Οι “άριστοι” του Αλέξη...

06/11/2021

Πολλά έχουν γραφτεί τους “άριστους” του Κυριάκου και την συμβολή τους στην κυβερνητικότητα της ΝΔ.

Τις προηγούμενες μέρες ο Αλέξης για να δείξει προς πάσα κατεύθυνση πως με τα κριτήρια της νεοφιλελεύθερης αριστείας είναι πιο “άξιος” από τον Κυριάκο, παρουσίασε την δικιά του φρέσκια λίστα με “βαριά ονόματα” τεκμηριωμένη με τα βιογραφικά τους. Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας, η Κατερίνα η καθαρίστρια και ο Μήτσος ο μάστορας, απουσιάζουν και από τις δύο λίστες “αριστείας”…

Ως γνωστόν, η διοίκηση των πολιτικών κομμάτων την εποχή του νεοφιλελευθερισμού, όλο και περισσότερο προσαρμόζεται στα μοντέλα διοίκησης των επιχειρήσεων. Οι “σύμβουλοι” τεχνοκράτες δεν χρησιμοποιούνται μόνον ως διαφημιστές που οργανώνουν τις προεκλογικές εκστρατείες και διαμορφώνουν το τηλεοπτικό προφίλ του αρχηγού. Η δραστηριότητά τους επεκτείνεται και στην διαμόρφωση της κεντρικών πολιτικών ζητημάτων που άπτονται της πολιτικής φυσιογνωμίας τους.

Είναι κοινή διαπίστωση πως το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ως αξιωματική αντιπολίτευση ελάχιστα έχει καταφέρει να κερδίσει από την φθορά της κυβέρνησης. Φαίνεται πως πιστεύει ότι οι επόμενες εκλογές, όποτε και να γίνουν, θα είναι αυτές που θα κρίνουν τον μέλλον του. Όταν το 15 ο Αλέξης έγινε πρωθυπουργός, απευθυνόταν με άλλους όρους και σε “άλλο κόσμο”, σαφώς διακριτό από την εκλογική πελατεία της ΝΔ. Σήμερα έχουν αλλάξει τα πράγματα... Το βασικό πολιτικό πρόβλημα που προέκυψε από αυτή την μετεξέλιξη είναι ότι δεν μπορεί να πείσει ευρύτερες λαϊκές μάζες ότι είναι “διαφορετικός” από αυτό που αντιμάχεται στα λόγια και στις διακηρύξεις του...

Η προβολή σε πολλά ΜΜΕ στις 7.11.2021 της λίστας με «βαριά ονόματα», που χαρακτηρίστηκε ως το νέο think tank του Αλέξη Τσίπρα, είναι απλά μια επικοινωνιακή κίνηση που αποσκοπεί να καταγράψει αυτή την “διαφορετικότητα” με διπλή απεύθυνση: Προς τα αφεντικά της ΕΕ και του ΔΝΤ, αλλά προς την ελληνική κοινωνία. Δεν γνωρίζουμε που θα βρει την μεγαλύτερη ανταπόκριση...

Γιατί τώρα αγωνιά ο Αλέξης για την διαπλοκή και ΜΜΕ;

Ένα σχόλιο για την δήλωση στο STAR του Αλέξη Τσίπρα για τον Μητσοτάκη:

«Αν δεν υπήρχε η διαπλοκή και η πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης δεν θα ήταν πρωθυπουργός»

Όταν ο Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός το 15 και όταν έκανε το δημοψήφισμα του ΟΧΙ, και η διαπλοκή υπήρχε και η συντριπτική πλειοψηφία των μέσων ενημέρωσης ήταν εναντίον του…

Τότε το επιτελείο του τον πρόβαλε ως “εθνικό ηγέτη”

Δεν υπήρξε τοιούτος, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια... Ακόμα και στην αστική πολιτική, οι πραγματικοί ηγέτες έχουν άλλα χαρακτηριστικά. Όπως έλεγε και η Μ. Θάτσερ: «Εάν δίνεις προσοχή στην κοινή γνώμη και στα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων, τότε δεν κυβερνάς, αλλά υπακούς»…

Αποδείχτηκε υποτακτικός... Όπως ο σημερινός και όλοι οι άλλοι πρωθυπουργοί την εποχή των μνημονίων. Για να είμαστε δίκαιοι με την ιστορία, υπήρξε μια εξαίρεση: Ο μόνος που θεωρήθηκε από τις μαφίες της ΕΕ και του ΔΝΤ μη χειραγωγήσιμος ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Τότε όταν διατύπωσε δημόσια την θέση ότι μήπως θα πρέπει να κάνει δημοψήφισμα, τον εκθρόνισαν από πρωθυπουργό την ίδια στιγμή… Τον Αλέξη τον εμπιστεύονταν περισσότερο:Τον άφησαν να κάνει δημοψήφισμα...

