Πέντε ερωτήματα απαιτούν απάντηση

 Του Κώστα Λαπαβίστα

Η συμφωνία του Γιούρογκρουπ δεν έχει ολοκληρωθεί, εν μέρει γιατί δεν γνωρίζουμε ακόμη ποιες ‘μεταρρυθμίσεις’ θα προτείνει η ελληνική κυβέρνηση σήμερα (Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου) και ποιες από αυτές θα γίνουν δεκτές. Όσοι όμως έχουμε εκλεγεί στη βάση του προγράμματος του Σύριζα και θεωρούμε τις εξαγγελίες της Θεσσαλονίκης ως δέσμευση που έχουμε αναλάβει προς τον ελληνικό λαό, έχουμε βαθιές ανησυχίες. Είναι υποχρέωσή μας να τις καταγράψουμε.  

Ανακωχή και καραντίνα

Αναδημοσίευση από το "rednodebook"

του Ηλία Ιωακείμογλου

Η θέση των καθεστωτικών πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης Τσίπρα δεν είναι καθόλου εύκολη. Καταρχάς, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ακύρωσε το πείραμα της προγραμματισμένης και άνωθεν σχεδιασμένης ανασυγκρότησης μιας αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας με δημοκρατικούς θεσμούς, έτσι ώστε αυτή να μεταβεί σε ένα καθεστώς εκμετάλλευσης της εργασίας που δεν θα έφερε πλέον στους κόλπους του ούτε τα παλιά εργασιακά δικαιώματα, ούτε καν την μνήμη τους. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Υπάρχει κάτι πιο σοβαρό και επικίνδυνο για τις καθεστωτικές δυνάμεις της Ευρώπης: Η ήττα τους στις ελληνικές εκλογές μπορεί να γίνει ντόμινο και η μόλυνση από το σάπιο μήλο να απειλήσει τη συνέχιση της λιτότητας στην Ευρώπη. Γιατί όμως να φοβούνται τόσο πολύ την ανατροπή της λιτότητας;

Η στρατηγική σημασία της λιτότητας

Στην παρούσα συγκυρία, η λιτότητα έχει καταστεί κρίσιμο στοιχείο της στρατηγικής τους για την αντιμετώπιση της κρίσης: Αυτό σχετίζεται με την συσσώρευση κεφαλαίου στα χρόνια της χρηματιστικοποίησης, η οποία οδήγησε τον λόγο κεφαλαίου/προϊόντος σε τόσο υψηλά επίπεδα ώστε είναι δύσκολο πλέον οι απαιτήσεις του κεφαλαίου επί του προϊόντος να ικανοποιηθούν. Το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, πιέζει την κερδοφορία προς τα κάτω και ως αντιστάθμισμα απαιτεί ακραία ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας. Αυτό όμως δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς διατήρηση της ανεργίας σε υψηλά επίπεδα. Η λιτότητα, η εκρηκτική αύξηση της εισοδηματικής ανισότητας και η ανεργία αποτελούν λοιπόν σήμερα τη στρατηγική καρδιά του συστήματος.

Πολ Κρούγκμαν: «Δελφικός χρησμός η απόφαση»

η εικόνα απ' [εδώ]

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

«Οk, έχουμε συμφωνία για την Ελλάδα, σύμφωνα με την οποία... τι;», είναι η πρώτη φράση του νομπελίστα οικονομολόγου σε άρθρο του με τίτλο «Δελφικός χρησμός» στους«New York Times».

«Έχουμε τέσσερις μήνες χρηματοδότησης συν κάτι που μοιάζει με συμφωνία να μη δεσμευθεί η Ελλάδα σε δημοσιονομικούς στόχους για την ώρα υπό τον κίνδυνο της πιθανής επιδείνωσης των δημοσιονομικών. Το ερώτημα είναι τι πηγαίνει μαζί με αυτό», αναρωτιέται ο Πολ Κρούγκμαν.

Ένα σχόλιο για το χθεσινό βράδυ...

