημα του ενιαίου πολιτικού οργανισμού, βήμα όμως που και ο ΣΥΝ και οι μεγαλύτερες συνιστώσες και εκείνοι οι ανένταχτοι που καταλαβαίνουν την πραγματικότητα με όρους πολιτικούς και όχι ψυχολογικούς (”ας ενωθούμε ρε παιδιά”), το αντιλαμβάνονται ως άλμα στο κενό.

4. Η περίεργη συγκολλητική ουσία του ονομαζόμενου 2ου κύματος που καταφέρθηκε με ένταση ενάντια σε οργανώσεις, γραμματείες, “κορυφές”, αφήνοντας πρακτικά στο απυρόβλητο τον ΣΥΝ - ή καταλογίζοντάς του απλά συνυπευθυνότητα. Αποκορύφωμα η ομιλία μέσα στο μάζεμα του Σαββάτου ενός βασικού σ. από το Ξ που καταλογίζοντας στις οργανώσεις ότι καπέλωσαν τον Σύριζα, παραπονέθηκε στον Χ.Π. γιατί δεν έγινε παρέμβαση από τον ΣΥΝ. Δηλαδή ο Θεωνάς, ο Τσακνιάς, η ΔΕΑ και η ΚΟΕ έχουν καπελώσει τον Σύριζα και το Ξ παρακαλάει τον ΣΥΝ να επέμβει για να ξεκαπελωθεί;
Όπως και να έχει οι 4+4 εκπρόσωποι δεν ορίστηκαν από πουθενά, η συγκολλητική ουσία είναι πέρα για πέρα αφερέγγυα και αποτελεί ερώτημα αν με τέτοιες διαδικασίες, με τέτοιους παράγοντες και με τέτοιο σφικτό εναγκαλισμό από τις μικρότερες συνιστώσες (Κόκκινο, Ξεκίνημα, Ρόζα), είναι δυνατόν οι ανέντακτοι να τύχουν καλύτερης μεταχείρισης.
Το πραγματικό πρόβλημα στο 2ο κύμα δεν είναι το τι πολιτικά λέει (με το οποίο συμφωνώ πέρα για πέρα), αλλά η σκοπιμότητα που οδηγεί διάφορους να το εναγκαλίζονται. Αποτελεί πχ τελείως ξεχωριστή και εκ διαμέτρου αντίθετη περίπτωση (πολιτικά, ιδεολογικά, σε κόντρα με τον κυβερνητισμό, σε σχέση με τον αντικαπιταλισμό κλπ κλπ) η περίπτωση Α.Τ. από τη Θεσ/νίκη που έκανε μια σημαντική παρέμβαση για την πορεία του Σύριζα, με την περίπτωση Τ.Χ. που σε τίποτε δεν διαφοροποιείται από τον ΣΥΝ και που εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε ότι καλλιεργούσε επί μήνες προσδοκίες κατάληψης εκλόγιμης θέσης στο ευρω-ψηφοδέλτιο, διαφημίζοντας την ιδιότητα του “ανένταχτου”. Και φυσικά αποτελεί εκ διαμέτρου αντίθετη περίπτωση μια συνιστώσα που συμμετέχει προσδοκώντας έναν πιο “δικό της” μαζικό χώρο από τον όλον Σύριζα, από έναν ανένταχτο που εναποθέτει τις ελπίδες του για ταρακούνημα της ηγεσίας σε αυτή την πρωτοβουλία.

Ποια είναι τα πολιτικά ζητήματα που εκκρεμούν;

Πρακτικά είναι το σύνολο των αποφάσεων της 1ης Σύσκεψης (για την μη-υλοποίηση των οποίων υπήρξε κριτική, αλλά όχι αυτοκριτική). Επίσης είναι η δυνατότητα του Σύριζα να περάσει από ένα άθροισμα και ανταγωνισμό συνιστωσών και παραγόντων σε ένα άθροισμα και ανταγωνισμό πολιτικών. Επομένως να υπάρχει ειλικρίνεια και τα θέματα να συζητιούνται ανοικτά. Τέλος είναι η δυνατότητα να αποφασιστεί και να προχωρήσει ένα οργανωτικό σχήμα στον Σύριζα που να μπορεί να δώσει νέα πνοή στο εγχείρημα. Για τα οργανωτικά άλλωστε αναμένουμε τη σύσκεψη. Με μπόλικες δόσεις κριτικής για τις προτάσεις κοινής δράσης στο ΠΑΣΟΚ, αλλά και με απάντηση από τον Α. Αλαβάνο, όσο και ξεχείλωμα προς τα δεξιά από τον Δ. Παπαδημούλη, εκκρεμεί τέλος και μια ενιαία στάση για αυτή την τακτική.

Εικόνες από την 2η πανελλαδική σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 11 Απριλίου 2009
Τα κομματικά πανό είχαν παρκάρει έξω από την αίθουσα, μαζί με τα μηχανάκια... Μόνη παραφωνία σε αυτό το κλίμα ήταν οι σ. από το ΞΕΚΙΝΗΜΑ που μόλις έφτανες στο χώρο σου πέταγαν την εφημερίδα τους στα μούτρα! Τους αναγνωρίζουμε το ελαφρυντικό ότι είναι νέοι στο ΣΥΡΙΖΑ...

Πολλές από τις ομιλίες των μεγαλοστελεχών είχαν διπλή απεύθυνση. Για το ακροατήριο που παρακολουθούσε την σύσκεψη, αλλά και για το ακροατήριο που διαμορφώνουν οι κάμερες. Και είναι γνωστό ότι σε ανάλογες περιπτώσεις το ακροατήριο που βρίσκεται στην αίθουσα χρησιμεύει απλώς για να γεμίζει το πλάνο...

Ελπιδοφόρα ήταν η συμμετοχή νέων ανθρώπων στην σύσκεψη. Βεβαίως παρόντα ήταν και τα γερασμένα κομματικά επιτελεία των συνιστωσών, εκτός από τους εκπροσώπους τις ανανεωτικής πτέρυγας του ΣΥΝ.


Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί με ενδιαφέρον την ομιλία της Ελένης Σωτηρίου, υποψήφιας ευρωβουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ που έχει επιλεγεί στην 2η θέση του ψηφοδελτίου. Για να διαβάσετε την ομιλία της σ. Ελένης Σωτηρίου κάνετε ένα κλίκ εδώ:

Ομιλία της Ελένης Σωτηρίου, υποψηφιας ευρωβουλευτου του ΣΥΡΙΖΑ, στη 2η Πανελλαδικη Συσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής για την 3η θέση απουσίαζε... Φαίνεται ότι έχει ξεκινήσει από τώρα την προεκλογική εκστρατεία και τρέχει να μαζέψει ψήφους, γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα!

ΚΥΡΙΑΚΗ 12 Απριλίου 2009
Όμως, την τελευταία μέρα της σύσκεψης ο σ. Παπαδημούλης εμφανίστηκε και μας διέψευσε. Τις προηγούμενες μέρες απουσίαζε από την σύσκεψη γιατί αναζητούσε την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να ...αναβαπτιστεί! Ο λόγος του ήταν ενωτικός. Άξιο προσοχής είναι το γεγονός ότι υπερασπίστηκε τις δημοκρατικές διαδικασίες με τις οποίες λαμβάνονται οι αποφάσεις στον ΣΥΝ - διαδικασίες που τον ανέδειξαν στην 3η θέση του ευρωψηφοδελτίου - και ζήτησε να υπάρξουν ανάλογες διαδικασίες και στον ΣΥΡΙΖΑ για την λήψη των αποφάσεων. Το μέλλον θα δείξει αν αυτές οι δηλώσεις αποτελούν ένα τακτικό ελιγμό ή είναι θέσεις τις οποίες θα υπερασπιστεί και στην επόμενη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, στην οποία θα συζητηθούν αυτά ακριβώς τα ζητήματα.

Μερικά από τα πράγματα που μας χωρίζουν, αλλά και που μας ...ενώνουν: Η καρέκλα, ο σ. Παπαδημούλης και η Τ.V.

Όμως δεν ήταν η ομιλία του σ. Παπαδημούλη που μας έκανε αλληλέγγυους με την «ανανεωτική πτέρυγα» του ΣΥΝ, αλλά η ομιλία του σ. που απεικονίζεται στην φωτογραφία. Αυτός ο σύντροφος κατηγόρησε δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ως εθνοπροδότες για τις θέσεις που έχουν στα εθνικά ζητήματα και ιδιαίτερα στο Μακεδονικό. Εκείνο που μας έκανε να ανατριχιάσουμε δεν ήταν αυτά που έλεγε αλλά το χειροκρότημα με το οποίο τον επιβράβευσε ένα σημαντικό μέρος του ακροατηρίου!

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΕΣΤ

Στην 19 σειρά καθισμάτων της αίθουσας εντοπίσαμε ένα γνωστό στέλεχος του ΣΥΝ (αυτός με την φαλάκρα), ο οποίος παρακολουθούσε με προσοχή τους ομιλητές, ιδιαίτερα εκείνους που ήταν βιαστικοί και συζητούσαν από τώρα τα ζητήματα της ...επόμενης σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν τον αναγνωρίσατε, η απάντηση είναι εδώ [ΑΠΑΝΤΗΣΗ]

ΠΡΟΣΕΧΩΣ
τα νέα για τους ανένταχτους και την καινούργια "συνιστώσα" που φαίνεται να συγκροτείται από ανένταχτους και μέλη συνιστωσών με το όνομα το "2ο κύμα"

Ευρωεκλογές με το ξενοφοβικό θερμόμετρο να ανεβαίνει

Αν οι εκλογές μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, θα τις καταργούσαν, ήταν η ιστορική φράση του Κεν Λίβινγκστον, αριστερού βουλευτή του Εργατικού Κόμματος, καμιά εικοσαριά χρόνια πριν. Και όμως, ο ίδιος έκτοτε πρωταγωνίστησε σε εκλογές, σε θέσεις εξουσίας (δήμαρχος Λονδίνου) και σε αγαστή συνεργασία με τα επιχειρηματικά συμφέροντα (εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων του 2012) για την κατασκευή των μεγάλων έργων και το «καθάρισμα» της πόλης από όποια ανθρώπινα κουρέλια βρεθούν μπροστά τους.

Κι εμείς τώρα μπροστά στις Ευρωεκλογές, αναλογιζόμαστε πώς μπορεί ν’ αλλάξει το σκηνικό του Ευρωκοινοβουλίου όταν ήδη από τις 785 θέσεις, μόνο 41 ανήκουν στην ομάδα του ευρωπαϊκού Αριστερού Κόμματος, 43 στο Κόμμα των Ευρωπαίων Πρασίνων και οι υπόλοιπες στις άλλες 5 απί τις 7 ευρωομάδες, ισχυρότερες των οποίων είναι η Χριστιανοδημοκρατική, Φιλελεύθερη ή του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (ελάχιστες θέσεις είναι εκτός ομάδων).

Και δεν ξεχνάμε, ότι κάποια από τα κόμματα της αριστερής ευρωομάδας αλλά πολύ περισσότερο των Πρασίνων, συμμετέχουν κατά καιρούς σε κυβερνήσεις με σκοπό να τις επηρεάσουν, αλλά τελικά έχουν επηρεασθεί από την εξουσία και απονομιμοποιηθεί τα ίδια μπροστά στους ψηφοφόρους τους.

Σίγουρα το πολιτικό σύστημα είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της οικονομικής εξουσίας, του κεφαλαίου, με θεό το κέρδος και την ανταγωνιστικότητα. Όλα τα κοινωνικά αγαθά περασμένων δεκαετιών διολισθαίνουν, συνεργάζονται ή έχουν ενταχθεί στην «ελεύθερη» αγορά, ενώ στην περίοδο της κρίσης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, σύσσωμες οι εθνικές και η υπερεθνική μας ηγεσίες ενισχύουν τις αναξιοπαθούσες επιχειρήσεις ή ομίλους της «πραγματικής» και της «χρηματοπιστωτικής» οικονομίας ρουφώντας λίγο ακόμα ή πολύ ακόμα από τις λαϊκές τάξεις. Χωρίς αυταπάτες, λοιπόν, η υπογράφουσα έχει συμμετάσχει ως υποψήφια σε διάφορα εθνικά και ένα ευρω-ψηφοδέλτιο. Στα εθνικά με την Εναλλακτική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση το (βρόμικο 89), στο ευρωψηφοδέλτιο των Οικολόγων-Εναλλακτικών το 1989, στα εθνικά της περιόδου εκείνης Αριστερή Πρωτοβουλία, αργότερα Κίνηση Πολιτών, στο Συνασπισμό το 2000, και τον ΣΥΡΙΖΑ το 2004.

Με δεδομένη την τράπουλα, κάποιες και κάποιοι από εμάς ξέρουμε, άλλοι και άλλες, πολίτες της Ευρώπης, ψυχανεμίζονται, ότι το πολιτικό σκηνικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορεί να ανατραπεί σε αυτές ή σε όποιες ευρωεκλογές σε βάρος του κεφαλαίου . Εξ ου και η τάση για περιφρόνηση και αποχή, από μεγάλα ποσοστά πολιτών που ανήκουν στις λαϊκές τάξεις.

