Μερικές σκέψεις του Γ. Βαρουφάκη για ένα σύστημα bitcoin στην ευρωζώνη

Tο ψηφιακό νόμισμα bitcoin, ανεξάρτητα από τις κριτικές που δέχεται (όπως εδώ: Bitcoin, νομίσματα, χρυσός: Τι είναι το καθένα και ποιο είναι φούσκα;), ήδη έχει αποκτήσει μια υλική υπόσταση στο χώρο των συναλλαγών με το τραπεζικό σύστημα αλλά και κρατικούς μηχανισμούς (για παράδειγμα μια ματιά εδώ: E-GOVLINK). Για να ξεφύγουμε λίγο πέρα από τις συζητήσεις στο γνωστό δίλημμα δραχμή ή ευρώ, παραπέμπουμε σε ένα άρθρο του Γ.Βαρουφάκη που δημοσίευσε πριν ένα χρόνο στο blog του:

BITCOIN: A flawed currency blueprint with a potentially useful application for the Eurozone

Μια χώρα που είναι στο ευρώ δύναται να συνάψει δανειακές συμβάσεις από άλλες χώρες εκτός ΟΝΕ;

Δημοσιεύουμε απόσπασμα από συνέντευξη Κ. Βεργόπουλου στην Άννα Λιάτσου, που δημοσιεύτηκε στο RBTH (19 Φεβρουαρίου 2015 ) που απαντά σε αυτό το ερώτημα

ΕΡ: Ο Σιλουάνοφ, υπουργός Οικονομικών της Ρωσίας, είπε ότι η Ρωσία, αν ζητήσει η Ελλάδα κάποια λεφτά από τη Ρωσία, θα το σκεφτεί. Θα μπορούσε η ελληνική κυβέρνηση να ζητήσει λεφτά από τη Ρωσία;

ΑΠ: Πολιτικά, το θέμα είναι ότι με το Σύμφωνο Σταθερότητας που έχουν υπογράψει το 1998, οι Γερμανοί απαγορεύουν στις ευρωπαϊκές χώρες να δανείζονται από χώρες εκτός Ευρώπης. Όπως συνέβη και με την Κύπρο. Η Κύπρος επιχείρησε να δανειστεί από τη Ρωσία και δεν τα κατάφερε. Αλλά, να σας πω κάτι; Υπάρχουν τρόποι. Αν θέλει η ελληνική κυβέρνηση να παρακάμψει αυτό το πρόβλημα, αυτό το εμπόδιο. Δεν επιτρέπουν να αγοράζει ομόλογα χώρα μη ευρωπαϊκή, αλλά αν συνάψει δάνεια και σύμβαση απευθείας, μπορεί να τη κάνει με τη Ρωσία. Αυτό είναι διαφορετικό αλλά καταλήγει να είναι το ίδιο. Μπορεί να χρηματοδοτηθεί από τη Ρωσία.

Ορντινάτσες της ιδιοτέλειας

«Πολλά τα δεινά κούδεν ανθρώπου δεινότερον πέλει»

Σοφοκλής

του Χάρη Ναξάκη

Ο πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μουχίκα μετακινείται με ένα παμπάλαιο σκαραβαίο αξίας 1900 δολαρίων και από τα 12500 δολάρια, που είναι ο μηνιαίος μισθός του, κρατάει για τον εαυτό του μόνο τα 1250 δολάρια διότι όπως λέει «τι να κάνω όλο αυτό το ποσό; Οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα». Αν η παραπάνω είδηση είναι ο θρίαμβος της ανιδιοτέλειας και της λιτής ζωής η επόμενη είναι το αποκορύφωμα του ιδιοτελούς ατομικισμού. Βουλευτές του Σύριζα, κυρίως από την επαρχία, ζήτησαν από την πρόεδρο της βουλής να μην καταργηθεί η χρήση των βουλευτικών αυτοκινήτων και να μην κοπεί ο ένας από τους δυο αστυνομικούς φρουρούς. Δεν έχουν δικό τους αυτοκίνητο;

Να κάνουμε “χαβάλα” το τραπεζικό σύστημα;