Επίσης, στις τελευταίες εκλογές, την αυτοδυναμία η ΝΔ δεν την κέρδισε με το σπαθί της, ούτε της την χάρισε ο “λαός” μέσω της χειραγώγησής του από τα ΜΜΕ και την διαπλοκή. Δεν ήταν προϊόν κανενός κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού. Ήταν απλά ένα δωράκι που ο Αλέξης είχε σκοπό να το χαρίσει στον εαυτό του. Όμως ο ταχυδρόμος αλλού το παρέδωσε..

περισσότερα εδώ:

Πως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ τον Κυριάκο πρωθυπουργό (με αυτοδυναμία μάλιστα)...

'Ενα βιβλίο για τον ...κομμουνισμό

Sergio Bologna: Να μην χαρίσουμε στην ακροδεξιά την ιδέα της ελευθερίας

φώτο: “Εγώ είμαι o γιατρός του εαυτού μου”.

του Sergio Bologna

Πηγή: www.officinaprimomaggio.eu

Αναδημοσίευση από την "Προλεταριακή Πρωτοβουλία" 

Το άρθρο που δημοσιεύουμε αποτελεί μια προσωπική παρέμβαση του Σέρτζιο Μπολόνια, γραμμένη ως συμβολή για την προώθηση της εσωτερικής ζύμωσης της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού Primo Maggio, εν όψει της κυκλοφορίας του 4ου τεύχους του. Αναρτήθηκε εκ παραδρομής και γι’ αυτό το λόγο το καθιστούμε προσβάσιμο για ανάγνωση.

Όποιος θυμάται την τελική περίοδο της προεδρίας Τραμπ και ιδιαίτερα την προεκλογική καμπάνια που οδήγησε στην ήττα του, θα παρατήρησε με πόση επιμονή ο ίδιος και το περιβάλλον των υποστηρικτών του δήλωναν ότι αποτελούν τους θεματοφύλακες της ατομικής ελευθερίας.

Freedom, η ελευθερία είναι ένα mantra για την αμερικάνικη ιστορία και κατά τη διάρκεια της μακράς σύγκρουσής της με τον κομμουνισμό, η λέξη ελευθερία χρησιμοποιήθηκε για να ταυτοποιήσει όλα αυτά που δεν ήταν κομμουνισμός. Πρώτα και κύρια, ελευθερία της αγοράς, το αντίθετο του κομμουνιστικού διευθυντισμού. Η έννοια της ελευθερίας ως υπέρτατη αξία και βασική αρχή της πολιτισμένης ύπαρξης και της ίδιας της γαλλικής επανάστασης, μεταμορφώθηκε -ήδη- κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα σε μια έννοια περί ελευθερίας ως συστατικού στοιχείου μιας συγκεκριμένης οικονομικής τάξης πραγμάτων και ενός συγκεκριμένου θεσμικού καθεστώτος. Έτσι μετατράπηκε από μια αξία που έδινε μια ταυτότητα σε μια τάξη, την αστική τάξη, σε μια αξία που έδωσε μια ταυτότητα στο κεφάλαιο, ενώ την ίδια ώρα οι κατώτερες τάξεις ύψωναν το λάβαρο που έγραφε “αλληλεγγύη”.

Αυτό που συμβαίνει όμως σήμερα είναι εντελώς διαφορετικό γιατί η ιδέα της ελευθερίας που προωθείται από την ακροδεξιά -και νομίζουμε ότι μπορούμε να εντάξουμε τον Τραμπ στο χώρο της ακροδεξιάς- πρέπει να μπορέσει να μετατατραπεί σ’ ένα αναγνωρίσιμο σύμβολο από εκείνο το “πλήθος” χωρίς ταξικά συμφραζόμενα, το οποίο και αποτελεί το προϊόν της αποσάθρωσης της μεσαίας τάξης [middle class] και τον κατακερματισμό της εργατικής τάξης [working class].