Το πολιτικό σκηνικό όμως μπορεί να μετατοπιστεί λιγάκι, κι αυτό εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ, με τα πολλά μας χρώματα και τις διαφορετικές μας απόψεις, δεν το υποτιμούμε: και θέλουμε να μετατοπιστεί προς την κατεύθυνση που αντιστρατεύεται τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, τις πολιτικές «ασφάλειας», και υπέρ της υπεράσπισης των οικονομικών και ασφαλιστικών κατακτήσεων των εργαζομένων, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, για την προαγωγή της ισότητας των δύο φύλων, την ένταξη των μεταναστών και μεταναστριών ως ισότιμων πολιτών στις χώρες όπου ζουν, την αντίσταση στον εθνικισμό, το μιλιταρισμό, το ΝΑΤΟ και τους πολέμους και την υπεράσπιση της ειρήνης και, προπάντων, κάτι που είναι επειγόντως εθνικό και παράλληλα βαθύτατα υπερεθνικό, την προστασία του περιβάλλοντος.

Ο χώρος του ΣΥΡΙΖΑ με την πολύ ευρεία έννοια του, έχει συμμετάσχει σε αγώνες και κινήματα για τα πιο πάνω θέματα, και συχνά έχει πρωτοστατήσει σ’ αυτά. Όμως, ενώ τα κινήματα δυναμώνουν σήμερα, ως αντίδραση στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, αυτό δεν αποτυπώνεται στα εκλογικά αποτελέσματα, ή αποτυπώνεται πολύ έμμεσα και διαστρεβλωμένα.

Κι αφού πάντα υπάρχουν τα διλήμματα της διακυβέρνησης αλλά και οι άκαμπτες δομές του πολιτικού συστήματος, την ίδια ώρα που αναπτύσσονται κινήματα για σημαντικά θέματα, βλέπουμε κόμματα σαν το ΠΑΣΟΚ, που σπάνια ή ποτέ δεν τα στηρίζει, να δυναμώνουν με το σκεπτικό να απονομιμοποιηθεί ή ανατραπεί μια διακυβέρνηση της Ν.Δ., ενώ οι ίδιοι άνθρωποι που το ψηφίζουν ή πολλοί από αυτούς, να συμμετέχουν στους αγώνες βάσης για διάφορα επείγοντα ζητήματα.

Στο δια ταύτα, και χωρίς αυταπάτες, όσες περισσότερες ψήφοι κατακυρωθούν σε ψηφοδέλτια αντίθετα και ανταγωνιστικά προς τα κόμματα εξουσίας και φυσικά αντίθετα και ανταγωνιστικά σε κάποια μικρά που όμως είναι ακραία ξενοφοβικά, νεοφιλελεύθερα ή εθνικιστικά, τόσο καλύτερο θα είναι για την ψυχή των κοινωνικών αγώνων που εκτυλίσσονται καθημερινά και είναι μπροστά μας, σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, για τα ελληνικά δρώμενα, με το ωραιότατο ψηφοδέλτιο των δύο φύλων και των πολλών αγωνιστικών ταυτοτήτων που έχει συγκροτήσει, θα ήταν καλό να επιβραβευθεί για τη φυσιογνωμία που έχει επιδείξει. Αλλά είναι ιδιαίτερο θέμα SOS σήμερα, με τα πογκρόμ των τελευταίων ημερών εναντίον των μεταναστών/μεταναστριών και το κλίμα ξενοφοβίας και ρατσισμού που συστηματικά καλλιεργείται πρωτίστως από κυβέρνηση, δευτερευόντως από αξιωματική αντιπολίτευση και με δηλητηριώδη παρουσία ακροδεξιών κομμάτων ή οργανώσεων, να επιβραβευθεί η αλληλεγγύη του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτό το πεδίο, και να γυρίσει μπούμεραγκ όλη η ξενοφοβική προπαγάνδα που γίνεται εναντίον του.

Σίσσυ Βωβού

Για επιστροφή κλικ εδώ: Ευρωεκλογές και Αριστερά

[Επιστροφή στην αρχική σελίδα]

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ 2ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΣΥΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Μέχρι την Λεωφόρο Συγγρού, εύκολα μπορείτε να πάτε, μόνοι σας ή με την βοήθεια κάποιας συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Απ' εκεί και πέρα, ο μόνος σωστός αντικαπιταλιστικός, επαναστατικός, αντισυστημικός (και άλλα παρόμοια) δρόμος που έχει χαράξει η ΕΟΣ για να σας οδηγήσει σίγουρα στην πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι αυτός που σας παρουσιάζουμε στην παρακάτω εικόνα. Ακολουθώντας αυτή την διαδρομή, αν δείξετε ιδιαίτερη προσοχή σε μερικές απότομες δεξιές στροφές, θα φτάσετε σύντομα στον προορισμό σας.

10, 11 και 12 Απριλίου 2009

Γήπεδο Ταεκβοντό (στο Δέλτα Φαλήρου)

Παρασκευή 10/4
17.00: Εγγραφές
18.00: Έναρξη Εργασιών
Άνοιγμα από το συντονιστή της γραμματείας Ρούντι Ρινάλντι
Παρουσίαση Σχεδίου Προγράμματος - Δήμος Τσακνιάς
Παρουσίαση Σχεδίου Διακήρυξης για την Ευρώπη - Θόδωρος Παρασκευόπουλος
Πολιτική Ομιλία - Αλέξης Τσίπρας

Σάββατο 11/4
09.30 - 14.00: Τοποθετήσεις, ομιλίες
14.00 - 16.00: Διάλειμμα
16.00 - 21.00: Τοποθετήσεις, ομιλίες

Κυριακή 12/4
09.30 - 14.00
Τοποθετήσεις, ομιλίες
Πολιτική ομιλία του προέδρου της Κ.Ο. Αλέκου Αλαβάνου
Τοποθετήσεις, ομιλίες
Παρουσίαση καταλήξεων της σύσκεψης από το Γιάννη Θεωνά

Γιατί δεν συμμετέχουμε στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Εν όψει της 2ης Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η οποία επαναλαμβάνεται με την ίδια ακριβώς οργανωτική μορφή όπως και πριν από 14 μήνες, δηλώνουμε ότι, αν και εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., δεν μετέχουμε στην σύσκεψη γιατί,
- δεν μας αφορά μια διαδικασία που σχεδιάστηκε για μια ακόμη φορά από μια γραμματεία που δεν μας εκπροσωπεί
- θεωρούμε άχαρο να παίξουμε για τρίτη φορά το ρόλο των «ανέστιων» ανένταχτων που πιέζουν να δοθεί ρόλος στο ΣΥΡΙΖA
Πιστεύουμε ότι η προσδοκία που δημιούργησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. για την ενότητα δράσης των αριστερών δυνάμεων, κατέγραψε μια δυναμική και είχε ευρύτερη απήχηση αλλά παραμένει μετέωρη ενάμιση χρόνο μετά. Αν στην 1η Πανελλαδική Σύσκεψη (που ξεκίνησε για συνδιάσκεψη), πολλές/οι σύντροφοι/ισσες έθεταν ως επείγον το θέμα της ουσιαστικής συμμετοχής όλων όσων μετείχαν στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της δημοκρατίας στη λήψη των αποφάσεων, σήμερα το στοίχημα μοιάζει να έχει χαθεί. Η αποστράτευση, η κούραση και η αδιαφορία του κόσμου που προσέγγισε ή εξέφρασε τη διάθεση να προσεγγίσει τις επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ είναι φανερή. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν προχώρησε και όπως ήταν αναμενόμενο οπισθοχώρησε.
Η αμηχανία γύρω από το ρόλο των επιτροπών, η δυσλειτουργία τοπικών επιτροπών που είτε αφέθηκαν στον πατριωτισμό των ανένταχτων είτε φορτώθηκαν με γραφειοκρατικές δυσκαμψίες, η απουσία συλλογικής επεξεργασίας κατά την κατάρτιση του προγράμματος, η συρραφή ιδεών και απόψεων αντί για την επιθυμητή ώσμωση και σύνθεση, η γενική χαλαρότητα που υπαγορεύεται από το γεγονός ότι τίποτε δεν κρίνεται στη βάση αλλά όλα αποτελούν αντικείμενο «κλειστής διαπραγμάτευσης» οδηγούν σε
- εσωτερική γκρίνια αφού τόσο οι ανένταχτοι, όσο και τα μέλη των συνιστωσών «καπελώνονται» από μια διαδικασία στην οποία δεν μετέχουν. Πρόσφατη έκφραση αυτής της εσωστρέφειας είναι οι εσωκομματικές έριδες στον ΣΥΝ και οι τριβές για το ευρωψηφοδέλτιο,
- ασάφεια γύρω από τους στόχους, τις θέσεις και τις επιδιώξεις του ΣΥΡΙΖΑ που δεν εκπέμπει σαφές μήνυμα και παράγει σύγχυση ακόμη και στον κόσμο που δηλώνει ότι τον στηρίζει.
- αδυναμία να ανταποκριθεί στις ανάγκες για ανανέωση στο επίπεδο της παραγωγής ιδεών και της άρθρωσης εναλλακτικού, αριστερού, ανατρεπτικού και ριζοσπαστικού λόγου,
- αδυναμία να εκφράσει και να δώσει πολιτικό περιεχόμενο στις ρήξεις και τις κοινωνικές εντάσεις που πυροδοτεί η οξύτατη κοινωνική, οικονομική και οικολογική κρίση
και τελικά στην ανασυγκρότηση του πολιτικού σκηνικού που χαρακτηρίζεται από τη ηγεμονία του δικομματισμού και που πέρυσι έμοιαζε να αποσυντίθεται, παρά την προφανή ανικανότητά του να δώσει προοπτική.
Το καταγεγραμμένο αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων δείχνει ότι η περίοδος που τμήματα της κοινωνίας στρέφονταν προς το ΣΥ.ΡΙΖ.Α., λόγω της κινητικότητας γύρω από αυτόν και της αναμονής μιας διαφορετικής πρότασης, παρήλθε.
Πιστεύουμε ότι η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί. Δεν θα έχουμε την ίδια ευκαιρία, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις. Αρκεί να αποφασίσουν όσοι έκαναν το πρώτο βήμα και ξεκίνησαν το δύσκολο δρόμο των συμμαχιών και των ιδεολογικών και πολιτικών συγκλίσεων, να προχωρήσουν στη διαδρομή. Και τότε θα είμαστε παρούσες και παρόντες.

Μαρίνα Βήχου, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κυψέλης
Χρήστος Ρουμπάνης, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Κυψέλης
Δέσποινα Σπανούδη, Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Βοιωτίας

όποιος συμφωνεί με το παραπάνω κείμενο, μπορεί να επικοινωνήσει στο spanudi@gmail.com

Ο Λεωνίδας Κύρκος και το …φάντασμά του

Ο Λ. Κύρκος ήταν ο κύριος υπονομευτής του εγχειρήματος της ανανέωσης του κομουνιστικού κινήματος, από την πρώτη κιόλας μέρα που πραγματοποιήθηκε η διάσπαση του 68. Ήταν επίσης ο πιο γνήσιος εκφραστής του δεξιού ευρωκομουνισμού. Πολέμιος κάθε αριστερής αντιπολίτευσης, επιχείρησε επανειλημμένα την αποκομμουνιστικοποίηση του ΚΚΕ εσ. Πραγμάτωσε τα πολιτικά του οράματα και σφράγισε το τέλος του κύκλου της διάσπασης του 68, υλοποιώντας την δική του εκδοχή για την ενότητα της αριστεράς με την δημιουργία του ΣΥΝ. Αυτός ήταν Λ. Κύρκος και συνεχίζει να παραμένει αταλάντευτος σε αυτή την πολιτική γραμμή.

Εκείνοι που άλλαξαν πραγματικά, είναι οι σύντροφοι του με τους οποίους εδώ και αρκετά χρόνια μαζί πορεύονταν. Σήμερα τον κατηγορούν. Στο παρελθόν, οι σύντροφοι του «αριστερού ρεύματος» του ΣΥΝ, κάτω από το βάρος της κατάρρευσης του υπαρκτού σοσιαλισμού και μέσα σε μια συγκυρία που ευνοούσε τις συνδιαχειριστικές αυταπάτες, τον εμπιστεύτηκαν και τον ακολούθησαν για να γίνουν εφαψίες της πολιτικής εξουσίας με τα γνωστά αποτελέσματα. Η αντιπαλότητα που εκδηλώνεται σήμερα ενάντια την «ανανεωτική πτέρυγα» του ΣΥΝ είναι στην πραγματικότητα η αντιπαλότητα με το ίδιο το παρελθόν και την ιστορία του ΣΥΝ. Από αυτή την θέση μπορεί να αναδειχτεί ο πραγματικός χαρακτήρας των αντιθέσεων και να σηματοδοτηθεί δημιουργικά η εμπειρία του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα που είναι ακόμα μετέωρη και ανολοκλήρωτη η τομή που έγινε στο χώρο της Αριστεράς με το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ, είναι επιτακτική η θεώρηση των αντιθέσεων που χαρακτηρίζουν τον χώρο του ΣΥΝ από αυτή την οπτική γωνία: Μόνον έτσι μπορεί να δημιουργηθούν οι αναγκαίες παρακαταθήκες για να προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με στέρεο βήμα προς τα μπρος. Αλλιώς, ο δρόμος προς την εύκολη και την συνήθη αντιμετώπιση παρόμοιων καταστάσεων είναι αυτός που εξοστρακίζει τις ευθύνες στους άλλους και οδηγεί σε μια αδιέξοδη και διευρυμένη αναπαραγωγή αντιθέσεων.