Από την εποχή που εμφανίστηκε το νόμισμα, οι αγοροπωλησίες εμπορευμάτων γινόντουσαν με την άμεση καταβολή της αντίστοιχης τιμής τους σε νόμισμα, δηλαδή όπως γίνεται και σήμερα, όταν πάμε στο περίπτερο να πάρουμε ένα πακέτο τσιγάρα. Τον 13ο αιώνα εμφανίστηκε στην Αφρική η “Hawala”, ένα διαφορετικό σύστημα “άυλου χρήματος” για τις ανάγκες των καραβανιών που διακινούσαν εμπορεύματα χωρίς όμως να χρειάζεται να κουβαλούν και νομίσματα για τις συναλλαγές τους, το οποίο βασίζεται στην απόλυτη πίστη μεταξύ των συναλλασσομένων. Μερικούς αιώνες αργότερα αυτό το σύστημα  αναπαράχθηκε στην δύση με την μορφή της “επιταγής” και αναπτύχθηκε το τραπεζικό σύστημα. Οι τράπεζες όμως δεν είναι μια ανακάλυψη της δύσης. Η “Havala” υπάρχει ακόμα στην παραδοσιακή της μορφή σε διάφορες περιοχές του πλανήτη, αλλά και έχει υποστεί διάφορους εκσυγχρονισμούς (όπως αυτοί που παρουσιάζονται από ένα εκπρόσωπο του ΔΝΤ εδώ: The Hawala System ). Αποτέλεσε όμως την βάση της διαμόρφωσης ενός διαφορετικού τραπεζικού συστήματος στον κόσμο του Ισλάμ, το οποίο δεν στηρίζεται στον “τόκο”. Γι' αυτό το ζήτημα παρουσιάζουμε ένα ενημερωτικό κείμενο του Dr. Saleh Jallad:

Ισλαμικό Τραπεζικό Σύστημα

(Τραπεζικό Σύστημα Χωρίς Τόκο)

Συγκριτική Ανάλυση

Το Ισλάμ για τους περισσότερους μουσουλμάνους αποτελεί ένα ολοκληρωμένο οικονομικό σύστημα στο οποίο η πνευματική και υλική ευημερία του ατόμου και της κοινωνίας είναι συνυφασμένες. Στο διάβα των αιώνων, η ανάπτυξη ενός Ισλαμικού οικονομικού μοντέλου βασισμένου στις αρχές της ελεύθερης αγοράς υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στην ικανότητα του Ισλάμ να υπερβεί γεωγραφικούς, πολιτικούς και εθνικούς φραγμούς.

Ο εκβιασμός των επιτελείων της ΕΕ ήταν γνωστός και αναμενόμενος, θα περάσει όμως για δεύτερη φορά;

 (Δεν είναι το Ντουμπάι, είναι τα γραφεία της ΕΚΤ στη Φραγκφούρτη)

Η κυβέρνηση θα βρεθεί, το αργότερο στην λήξη της παράτασης της δανειακής σύμβασης στην ίδια θέση. Θα αντιμετωπίσει τους ίδιους εκβιασμούς και θα βρεθεί μπροστά σε ανάλογες καταστάσεις όταν θα κάτσει στο τραπέζι των νέων διαπραγματεύσεων. Και αν τώρα είχε κάποια δικαιολογία ότι δεν ήταν προετοιμασμένη γιατί δεν είχε κανένα χρονικό περιθώριο - αφού από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά της βρέθηκε αντιμέτωπη με αυτά τα προβλήματα - τότε αυτή η δικαιολογία δεν μπορεί να υπάρχει.  Οι πρόσφατες δηλώσεις του Σόιμπλε είναι χαρακτηριστικές αυτής της νέας κατάστασης που δημιουργήθηκε μετά την τελευταία συναινετική απόφαση του eurogroup:

"Αν γινόμουν πρωθυπουργός; Θα ιδιωτικοποιούσα τη θρησκεία"

Δεν είναι μόνον οι εικονοκλάστες της πολιτικής και της διανόησης που μπορούν να ορθώσουν ριζοσπαστικό πολιτικό λόγο. Δοθείσης της ευκαιρίας, κι ένας ποδοσφαιριστής μπορεί να τα καταφέρει εξίσου καλά. Το απέδειξε περίτρανα την περασμένη εβδομάδα ο 32χρονος μέσος της Κουίν Παρκ Ρέιντζερς Τζόι Μπάρτον μ' ένα άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην Independent. Στην πορεία προς τις γενικές εκλογές της 7ης Μαΐου, η βρετανική εφημερίδα ζήτησε από προσωπικότητες της "ευρύτερης" δημόσιας σφαίρας να παρουσιάσουν το "πρόγραμμα" που θα εφάρμοζαν αν εκλέγονταν πρωθυπουργοί. Στο δικό του άρθρο, ο Τζόι έγραψε: 