Χθες το βράδυ ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας από τον καναπέ του προσπαθούσε να καταλάβει πως εξελίχθηκαν οι διαπραγματεύσεις στο euro-group μέσα από τον θόρυβο της “πληροφόρησης” των τηλεπαράθυρων και του internet. Δεν συμμεριζόμαστε αυτές τις ανησυχίες, γιαυτό προτιμήσαμε να περάσουμε το βράδυ μας στα “Δημοτικά Σφαγεία” του Ταύρου:

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση)

Η χώρα έχει μπει σε μια τροχιά σύγκρουσης με τις κυρίαρχες πολιτικές της ΕΕ. Οι όροι κάτω απ' τους οποίους διεξάγεται αυτή η σύγκρουση δεν πρόκειται ν' αλλάξουν μέσα σε μια μέρα. Όμως η “ελληνική περίπτωση” άρχισε να δημιουργεί ρωγμές τις πολιτικές των “μονόδρομων” που κυριαρχούσαν τα τελευταία χρόνια στα επιτελεία της ΕΕ. Εκείνο που έχει αλλάξει σε αυτό τον χώρο της πολιτικής είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση από “πιόνι” αναδείχτηκε σε “παίχτη”. Αυτό όμως δεν αρκεί. Οι εξελίξεις θα καθοριστούν κυρίως από το πως θα διαμορφωθεί το “εσωτερικό μέτωπο” και εάν ο λαϊκός παράγοντας θα βάλει την σφραγίδα του σε αυτές.

Ο Ν. Μπογιόπουλος δικηγόρος του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε!

Σε κείμενο που δημοσιεύεται σήμερα στον "ένικο" με τον τίτλο Αυτό λέγεται “Μνημόνιο”, ο Ν. Μπογιόπουλος αναλαμβάνει το ρόλο του συνήγορου του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε,  προβάλλοντας  τεκμηριωμένα με ντοκουμέντα τα γνωστά επιχειρήματα της Γερμανικής Κυβέρνησης. για να καταλήξει: "«Παράταση» της Δανειακής Σύμβασης σημαίνει ένα - και μόνο - πράγμα: Μνημόνιο.

Κρούγμαν: Υπέρ του Grexit η Γερμανία

 

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Δριμεία κριτική στη στάση που τηρεί η Γερμανία απέναντι στην Ελλάδα, σχετικά με την παράταση του προγράμματος οικονομικής βοήθειας, άσκησε ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, μέσα από το προσωπικό του blog στους «New York Times».

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, η γερμανική ηγεσία κάνει μια προσπάθεια προκειμένου «να οδηγηθεί η Ελλάδα έξω από το ευρώ, αμέσως τώρα».

Ο κ. Κρούγκμαν υποστηρίζει πως η ελληνική πρόταση δεν είναι «κωλοτούμπα», όπως την παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης, αλλά μια προσπάθεια την κυβέρνησης (για την οποία τονίζει ότι δεν έχει «βάθος πάγκου» σε επίπεδο τεχνοκρατών) να «αγοράσει» λίγο χρόνο για να διαπραγματευτεί αργότερα τους όρους της νέας οικονομικής στρατηγικής.

Αύριο που η κυβέρνηση θα φάει πόρτα από την ΕΕ, ο κόσμος θα είναι στον καναπέ του;

Όσο καλά και να πάει η διαπραγμάτευση με τους εταίρους στην Ε.Ε., σε τελική ανάλυση το παιχνίδι θα κριθεί από το τι θα καταφέρει η κυβέρνηση στο εσωτερικό μέτωπο. Και αυτό φαίνεται πως το αντιλαμβάνεται πλήρως.

 (19-2-2015 από το κύριο άρθρο της “αυγής”)

Το τι είναι αυτό που “αντιλαμβάνεται πλήρως” η κυβέρνηση, το εξηγεί αρκετά καλά το άρθρο.

Εκείνο που δεν εξηγεί το άρθρο είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση αν δεν πάνε καλά οι διαπραγματεύσεις και απορριφθεί αύριο η πρόταση για “παράταση της δανειακής σύμβασης” από τα επιτελεία της ΕΕ. Η 19η Φλεβάρη θα είναι μια κρίσιμη μέρα, όπου οι αυταπάτες για εύκολη “συνεννόηση” με την ΕΕ θα αρχίσουν να μπαίνουν στην άκρη και ανοίγει ο δρόμος της ανοιχτής σύγκρουσης. 

Το πρώτο βίντεο μέσα από την Αμυγδαλέζα

Αναλυτικό ρεπορτάζ εδώ:
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Το πρώτο βίντεο που βγαίνει ποτέ μέσα από την Αμυγδαλέζα

Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη...