Όποιος λοιπόν αρκείται στο να υπερασπίζεται τα προφανή, λειτουργεί αποτρεπτικά για τους αναγκαίους μετασχηματισμούς. Ενισχύει τον κομματικό πατριωτισμό και αναπαράγει αντιθέσεις που ήδη έχουν ξεπεραστεί από τα ίδια τα πράγματα. Οι απόψεις και οι αντιλήψεις που συγκροτούν την «ανανεωτική πτέρυγα» έχουν ήδη συντριβεί και δεν αποτελούν κίνδυνο για την φυσιογνωμία και την πολιτική του ΣΥΝ. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι αυτό το ζήτημα δεν κρίθηκε τελικά στο εσωτερικό του. Κρίθηκε με την διακριτή πολιτική φυσιογνωμία απέναντι στο δικομματισμό που κατάφερε να καταγράψει ο ΣΥΡΙΖΑ και τις νέες σχέσεις εκπροσώπησης που διαμόρφωσε με τον κόσμο της Αριστεράς.

Ο ΣΥΝ γεννήθηκε μέσα σε συνθήκες μιας συνολικότερης και μακροχρόνιας ήττας της Αριστεράς, μιας ήττας που αγκαλιάζει όλες τις εκδοχές της. Η εμφάνισή του ΣΥΝ στο πολιτικό προσκήνιο δεν έφερνε καλά μαντάτα. Όχι μόνον δεν εμπεριείχε καμία ελπίδα για μια άλλη πορεία της Αριστεράς αλλά εμπέδωσε την υποταγή και τον συμβιβασμό με τις δυνάμεις του αστισμού. Η δημιουργία του ΣΥΝ επικύρωσε και με οργανωτικό τρόπο την ηγεμονία των αντιλήψεων του Λ. Κύρκου και της παρέας του σε ένα ευρύτερο χώρο της κομμουνιστικής αριστεράς. Και αυτή την αλήθεια, οι σ. του «αριστερού ρεύματος», θα πρέπει να την παραδεχτούν κάποτε ανοιχτά. Όπως παράλληλα θα πρέπει να οριοθετηθούν και από το παρελθόν τους, με διαφορετικό τρόπο απ’ αυτό που οριοθετήθηκαν μέσω των πολιτικών συντεταγμένων του ΣΥΝ. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι επιβιώνουν αρκετά στοιχεία από το ΚΚΕδικο παρελθόν, κυρίως με την μορφή πολιτικών πρακτικών και αντιλήψεων, που στις τωρινές συνθήκες αναδύονται με ιδιαίτερο τρόπο. Και αυτά τα στοιχεία ίσως αναδειχθούν στο άμεσο μέλλον ως πιο σημαντικό πρόβλημα από τις πολιτικές θέσεις της ανανεωτικής πτέρυγας. Η αναβίωση μεθόδων οργανωτικού ελέγχου για την επιβολή πολιτικών επιλογών όπως επίσης και λογικές χειραγώγησης του μαζικού κινήματος είναι μερικά απ’ αυτά τα στοιχεία που έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε ένα νέο πολιτικό σχηματισμό είναι μια υπέρβαση με την οποία μπορεί να ξεπεραστεί αυτό το παρελθόν με γόνιμο και δημιουργικό τρόπο. Το ανακάτεμα της τράπουλας ήδη έχει γίνει. Έχει έρθει η ώρα να αρχίσει το παιχνίδι…

Όταν κλαίνε οι κροκόδειλοι…

Ο ΣΥΝ με την παραχώρηση της 2ης θέσης της ευρωλίστας στις λοιπές δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, απεγκλωβίστηκε από τις τριβές που δημιουργεί η επιλογή του υποψηφίου και μετέφερε το πρόβλημα στους συμμάχους του. Παράλληλα, στο εσωτερικό του κατάφερε ένα σημαντικό πλήγμα στην «ανανεωτική πτέρυγα» που διεκδικούσε και αυτή την 2η θέση. Οι ανανεωτές δεν βρήκαν έξω από τον ΣΥΝ κανένα άλλο σύμμαχο για να τους στηρίξει στην διεκδίκηση αυτής της θέσης, εκτός από κάποια ΜΜΕ. Όμως, αυτά τα ΜΜΕ ταυτόχρονα με την στήριξη που παρέχουν στους ανανεωτές, στοχοποιούν και τον ΣΥΡΙΖΑ για τις επιλογές από τις οποίες αντλεί την δύναμή του, όπως είναι η απόρριψη της προοπτικής της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ και η στάση του στην εξέγερση του Δεκέμβρη. Έτσι, αυτή η προβολή των θέσεων των ανανεωτών λειτουργεί τελικά σε βάρος τους, αφού πολώνουν το σύνολο των φίλων και οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον τους. Επίσης, οι ανανεωτές βρίσκονται σε δύσκολη θέση και για ένα επιπλέον άχαρο λόγο: Θα είναι η πρώτη φορά που θα πρέπει να εργαστούν σκληρά για τον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλουν να διεκδικήσουν ευρωβουλευτή, αφού οι φιλοπασόκοι οπαδοί τους έχουν ήδη μετατοπιστεί προς το ΠΑΣΟΚ και δεν φαίνεται να επανακάμπτουν…

Όμως, ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας που χαρακτηρίζει τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις για την 2η θέση της ευρωλίστας, ανέδειξε την πολιτική ανωριμότητα δυνάμεων του ΡΙΖΑ. Κινήσεις και πρωτοβουλίες που εκδηλώθηκαν πρόσφατα αναδεικνύουν μεν συνολικότερα υπαρκτά ζητήματα της συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, πυροδοτήθηκαν όμως μέσα σε μια συγκυρία που επικαθορίζεται από την συγκρότηση της ευρωλίστας. Θεωρούμε υποκριτική τη στάση ανάδειξης τέτοιων σοβαρών ζητημάτων που αποβλέπει στην τροποποίηση των εσωτερικών συσχετισμών με στόχο μια θεσούλα στην λίστα. Αν και ασκούμε, ως οπαδοί, έντονη κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για τον αντιδημοκρατικό τρόπο που έχει συγκροτηθεί και λειτουργεί, το μόνο πράγμα που δεν σκοπεύουμε να κάνουμε, είναι αυτό που κάνουν κάποιοι άλλοι, οι οποίοι, αν και αυτοχαρακτηρίζονται «μέλη» του ΣΥΡΙΖΑ, τον κατηγορούν ότι δεν θα συγκροτήσει με …δημοκρατικό τρόπο την ευρωλίστα. Ας πρόσεχαν! Δεν τους κορόιδεψε κανένας, ούτε τους υποσχέθηκε …άμεση δημοκρατία και άλλα παρόμοια, όταν πήγαιναν και στελέχωναν την Γραμματεία ή τις θεματικές και κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ανακάλυψαν όλα αυτά τα περίεργα στην λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ;

Το πιο υποκριτικό σε αυτή την διαμάχη είναι το γεγονός ότι κάποιοι Ριζαίοι επιχειρούν να επενδύσουν την διεκδίκηση του ευρωβουλευτή και με περίσσια αντικαπιταλισμού, κάνοντας ακριβώς το ίδιο με αυτό που κάνουν και οι ανανεωτές του ΣΥΝ υπερασπίζοντας ευρωπαϊσμό τους. Όμως, στην 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ για το εργατικό, όπου πράγματι έμπαιναν και με όρους κινήματος τέτοια ζητήματα, δεν τους είδαμε να δίνουν με το ίδιο πάθος αυτήν την μάχη για τον αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αποφάσεις άραγε που πάρθηκαν εκεί μαζί τον Καλύβη και τον Βρεττάκο για ένα "Πανελλαδικό δίκτυο συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ", ήταν αποφάσεις που πάρθηκαν με διαφορετικές διαδικασίες από αυτές που θα καθορίσουν την λίστα με τους ευρωβουλευτές;

1η Πανελλαδική Εργατική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ

Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να διαπιστώσει κανείς ότι η κοινή δράση των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό κίνημα, στα συνδικάτα, στην νεολαία, στις γειτονιές είναι προβληματική. Σε μαζικούς χώρους όπου υπάρχουν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, συχνά αυτές οι δυνάμεις αντί να συνυπάρχουν σε πλατιά ενωτικά σχήματα, δραστηριοποιούνται ανταγωνιστικά μέσα από διακριτές συνδικαλιστικές παρατάξεις. Όταν λοιπόν ακούσαμε στο «105.5 στο ΚΟΚΚΙΝΟ» ότι θα γίνει (28 Μαρτίου 2009) η 1η Πανελλαδική Εργατική Σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο ΑΘΗΝΩΝ (πρώην ΑΣΟΕE) αποφασίσαμε να παρακολουθήσουμε τις εργασίες της για να ακούσουμε πως θα αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Η περιέργειά μας μεγάλωσε, όταν πληροφορηθήκαμε ότι θα μιλήσει ο Α. Τσίπρας, αφού ο ΣΥΝ δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοια πράγματα. Το ενδιαφέρον του ΣΥΝ για τον ΣΥΡΙΖΑ περιορίζεται στο τι συμβαίνει στην Γραμματεία, και εκτός από εξαιρέσεις που οφείλονται στην προσωπική στάση μελών του, είναι άτονη η παρουσία του στις τοπικές και κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, θέλαμε να δούμε, αν θα παρευρεθούν γνωστά στελέχη της ανανεωτικής πτέρυγας αλλά και του αριστερού ρεύματος για να εκφράσουν τις απόψεις τους για τις συνδιαχειριστικές πρακτικές που εφαρμόζουν στα συνδικάτα με τις δυνάμεις του δικομματισμού, αφού είναι γνωστό ότι αυτές οι πρακτικές αποτελούν βασικό σημείο τριβής ανάμεσα στον ΣΥΝ και τις υπόλοιπες δυνάμεις που συμμετέχουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Στην σύσκεψη δήλωσαν συμμετοχή 135 σύντροφοι. Παραβρέθηκαν και παρακολούθησαν τις διαδικασίες, μερικοί ακόμα, χωρίς να καταθέσουν τα στοιχεία τους. Η συμμετοχή κρίνεται μικρή σε σχέση με την βαρύτητα της θεματολογίας. Όλες οι συνιστώσες καταγράφτηκαν στον κατάλογο των ομιλητών, είτε για να καταθέσουν μια διαφορετική άποψη ή μόνο για να δηλώσουν την παρουσία τους εκεί. Αίσθηση προκάλεσε η απουσία συνδικαλιστικών στελεχών του ΣΥΝ από χώρους με έντονο το πρόβλημα της κοινής συνδικαλιστικής παρουσίας των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, όπως από το χώρο των υγειονομικών και των μηχανικών, όπου ο ΣΥΝ συνδιοικεί με τις δυνάμεις του δικομματισμού. Το πρόβλημα αυτό μάλιστα ήταν το κύριο θέμα της τοποθέτησης συντρόφου από τον ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης που δραστηριοποιείται συνδικαλιστικά στους υγειονομικούς, ο οποίος αναφέρθηκε αναλυτικά στις αντιφάσεις και στις αντιθέσεις που δημιουργούν αυτές οι συνδιαχειριστικές πρακτικές στον χώρο του.

Η σύσκεψη ξεκίνησε με την ομιλία του Α. Τσίπρα, που αρκέστηκε σε μια γενική τοποθέτηση για τις πολιτικές κατευθύνσεις και τους στόχους της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ στον εργατικό χώρο αποφεύγοντας να τοποθετεί στα δύσκολα προβλήματα. Μια τέτοια τοποθέτηση είναι προφανές ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει παραπέρα από γενικές εκκλήσεις όπως: Ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να πρωτοστατήσει στην ίδρυση πρωτοβάθμιων συνδικάτων στους χώρους εργασίας.

Η τοποθέτηση του Παύλου Ροβολή, μέλους ΔΣ Εργατικού Κέντρου Θήβας, ήταν από τις πιο ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις, όχι μόνο γιατί στηριζόταν πάνω στην μαζική δουλεία που αποτελεί το στοιχείο συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή της Βοιωτίας, αλλά γιατί κατέληξε και σε συγκεκριμένες προτάσεις που τάραξαν τα νερά και δημιούργησαν ανησυχίες κυρίως στους συντρόφους του από τον Συνασπισμό. Ο Παύλος υποστήριξε ότι η πολιτική ενότητα που υπάρχει σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι στοιχείο που μπορεί να οδηγήσει άμεσα στην συγκρότηση κοινής συνδικαλιστικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με την πρόταση της εισήγησης για συντονιστικό ΔΙΚΤΥΟ συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, πρόταση που θεώρησε ότι είναι άνευρη και δεν έχει να προσφέρει πολλά πράγματα για την κοινή δράση στους μαζικούς χώρους. Πρότεινε μάλιστα να ονομαστεί ΔΡΑΣΥ αυτή η συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (Δημοκρατική Ριζοσπαστική Αριστερή ΣΥνεργασία). Η άλλη πρόταση που κατέθεσε ο σ. Π. Ροβολής αφορούσε την συμμετοχή της «ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ» στα προεδρεία των τριτοβαθμίων συνδικαλιστικών ενώσεων (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ) και ζήτησε την παραίτηση των εκπροσώπων της απ’ αυτά.

Δύο ήταν τα θέματα στα οποία αναφέρθηκαν οι πιο πολλοί ομιλητές:

1. Το δίλλημα για ενιαία συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ ή συντονιστικό δίκτυο των συνδικαλιστών και
2. η συμμετοχή των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στις διοικήσεις των συνδικαλιστικών οργάνων με την λογική των αναλογικών προεδρείων.
   