Πώς, πότε και γιατί ενδυναμώνεται η επιρροή της Ακροδεξιάς; Φταίνε οι αριστερές πολιτικές δυνάμεις;

Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 2021

Η ενδυνάμωση του φασισμού είναι σύμπτωμα και αποτέλεσμα αδυναμίας των δημοκρατικών αστικών κομμάτων, όχι των σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών ή άλλων αριστερών πολιτικών δυνάμεων

Αναδημοσίευση από το "Μετά την κρίση"

Η παροδική και προσωρινή επανενεργοποίηση του ιστοχώρου Μετά την Κρίση, είναι μια μικρή αντίδραση σε φαινόμενα «επιστροφής του αδιανόητου», το οποίο στην πραγματικότητα ήταν πάντα εδώ. Η επαναδραστηριοποίηση ακροδεξιού όχλου, το επεισόδιο και η διαγραφή από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ του βουλευτή κ. Μπογδάνου, αλλά και η ενεργός επανεμφάνιση πιο σοβαρού πολιτικού που δίνει συχνά αφορμές επαφής με την περίμετρο της Ακροδεξιάς, είναι η μία δυσάρεστη πλευρά. Η άλλη, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τέτοιες «επιστροφές του αδιανόητου» κάποιοι που δεν ανήκουν στην αντιδημοκρατική Δεξιά, π.χ. με το παλαιολιθικής πολιτικής ευφυίας ιδεολόγημα «των δύο άκρων». Στον γκρίζο πίνακα συμμετέχουν και δηλωμένοι αντίπαλοι της Ακροδεξιάς, που βρίσκουν μια ακόμη αφορμή για να ιδεολογήσουν (αντί να ερευνήσουν και να κατανοήσουν), προκειμένου να τονίσουν τις αιώνιες και τοξικές αντιπαλότητες με δυνητικούς φίλους και όχι με βέβαιους αντιπάλους. Τίποτε από όλα αυτά δεν εκπλήττει, ούτε είναι επιστροφές αδιανόητων. Είναι όμως αιώνια επιστροφή και επιστροφή του αιώνια χθεσινού και τίποτε καλό δεν προοιωνίζει για το πολιτικό αύριο στην Ελλάδα.

H υπόθεση ότι για την ενδυνάμωση της Ακροδεξιάς ευθύνονται (εν όλω ή εν μέρει) οι πολιτικές της Αριστεράς (της σοσιαλδημοκρατικής, της κομμουνιστικής ή άλλης), επειδή γίνονται «κοντόφθαλμες» και χρεωκοπούν, ή επειδή και άλλες Αριστερές θέλουν «να μιμηθούν τη χρεωκοπημένη σοσιαλδημοκρατία», ή αντίθετα, επειδή «ερεθίζουν και εκφοβίζουν» τους αντιπάλους τους (βλ. τη λεγόμενη Διαμάχη των Ιστορικών - Historikerstreit, στη Γερμανία και αλλού), δεν επαληθεύεται από τα ιστορικά δεδομένα.

Στις ευρωπαϊκές χώρες, ο φασισμός και ο εθνικοσοσιαλισμός του Μεσοπολέμου δεν ενδυναμώθηκαν επειδή η τότε Αριστερά ήταν χρεωκοπημένη, ούτε επειδή η τότε Κομμουνιστική Αριστερά μιμήθηκε την τότε Σοσιαλδημοκρατία (στην πραγματικότητα έπραξε το αντίθετο), αλλά ούτε επειδή απειλούσε να πορευθεί προς την εξουσία. Με εξαίρεση τη Ρωσία, είχε ήδη υποστεί αποφασιστική ήττα στην έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1914). Στον ταραχώδη ελληνικό Μεσοπόλεμο, ο φασιστικός όχλος που έκαψε την εβραϊκή συνοικία Κάμπελ στη Θεσσαλονίκη το 1931, δεν συγκροτήθηκε ως φασιστικός όχλος επειδή απογοητεύτηκε ή ερεθίστηκε από την τότε Αριστερά. Ούτε, βέβαια, η «Χρυσή Αυγή» κατέκτησε το 10 % σχεδόν των ψήφων την περίοδο 2010-2015, επειδή η ελληνική κοινωνία ήταν τότε απογοητευμένη από την Αριστερά ή τη φοβόταν. Από άλλους - άλλων πολιτικών πλευρών - ήταν απογοητευμένη, και άλλους φοβόταν.