 η συνέχεια εδώ:

"Αν γινόμουν πρωθυπουργός; Θα ιδιωτικοποιούσα τη θρησκεία"

ΟΣΦΠ - Μικτή Μακρονήσου 1949

Με αφορμή την σφαγή που έγινε στην Μακρόνησο την 28 Φλεβάρη – 1 Μάρτη 1948 με με περισσότερους από 300 νεκρούς (Το διήμερο της σφαγής) παρουσιάζουμε μερικές όχι και τόσο γνωστές πτυχές της ιστορίας της.

Η τροπολογία της "αριστερής πλατφόρμας" στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε τροπολογία μέσω της οποίας διατυπώνει τις ενστάσεις της για τη συμφωνία και τη λίστα μεταρρυθμίσεων στο Eurogroup.Η τροπολογία τέθηκε σε ψηφοφορία. Συγκεκριμένα, 68 ψήφισαν υπέρ, 92 κατά, 5 «λευκό» και ένα μέλος της ΚΕ δήλωσε "αποχή". Ολόκληρη η τροπολογία που κατέθεσε η Αριστερή Πλατφόρμα στη Συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ έχει ως εξής:

"Εκφράζουμε τη διαφωνία μας με τη συμφωνία και τη λίστα των μεταρρυθμίσεων που συνομολογήθηκαν στο Eurogroup.

Και τα δύο κείμενα αντιπροσωπεύουν έναν μη επιθυμητό συμβιβασμό για τη χώρα μας και κινούνται σε κατευθύνσεις και προσανατολισμούς που βρίσκονται σε απόσταση, και σε βασικά τους σημεία σε διάσταση ή και αντίθεση, με τις προγραμματικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Για το ύφος και ήθος του ΚΚΕ

Πριν μερικές μέρες δημοσιεύτηκε το παρακάτω video παραγωγής ΚΚΕ, το οποίο προκάλεσε τα “οπαδικά” μας συριζικά ανακλαστικά:


Ετοιμάσαμε με το ίδιο ύφος και ήθος μια ανάλογη απάντηση, αλλά δεν την δημοσιεύουμε. Αν το ΚΚΕ επιμένει σε αυτές τις πρακτικές, θα πρέπει να γνωρίζει ότι τις ίδιες ακριβώς πρακτικές μπορεί να χρησιμοποιήσει και ο κάθε πραγματικός ή φαντασιακός αντίπαλό του. Εμείς πιστεύουμε ότι αυτές οι πρακτικές στο χώρο της πολιτικής κανένα διάλογο δεν μπορούν να προωθήσουν, ούτε να λύσουν κανένα πρόβλημα. Πρακτικές όπως αυτές που εκφάζει το παραπάνω video, δεν θεωρούμε ότι αρκούν από μόνες τους για να προσδιορίζουμε την πολιτική μας στάση για τους φορείς τους.

Προικοθήρες της εξουσίας

 

 Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Του Περικλή Κοροβέση

Υπάρχει πολιτικός λόγος εξουσίας που να είναι ειλικρινής; Τα κόμματα που θέλουν να πάρουν την κρατική εξουσία και να κυβερνήσουν για ποιους το κάνουν; Οι επαγγελματίες πολιτικοί που αλλάζουν κόμματα και ιδεολογίες σαν σώβρακα, γιατί το κάνουν; Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία ποιον εκπροσωπεί; Ποιο είναι το νόημα της καθολικής ψηφοφορίας και τι δυνατότητα επιλογής έχει ο καθημερινός πολίτης, όταν η πολιτική του συνείδηση διαμορφώνεται από τα σίριαλ ή τις τηλεοπτικές ειδήσεις-θεάματα των οκτώ; Οπως και να έχει η κατάσταση, το κόμμα που θα επιδιώξει την κρατική εξουσία πρέπει να πείσει την πλειοψηφία των ψηφισάντων – η αποχή δεν μετριέται – πως το δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα είναι αυτό που θα φέρει την ευημερία στον λαό.