Στο πρώτο θέμα κυριάρχησαν σαφώς οι απόψεις για «Συντονιστικό Δίκτυο». Η θέση αυτή υποστηρίχτηκε τόσο από στην συνδικαλιστική ηγεσία της παράταξης του ΣΥΝ την «ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», όσο και από το σύνολο των άλλων συνιστωσών αλλά και ανένταχτων που προέρχονταν κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ της Θεσσαλονίκης. Στην συζήτηση κυριάρχησε η αντίληψη, όπως εύστοχα την διατύπωσε κάποιος ομιλητής «Ναι στην διαφωνία, όχι στην αντιπαλότητα». Όμως η πρακτική εφαρμογή αυτής της αντίληψης είχε σαν αποτέλεσμα όποιος παρακολουθούσε την συζήτηση να μην καταλαβαίνει πια ακριβώς είναι η διαφωνία που εμποδίζει σήμερα την κοινή συνδικαλιστική έκφραση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό κίνημα. Σχεδόν όλοι οι ομιλητές τήρησαν αυτή την αρχή, αφού φρόντισαν να μην αναδείξουν καμία διαφωνία που θα μπορούσε να καταγραφεί ως …αντιπαλότητα. Έτσι κυριάρχησαν εκκλήσεις για ενότητα στην δράση και άλλα παρόμοια και κρίθηκε ότι δεν είναι ώριμο το αίτημα για κοινή συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Ήταν προφανές ότι δεν θα μπορούσε να συζητηθεί ουσιαστικά αυτό το ζήτημα γιατί επικαθορίζεται από την φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ. Οι διαφωνίες που όλοι διαπίστωναν στις τοποθετήσεις τους, αλλά κανένας δεν τις έκανε συγκεκριμένες, αφορούσαν στο θέμα της πολιτικής συγκρότησης του ΣΥΡΙΖΑ, θέμα που ήταν έτσι κι αλλιώς εκτός συζήτησης. Με άλλους όρους γίνεται η συζήτηση για τις σχέσεις του κόμματος με το συνδικάτο και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις, αν αναφέρεσαι σε ένα ενιαίο πολιτικό φορέα, και με άλλους όταν αναφέρεσαι σε μια εκλογική συνεργασία, η οποία προσπαθεί να καταγράψει την παρουσία της εκτός από το κοινοβούλιο και στο εργατικό κίνημα. Όσοι λοιπόν αντιστρατεύονται στην λογική του ενιαίου πολιτικού φορέα, είναι προφανές ότι αντιστρατεύονται και την ενιαία συνδικαλιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς θεωρούμε ότι αυτό το δίλλημα είναι αποπροσανατολιστικό με τους όρους που τέθηκε στην σύσκεψη. Η μαζική δουλειά του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό κίνημα, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σε όλες του τις διαστάσεις παρά μόνον αν συγκροτηθούν κομματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ στους μαζικούς χώρους, οι οποίες θα δραστηριοποιούνται μέσα σε πλατειά ενωτικά συνδικαλιστικά σχήματα. Όμως για να υπάρχουν τέτοιες οργανώσεις, θα πρέπει να λυθεί το ζήτημα του ενιαίου πολιτικού φορέα...

Το δεύτερο ζήτημα ήταν εκείνο που ανέδειξε όλα τα προβλήματα της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, όπως και τους όρους κάτω από τους οποίους λαμβάνονται οι αποφάσεις. Αποδείχτηκε με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η δήλωση του σ. Καλύβη κατά το κλείσιμο στης σύσκεψης, ότι «οι αποφάσεις λαμβάνονται με ευρείες συναινέσεις» είναι άλλος ένας μύθος. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει απόφαση, αν διαφωνεί εκπρόσωπος της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ. Για το δεύτερο ζήτημα που απασχόλησε την σύσκεψη, υπήρξε μια ευρύτατη συναίνεση ενάντια στην λογική των «αναλογικών» προεδρείων, από όλες τις συνιστώσες, από τους ανένταχτους αλλά και από ένα σημαντικό τμήμα μελών του ΣΥΝ με κύριο εκφραστή τον σ. Π. Ροβολή. Οι μόνοι που υπερασπίστηκαν αυτή την θέση ήταν μόνον κάποια συνδικαλιστικά στελέχη του ΣΥΝ που συμμετέχουν σε τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα, όπως ο Καλύβης και ο Βρεττάκος. Ήταν φανερό και δεν χρειαζόταν να γίνει καμία ψηφοφορία για να διαπιστωθεί η θέση του σώματος. Όμως, αυτή θέση δεν καταγράφηκε τελικά στις προτάσεις που θα κατατεθούν από την σύσκεψη προς στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στις ..διαφωνίες που θα συνοδεύουν αυτές τις προτάσεις!...

Σε αυτό το ζήτημα συμπυκνώνονται οι πραγματικοί λόγοι που εμποδίζουν την κοινή και ενιαία δράση των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στο μαζικό κίνημα. Η λογική της συνδιαχείρισης που κουβαλάει ο ΣΥΝ από την εποχή της Μ. Δαμανάκη και του Ν. Κωσταντόπουλου, αν και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο έχει λήξει, στο συνδικαλιστικό κίνημα συνεχίζει να έχει υλική υπόσταση μέσα από μορφές κοινής διαχείρισης με τις δυνάμεις του δικομματισμού στα προεδρεία συνδικαλιστικών οργάνων. Η λογική των «αναλογικών» προεδρείων είναι κληρονομία των σ. του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ από το ΚΚΕ. Η λογική αυτή αποτελούσε για το ΚΚΕ ένα τέχνασμα για να δικαιολογήσει κυρίως προς τα μέλη του το γεγονός ότι συμμετείχαν σε προεδρεία με δυνάμεις που τους χώριζε άβυσσος πολιτικά. Είναι προφανές ότι αυτή η επιλογή πέρασε στον ΣΥΝ και παραμένει σε ισχύ μέχρι σήμερα, γιατί βολεύει όλες τις εκδοχές των συνδιαχειριστικών απόψεων που υπήρχαν στο εσωτερικό του. Ως γνωστόν, όλες οι άλλες δυνάμεις από το παλαιό ΚΚΕ εσ. ως την εξωκοινοβουλευτική αριστερά επιδίωκαν να συμμετέχουν σε προεδρεία με άλλες δυνάμεις όταν μπορούσε να υπάρξει προγραμματική συμφωνία σε συγκεκριμένους στόχους δράσης. Όταν, λοιπόν ο σ. Καλύβης προσπάθησε να τεκμηριώσει αυτές τις συνδιαχειριστικές πρακτικές, πάνω στην αντίληψη ότι η ενότητα του εργατικού κινήματος δεν προσδιορίζεται με τον ίδιο τρόπο που προσδιορίζεται η ενότητα στο κοινοβούλιο που αποβλέπει σε ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, έλαβε την δέουσα απάντηση από ένα επόμενο ομιλητή. Ένας σύντροφος από την επαρχία τον έστειλε στην …Λάρισα για να ενημερωθεί πως αυτές οι αντιλήψεις που πρεσβεύει οδηγούν μέλη του ΣΥΝ να κατεβαίνουν ως υποψήφιοι σε ψηφοδέλτια της ΠΑΣΚΕ και να ψηφίζουν ενάντια στην εγγραφή σωματείου στο εργατικό κέντρο, στο οποίο δραστηριοποιούνται άλλοι ανένταχτοι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο και μόνο γιατί κινδυνεύει η ΠΑΣΚΕ να χάσει την πλειοψηφία!

Σε πολλές ομιλίες υπήρχαν επίσης αναφορές στην εξέγερση του Δεκέμβρη και πώς αυτή σφραγίζει σήμερα το εργατικό κίνημα. Επίσης κατακρίθηκε από πολλούς συντρόφους η στάση μερίδας συντρόφων του ΣΥΝ στην ΠΟΣΔΕΠ, αλλά τελικά και σε αυτό το ζήτημα δεν πάρθηκε καμία απόφαση.

Τελειώνοντας θα σταθούμε σε μερικές τοποθετήσεις που είχαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως συντρόφισσας που δραστηριοποιείται στο σωματείο ιματισμού στην Θεσσαλονίκη, η οποία ανέλυσε τις δυσκολίες της συνδικαλιστικής δράσης στον ιδιωτικό τομέα και την σημασία της διάκρισης ανάμεσα στην εργοδοσία και την κυβερνητική πολιτική στην συγκεκριμενοποίηση των στόχων ενός συνδικάτου. Σύντροφος από το σωματείο των ταχυμεταφορέων (κούριερ) ανέδειξε τα προβλήματα της συνδικαλιστικής δράσης σε τέτοιους χώρους, αλλά και την σημασία που έχουν συγκεκριμένες νίκες για την μαζικοποίηση του σωματείου, όπως οι τρεις ανακλήσεις απολύσεων που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο εξάμηνο. Όμως, εκείνον που περιμέναμε να ακούσουμε άλλα δεν μίλησε ήταν ο σ. Στρατούλης! Αρκέστηκε μόνον σε μια δήλωση – ανακοίνωση για μια ακτιβίστικη ενέργεια που θα γίνει την ερχόμενη βδομάδα και κάλεσε τους παρόντες να συμμετέχουν. Αν είναι επιτυχημένη, τότε ίσως ενημερωθείτε για τα υπόλοιπα από τα …ΜΜΕ!

Ποιός θα είναι τελικά ο 2ος ευρωβουλευτής;

Οι συζητήσεις για τον 2ο ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζονται, όπως επίσης και αντιπαράθεση πάνω σε αυτό το ζήτημα. Στα πλαίσια αυτού του διαλόγου, αναδημοσιεύουμε δύο απόψεις που έχουν κατατεθεί δημόσια για αυτό το ζήτημα:

Η πρόταση της Ρόζα για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Εχουμε ήδη μπει στην τροχιά των ευρωεκλογών και όπως είναι επόμενο έχει ανοίξει η συζήτηση για τη συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ. Από την πρώτη στιγμή αυτής της συζήτησης επισημάναμε δύο κινδύνους που θα έπρεπε οπωσδήποτε να αποφευχθούν: Ο πρώτος είναι η υποβάθμιση των κινηματικών καθηκόντων στο όνομα των προεκλογικών διαδικασιών. Ο δεύτερος δεν είναι άλλος από τη διολίσθηση της διαβούλευσης για το ψηφοδέλτιο σε μια διαπραγμάτευση που δεν (θα έπρεπε να) έχει καμία σχέση με την Αριστερά. Αν τον πρώτο κίνδυνο μένει τους επόμενους μήνες να δούμε αν θα μπορέσουμε να τον αποφύγουμε, σε ό,τι αφορά τον δεύτερο οι ανησυχίες μας νομίζουμε πως είναι δικαιολογημένες.
Εκτιμάμε ότι η συζήτηση δεν θα πρέπει να εστιάζεται στα πρόσωπα των υποψηφίων αλλά στις διαδικασίες συγκρότησης του ψηφοδελτίου και τους πολιτικούς όρους λειτουργίας της ευρωομάδας. Όποιος/α και αν τελικά επιλεγεί, στο βαθμό που το οργανωτικό πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ μένει το ίδιο, πολύ λίγο θα μπορέσει να μεταβάλει την υφιστάμενη κατάσταση. Μια κατάσταση όπου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λειτουργεί ως όλον, η κοινοβουλευτική ομάδα είναι περισσότερο συνάντηση ατομικοτήτων παρά δεμένη συλλογικότητα και η συμμετοχή στο κοινοβούλιο είναι πολύ περισσότερο διαμεσολαβητική διαδικασία κοινωνικών αιτημάτων παρά οργανικό τμήμα μιας ευρύτερης συγκρότησης που δουλεύει μεν σε πολλαπλά επίπεδα αλλά σχεδιάζει και δρα από κοινού με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών. Γι’ αυτό και εξαρχής μείναμε μακριά από την ονοματολογία και επιμείναμε στους ακόλουθους πολιτικούς όρους, οι οποίοι –ασφαλώς– αφορούν όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ:
1. Οι ευρωβουλευτές είναι του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των συνιστωσών του. Κατά συνέπεια η επιλογή τους μπορεί να έχει επαρκή πολιτική νομιμοποίηση μόνο αν συζητηθεί συνολικά από τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο από τη Γραμματεία).
2. Στο βαθμό που οι ευρωβουλευτές είναι του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των συνιστωσών, πρέπει να διασφαλιστεί η συλλογική λειτουργία της κοινοβουλευτικής ομάδας και η οργανική σύνδεσή της με τα μη κοινοβουλευτικά όργανα. Βασική προϋπόθεση για κάτι τέτοιο είναι η δημιουργία μιας στιβαρής ομάδας συνεργατών, η επιλογή των οποίων είναι αρμοδιότητα του ΣΥΡΙΖΑ και όχι των ευρωβουλευτών ή των συνιστωσών.
3. Η διαχείριση των οικονομικών ανήκει επίσης στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι μισθοί των ευρωβουλευτών και των συνεργατών θα πρέπει να κατατίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ και αυτός με τη σειρά του θα πρέπει να κανονίζει το ύψος των αμοιβών σε σχέση με τις ιδιαίτερες ανάγκες διαβίωσης στο εξωτερικό καθώς και με τον μέσο όρο απολαβών των ελλήνων εργαζομένων.
4. Η συμμετοχή στα κοινοβουλευτικά όργανα δεν μπορεί να είναι αιώνια και να καλλιεργεί τον παραγοντισμό. Είναι απαραίτητο να καθιερωθεί η εναλλαγή.
5. Η συγκρότηση του ψηφοδελτίου πρέπει να εκφράσει τον πλουραλισμό του ΣΥΡΙΖΑ και την (επιδιωκόμενη) σύνδεση του με τα κινήματα, να αποτυπώνει όλη την κοινωνική/κινηματική κινητικότητα της τελευταίας περιόδου. Γι’ αυτό είναι απαραίτητο να περιληφθούν στη λίστα αγωνιστές-τριες που συμμετείχαν στις αντιστάσεις που έδωσαν τον τόνο την προηγούμενη περίοδο: φοιτητές-τριες, πανεπιστημιακοί, επισφαλείς εργαζόμενοι-ες, αγρότες-τισσες, ακτιβιστές-τριες των ελεύθερων χώρων, φυλακισμένοι-ες, ομοφυλόφιλοι-λεσβίες, εθνικές μειονότητες.
6. Είναι αυτονόητη η συμμετοχή γυναικών στις εκλόγιμες θέσεις σε ποσοστό 50%.