(Ομόνοια 19-1-2015)

Είναι φανερό πλέον ότι οι διαπραγματεύσεις θα οδηγηθούν και πάλι σε αδιέξοδο παρ' όλες τις προσπάθειες της ελληνικής κυβέρνησης λόγω της αδιάλλακτης στάσης των επιτελείων της ΕΕ.

Ο Σόιμπλε στο σεντούκι

Το Grexit είναι ον μυθικό, τα μυθικά όντα ωστόσο είναι ενίοτε πολύ επικίνδυνα

Αναδημοσίευση από την "αυγή" 
του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Δύο αντίρροπες δυνάμεις δρουν εσχάτως πάνω και δίπλα από τα κεφάλια μας. Η μία σπρώχνει χιλιάδες ανθρώπους στις πλατείες για να ζητήσουν αξιοπρέπεια κι ανάσα. Η άλλη σπρώχνει προς τα γκισέ των τραπεζών για ανάληψη καταθέσεων. Είναι λίγοι αυτοί που τρέχουν στα γκισέ, αρκετοί όμως για να δημιουργήσουν θέμα. Οι πολλοί των πλατειών βοηθούν, εν γνώσει τους, την ελληνική πλευρά στη σκληρή διαπραγμάτευση των ημερών. Οι λίγοι των γκισέ βοηθούν, εν αγνοία τους, την πλευρά των δανειστών, καθιστώντας τα χρονικά περιθώρια εντελώς ασφυκτικά.

Είναι λύση η προσφυγή σε εκλογές;

(15-2-2015 πλατεία συντάγματος)

Η πολιτική των μνημονίων οδήγησε στην “χρεοκοπία” τον κόσμο της εργασίας και τα μικρομεσαία στρώματα αλλά προφύλαξε από τις συνέπειες της το χρηματοπιστωτικό σύστημα και μερίδες της αστικής τάξης. Κάποιοι μάλιστα πλούτισαν μέσα στην κρίση. Το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση επέδειξε συνεπή στάση ως προς τις διακηρύξεις της στο σύντομο χρονικό διάστημα που πέρασε από τις εκλογές, πυροδότησε δύο σημαντικές ανατροπές:

1. Άλλαξε την πολιτική ατζέντα της ΕΕ. Άρχισε πλέον και εντός των θεσμικών οργάνων της ΕΕ να εκδηλώνονται αμφισβητήσεις και κριτικές στις κυρίαρχες πολιτικές της λιτότητας που είχαν επιβληθεί ως “μονόδρομος” τα προηγούμενα χρόνια.

2. Η ελληνική κυβέρνηση κατέκτησε την εμπιστοσύνη ευρύτατων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας και αναβάθμισε το μόνο πραγματικό στήριγμα που έχει στις διαπραγματεύσεις της απέναντι στις πιέσεις των επιτελείων της ΕΕ.

Η πορεία της χώρας δεν προδιαγράφεται μονοδιάστατα από το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων που θα ολοκληρωθούν εντός των επόμενων ημερών, ακόμα αν τα επιτελεία της ΕΕ επιθυμούν να εκδιώξουν τώρα την χώρα από την ΟΝΕ και την ΕΕ προκρίνοντας την λύση “πονάει πόδι, κόψε πόδι”, ώστε να περιορίσουν την μεγέθυνση των συνεπειών από την σύντομα αναμενόμενη γενίκευση της κρίσης χρέους με ανάλογους όρους και σε άλλες χώρες της ΕΕ. Δεν πρόκειται όμως για μια αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση της ΕΕ.

Οι δηλώσεις του Γ. Βαρουφάκη μετά την σύνοδο (16-2-15) του eurogroup και όχι μόνο...

Οι σημερινές δηλώσεις:

Εικόνες από το Σύνταγμα (15-2-2015)

(video)

Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ εναντίον ΣΥΡΙΖΑ: μία πρώτη πικρή γεύση

της Μαριλένα Ιατρίδου

Πάγια θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η κατάργηση του ΠΑΡΑΚΤΙΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ Α.Ε., σκοπός του οποίου είναι η ιδιωτικοποίηση και η εντατική ανάπτυξη μέσω φαστ–τρακ επενδύσεων και ΕΣΧΑΣΕ (Ειδικών Σχεδίων Χωροταξικής Ανάπτυξης Στρατηγικών Επενδύσεων τα οποία μπορεί να προβλέπουν μαρίνες, ξενοδοχεία, τουριστικά χωριά κ.α.). Η θέση αυτή είχε διατυπωθεί προεκλογικά τόσο από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα όσο και από τον αρμόδιο νυν Υπουργό του ΣΥΡΙΖΑ κ. Σταθάκη, ο οποίος ήταν τότε εισηγητής στο σχετικό νομοσχέδιο.

