Τρία κείμενα που αξίζει να διαβάσετε…

Τα πρώτα καλλιστεία Μις ΕΣΣΔ (1988)

«Οι ιδέες της περεστρόικα
απαντούν στις απαιτήσεις της
αναδιοργάνωσης του σοσιαλισμού,
συμβάλλουν σημαντικά στην ανάπτυξη
της σύγχρονης θεωρίας του
και τον κάνουν πιο ελκυστικό».
Αλέκα Παπαρήγα, Πράβδα, 25.6.1991

…Το κεφάλαιο πρέπει να πολλαπλασιάζεται, διαφορετικά παύει να είναι κεφάλαιο, και για να γίνει αυτό ένας ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων πρέπει να απασχολείται στην παραγωγή εμπορευμάτων. Την ίδια στιγμή, όμως, ο ανταγωνισμός ενθαρρύνει ένα αδυσώπητο αγώνα προς την αύξηση της παραγωγικότητας, η οποία επιβάλει την αντικατάσταση ζωντανής εργασίας με φυσικό κεφάλαιο. Αυτή είναι η κύρια εσωτερική αντίφαση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, η οποία τελικά στρέφεται αναγκαστικά εναντίον του. Δηλαδή, αν η παραγωγικότητα είναι τόσο υψηλή που η μάζα του εργατικού δυναμικού να περισσεύει, τότε τίθενται υπό αμφισβήτηση τα ίδια τα θεμέλια της αξιοποίησης του κεφαλαίου. Αυτό ακριβώς αποτελεί τον κεντρικό πυρήνα της δομικής κρίσης στην οποία το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα έχει μπει από τα τέλη της άνθησης του δεύτερο μισού της μεταπολεμικής περιόδου. 

(από το: Η μετεξέλιξη των κεντρικών τραπεζών σε "bad banks" )  

κριτική από τα πάνω και από τα κάτω

Του Κ.Η.

Ο μικρός Γιωργάκης μόλις έχει οργανωθεί στη ΚΝΕ και ο πατέρας του κουκουές εδώ και χρονιά έχει τόσο χαρεί για τον γιόκα του.

Κάποια στιγμή τον πιάνει και του λέει:

- Γιε μου ότι απορία έχεις πολιτική και ιδεολογική να έρθεις να μου την πεις, για να σε βοηθήσω. 

Κάποια στιγμή, ο μικρός Γιωργάκης γυρνάει στο σπίτι προβληματισμένος. Τον βλέπει ο πατέρας του και τον ρωτάει τι έχει.

- Να ρε πάτερα σήμερα είχαμε ένα ιδεολογικό μάθημα για την κριτική από τα πάνω και από τα κάτω... και δεν το κατάλαβα.

- Δεν πειράζει παιδί μου. Θα σου εξηγήσω εγώ. Πάνε γέμισε ένα κουβά νερό και φέρτον μου. Όντως πάει ο μικρός Γιωργάκης, γεμίζει τον κουβά, και τον πάει.

Χρυσός είναι η ενημέρωση!

Το Συντονιστικού Φορέων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, ενημερώνει καθημερινά για τις εξελίξεις στην Χαλκιδική από το blog:

Soshalkidiki

Στα πλαίσια αυτής της ενημέρωσης, κυκλοφόρησε το 1o τεύχος του ενημερωτικού ηλεκτρονικού περιοδικού soshalkidiki. Σ’ αυτό θα βρείτε πληροφορίες για τις εξορυκτικές δραστηριότητες στη Χαλκιδική, τις επιπτώσεις τους σε περιβάλλον, υγεία και τοπική οικονομία, καθώς και πλούσιο υλικό που αφορά την πορεία των κινητοποιήσεων. Το περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή μπορείτε να το δείτε κάνοντας κλικ στην παρακάτω εικόνα:

Ποιος φοβάται τον Μπέπε Γκρίλο;

Αναδημοσίευση από την "ΑΥΓΗ"

του Βασίλη Μουλόπουλου

Αν το «κόμμα μη κόμμα» του Μπέπε Γκρίλο ήλθε πρώτο (ο συνασπισμός του Μπερσάνι έχασε το 28% των ψήφων από τις προηγούμενες εκλογές και εκείνος του Μπερλουσκόνι το 46%), κάποια αιτία θα υπάρχει. Το να εξορκίζεις το φαινόμενο, όπως κάνουν οι πολιτικά ορθοί αναλυτές, ως επικίνδυνο λαϊκισμό και να καταγγέλλεις τον Γκρίλο και το Κίνημα Πέντε Αστέρων σαν προϊόντα της αντιπολιτικής, σημαίνει να κρατάς τα μάτια σου ερμητικά κλειστά μπροστά στην κατάσταση εξαθλίωσης που έχει περιπέσει η πολιτική και όχι μόνο στην Ιταλία.