Ομάδα Ρόζα

Η εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές

Ο καθορισμός της στάσης του συνόλου ΣΥΡΙΖΑ εν όψει της Πανελλαδικής Σύσκεψης του Απριλίου 2009, δεν μπορεί παρά να γίνει στη βάση δύο παραδοχών:
Αφενός του ότι διεκδικούνται τρεις έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο, με βάση την εκτίμηση της εκλογικής επιρροής των πραγματοποιημένων δημοσκοπήσεων, πράγμα που συνιστά μια σοβαρή προώθηση σε σχέση με την μία έδρα που είχε προκύψει στις εκλογές του Ιουνίου 2004.
Αφετέρου, της διασφάλισης της ισότιμης συμμετοχής και των τριών υπαρκτών και διακριτών ρευμάτων που τον συναποτελούν στην μέχρι σήμερα συγκρότηση και δράση του, και στη βάση της σχετικής συμμετοχής των δυνάμεων των συνιστωσών του στη δομή, στις δραστηριότητες και στις παρεμβάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Τα τρία αυτά ρεύματα δεν είναι άλλα από :
Την σχετική συμμετοχή εκπροσώπων της αριστερής πλειοψηφίας του ΣΥΝ (Αριστερό Ρεύμα, ΚΠΔ και ΑΡΑΝ) που συμβατικά αντιπροσωπεύουν το ένα τρίτο των οργανωμένων δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ, με δεδομένο ότι η ανανεωτική - εκσυγχρονιστική του πτέρυγα όχι μόνον δεν συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απεναντίας κατακρίνει τα «15 Σημεία Στόχους Πάλης», απέχει από τις διαδικασίες του, εναντιώνεται στην αντισυστημική του στάση και τάσσεται ανοιχτά υπέρ της κεντροαριστερής σύμπραξης με το ΠΑΣΟΚ.
Την έντονη συμμετοχή των ανεξάρτητων στρατευμένων αγωνιστών που σχηματικά αποτυπώνονται στο «2ο Κύμα ΣΥΡΙΖΑ». Μ’ αυτό το ρεύμα που επιδιώκει την ενωτική ανασύνθεση του ΣΥΡΙΖΑ (από εκλογικό μέτωπο συνιστωσών σε «ενιαίο ομοσπονδιακό πολυτασικό πολιτικό οργανισμό») και τον αντικαπιταλιστικό προγραμματικό του προσανατολισμό, βρίσκονται σε παράλληλη τροχιά, από μια ορισμένη άποψη, συνιστώσες όπως λ.χ. Ξεκίνημα, Κόκκινο, Ρόζα, ΑΚΟΑ κλπ. Αθροιστικά αυτό το ρεύμα συγκροτεί τουλάχιστον το ένα τρίτο του δυναμικού του οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ.
Τις πολιτικές συνιστώσες που συμμετέχουν στη λειτουργία και δομή του ΣΥΡΙΖΑ «δι’ εκπροσώπων», διατηρούν την «περιχαρακωμένη» μικροκομματική τους υπόσταση, διέπονται από αντικαπιταλιστικά προγραμματικά χαρακτηριστικά, αντιτίθενται στα κεντροαριστερά εναλλακτικά σενάρια, ωστόσο όμως δεν συντάσσονται στην κατεύθυνση ενωτικής ανασύνθεσης του ΣΥΡΙΖΑ σε «ενιαίο ομοσπονδιακό πολυτασικό πολιτικό οργανισμό» (π.χ. ΚΟΕ, ΚΕΔΑ, ΔΕΑ, ΔΗΚΚΙ κ.ά.), αντιπροσωπεύουν δε αντίστοιχα το άλλο τρίτο του δυναμικού του ΣΥΡΙΖΑ στη δομή και τη λειτουργία του.
Κατά συνέπεια, οι τρεις έδρες δεν μπορούν, στη βάση των αρχών της ισοτιμίας, της δημοκρατικότητας και της ενωτικής έκφρασης του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, παρά να κατανεμηθούν από μία σε κάθε επιμέρους ρεύμα, ανεξαρτήτως της σειράς τοποθέτησής τους στο ευρωψηφοδέλτιο. Σ’ αυτά τα τρία υπαρκτά ρεύματα εναπόκειται να ορίσουν τους δημοκρατικούς τρόπους (συναινετικά ή με γενική εκλογική διαδικασία όπως κάνει ο ΣΥΝ με το εσωτερικό του δημοψήφισμα του Μαρτίου 2009) ανάδειξης των τριών εκπροσώπων του ΣΥΡΙΖΑ στην Ευρωβουλή.
Η πολιτική απαίτηση του ΣΥΝ, όπως διατυπώθηκε στο Προγραμματικό του Συνέδριο του Φεβρουαρίου 2009, για την εκλογή των δύο από τους τρεις ευρωβουλευτές από τις τάξεις του, δεν μπορεί παρά να απορριφθεί από τον όλο ΣΥΡΙΖΑ στην επικείμενη Πανελλαδική Σύσκεψη του Απριλίου 2009 για τους ακόλουθους λόγους:
Κατά πρώτο, η συμμετοχή του ΣΥΝ στις διαδικασίες, όργανα, δράσεις του οργανωμένου ΣΥΡΙΖΑ μετά βίας φτάνει στο επίπεδο του ενός τρίτου των δυνάμεών του.
Κατά δεύτερο, μια τέτοια προοπτική (1η και 3η θέση όπως έχει αποφασιστεί και τείνει να αποτυπωθεί), εξ αντικειμένου εμφανίζει και καταγράφει τον ΣΥΡΙΖΑ ως απλή εκλογική ομπρέλα του ΣΥΝ, πράγμα που δεν μπορεί παρά να αποκρούεται από την πλειοψηφία των ενεργών δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ.
Κατά τρίτο, με δεδομένο ότι με βάση τους υπάρχοντες συσχετισμούς, η 1η θέση θα καταληφθεί από τον εκπρόσωπο της αριστερής πλειοψηφίας του ΣΥΝ, και η 3η θέση από τον εκπρόσωπο της «ανανεωτικής – εκσυγχρονιστικής» μειοψηφίας του, προκύπτει μείζον πολιτικό ζήτημα για τις δυνάμεις της μεγάλης πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ (δεύτερο ρεύμα, τρίτο ρεύμα και ένα μέρος του πρώτου ρεύματος) για δύο σαφέστατους λόγους :
Από τη μια πλευρά, ο δεύτερος αυτός εκπρόσωπος αντιπροσωπεύει καθαρά την «ανανεωτική – εκσυγχρονιστική» μειοψηφία του ΣΥΝ η οποία δεν συμμετέχει στον ΣΥΡΙΖΑ, συντάσσεται ανοιχτά με την κεντροαριστερή εναλλακτική λύση, αντιτίθεται στα «15 Σημεία Στόχους Πάλης» του ΣΥΡΙΖΑ και έτσι αναιρεί την συνολικά διαμορφωμένη φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ.
Από την άλλη πλευρά, εφόσον είναι ρητά διατυπωμένος και σαφώς διακηρυγμένος ο «ανανεωτικός – εκσυγχρονιστικός» προσανατολισμός της μειοψηφίας του ΣΥΝ, επόμενο είναι ότι ο ενδεχόμενος κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος να ακολουθεί αυτή την κατεύθυνση, πράγμα εξίσου ακυρωτικό για τους προσανατολισμούς του ΣΥΡΙΖΑ.
Σε τελική ανάλυση δεν μπορεί η εμμονή του ΣΥΝ στην «ασύμβατη» (;) πολιτική του ενότητά να τείνει να συμπαρασύρει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ στην αναίρεση, την πολιτική απονεύρωση, την υπονόμευση και την ακύρωσή του.

Ανέστης Ταρπάγκος
ΣΥΡΙΖΑ Θεσσαλονίκης

Μια συζήτηση με τον Π. Κοροβέση

Στις 3 Μάρτη 2009, στείλαμε ένα μήνυμα στον σ. Περικλή Κοροβέση. Σήμερα που λάβαμε την απάντησή του, δημοσιεύουμε και τα δύο αυτά κείμενα, γιατί πιστεύουμε ότι έχουν γενικότερο ενδιαφέρον για τους αναγνώστες μας:

Σύντροφε Περικλή,
Ο καθένας που παρακολουθεί την αρθρογραφία σου στην «ΕΠΟΧΗ», ανεξάρτητα αν διαφωνεί ή συμφωνεί με αυτά που γράφεις, για το μόνο πράγμα που δεν θα μπορούσε να σε κατηγορήσει, είναι ότι μασάς τα λόγια σου. Όμως, στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής (1 Μαρτίου 2009) στο κείμενό σου με τον τίτλο «Τι απέγιναν οι ανένταχτοι;» όταν αναφέρεσαι σε ζητήματα που αφορούν τον ΣΥΡΙΖΑ, δεν παίρνεις καθαρή θέση, αλλά τοποθετείσαι με «μήπως» και με ερωτήσεις όπως αυτή: «Και αντί να καταδικάζουμε τον Στάλιν του ΚΚΕ που επανήλθε θριαμβευτικά στην ηγετική ομάδα του, μήπως θα πρέπει να ψάξουμε για τον λανθάνον σταλινισμό που υπάρχει στις γραμμές μας;». Σωστή η κριτική στο ΚΚΕ που επανειλημμένα έχεις κάνει, όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ΚΚΕ είναι ένα κόμμα ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια «εκλογική σύμπραξη». Μήπως είναι και κάτι άλλο ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλα το κρύβει, και δεν το ξέρουμε ακόμα;

Εμείς ευθαρσώς λέμε την άποψή μας: Θα θέλαμε Ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι ένας πολιτικός φορέας, στον οποίο να μπορούσαμε να συμμετέχουμε ως αριστεροί και όχι ως παράγοντες ή πολιτευτές. Όμως, ακόμα και ως ανένταχτοι αριστεροί, έχουμε πολύ πιο μειωμένες απαιτήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, από αυτές που διατυπώσεις εσύ που είσαι και βουλευτής του: «Είμαστε 21ος αιώνας. Και αυτός έχει δημιουργήσει καινούργια κινήματα, νέες αντιλήψεις, διαφορετικές συμπεριφορές που οδηγούν σε νέες συλλογικότητες που λειτουργούν με άμεση δημοκρατία και συναίνεση, καταργώντας την ιεραρχία που ξέραμε». Εμείς, απλώς αρνούμαστε να συμμετέχουμε στις τοπικές ή θεματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί δεν τηρούνται ούτε καν οι στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές που προστατεύει η αστική δημοκρατία για το απλό μέλος του τελευταίου συνδικάτου: Το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και την αρχή της πλειοψηφίας για την λήψη των αποφάσεων. Τουλάχιστον, αν δεν έχουμε κάτι καλύτερο μέχρι να καταργήσουμε την …ιεραρχία και να επιβάλουμε την άμεση δημοκρατία, ας παραμένουμε πιστοί στις αρχές της αστικής δημοκρατίας!

Εκτός από αυτά, τα σχετικά με το άρθρο σου, θα θέλαμε να διαμαρτυρηθούμε το κρούσμα λογοκρισίας και την αντισυντροφική συμπεριφορά των διαχειριστών της ιστοσελίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Πραγματικά ξαφνιαστήκαμε από την λογοκρισία που επιβλήθηκε στο κείμενο που σας στέλνουμε συνημμένα. Το κείμενο αυτό στάλθηκε στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ για δημοσίευση στην θεματική ενότητα: "άρθρα & παρεμβάσεις" . Οι διαχειριστές της ιστοσελίδας - ούτε καν για λόγους συντροφικότητας - δεν μπήκαν καν στον κόπο να μας στείλουν μια απάντηση για τους λόγους για τους οποίους δεν το δημοσίευσαν

ΕΟΣ (Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ)

Και η απάντηση:

Αγαπητέ σύντροφε,

Χωρίς δυσκολία μπορώ να συμμεριστώ βασικά στοιχεία του προβληματισμού σου, όπως:
α. «(…) διαμορφώνεται ένας νέος πολιτικός χώρος με αριστερά χαρακτηριστικά που διεκδικεί την αυτονομία του απέναντι στο δικομματισμό. Αυτή ήταν -και παραμένει- η μεγάλη πολιτική κατάκτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Η κατάκτηση αυτή καταγράφεται από τον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμεσολάβησε στην κεντρική πολιτική σκηνή το μαζικό κίνημα, τους αγώνες της νεολαίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και την πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη».