Για τον λόγο αυτό κατετέθησαν στο ΣτΕ από πολίτες που εκπροσωπούν δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ 8 προσφυγές κατά των υπ’ αρ. Αριθμ. 143/43399/4-9-2014 (ΦΕΚ Β’ 2424/11-09-2014) και υπ’ αρ. Αριθμ. 43856/148/8 -9-2014 (ΦΕΚ Β ́ 2429/12-09-2014) ΚΥΑ των υπουργών Οικονομικών, Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Τουρισμού, με τις οποίες παραχωρείται στην εταιρεία «ΠΑΡΑΚΤΙΟ ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Α.Ε, κατά πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή, το μεγαλύτερο τμήμα του παράκτιου μετώπου από το ΣΕΦ έως τη Φώκαια.

Κερδίζοντας τον πόλεμο έχοντας χάσει όλες τις μάχες;

Αναδημοσίευση από το "Kommunismus so la la"

*του cognord

μετάφραση & εισαγωγή: naufrageur à bord

Το κείμενο του cognord που ακολουθεί γράφτηκε αρχικά στα αγγλικά και δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Brooklyn Rail (link). Παρότι είχε ως βασικό στόχο την ενημέρωση του αγγλόφωνου κοινού για τις τρέχουσες εξελίξεις στην Ελλάδα και μια τοποθέτηση σε σχέση με αυτές, μου φάνηκε πως είναι αρκετά αυτά που μπορεί να κομίσει στην (ομολογουμένως φτωχή) συζήτηση που διεξάγεται εντός του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού· πράγμα αν μη τι άλλο σημαντικό, τη στιγμή που σε ολόκληρο σχεδόν το φάσμα, από την αριστερά και κομμάτια του λεγόμενου α/α χώρου μέχρι την άκρα δεξιά, ένας λευκός θόρυβος ελπίδας, περηφάνιας και υποστήριξης της νέας κυβέρνησης καλύπτει τα πάντα. Κι αυτό γιατί το κείμενο έχει (τουλάχιστον) δύο μεγάλες αρετές: αφενός τοποθετεί την άνοδο και την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ στο σωστό πλαίσιο (την ήττα των αγώνων που εκδηλώθηκαν την προηγούμενη περίοδο και την υποχώρηση του ανταγωνισμού) και αφετέρου κάνει τον κόπο να καταπιαστεί σοβαρά με τα όσα (πολλά και αντικρουόμενα) έχουν ακουστεί από τα στελέχη και τους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ, αρθρώνοντας μια συστηματική έκθεση και κριτική του προγράμματός του (με άλλα λόγια, της μορφής που θα πάρει η καπιταλιστική αναδιάρθρωση ως ταξική πάλη) όχι στη βάση ενός αφηρημένου ριζοσπαστισμού, αλλά μάλλον εμμενώς, στη βάση της ίδιας του της αναλήθειας.

Για την μικροπολιτική “αριστερών” που ξεπλένουν το φθαρμένο προσωπικό του πολιτικού συστήματος...

ποιό είναι το “καθίκι” και η “σιχαμερή ύπαρξη” και το “κοινωνικό απόβρασμα”;

Για να καταλάβετε τι σημαίνει πολιτική χωρίς αρχές, διαβάστε παρακάτω κείμενα από το “εκδοχή”:

1. Πράγματι! Τα καθίκια δεν πάνε χαμένα!…

2. 43 καθεστωτικοί διανοούμενοι ντύθηκαν δημοκράτες!

Δυο μέτρα και δυο σταθμά εφαρμόζουν οι συντάκτες του “εκδοχή” στην κρίση προσώπων του φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Αποκαλούν επιλεκτικά “καθίκι”,“σιχαμερή ύπαρξη” και “κοινωνικό απόβρασμα” την Έλενα Παναρίτη και στηρίζουν άκριτα  την προσπάθειά του Νίκου Κοτζιά να φιμώσει τον τύπο με δικαστικές μεθοδεύσεις με την επίκληση της "δυσφήμισης", όταν οι δικοί τους χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπο της Ελενας Πανορίτη πέρα από κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης είναι σαφώς προσβλητικοί και ανήθικοι. Αντί λοιπόν να κρίνουν την πράξη του Ν. Κοτζια, η οποία στρέφεται ενάντια στην ελευθερία του τύπου, κρίνουνεπιπλέον με ανάλογους χαρακτηρισμούς και κάποιους άλλους που υπερασπίζονται αυτή την ελευθερία...