Σημαίνει να μη βλέπεις ότι η πολιτική σήμερα, η δημοκρατία σήμερα, έχει καταντήσει ιδιωτική υπόθεση μιας «κάστας» πολιτικών που έχει παραδώσει τη διαχείριση του κράτους και την κυβέρνηση της κοινωνίας στις αγορές.

Το τσουνάμι Γκρίλο δεν είναι ένα παροδικό συμβάν, ένα τυχαίο ατύχημα της συγκυρίας. Είναι τέκνο ενός κινήματος που αναπτύχθηκε στις πλατείες, είναι η πολιτική έκφραση μιας μάζας ανθρώπων που μετράνε στο πετσί τους το κόστος της κρίσης όχι μόνο με όρους χρηματικής απώλειας όσο με όρους ζωής, επιβίωσης, κοινωνικού ρόλου, προσωπικής αξιοπρέπειας.

Ο Γκρίλο φοβίζει γιατί χαλάει το παραμύθι της συναίνεσης. Το παραμύθι των υπεύθυνων πολιτικών δυνάμεων, της σταθερής διακυβέρνησης. Της Δεξιάς που συνθηματολογεί αριστερά και της Αριστεράς που πράττει δεξιά. Γιατί χαλάει τις παρτούζες των «πολιτικών δυνάμεων της ευθύνης».

Η εργατιά, τα ΜΑΤ και ο Μάκης Βορίδης...

Παρασκευή (1/2/13) πραγματοποιήθηκε μια κινητοποίηση εργαζομένων στην Καβάλα, συνεπής και υποδειγματική προς τα “πρότυπα” των κινητοποιήσεων ως προς την μαζικότητα, την μαχητικότητα και τα συγκουσιακά της χαρακτηριστικά, όπως αυτά έχουν προσδιοριστεί από πρωτοβουλίες “από τα κάτω”, όπως η Πρωτοβουλία των πρωτοβάθμιων σωματείων, αλλά και πρωτοβουλίες “από τα πάνω”, όπως το ΠΑΜΕ.

Αρκεί το εργατικό κίνημα να αποκτήσει αυτά τα χαρακτηριστικά για να πάει μπροστά και να διαχωριστεί από τον κρατικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ και να γίνει αντικαπιταλιστικό;

Το παράδειγμα της Καβάλας, δίνει την δική του απάντηση. Μόνο που η Αριστερά “σιωπά” μπροστά του. Απέναντι σε αυτή την σιωπή, δημοσιεύουμε τα παρακάτω video, τα οποία είναι αποκαλυπτικά για τα αδιέξοδα, αλλά και τα όρια των πολιτικών της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα:

H ομιλία του Α. Τσίπρα στους εργαζόμενους της ΒΙΟΜΕΤ

Ολόκληρη ο ομιλία του Α.Τσίπρα στην BIOME:

Κατ΄ αρχήν η παρουσία μας εδώ έχει έναν ιδιαίτερα συμβολικό χαρακτήρα, γατί θέλουμε να αναδείξουμε μια πολύ σημαντική, κατά την άποψή μας, πρωτοβουλία που έχετε πάρει. Την πρωτοβουλία να μπορέσετε εσείς οι εργαζόμενοι να πάρετε στα χέρια σας το εργοστάσιο, να πάρετε στα χέρια σας την παραγωγή, μετά την απόφαση των ιδιοκτητών να την εγκαταλείψουν. Κι αυτό έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό, αλλά για μας αποτελεί κι ένα πιλοτικό εγχείρημα πάνω στο οποίο θα μπορούσαμε να βασιστούμε προκειμένου να αντιμετωπίσουμε σ΄ αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, την τρομακτική αύξηση της ανεργίας.