β. «Η κοινή δράση των συνιστωσών του στο εργατικό κίνημα, στα συνδικάτα, στη νεολαία, στις γειτονιές είναι ακόμα προβληματική και ‘‘προβλέπεται’’ να παραμείνει». Επίσης με βρίσκει σύμφωνο το αίτημα της ιστοσελίδας της ΕΟΣ για την τήρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ των στοιχειωδών δημοκρατικών αρχών «που προστατεύει η αστική δημοκρατία για το απλό μέλος του τελευταίου συνδικάτου: το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και την αρχή της πλειοψηφίας για τη λήψη των αποφάσεων».

Εδώ όμως τελειώνουν οι συμφωνίες και αρχίζουν οι διαφωνίες, οι οποίες εστιάζονται κυρίως στον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων, που εύστοχα αναδεικνύεις και διεκτραγωδείς.

Η επιλογή «συγκρότησης» της ΕΟΣ υποθέτω ότι είναι προϊόν μιας εκτίμησης ότι δεν υπάρχουν συλλογικά εργαλεία αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων, ότι το παιχνίδι είναι χαμένο και ότι το μόνο που μας μένει να κάνουμε είναι να «προβοκάρουμε» το «σύστημα ΣΥΡΙΖΑ» και να προκαλέσουμε τους «διαχειριστές» του.

Ακόμη όμως και αν δεν υποκρύπτεται μια εκτίμηση ότι το στοίχημα έχει χαθεί, ο τρόπος αυτός αντιμετώπισης των προβλημάτων δεν με βρίσκει σύμφωνο. Η διαδρομή μου στην Αριστερά και τα κινήματα με δίδαξε πως ακόμη και αν μια μάχη φαίνεται να έχει χαθεί, τη δίνεις, και τη δίνεις συλλογικά και πραγματικά – όχι «συμβολικά».

Με χαρά πληροφορήθηκα ότι την προηγούμενη Πέμπτη κατατέθηκε στη Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ κείμενο ανεντάχτων το οποίο με τον εύστοχο τίτλο «Για ένα δεύτερο κύμα στον ΣΥΡΙΖΑ» βάζει ακριβώς το ζήτημα του μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση που και εσύ γράφεις. Προσωπικά, υποστηρίζω ένθερμα την πρωτοβουλία αυτή, όπως θα υποστηρίξω και οποιαδήποτε ανάλογη θα επιχειρήσει να θέσει και να παλέψει τα ζητήματα αυτά ανοιχτά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιστεύω ότι ο πολιτικός χρόνος είναι κατάλληλος, το αδιέξοδο της σημερινής μορφής του ΣΥΡΙΖΑ είναι σχεδόν πασιφανές και επομένως είναι πολύ μεγάλες οι δυνατότητες να συλλογικοποιηθεί και να μαζικοποιηθεί η απαίτηση μετασχηματισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν γνωρίζω αν συμμετέχεις και συ στην πρωτοβουλία για το «δεύτερο κύμα» στον ΣΥΡΙΖΑ. Ελπίζω όμως ότι θα ανοίξει το δρόμο για τη δημιουργία μαζικού ρεύματος για το μετασχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ και ότι θα συναντηθούμε μέσα σ’ αυτό το ρεύμα.

Συντροφικά,

Περικλής Κοροβέσης
Υ.Γ. Είμαι φανατικός πολέμιος κάθε είδους λογοκρισίας, γι’ αυτό δεν υποστηρίζω το «κόψιμό» σας από το site του ΣΥΡΙΖΑ. Σας συνιστώ πάντως να επικοινωνήσετε διά ζώσης με τα κεντρικά του ΣΥΡΙΖΑ και τον υπεύθυνο του site, γιατί δεν αποκλείω το ενδεχόμενο ο δισταγμός τους να οφείλεται σε ερωτηματικά γύρω από το ποιοι είναι σ’ αυτό το site και κατά πόσο είναι πραγματικά ανένταχτοι του ΣΥΡΙΖΑ, ερωτηματικά που ενδεχομένως επιτείνει ο «προκλητικός» τίτλος ΕΟΣ.

Με τα κινήματα ή με το κράτος;

Σήμερα, η κύρια πλευρά των συνδιαχειριστικών πρακτικών που εκδηλώνονται στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν κινούνται στην κατεύθυνση μιας κοινής κυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ. Η ίδια η δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ έχει απεμπολήσει την «συγκυβέρνηση» με το ΠΑΣΟΚ, γιατί στηρίζεται στην διαμόρφωση ενός αριστερού πολιτικού χώρου που διεκδικεί την αυτονομία του από τον δικομματισμό και τις αστικές πολιτικές διαχείρισης. Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που υποστηρίζει σήμερα τον ΣΥΡΙΖΑ, το κάνει ακριβώς γιατί συμφωνεί με αυτά τα πολιτικά χαρακτηριστικά, τα οποία καταγράφονται και στον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμεσολάβησε στην κεντρική πολιτική σκηνή το μαζικό κίνημα, τους αγώνες της νεολαίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και κυρίως την πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη.

Όμως είναι υπαρκτό το ζήτημα της «συγκυβέρνησης» στον συνδικαλιστικό κίνημα και στους μαζικούς φορείς με την μορφή της συνδιοίκησης με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις των κομμάτων του δικομματισμού. Και είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται διασπασμένος στο μαζικό κίνημα. Οι συνιστώσες του παρεμβαίνουν μέσα από διαφορετικές συνδικαλιστικές παρατάξεις σε αρκετούς μαζικούς χώρους.

Το πρόβλημα αυτό αναδεικνύεται και πάλι με αφορμή τις κινητοποιήσεις με στόχο την κατάληψή απ' τους κατοίκους και την μετατροπή του πάρκο του οικοπέδου που λειτουργούσε ως παρκινγκ στην οδό Ναβαρίνου - Ζωοδόχου Πηγής και Χαρ. Τρικούπη. Το οικόπεδο αυτό ανήκει στο ΤΕΕ που σκοπεύει να αναγείρει εκεί κτίριο για τα κεντρικά του γραφεία. Το πρόβλημα δεν θα μας απασχολούσε, αν δεν ήταν πρόεδρος του ΤΕΕ ο Γ. Αλαβάνος και δεν τον στήριζε το αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ. Επίσης, δεν ξεχνάμε ότι επίτευγμα της συγκυβέρνησης του Γ. Αλαβάνου στο ΤΕΕ με την ΝΔ, ήταν να περάσει με συναινετικούς όρους η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της ΝΔ στον χώρο των μηχανικών, αφού την στήριξαν και οι δυνάμεις του ΣΥΝ. Γι’ αυτό άλλωστε στο χώρο του ΤΕΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταγραφεί με ενιαίο τρόπο, αφού το σύνολο των συνιστωσών πλην του ΣΥΝ, ασκούν κριτική σε αυτές τις πολιτικές. Ούτε προβλέπετε να συγκροτηθεί «κλαδική» επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο των μηχανικών….

Την πρώτη μέρα που άρχισαν οι εργασίες με αυτενέργεια των ίδιων των κατοίκων για την άμεση μετατροπή του χώρου σε πάρκο, η κ. Γ. Αλαβάνος πέρασε από τον χώρο και δήλωσε ότι θέση του ΤΕΕ είναι να γίνει εκεί το κτίριο των γραφείων του, για το οποίο μάλιστα θα προκηρυχτεί και αρχιτεκτονικός διαγωνισμός από το ΤΕΕ. Όμως, ξέχασε να αναφέρει την προϊστορία του. Το ΤΕΕ το 1990 είχε προσφέρει αυτό το οικόπεδο στο Δήμο Αθηναίων για να το κάνει πλατεία, ζητώντας να αποζημιωθεί με τίτλο μεταφοράς συντελεστή δόμησης σε οικόπεδο ιδιοκτησίας του στο Μαρούσι. Μάλιστα είχε προταθεί να ονομασθεί «πλατεία Νίκου Κιτσίκη» προς τιμήν του ιδρυτή του Τεχνικού Επιμελητηρίου. Το τότε δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε ομόφωνα την αποδοχή της πρότασης του ΤΕΕ, τονίζοντας ότι η προτεινόμενη μετατροπή κρίνεται απαραίτητη επειδή το οικόπεδο είναι κατάλληλο για πλατεία σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή….

Τελικά οι δυνάμεις του ΣΥΝ στο ΤΕΕ έχουν το δίλημμα με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν: Θα στηρίζουν τα κινήματα πόλης και τις διεκδικήσεις των κατοίκων για μια άλλη αξία χρήσης του χώρου ή θα περιοριστούν μόνο στην προστασία της ανταλλακτικής αξίας του οικοπέδου;

Είναι ο Αλέκος Αλαβάνος

Για επιστροφή στην σελίδα που ξεκινήσατε, κλικ εδώ: ΠΙΣΩ

Εξαφανίστηκε ο «ΔΙΑΛΟΓΟΣ»!

Ο Π. Κοροβέσης, στο κείμενό του με τον τίτλο «Τι απέγιναν οι ανένταχτοι;» που δημοσιεύτηκε στην ΕΠΟΧΗ της Κυριακής 1 Μαρτίου 2009 αναρωτιόταν: «Και αντί να καταδικάζουμε τον Στάλιν του ΚΚΕ που επανήλθε θριαμβευτικά στην ηγετική ομάδα του, μήπως θα πρέπει να ψάξουμε για τον λανθάνον σταλινισμό που υπάρχει στις γραμμές μας;» Λίγες μέρες μετά μας ήρθε στο νου αυτή η ερώτηση, όταν διαπιστώσαμε την …εξαφάνιση του «διαλόγου» από την ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Όπως στις καλές μέρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, που μέσα σε μια νύχτα εξαφανίζονταν ακόμα και από τις φωτογραφίες τα ανεπιθύμητα πρόσωπα, έτσι και τώρα, ξαφνικά και χωρίς καμία δημόσια εξήγηση, εξαφανίστηκε από την ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ όλος ο «διάλογος»!

Δεν στενοχωρηθήκαμε βέβαια για το συμβάν, αφού δεν παρουσίαζε και κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον αυτός ο διάλογος. Όμως, τέτοιες ενέργειες που γίνονται ξαφνικά και δεν αιτιολογούνται, φανερώνουν πανικό. Ψυχραιμία σύντροφοι διαχειριστές της ιστοσελίδας του ΣΥΡΙΖΑ! Ο δημόσιος διάλογος που είχατε ανοίξει στην ιστοσελίδα σας απο την εποχή που δημιουργήθηκε, ήταν εκ γενετής εκφυλισμένος. Δεν πρόκειται για μια στιγμιαία αστοχία, αλλά για μια αποτυχία με βάθος χρόνου που θα πρέπει να σας προβληματίσει σοβαρά. Και δυστυχώς δεν μπορείτε να εξαφανίσετε τα ερωτήματα που γεννιούνται από αυτή την κατάσταση, εξαφανίζοντας στην ζούλα, μέσα σε μια νύχτα την ιστοσελίδα του "διαλόγου"!

Για τον …μακαρίτη «διάλογο» που καρατομήσατε, είχαμε γράψει πριν μερικές μέρες: Αν κάποιος ανατρέξει στον δημόσιο "διάλογο" που διεξάγεται στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ θα εκπλαγεί δυσάρεστα. Θα βρεθεί μπροστά σε μια συνάθροιση ενός αρκετά μικρού αριθμού συνομιλητών, που συζητούν με όρους καφενείου για οποιοδήποτε ζήτημα ανακαλύψουν ότι μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας τέτοιας συζήτησης. Από τον "διάλογο" απουσιάζουν εμφανώς μέλη των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι προφανές ότι "συζητούν" όλα τα ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ, συντεταγμένα και κρυφά στις κομματικές τους οργανώσεις… (Συμμετέχοντας στον …“διάλογο” του www.syriza.gr)

Αναπαραγωγή ή μετασχηματισμός;

( Το κείμενο αυτό στάλθηκε για δημοσίευση στην
ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά οι σύντροφοι δεν αξιώθηκαν
ούτε καν να μας ενημερώσουν ότι δεν το δημοσιεύουν...)

Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκροτήθηκε σαν ένα κοινό εκλογικό σχήμα κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς. Και από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε, ήταν θελκτικό σε πολλούς αριστερούς, γιατί άνοιγε ένα δρόμο ενάντια στον κατακερματισμό και την πολυδιάσπαση της αριστεράς. Όμως, επειδή εμπεριείχε σπέρματα υπέρβασης, είχε και τους αντίστοιχους κινδύνους. Δεν ήταν βέβαια ίδιοι οι κίνδυνοι για όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Τι καινούργιο μπορεί να γεννήσει μια αριστερά, που η στάση της απέναντι σε οποιοδήποτε ζήτημα που αναδεικνύει η συγκυρία, είναι γνωστή εκ των προτέρων ή μπορεί εύκολα να προβλεφθεί από τον οποιονδήποτε, μέχρι την πιο μικρή της λεπτομέρεια; Τίποτα απολύτως! Η τομή που έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ και ανέδειξε νέα στοιχεία, εντοπίζεται στην “απρόβλεπτη” συμμετοχή των δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Τα ρίσκα που πήραν αυτές οι δυνάμεις ήταν μεγάλα, γι αυτό δέχτηκαν και τους μεγαλύτερους κλυδωνισμούς από το αβέβαιο και τολμηρό άλμα προς τα εμπρός. Μια κοινή εκλογή κάθοδος της ΑΚΟΑ με τον ΣΥΝ θα φαινόταν απλά ως ένα φυσικό και “προβλέψιμο” συμβάν, που δεν θα μπορούσε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της αριστεράς. Μάλιστα, ήδη είχε καθυστερήσει να γίνει, αφού είναι αρκετοί αυτοί που δεν αντιλαμβάνονται τον χαρακτήρα των πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών ανάμεσα στην ΑΚΟΑ και τον ΣΥΝ και θεωρούν αδικαιολόγητη την ύπαρξή τους ως διακριτών πολιτικών οργανισμών.

