162 θεσμικοί φορείς και συλλογικότητες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων

162 θεσμικοί φορείς και συλλογικότητες, της “Κοινής Πρωτοβουλίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των Περιφερειακών Αεροδρομίων” ζητούν την ακύρωση της - άκρως επιζήμιας για την οικονομία – δρομολογούμενης αποκρατικοποίησης των 14 Περιφερειακών Αερολιμένων, την κατάργηση του ΤΑΙΠΕΔ ή οποιουδήποτε παρόμοιου θεσμού αναλάβει το ίδιο έργο εφαρμογής των μνημονιακών νόμων και την άμεση αναβάθμιση των Περιφερειακών Αερολιμένων για τηνεξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας τους.

Αυτοδιαχείριση και Κοινά: Πέρα από τη δικτατορία της οικονομίας

του Κώστα Χαριτάκη

Αν αναγνωρίσουμε ως βασικά χαρακτηριστικά των κοινών την κοινή κτήση, την κοινή δημιουργία και την κοινή χρήση, τότε είναι φανερό ότι ο κόσμος των κοινών βρίσκεται πέρα από τον κόσμο της ιδιοκτησίας και της καταναγκαστικής εκμεταλλευτικής εργασίας. Η δημιουργία, προστασία και εξέλιξη των κοινών δεν μπορεί προφανώς να γίνει με τους τρόπους, τις μορφές, τις διαδικασίες που βασικός τους στόχος είναι η περίφραξη και η ιδιωτική ή κρατική απαλλοτρίωση των κοινών, όπως ακριβώς συμβαίνει με την ιδιοκτησία και την διευθυνόμενη από αυτήν εργασία. Ούτε μπορεί να υπαχθεί στην ανταγωνιστική διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου που κινεί την υπάρχουσα οικονομία, μετατρέποντας τον άνθρωπο και τη φύση σε οικονομικούς πόρους για την άντληση κέρδους. Ούτε, ακόμη, μπορεί να συμβιβαστεί με τη δικτατορία της οικονομίας (και της αντίστοιχής της τεχνοεπιστήμης) επί της κοινωνίας, τον αποικισμό από αυτήν όλων των πλευρών της ζωής, και την ακύρωση τελικά της δυνατότητας της κοινωνίας να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της (όπως φαίνεται τόσο δραματικά σήμερα με τη θηλιά του χρέους).

Με πρωτοβουλία της κυβέρνησης η σύγκρουση με τους δανειστές μεταφέρεται στο “εσωτερικό μέτωπο”

Γιούνκερ, ο "σωτήρας" μας κατά τον Δ. Παπαδημούλη...

Το κυβερνητικό επιτελείο που χειρίζεται την διαπραγμάτευση φαίνεται να υποχωρεί στις απαιτήσεις των δανειστών στο πλαίσιο μιας συμφωνίας, η οποία μεθοδεύει την “σαλαμοποιηση” στην επιβολή των απαιτήσεών τους. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι πριν από το καλοκαίρι θα επιβληθούν οι ρυθμίσεις για τον ΦΠΑ, η συνέχιση του ΕΜΦΙΑ η περικοπή στις πρόωρες συντάξεις και άλλα παρόμοια για τα οποία η κυβέρνηση εκτιμά ότι μπορεί να τα περάσει χωρίς να συναντήσει μεγάλες αντιδράσεις, ενώ το εργασιακό και ασφαλιστικό θα μετατεθούν μετά τον Σεπτέμβρη ώστε να έχει την ευχέρεια να διαχειριστεί με καλύτερους όρους την επιβολή τους. Σήμερα μάλιστα στις 12 π.μ. συγκαλείται εκτάκτως το προεδρείου της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ για να ανιχνευτούν κυρίως οι αντιδράσεις στην κοινοβουλευτική ομάδα και να μεθοδευτεί η χειραγώγηση των “διαφωνούντων”.

Επτά λόγοι που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κλείσει τη συμφωνία χωρίς να ματώσει ρουθούνι

Το παρακάτω άρθρο παρουσιάζει συνοπτικά την πολιτική επιχειρηματολογία των επιτελείων της Κουμουνδούρου για την υπογραφή συμφωνίας με τους δανειστές και εξηγεί τους όρους της επικοινωνιακής πολιτικής με τους οποίους θα επιχειρήσει να την στηρίξει στο εσωτερικό της χώρας.

Αναδημοσίευση από το "Hit & Run"

Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις: Η πρώτη όψη του νομίσματος της επικείμενης συμφωνίας της κυβέρνησης με τους δανειστές, την οποία αποτυπώνει η πλειοψηφία των ΜΜΕ είναι ότι θα προκαλέσει ένα βαθύ ρήγμα στα κόμματα της συγκυβέρνησης και κυρίως στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, απειλώντας την κυβερνητική συνοχή, οδηγώντας ακόμη και σε διάσπαση το κυβερνών κόμμα και συνακόλουθα διαμορφώνοντας ένα νέο πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα. Είναι ένα σενάριο το οποίο θα έδενε απόλυτα με την εκτίμηση του παραπαίοντος προέδρου της ΝΔ κ. Αντ. Σαμαρά περί «αριστερής παρένθεσης»

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Εκείνη που θέλει τα κυβερνητικά πρωτοκλασάτα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, να αποδέχονται τον «επώδυνο συμβιβασμό» με τους εταίρους, προς χάρη της διατήρησης της κυβερνητικής συνοχής και συνέχισης της απρόσκοπτης παραμονής του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία.