Ο Τάσος Κορωνάκης θα είναι ο νέος γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ;

Με αφορμή αυτές τις φήμες αλλά και την αυριανή κρίσιμη συνεδρίαση της ΚΕ, παραπέμπουμε σε ένα παλιότερο δημοσίευμά μας (Ιούλης του 2014)  και αφήνουμε στον αναγνώστη να κάνει τις σχετικές συγκρίσεις ανάμεσα σε εκείνη την συγκυρία και την σημερινή:

Συμπάσχουμε και συμπαραστεκόμαστε στον σύντροφο Τάσο Κορωνάκη

Σχετικό με θέμα και το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο: Οι συμβολισμοί, οι ιεραρχίες και τα πολιτικά μηνύματα από την εκλογή της ΚΕ του νέου ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ (Ιούλης του 2013):

Τρεις Γερμανοί βουλευτές καταψήφισαν τη συμφωνία του Eurogroup. Ναι στην Ελλάδα – Όχι στον εκβιασμό

Αναδημοσίευση από τον "δρόμο της αριστεράς"

Τρεις βουλευτές του κόμματος Αριστερά (Die Linke) καταψήφισαν στη Γερμανική Βουλή (ενώ άλλοι δέκα ψήφισαν λευκό) τη συμφωνία του Eurogroup  με την ελληνική κυβέρνηση και εξηγούν τους λόγους στην σημαντική δήλωση που δημοσιεύουμε:

Ναι στη βοήθεια για την Ελλάδα – Όχι στον εκβιασμό της Ελλάδας από το Σόιμπλε

Καταψηφίζουμε σήμερα την πρόταση του υπουργού οικονομικών Βόλφγκαγκ Σόιμπλε επειδή εκβιάζει την ελληνική κυβέρνηση να αποπληρώσει τα χρέη στις τράπεζες και να συνεχίσει την ίδια καταστροφική πολιτική των περικοπών. Ο Σόιμπλε και η Τρόικα είναι οι κύριοι υπαίτιοι του τελικού αποτελέσματος των διαπραγματεύσεων και όχι η ελληνική κυβέρνηση, η οποία ήταν στραμμένη με την πλάτη της στον τοίχο. Η Τρόικα εκμεταλλεύθηκε τη δυσχερή θέση του ελληνικού λαού για να περιορίσει στο έπακρο με εκβιαστικές μεθόδους το χώρο στον οποίο θα μπορεί να κινηθεί η νέα κυβέρνηση, στην προσπάθεια της να καταπολεμήσει τη φτώχεια και την κοινωνική εξαθλίωση. Δεν είναι διατεθειμένη η Τρόικα να σεβαστεί τη δημοκρατική ετυμηγορία των Ελληνίδων και Ελλήνων ψηφοφόρων, οι οποίοι στις 25 Ιανουαρίου απέρριψαν τη νεοφιλελεύθερη πολιτική του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Ποιοι και γιατί εχθρεύονται την αυτοδιαχείριση;

του Κώστα Χαριτάκη

(Δημοσιεύεται στο 17ο τεύχος του περιοδικού ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ που κυκλοφορεί)

Το εγχείρημα της αυτοδιαχειριζόμενης ΒΙΟΜΕ έχει βρεθεί αντιμέτωπο όχι μόνο με τους “φύσει” και “θέσει” εχθρούς της αυτοδιαχείρισης, τα αφεντικά και το κράτος, αλλά και με δυνάμεις της αριστεράς, κομμουνιστικές και αντικαπιταλιστικές, ακόμη και του αναρχικού κινήματος. Παρά τις διαφορές τους, οι δυνάμεις αυτές φαίνεται να συμφωνούν ως προς το ότι εντός του καπιταλισμού η αυτοδιαχείριση δεν μπορεί παρά να είναι ένα είδος “αυτοεκμετάλλευσης” των εργαζομένων, μια μορφή “συλλογικού κεφαλαιοκράτη”. Και επομένως, όχι μόνο δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην υπόθεση της κοινωνικής χειραφέτησης, αλλά, ακόμη χειρότερα, “απαλλάσσει” τον καπιταλισμό από την ...υποχρέωσή του να βρίσκει δουλειά και να τρέφει όλους τους εργαζόμενους. Κατά μία άλλη παραλλαγή αυτών των απόψεων, αν και αναγνωρίζονται οι “καλές προθέσεις” τέτοιων εγχειρημάτων, είναι ωστόσο καταδικασμένα απλώς να διαχειρίζονται τη μιζέρια και να αναπαράγουν εντέλει τον καπιταλισμό όσο δε συμβαίνει μια “κεντρική” αλλαγή μέσω της κατάκτησης της κρατικής εξουσίας.

Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!

Αποσπάσματα από το κείμενο: 

"Μόνη διέξοδος η φυγή προς τα εμπρός!" 

των Σπύρου Λαπατσιώρα, Γιάννη Μηλιού και Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου.

 (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Μία αποτίμηση της «μεταβατικής» συμφωνίας της 20ής Φεβρουαρίου είναι ότι αποτελεί ανακωχή που επετεύχθη με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και αποδοχή από την άλλη πλευρά (των «θεσμών»). Στο επόμενο διάστημα, μέχρι το πέρας του τετραμήνου, θα διαμορφωθούν οι όροι διαπραγμάτευσης για την επόμενη συμφωνία. Αυτό κατά μία έννοια σημαίνει ότι δεν κρίθηκε τίποτα ακόμη. Όμως, η αποτίμηση αυτή είναι επισφαλής. Πρώτον, η ίδια η «μεταβατική» συμφωνία αλλάζει το συσχετισμό δύναμης. Δεύτερον, επειδή οι «εχθροπραξίες» θα συνεχίζονται σε όλη τη διάρκεια του τετραμήνου (έλεγχος των δεσμεύσεων και επανερμηνεία των όρων της από κάθε πλευρά) απαιτείται να κατανοήσουμε πρώτα το τοπίο των διαπραγματεύσεων.


Επομένως καθίσταται σαφές ότι αν η συμφωνία συνιστά ανακωχή, στην προκειμένη περίπτωση ανακωχή δεν σημαίνει «ισοπαλία»: Η συμφωνία αποτελεί ένα πρώτο βήμα σε ολισθηρό έδαφος. Ναι μεν δίνεται χρόνος για το επόμενο βήμα, αλλά το τοπίο που οργανώνεται είναι ασφυκτικό, ελάχιστα θυμίζει τα minimum που επιζητούσε η κυβέρνηση μέχρι και τις 12 Φεβρουαρίου...

Με 8 διαφωνούντες βουλευτές εγκρίθηκε στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ η παράταση της δανειακής σύμβασης.

περισσότερα εδώ:

Τσίπρας: Αν υπάρχει κάποιος που θα καταψήφιζε να το πει - Θέλω να ξέρω αν συμφωνείτε ή διαφωνείτε με τη συμφωνία

και εδώ:

1. Με ψηφοφορία για τη συμφωνία ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

2. «Παρούσα» για τη συμφωνία η Ραχήλ Μακρή

Πως παρουσιάζουν το ζήτημα τα κομματικά ενημερωτικά μέσα:

το iskra.gr:

ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΛΙΣΤΑΣ Η ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ 

το left.gr:

Με ψηφοφορία για τη συμφωνία ολοκληρώθηκε η συνεδρίαση της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ

 

Η Κυβέρνηση δείλιασε, ο ελληνικός λαός είναι έτοιμος να συγκρουστεί;

Εντός (αλλά και εκτός) του ΣΥΡΙΖΑ ένα μεγάλο τμήμα των αριστερών κριτικάρει την κυβέρνηση και αποδίδει προσωπικές ευθύνες στον Βαρουφάκη γιατί δεν χειρίστηκε σωστά την διαπραγμάτευση και κατέληξε σε μια απαράδεκτη συμφωνία. Όμως το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης δεν ήταν θέμα χειρισμών, ούτε πιστεύουμε ότι αν κάποιοι άλλοι πιο αριστεροί από τον Βαρουφάκη ήταν στην θέση του, το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων θα ήταν διαφορετικό και τα επιτελεία της ΕΕ θα υποχωρούσαν μπροστά στους ογκόλιθους των επιχειρημάτων τους. 

Μπας κι είμαι αριστερός;

Η  Ε. Λουπάκη  στον 105.5 σχολίασε ειρωνικά όσους αριστερούς επικρίνουν την κυβέρνηση για την συμφωνία που υπέγραψε, προβάλλοντας μια φράση που διάβασε το facebook: "Οκτώ στους δέκα στηρίζουν τον Α. Τσίπρα, οι άλλοι δύο είναι αριστεροί".  Της αφιερώνουμε το παρακάτω κείμενο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου από το capital.gr.