O ΣΥΝ δεν πήρε κανένα ρίσκο με την συμμετοχή του σε αυτή την ιστορία. Είχε μόνον οφέλη. Πρέπει να επισημανθεί ότι αρκετοί ήταν οι αριστεροί που είχαν επιφυλάξεις για το μέλλον του εγχειρήματος. Οι επιφυλάξεις αυτές αφορούσαν στον ΣΥΝ. Επικεντρώνονταν στις συνδιαχειριστικές πολιτικές που κυριαρχούσαν στο πολιτικό του προφίλ. Η Μ. Δαμανάκη και ο Ν. Κωνσταντόπουλος δεν ήταν ότι το καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή η αριστερά στην πρόσφατη ιστορία της…

Παρ’ όλα αυτά, το επόμενο βήμα του ΣΥΡΙΖΑ προς τα εμπρός, έγινε από τον ΣΥΝ. Ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε νέους οπαδούς στο χώρο της αριστεράς και διεύρυνε την επιρροή του και την απήχησή του, από τις αλλαγές που καταγράφηκαν στο εσωτερικό του ΣΥΝ. Η παραίτηση του Α. Αλαβάνου και η υποψηφιότητα του Α. Τσίπρα για την αρχηγία του ΣΥΝ, δεν τάραξαν τα νερά μόνο στον ΣΥΝ αλλά στο σύνολο της αριστεράς. Οι εξελίξεις που πυροδοτήθηκαν από την αλλαγή ηγεσίας στον ΣΥΝ, ξεπέρασαν κατά πολύ τις πολιτικές και ιδεολογικές συντεταγμένες του «αριστερού ρεύματος» και κατέγραψαν μια ρήξη με το παρελθόν του ΣΥΝ, με όρους που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε συχνά στα κόμματα της αριστεράς. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν έκαναν αντιληπτό - ακόμα και στους πιο δύσπιστους - ότι διαμορφώνεται ένας νέος πολιτικός χώρος με αριστερά χαρακτηριστικά που διεκδικεί την αυτονομία του απέναντι στον δικομματισμό. Αυτή ήταν - και παραμένει - η μεγάλη πολιτική κατάκτηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κατάκτηση αυτή καταγράφεται από τον τρόπο που ο ΣΥΡΙΖΑ διαμεσολάβησε στην κεντρική πολιτική σκηνή το μαζικό κίνημα, τους αγώνες της νεολαίας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος και την πρόσφατη εξέγερση του Δεκέμβρη. Οι παλαιότεροι σύντροφοι, που θυμούνται το κλίμα που διαμορφώθηκε το1980 - όταν δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου από άνδρες των ΜΑΤ, η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής, - εύκολα αντιλαμβάνονται την μεγάλη σημασία που θα είχε για το κίνημα τότε, η ύπαρξη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος αντίστοιχου με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ...

Όμως, αν και έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που γεννήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική παρουσία του εξακολουθεί να καταγράφεται - σχεδόν αποκλειστικά - στην πολιτική σκηνή. Η κοινή δράση των συνιστωσών του στο εργατικό κίνημα, στα συνδικάτα, στην νεολαία, στις γειτονιές είναι ακόμα προβληματική και “προβλέπεται” να παραμείνει. Οι κινήσεις στην κεντρική πολιτική σκηνή - όσο αποτελεσματικές και αν είναι - δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την έλλειψη οργανικής σύνδεσης με το μαζικό κίνημα. Απαιτείται μια πρόσθετη πολιτική δράση με διαφορετικά χαρακτηριστικά, μια δράση που σήμερα απουσιάζει από την πολιτική πρακτική του στους μαζικούς χώρους. Αυτή η δράση δεν θα πρέπει να είναι ευκαιριακή και να στοχεύει μόνο στην μεταφορά των θεμάτων που απασχολούν την κεντρική πολιτική σκηνή στους μαζικούς χώρους. Θα πρέπει να επικεντρώνεται και στα ζητήματα του μαζικού χώρου και να εκφράζεται μέσα από πλατιά ενωτικά σχήματα, ευρύτερα του πολιτικού χώρου του ΣΥΡΙΖΑ. Σχήματα που θα έχουν σταθερή και οργανική σχέση με τον μαζικό τους χώρο και μόνιμη λειτουργία.

Δυστυχώς όμως συχνά συμβαίνει το αντίθετο: Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ακόμα «κλειστός» στις «ανοιχτές πόλεις». Σε μαζικούς χώρους, όπου υπάρχουν δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνον δεν συνυπάρχουν σε πλατιά ενωτικά σχήματα, άλλα συχνά αυτές οι δυνάμεις δραστηριοποιούνται ανταγωνιστικά μέσα από διακριτά συνδικαλιστικά σχήματα. Τις πιο πολλές φορές, οι ευθύνες βαραίνουν τις δυνάμεις του ΣΥΝ, οι οποίες συγκροτούνται πάνω σε συνδιαχειριστικές αντιλήψεις και εγκλωβίζονται σε κοινές συνδικαλιστικές πρακτικές διαχείρισης με δυνάμεις του δικομματισμού. Το πιο ακραίο παράδειγμα αυτών των πρακτικών καταγράφηκε στο ΤΕΕ, όπου η τελευταία αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση της ΝΔ πέρασε με την στήριξη των δυνάμεων του ΣΥΝ.

Όμως, μόνο μέσα από αυτές τις κοινές πολιτικές πρακτικές στο μαζικό κίνημα, μπορούν να οικοδομηθούν σχέσεις εμπιστοσύνης και ενότητας ανάμεσα στα πολιτικά υποκείμενα που νοιάζονται για την ανάπτυξη του μαζικού κινήματος, και θεωρούν αυτή την ανάπτυξη ως βασική προϋπόθεση για την πολιτική ανασυγκρότηση της Αριστεράς. Τα πολιτικά υποκείμενα που στρατεύονται στην υπόθεση της ανασυγκρότησης της αριστεράς, είναι υποχρεωμένα να συγκροτούνται τα ίδια στο εσωτερικό των κινημάτων. Χωρίς αυτή την προϋπόθεση, οποιαδήποτε προσπάθεια για αριστερή πολιτική παρουσία ή και παρέμβαση στην κεντρική πολιτική σκηνή - ανεξάρτητα από προθέσεις - είναι καταδικασμένη να περνάει από τα μονοπάτια της αστικής πολιτικής των χειρισμών, των εκπροσωπήσεων, των διαμεσολαβήσεων και πελατειακών σχέσεων. Τότε μόνον ο διάλογος μπορεί να είναι γόνιμος, αφού θα τροφοδοτείται από εμπειρίες των συλλογικών πρακτικών άσκησης πολιτικής.

Η πολιτική συγκρότηση δεν είναι μια διαδικασία παραγωγής πολιτικών θέσεων, από κάποια πολιτικά επιτελεία ή οι ειδικούς της πολιτικής, που απευθύνονται με γενικό τρόπο στην κοινωνία ή στο κίνημα, με την μορφή ηθικών εκκλήσεων ή με τη χρήση του ορθού λόγου. Αν η πολιτική συγκρότηση στο εσωτερικό των κινημάτων είναι ελλειμματική, τότε το έλλειμμα που υπάρχει δεν μπορεί να αναπληρωθεί από το έργο “θεματικών” επιτροπών και από τις θέσεις που θα παράγουν οι “ειδικοί” της πολιτικής μέσα σε αυτές τις επιτροπές για να “διαφωτίσουν” τα κινήματα.

Πρόκειται για αναπαραγωγή αντιλήψεων που επικράτησαν ευρέως στις κυρίαρχες εκδοχές του κομμουνιστικού κινήματος και αυτονομούν την παραγωγή της επαναστατικής θεωρίας από την ταξική πάλη. Συνέπεια αυτών των αντιλήψεων είναι ότι το κίνημα και οι μάζες προσλαμβάνονται ως εξωτερικά «αντικείμενα» σε σχέση με το «υποκείμενο» της πολιτικής πρωτοπορίας, το οποίο μπορεί να υπάρχει έξω και πέρα από αυτά, στο απυρόβλητο, στα όνειρά μας, στη φαντασία μας, ίσως και σε μια …«θεματική» επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ!

Σήμερα, η ανασυγκρότηση της Αριστεράς δεν θα κριθεί τελικά από κάποια πολιτική συμφωνία, ούτε από το πόσο ολοκληρωμένο είναι ένα πολιτικό σχέδιο ή πρόγραμμα. Οι απαντήσεις που προϋποθέτει ένα τέτοιο εγχείρημα, δεν μπορούν να δοθούν κυρίως με την προσφυγή στον «διάλογο». Δεν υπάρχουν πολιτικά υποκείμενα που κατέχουν ή θα ανακαλύψουν την απόλυτη αλήθεια. Οι σχετικές αλήθειες που κατέχει κάθε υποκείμενο ξεχωριστά, δεν είναι επαρκείς για την ανασύνθεση της Αριστεράς. Η τομή που απαιτείται, περνάει από την συντριβή του παλαιού με την μορφή που υπάρχει, και το ριζικό μετασχηματισμό του. Το νέο δεν πρόκειται να προκύψει από απλές αθροιστικές πράξεις μεταξύ συγγενών υποκειμένων, διατεταγμένων σε ομόκεντρους ή παράπλευρους κύκλους. Πρόκειται για μια σύνθεση αντιθέσεων, για τη διαλεκτική της οποίας ισχύει η ρήση του προέδρου Μάο: «Τα δύο δεν γίνονται ένα». Για να μην μιλάμε κινέζικα, το μέλλον των ενωτικών εγχειρημάτων που ευαγγελίζονται την ανασύνθεση της αριστεράς, θα κριθεί τελικά αν η ρήξη με το υπάρχον, που εμπεριέχει ο πυρήνας όλων αυτών εγχειρημάτων, οδηγήσει στην κυριαρχία των όρων μετασχηματισμού και στην καταστροφή των όρων αναπαραγωγής των υποκειμένων που μετέχουν σε αυτά.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η μάχη των ευρωεκλογών πυροδοτεί νέους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του. Όμως έχει ενηλικιωθεί και σηματοδοτεί πλέον στο χώρο της αριστεράς περισσότερα και πιο σημαντικά πράγματα από αυτό που ήταν όταν ξεκίνησε: μια «εκλογική συνεργασία». Θα μπορέσει σήμερα να διαχειριστεί συλλογικά και να συμπυκνώσει την εμπειρία του από την μικρή αλλά δυναμική πορεία του και να την μετατρέψει σε πολιτική πρωτοβουλία που οδηγεί σε υπερβάσεις, ή θα παραμείνει εγκλωβισμένος σε πρακτικές που σύντομα πλησιάζει η ημερομηνία λήξης τους…

Αθήνα 24-02-09 Γ. Κ.

Συμμετέχοντας στον …“διάλογο” του www.syriza.gr

Αν κάποιος ανατρέξει στον δημόσιο "διάλογο" που διεξάγεται στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ θα εκπλαγεί δυσάρεστα. Θα βρεθεί μπροστά σε μια συνάθροιση ενός αρκετά μικρού αριθμού συνομιλητών, που συζητούν με όρους καφενείου για οποιοδήποτε ζήτημα ανακαλύψουν ότι μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο μιας τέτοιας συζήτησης. Από τον "διάλογο" απουσιάζουν εμφανώς μέλη των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ. Και είναι προφανές ότι "συζητούν" όλα τα ζητήματα του ΣΥΡΙΖΑ, συντεταγμένα και κρυφά στις κομματικές τους οργανώσεις.

Αλλά και ο "καθοδηγούμενος" διάλογος από την διαχειριστική ομάδα της ιστοσελίδας, δεν αποκρυσταλλώνει τις πραγματικές συζητήσεις και τις πολιτικές συγκρούσεις που εκδηλώνονται στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο σύνολό του αποτελείται από μια παράθεση μονολόγων που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Βέβαια, όταν κάποιο κείμενο δεν μπορεί να "ταξινομηθεί" σύμφωνα με τις υποκειμενικές πολιτικές πεποιθήσεις των διαχειριστών, τότε τοποθετείται στα ..σκουπίδια. Με δεδομένα όλα αυτά, αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από τον διάλογο του www.syriza.gr, που μας αφορά ζητήματα σχετικά με τις θέσεις και τις απόψεις μας.


Δημοσιεύθηκε από: Tierra_Izquierda , Δευτέρα 20:30

Σύντροφοι,

επειδή έτυχε να είμαι μεταξύ αυτών που ένιωσαν πέρυσι -κατά τη διάρκεια της Πανελλαδικής- την ανάγκη δημιουργίας ενός "Δικτύου Ανένταχτων Αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ" (ασχέτως του οτι αυτή η προσπάθεια τελικώς δεν προχώρησε και δεν λειτούργησε όπως θα θέλαμε) και φτιάξαμε το σχετικό blog, θα ήθελα να πω οτι δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το αν μπήκε κάτω από έναν όντως άσχετο τίτλο... Μακάρι να ήταν αυτό όλο κι όλο το πρόβλημα.
(σημ.: επιτρέψτε μου να προβλέψω, οτι η διεύθυνση του blog της "Ενωσης Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ", θα παραμείνει... "ανένταχτη" στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ).