 
Τα παραδείγματα είναι άπειρα και το δίδαγμα της ιστορίας σαφές: Πάντα η Ακροδεξιά ενισχύεται όταν είναι σε κρίση ένα πολιτικό σύστημα, ιδίως όταν «τρεκλίζει» και «σκοντάφτει» ο αστισμός και τα αστικά κόμματα, όχι τα κόμματα της Αριστεράς, σοσιαλιστικά, κομμουνιστικά ή άλλα.

 
Και υπάρχει λόγος που έτσι συμβαίνει και όχι αλλιώς. Η Ακροδεξιά, ο ναζισμός, ο φασισμός, έχουν πραγματικά κοινωνικά στηρίγματα, που αναπτύσσονται παράλληλα με ενεργές υλικές προσδοκίες και φόβους, μέσα σε οικογένειες ορισμένων συγκεκριμένων μικρο-μεσοαστικών στρωμάτων και δεν είναι μόνον φαντασιακές-ιδεολογικές «ταυτίσεις με την εξουσία» (Φουκωϊκού τύπου), ούτε είναι συγκροτημένα απλά και μόνον ως «αρνητικές ταυτότητες» (κατά τον Ε. Τραβέρσο). Πάντα εξακολουθεί να υπάρχει, όπως υπήρχε στις πρωτο-νεωτερικές κοινωνίες του 20ού Αιώνα, ένα (μειοψηφικό) ρεύμα που ρέπει προς τον κοινωνικό φασισμό.

Κομάντο Ποπ Κορν

Αναδημοσίευση από το "enlacezapatista.ezln.org.mx"

Σεπτέμβριος 2021


Δεν ξέρω με σιγουριά, αλλά ο μύθος τοποθετεί την κυοφορία αυτής της ελίτ μονάδας του εζεταελεένε πριν από μερικά φεγγάρια.

Παρόλο που η γενική ζαπατιστική διοίκηση αρνήθηκε επανειλημμένα την ύπαρξή της και κατέταξε αυτές τις συκοφαντίες στο φάκελο «Εξαιρετικοί και Μη Μύθοι» (μαζί με τους θρύλους του Σομπρερόν¹, της Χπακιντέ² και τις γαστρονομικές συνταγές του θανόντος Σουπ Μάρκος), οι φήμες εντοπίζουν τη γέννηση του διάσημου πλέον Κομάντο Ποπ Κορν [Παλομίτας] στο Καρακόλ Τουλάν Καού³, στο τέλος του έτους 2019.

Σύμφωνα με αυτόν, ο αυτοαποκαλούμενος Σουπ Γκαλεάνο είχε καβατζώσει όλο το καλαμπόκι που προοριζόταν για ποπ κορν στη νοτιοανατολική μεξικανική πολιτεία της Τσιάπας. Και παρόλο που ο προαναφερθέντας αργότερα ισχυρίστηκε ότι το σχέδιό του ήταν να σαμποτάρει τις μεγάλες αλυσίδες του κινηματογράφου και να τις αναγκάσει να μειώσουν την τιμή ενός τόσο πολύτιμου προϊόντος -καθώς και να εμποδίσει τις περίεργες παραλλαγές που προσφέρουν ποπ κορν με γεύση από πατατάκια-, μεταγενέστερες έρευνες συντάσσονται με την υπόθεση που εισηγήθηκε ο εισαγγελέας (ένα ον εξαιρετικά παρόμοιο με ένα σκαθάρι), ο οποίος στη δίκη εξέθεσε το κίνητρο του εγκλήματος: ο Σουπ Γκαλεάνο ήθελε να μπλοκάρει το ποπ κορν για να το έχει μόνο ο ίδιος. Η ξαφνική και ακατανόητη έλλειψη καυτερής σάλτσας αύξανε τις υποψίες.