Ελάχιστες διαφωνίες μπορώ να έχω με τα σημεία - προτάσεις που υπέβαλε η κυβέρνηση στο Eurogroup. Υπάρχει βέβαια το ζήτημα της ειλικρίνειας των προθέσεων και της τελικής της αποφασιστικότητας για την εφαρμογή τους. Εντούτοις η ετοιμότητά της για ορθολογικές αλλαγές στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, για μειώσεις άχρηστων και καταχρηστικών δαπανών (που λογικά μεταφράζεται σε κατάργηση φορέων που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα στην καθημερινότητα και την ευημερία των πολιτών), στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής με εξοβελισμό όλων αυτών των μικρών ή μεγάλων εξαιρέσων που διευκόλυνε μερικές χιλιάδες πολιτών να ξεφεύγουν από την τσιμπίδα της εφορίας και συνακόλουθα υποχρέωνε όλους τους υπόλοιπους να γίνονται τα υποζύγια της κρατικής αυθαιρεσίας και επιβολής.

Μια άλλη ανάγνωση της δήλωσης Γλέζου

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

του Δημήτρη Ψαρρά

Πολύ βιάστηκαν όσοι έσπευσαν να «μαλώσουν» τον Μανώλη Γλέζο για τις γνωστές δηλώσεις του. Οποιος γνωρίζει την πορεία και τη στάση ζωής αλλά και την πολιτική ευφυΐα του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς θα έπρεπε να λάβει υπόψη του και ένα δεύτερο ενδεχόμενο, το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι εξίσου πιθανό.

Με τη γνωστή αίσθηση αυτοθυσίας που τον διακρίνει, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ δεν δίστασε να θέσει σε δοκιμασία τις καλές του σχέσεις με την ηγεσία του κόμματός του προκειμένου να στείλει ένα μήνυμα, το οποίο δεν απευθυνόταν στο εσωτερικό της χώρας, αλλά στους Ευρωπαίους διαπραγματευτές.

Γιατί η Aριστερά λατρεύει την Aνάπτυξη;

Του Χάρη Ναξάκη

Δεν μπορώ να κάνω τίποτα για όποιον

δεν θέτει στον εαυτό του ερωτήματα

Κομφούκιος

Γιατί η αριστερά, σχεδόν σε όλες τις εκδοχές τις, νιώθει μια ακαταμάχητη έλξη από τον οικονομισμό, την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα, τον καταναλωτισμό, την τεχνολογική πρόοδο, την ανάπτυξη σε όλες τις μεταμφιέσεις τις (βιώσιμη ανάπτυξη, λαϊκή ανάπτυξη , κλπ), ειρωνεύεται το λιτό βίο ταυτίζοντάς τον με τη λιτότητα; Γιατί η αριστερά είναι το κόμμα της προόδου και της ανάπτυξης; Η απάντηση του ερωτήματος πρέπει να αναζητηθεί στη μήτρα που τη γέννησε. Πίσω από το μύθο της ανάπτυξης και της προόδου βρίσκονται θεωρητικές και οντολογικές παραδοχές του διαφωτιστικού προτάγματος, συνιστώσα του οποίου είναι η αριστερά, παραδοχές που διατύπωσε και ο Μαρξ.

Τα ψίχουλα και το βάρος τους

Του Μάκη Μαλαφέκα

Ναι, είναι ψίχουλα αυτά που πήρε η Ελλάδα δια μέσου του Βαρουφάκη στο έκτακτο Bene Gesserit των Βρυξελλών. Και, στο τέλος, στις τελευταίες μέρες και ώρες της διαβούλευσης, ήταν απολύτως συνειδητό και εμπεδωμένο ότι ψίχουλα ζητάει, λιγότερα από τα αυτονόητα σε όλα τα επίπεδα, υλικά, χρονικά, ιδεολογικά...  με υποχωρήσεις επί υποχωρήσεων, συμβιβασμούς, αναδιατυπώσεις, ένα ατέλειωτο πισωπερπατητό ζεϊμπέκικο ώσπου να πέσουν αυτά τα γαμημένα ψίχουλα, υλικά, χρονικά, ιδεολογικά, πάνω στο αμβλυγώνιο στρογγυλό τραπέζι των διαπραγματεύσεων.