Οφείλω κατ αρχάς να πω οτι δεν συμφωνώ με τον τίτλο της συλλογικότητας (με απωθεί εντελώς, καθώς θυμίζει την περιφερόμενη τραμπούκικη αλητεία του ποδοσφαίρου - επιπλέον, να ενημερώσω οτι ταυτίζεται -ατυχώς- με την επωνυμία ασφαλιστικής εταιρίας που είναι έτοιμη για... εκτόξευση στο διάστημα).
Αφετέρου, δεν αντιλαμβάνομαι την ανάγκη επιπλέον ύπαρξης μίας τέτοιας "Ένωσης". Έχει οργανωτική δομή (αν όχι, τί "Ένωση" είναι; ) και μέλη της είναι οι Ανένταχτοι Αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ; Μπορεί να μιλάει εξ ονόματός τους;
Γι αυτό το λόγο κι εμείς πέρυσι ήμασταν πολύ προσεκτικοί όταν επιλέξαμε τελικά τον χαλαρό όρο "Δίκτυο" και δηλώσαμε πως η ιδιότητά μας είναι οτι "είμαστε μη ενταγμένοι σε συνιστώσες, που αναγνωρίζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ως την πολιτική μας εκπροσώπηση - Δεν εκπροσωπούμε κανέναν - Επιδιώκουμε την επικοινωνία μεταξύ των Ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάπτυξη και ανταλλαγή πολιτικού προβληματισμού".
Μου είναι δύσκολο να καταλάβω για ποιό λόγο όλα αυτά που γράφονται στο http://enosy.blogspot.com/ ("enosy"; ρε σεις, μπας και είστε ΑΕΚτζήδες; ;)) με τα οποία εν πολλοίς δεν διαφωνώ (όπως και κάποιες συνιστώσες ακόμη δεν διαφωνούν), δεν θα μπορούσαν να γραφτούν στο http://aristerologia.wordpress.com/ ή ακόμη, στο παρόν forum.
Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει οτι οι σύντροφοι δεν είχαν δικαίωμα να φτιάξουν το δικό τους blog, με τη δική του επιθυμητή μορφή και δομή.

Πάντως, θεωρώ χρήσιμη την κατάθεση τέτοιου είδους απόψεων από πλευράς των φίλων-οπαδών της "Ένωσης", καθώς αναφέρονται σε θέματα που αποτελούν αγωνία όλων μας. Προσωπικά, παλεύω τέτοιες θέσεις (με δυσκολία είναι η αλήθεια) μαζί με συντρόφους μου, μέσα στην Τ.Ε. ΣΥΡΙΖΑ που ανήκω, θεωρώντας οτι αν σε επίπεδο Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούμε να επηρεάσουμε και πολλά πράγματα, τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε για τη δημιουργία Τοπικών Επιτροπών που να υπερβαίνουν το οργανωτικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες, τείνοντας προς την ομογενοποίηση και τη δημιουργία de facto "μελών ΣΥΡΙΖΑ", με δικαιώματα και υποχρεώσεις (http://syrizaalimou.wordpress.com/2009/01/20/989/). Πολύ χρήσιμο στην προσπάθεια αυτή, είναι να ακούγονται και οι Ανένταχτοι σύντροφοι που δεν είναι ακόμη ενταγμένοι σε Τοπικές Eπιτροπές και βρίσκονται "παρά πόδα" στο πλευρό στου ΣΥΡΙΖΑ.

Siembra Socialismo!


Και η απάντησή μας

Δημοσιεύθηκε από: Ενωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ , Τρίτη 11:23


Σύντροφε Tierra_Izquierda,

Μακάρι να τηρούνται τα απλά και τα προφανή, και μετά βλέπουμε και για τα …άλλα

Τον τίτλο της συλλογικότητας μας δεν τον διαλέξαμε εμείς! Μας τον επέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, με τον τρόπο που αντιμετωπίζει το θέμα της ένταξης των ανένταχτων. Μέλη δεν θέλουμε να γίνουμε και το έχουμε εξηγήσει αναλυτικά στο blog μας. Όμως, ούτε «φίλοι» δεν μπορούμε να χαρακτηριστούμε, αφού –εκτός των άλλων - ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μας αντιμετωπίζει ως φίλους. Ζητήσαμε να βάλει ένα σύνδεσμό, στην ιστοσελίδα του, αλλά δεν έκανε δεκτό το αίτημά μας. Στείλαμε ένα κείμενο για δημοσίευση στα πλαίσια του διαλόγου που γίνεται για την 3η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως, όχι μόνο δε το δημοσίευσαν, αλλά δεν μπήκαν στο κόπο να μας ανακοινώσουν τους λόγους για τους οποίους το λογόκριναν…

Όσο για αυτό που γράφεις: «τουλάχιστον μπορούμε να προσπαθήσουμε για τη δημιουργία Τοπικών Επιτροπών που να υπερβαίνουν το οργανωτικό μοντέλο του ΣΥΡΙΖΑ και τις συνιστώσες, τείνοντας προς την ομογενοποίηση και τη δημιουργία de facto "μελών ΣΥΡΙΖΑ", με δικαιώματα και υποχρεώσεις»

Αυτό που προτείνεις, δεν είναι τίποτα άλλο από αυτό που σε άλλες εποχές οι κομμουνιστές το χαρακτήριζαν ως «φραξιονιστική πάλη δίχως αρχές». Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως πολιτικός μηχανισμός δεν έχει κανένα στοιχείο στην λειτουργία του, απ’ αυτά που έχουν οι οργανώσεις της αριστεράς, ακόμα και το ΚΚΕ. Όμως έχει όλα τα στοιχεία που έχουν οι αστικοί πολιτικοί μηχανισμοί. Ως εκ τούτου δεν μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα αυτό που προτείνεις, γιατί Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως τέτοιος μηχανισμός, δεν επιτρέπει πρακτικές σαν αυτές: «μπέστε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μην δίνετε!....», ούτε βέβαια ότι «μάθανε πως γ… και πλακώσανε και οι γύφτοι». Ορισμένα εγχειρήματα στα οποία πρωτοστατούν κάποιοι «παράγοντες» που χρησιμοποιούν την ιδιότητα του ανένταχτου, καταγράφουν παρόμοιες τις πρακτικές. Όμως ανάλογες πρακτικές αναδεικνύονται και από συνιστώσες του ΣΥΡIZA, όπως η πρόσφατη στάση της ΑΚΟΑ με το θέμα της Κούνεβα. Η ΑΚΟΑ πετάχτηκε σαν πορδή για να καταγράψει δημόσια στις πολιτικές της περγαμηνές την πατρότητα μιας ακόμη «καλής ιδέας». Το πρώτο πράγμα που απασχολεί τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι είναι να μετράνε ποιος την έχει …πιο μεγάλη! Αυτές οι πρακτικές, από την στάση της ΑΚΟΑ για την Κουνεβα ως την πρόταση να «αλωθεί» ο ΣΥΡΙΖΑ από τους …ανένταχτους, τελικά δεν λαμβάνουν υπόψη της καμία έννοια συλλογικότητας και συντροφικότητας.

Επειδή για μας αυτές οι έννοιες της «συλλογικότητας» και «συντροφικότητας» είναι πολύ σημαντικές, δεν σκοπεύουμε να τις συντρίψουμε με την συμμετοχή μας στην διαμόρφωση μικροσυσχετισμών με τους όρους που προτείνεις. Εξάλλου, δεν πρέπει να ξεχνάς την μαρξιστική ρήση για την έκβαση της ταξικής πάλης: «Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι ..κότες!» Και κατά την δική μας άποψη, όλα τα εγχειρήματα ένταξης «ανένταχτων» στο ΣΥΡΙΖΑ, τελικά τα έφαγαν οι …κότες, εκτός βεβαίως από αυτά που στην πραγματικότητα έκρυβαν πίσω τους προσωπικές πολιτικές ανέλιξης. Όμως αυτό είναι άλλο ζήτημα και έχει να κάνει με την ένταξη «παραγόντων» στον ΣΥΡΙΖΑ…

Με συντροφικούς χαιρετισμούς
ΕΟΣ (Ένωση Οπαδών ΣΥΡΙΖΑ)

Μια θετική, αλλά ανολοκλήρωτη πρόταση

Κυκλοφορεί ένα κείμενο που που υπογράφτηκε καταρχήν από 37 στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οργανωμένους/ες και ανένταχτους/ες, ενόψει της Πανελλαδικής Σύσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ. Το κείμενο αυτό είναι δημοσιευμένο εδώ:

Πρόταση για να γίνει η Πανελλαδική Σύσκεψη ουσιαστικό βήμα για τη συγκρότησή του

Επισημαίνουμε μερικά σημεία του:

Στόχος πρέπει να είναι να αποκτήσουν πραγματική ζωή και υπόσταση οι Τοπικές Επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ. Το ώριμο βήμα πρέπει -και μπορεί- να είναι η εισαγωγή της έννοιας του «μέλους ΣΥΡΙΖΑ» στις Τοπικές Επιτροπές ΣΥΡΙΖΑ. Με στόχο να ενταχτούν όσο το δυνατόν πιο μαζικά, πριν την Πανελλαδική Σύσκεψη και στην πορεία προς αυτήν, οι ανένταχτοι/ες αγωνιστές/στριες, ώστε να συμμετάσχουν μαζικά και ισότιμα και να χρωματίσουν τις διαδικασίες της.
Το βήμα αυτό δεν αποσκοπεί στην υποβάθμιση του ρόλου των συνιστωσών, αλλά στον περιορισμό των διαπαραταξιακών χαρακτηριστικών στη συγκρότηση και λειτουργία του ΣΥΡΙΖΑ που στην πράξη ακυρώνουν τη μαζική στράτευση σ’ αυτόν του ανεξάρτητου πολιτικού δυναμικού της Αριστεράς και των κινημάτων.

Είναι θετικό ότι οι σύντροφοι που το υπογράφουν - και ιδιαίτερα αυτοί που είναι μέλη συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ - μιλάνε για την ένταξη των ανένταχτων ως “μέλη του ΣΥΡΙΖΑ”, όπως επίσης και για “ισοτιμία”. Όμως,για το πως θα γίνουν όλα αυτά δεν είναι πειστικοί. Το “μέλος του ΣΥΡΙΖΑ” στις τοπικές ή θεματικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ που προτείνουν, δεν είναι τίποτε άλλο, από το “δόκιμο μέλος” που ορίζει το καταστατικό του ΚΚΕ. Βέβαια, το δόκιμο μέλος του ΚΚΕ, έχει κάποτε την πιθανότητα να γίνει πραγματικό μέλος του κόμματος, εδώ όμως τα “μέλη του ΣΥΡΙΖΑ” δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν κομματική ταυτότητα, γιατί θα είναι μέλη ενός κόμματος που δεν ...υπάρχει!

Ως προς άλλα σημεία του κειμένου, όπως τα παρακάτω, θεωρούμε ότι είναι προφανή και ότι όλοι θα πρέπει να συμφωνούν με αυτά:

Βρίσκεται λοιπόν μπροστά σε νέα πολιτικά καθήκοντα:

• Να οργανώσει τις σχέσεις του με μεγάλα κοινωνικά ακροατήρια, μετατρέποντας την «επικοινωνία» σε «σχέση». Ο ΣΥΡΙΖΑ χρειάζεται μια «πολιτική μαζών» να οικοδομήσει πραγματικές σχέσεις με πλατιά εργατικά και λαϊκά στρώματα, όχι απλώς «μιλώντας» στις ευαισθησίες τους ή «υιοθετώντας» τα προβλήματά τους, αλλά συμμετέχοντας ενεργά στους αγώνες τους και προσπαθώντας να τα συναντήσει στους τόπους που μένουν και εργάζονται.
• Να δώσει τη μάχη για να κερδίσει η ενωτική - κινηματική - ριζοσπαστική Αριστερά το στοίχημα της μαζικής επιρροής στη νεολαία, απέναντι στη Δεξιά και την ακροδεξιά του ΛΑΟΣ και τις ανάξιες «αξίες» του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Να βάλει δηλαδή τους όρους για μια νέα ιδεολογική ηγεμονία στην νεολαία, των αριστερών, αντικαπιταλιστικών ιδεών και του απελευθερωτικού οράματος, του Σοσιαλισμού.
• Να εντάξει πιο «οργανικά» και πιο αιχμηρά στην πολιτική του παρέμβαση τα «μέτωπα» της πάλης ενάντια στο ρατσισμό και τον εθνικισμό, ενάντια στην ποικιλόμορφη καταπίεση των γυναικών, ενάντια στις κλιματικές αλλαγές και την οικολογική κρίση
• Να οργανώσει μια γενικότερη αντεπίθεση στο μέτωπο των ιδεών και των αξιών, όπου χάθηκαν ίσως οι περισσότερες μάχες με το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό - με βαθιές και επώδυνες συνέπειες. Να δημιουργήσει τους όρους για μια νέα δυναμική των σοσιαλιστικών ιδεών, στην Αριστερά, στα κινήματα, την κοινωνία. Το ζήτημα των αντικαπιταλιστικών ιδεών και του σοσιαλιστικού οράματος είναι κρίσιμο για την ανασυγκρότηση, με όρους προοπτικής και νίκης, της Αριστεράς σήμερα.
• Να αποκτήσει δομές που να μπορούν να δώσουν μάχες στην κοινωνία, αλλά και να εντάξουν ισότιμα ανένταχτους/ες της Αριστεράς και αγωνιστές/στριες των κινημάτων στις γραμμές του.
• Να αποκτήσει πρόγραμμα.