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

της Γιάννα Κούρτοβικ

Σφίξανε τα χέρια και o Ματέο Ρέντσι χάρισε το σύμβολο της προσαρμογής στον Αλέξη Τσίπρα, και μάλλον δεν θα ήθελε κανείς να του θυμίσει ότι αυτό τον τύπο τον είχε πετάξει στη θάλασσα η ιταλική αστυνομία 14 χρόνια πριν, μαζί με κάμποσα από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντάς τους επικινδύνους για την εσωτερική ασφάλεια της Ιταλίας.

Μιλάμε για το 2001, τις μέρες της Γένοβας, της μεγαλύτερης συνάντησης στην ιστορία των κινημάτων, όταν διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη μαζεύτηκαν στη Γένοβα για να αντιτάξουν τη βούληση των λαών στη βούληση των 8 ηγετών που, οχυρωμένοι, έντρομοι, πίσω από φράγματα και τείχη, θα αποφάσιζαν για τις τύχες του κόσμου μας.

Η Γένοβα γέμισε από διαδηλωτές, σε κάθε ελεύθερο χώρο στήθηκαν σκηνές και εξέδρες, η πόλη έζησε 3 τρεις μέρες σε ξέφρενους κινηματικούς ρυθμούς. Η μεγαλειώδης πορεία που πλημμύρισε το ιστορικό κέντρο χτυπήθηκε επανειλημμένα από τις πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις και άφησε πίσω της εκατοντάδες συλληφθέντες, τραυματίες, αλλά και έναν νεκρό, τον Κάρλο Τζουλιάνι, αδικαίωτο μέχρι σήμερα σύμβολο εκείνης της εποποιίας.

Σαν σήμερα (12-2-1945) υπογράφτηκε η συμφωνία της Βάρκιζας

(κλίκ στην εικόνα για να δείτε ένα σπάνιο video)

Εικόνες από την συγκέντρωση στο Σύνταγμα (11-2-2015)

Αριστερά στην κυβέρνηση, οι αγώνες συνεχίζονται

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των Συντακτών"

Του Κώστα Λεγάκη

  Τα κοινωνικά κινήματα, τα εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης και τα κινήματα για τα κοινά δεν ζητούν από την κυβέρνηση να «δώσει», αλλά απαιτούν να «αφήσει» τον χώρο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν ελεύθερα και να ανθήσουν

Από την ημέρα που τέθηκε το ζήτημα μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», με ταλανίζει το εσωτερικό, ερώτημα: Τι ακριβώς είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Και πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια τέτοια κυβέρνηση;

Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι ποτέ δεν πίστεψα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με εκλογές. Βελτιώσεις μπορεί να γίνουν, ουσιώδεις αλλαγές όμως που θα φέρουν τα πάνω κάτω στην κοινωνική συγκρότηση, όχι. Παρ' όλα αυτά, από μια πολιτική διαστροφή και από μια άποψη που λέει ότι εφόσον έχουμε αστική δημοκρατία πρέπει να απαιτούμε και να κάνουμε το παν ώστε να λειτουργεί (έστω αυτή που δεν μας αρέσει – έστω μέχρι να την καταργήσουμε!), ψηφίζω. Και (ίσως να είναι περιττή η διευκρίνιση) ψηφίζω πάντα κάποια Αριστερά. Ο καιρός πέρασε και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μια κάποια Αριστερά να γίνει κυβέρνηση. Και είναι σίγουρο ότι αυτή η αριστερή κυβέρνηση θα κάνει πράγματα που θα ανακουφίσουν, θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα, θα εκδημοκρατίσει κάποιους θεσμούς κ.λπ. Πράγματα άμεσης προτεραιότητας και διόλου ευκαταφρόνητα, που όμως δεν φτάνουν. Και που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, σε κάποια άλλη τούμπα της Ιστορίας, να παρθούν πίσω, όπως ήδη έγινε με τόσες και τόσες κατακτήσεις.