ΓΚΡΙΛΟ Ο Α’

Αναδημοσίευση από την "iskra"

Του ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ο 21ος αιώνας, στις αρχές του, πληρώνει την αποτυχία όλων των ιδεολογιών και των πολιτικών προτάσεων του προηγούμενου αιματηρού αιώνα. Από το σοσιαλισμό, «υπαρκτό» ή επιθυμητό, ως τον φασισμό και, πρόσφατα, τον νεοφιλελευθερισμό, όλες οι ιδεολογίες και προτάσεις αναμετρήθηκαν με τη ζωή και δεν πέρασαν τις εξετάσεις. Δεν ήταν ούτε ίδιες, ούτε όμοιες, φυσικά. Αλλά ανεξάρτητα από τις προθέσεις, τα επιτεύγματα ή τις αποτυχίες τους, καμιά δεν τα κατάφερε. Πρόθυμοι της παλινόρθωσης όπως και νοσταλγοί υπάρχουν και ίσως στο μέλλον κάποιοι απόγονοί τους θα έχουν μεγαλύτερη σοφία και καλύτερη τύχη. Αυτό που ήταν πρόωρο και πρώιμο χθες, ίσως αύριο αποδειχθεί ώριμο και κατάλληλο.

Χρειάζεται πάντως να θυμόμαστε διαρκώς ποια κληρονομιά μας ορίζει, σε ποιο πλαίσιο αγωνιζόμαστε, ο καθένας για τις ιδέες του, τι μας βαραίνει, τι δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε, αυτή τη στιγμή. Αφορμή οι Ιταλικές εκλογές.

Όταν “ξεμπερδέψει”, φώναξέ τον εδώ στην “εκπομπή”...

Αν θέλετε να δείτε την εγκυρότητα των “οικονομικών” και των “πολιτικών” αναλύσεων του Δ. Καζάκη, απολαύστε το παρακάτω ηχητικό ντοκουμέντο. Είναι ένα καλό εγχειρίδιο της συνομωσιολογικής ερμηνείας της πολιτικής που εξιστορεί μερικά στιγμιότυπα από την αδυσώπητη διαπάλη ανάμεσα στο «καλό» και το «κακό»:

Οι φανεροί χρηματοδότες της «Ελευθεροτυπίας»

Αναδημοσίευση από την "Εφημερίδα των συντακτών"(26/2/2013)

Του Δημήτρη Ψαρρά

«Συνελήφθη σήμερα το μεσημέρι, από αστυνομικούς του Τ.Α. Ν. Κόσμου 46χρονη ημεδαπή, Αντιπρόεδρος Ανώνυμης Εταιρείας, για μη καταβολή εργοδοτικών και εργατικών εισφορών προς το ΙΚΑ ύψους 266.359,27 ευρώ. Η συλληφθείσα οδηγήθηκε στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών».

Η ανακοίνωση αυτή που εκδόθηκε το Σάββατο από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής αναφερόταν στη μία από τις δύο μεγαλομετόχους της Χ.Κ. Τεγόπουλος, την Ελένη Τεγοπούλου. Και ομολογώ, αυτό που έκανε μεγαλύτερη έκπληξη δεν είναι η ενέργεια της αστυνομίας, όσο το ύψος του ποσού για το οποίο της ασκήθηκε η δίωξη. Γιατί είναι γνωστό ότι οι οφειλές της εταιρείας αυτής προς τους εργαζομένους της ανέρχονται σε πολλά εκατομμύρια ευρώ. Αλλά ο «ΙΚΑς», που λέει και ο Ζήκος, έχει μεγαλύτερη νομική προστασία από τους εργαζομένους.

Πάντως η κυβέρνηση ήδη έστειλε το δικό της μήνυμα. Από χθες το πρωί ζητήθηκε η παραίτηση του Κώστα Τσουπαρόπουλου, προέδρου του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ, ο οποίος είχε καταφύγει στη Δικαιοσύνη εναντίον όσων εκδοτών δεν καταβάλλουν τις νόμιμες εισφορές στα Ταμεία.

Το πολιτικό πρόβλημα της Αριστεράς είναι ότι στερείται ...γελοιογράφων!

(Μια απάντηση στο άρθρο του Γ. Ρούση “ΠΕΡΙ ΒΙΑΣ”)

Μετά την λιτανεία του “Αγίου Παστιτσίου”, μήπως
θα πρέπει να κάνουμε και την λιτανεία των “κομμένων κεφαλών”
του μαρξισμού - λενινισμού;

Οι απόψεις του Γ. Ρούση "περί βίας" κινούνται εντός του χώρου της αστικής ιδεολογίας. Αποδέχεται την βία ως μια γενική έννοια, όπως ακριβώς αυτή σηματοδοτείται από την αστική ιδεολογία. Πρόκειται για την αποδοχή μιας «φετιχοποιημένης» έννοιας, μέσω της οποίας το κράτος διαμορφώνει την συναίνεση για να ασκεί το μονοπώλιο της «βίας», όπως αυτό την έχει προσδιορίσει.