Το “συμβάν” που θα τροποποιήσει το πολιτικό σκηνικό δεν θα είναι ούτε δημοψήφισμα ούτε εκλογές.

Έφτασε η στιγμή να επαληθευτούν οι προαναγγελθείσες προφητείες της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας με την μορφή ενός “συμβάντος” που θα μεταφέρει το κέντρο της σύγκρουσης από τους “θεσμούς” στο “εσωτερικό μέτωπο”. Και δεν πρόκειται για κάποιο δημοψήφισμα ή εκλογές. Αυτά πιθανόν να ακολουθήσουν για να επικυρώσουν τους νέους πολιτικούς συσχετισμούς. Δεν πρόκειται για ένα απρόβλεπτο “συμβάν”, αλλά – στην καλύτερη περίπτωση - για μια αναγκαστική για την κυβέρνηση και προσχεδιασμένη από τον αντίπαλο “στάση πληρωμών” ή - στην χειρότερη περίπτωση - ένα “πιστωτικό γεγονός” που θα δημιουργηθεί από έλλειψη ρευστότητας...

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Η διάσημη φράση «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» του Καρλ φον Κλάουζεβιτς από το έργο του «Περί Πολέμου» προσδιόριζε μια σημαντική διάκριση στην άσκηση κρατικών πολιτικών στα προηγούμενα στάδια της ανάπτυξης του καπιταλισμού. Σήμερα η νεοφιλελεύθερη κυβερνητικότητα της εποχής της παγκοσμιοποίησης έχει καταργήσει αυτή την διάκριση των μέσων. Η πολιτική ως άσκηση της τεχνοεπιστήμης μέσω της παραγωγής και διαχείρισης κινδύνων/αβεβαιοτήτων τροποποιεί την κανονικότητα λειτουργίας των θεσμών (μέσω της κατάργησης των “κοινωνικών συμβολαίων” στα οποία αποκρυσταλλώνεται αυτή η λειτουργία στην κοινωνία) και παράλληλα παράγει “συμβάντα”, των οποίων τα αποτελέσματα είναι ισοδύναμα με αυτά ενός πολέμου. Οι μνημονιακές πολιτικές στη χώρα μας - ως μια διακριτή πολιτική πρακτική των τεχνικών της εξουσίας του νεοφιλελευθερισμού η οποία ταυτόχρονα κατασκευάζει και διαχειρίζεται την κρίση χρέους - επιφέρει αναμφισβήτητα ανάλογα αποτελέσματα στην κοινωνία με αυτά μιας πολεμικής σύρραξης.

Και τώρα λίγο γέλιο!

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου Τσαβούσογλου και ο Έλληνας ομόλογός του, χέρι-χέρι, τραγουδώντας το τραγούδι "We are the world" κατά τη συνάντηση του ΝΑΤΟ στην Αττάλεια...

Οι έξυπνες λύσεις έξυπνα καίγονται

Αναδημοσίευση από το "alterthess.gr"

Του Χρήστου Λάσκου

Νομίζω, δεν είμαι ο μόνος που μου προκύπτει έντονη αναφυλαξία κάθε φορά που, απέναντι στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα, ακούω να προτείνονται «έξυπνες» και «μοντέρνες» λύσεις. Δεδομένου πως η εξυπνάδα και ο μοντερνισμός σε κάθε περίοδο κρίνονται βάσει του γνωστού καταραμένου συσχετισμού δυνάμεων, προτιμώ, λοιπόν, τις σαφείς, έστω και «ξύλινες», διατυπώσεις.

Δεν υπάρχουν χρήματα για το ΔΝΤ

Λίγες ημέρες υπάρχουν ακόμα διαθέσιμες για το κλείσιμο μιας συμφωνίας με την Ελλάδα ενώ όλο και πιο πιθανό φαίνεται το ενδεχόμενο να μην πληρωθεί η δόση της 5ης Ιουνίου στο ΔΝΤ, σύμφωνα με το απόρρητο έγγραφο του Ταμείου. Το έγγραφο με ημερομηνία 14 Μαΐου αναφέρει ότι «Δεν υπάρχει πιθανότητα το ελληνικό κράτος να πληρώσει τη δόση αν δεν επέλθει κάποια συμφωνία με τους διεθνείς εταίρους» και τονίζουν ότι μέσα στον Ιούνιο το συνολικό ποσό των δόσεων προς το ΔΝΤ είναι της τάξης του 1,5 δις ευρώ.

η συνέχεια εδώ:

Αποκάλυψη TPP: Δεν υπάρχουν χρήματα για το ΔΝΤ

Εκδήλωση: Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές

Τρίτη 19 Μάη, 7μμ  
ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

ομιλητές:

Αντώνης Νταβανέλος,  Πολιτική Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

Γιάννης Μηλιός, Κεντρική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ

Σόφη Παπαδόγιαννη, Πολιτική Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ

παρεμβάσεις:
Πάνος Λάμπου, Πολιτική Γραμματεία ΣΥΡΙΖΑ
Γιώργος Σαπουνάς, Κεντρική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ

Η ώρα της αλήθειας έφτασε. Οι δανειστές πιέζουν την κυβέρνηση για την υπογραφή µιας µνηµονιακής συµφωνίας νεοφιλελεύθερης στρατηγικής (ιδιωτικοποιήσεις, κατεδάφιση του ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού και των εργασιακών δικαιωµάτων, ΕΝΦΙΑ, ΦΠΑ κ.α.).

Αποδεικνύεται πως η συµφωνία της 20ής Φλεβάρη διευκόλυνε, αντικειµενικά, αυτή την επίθεση και η «δηµιουργική ασάφεια» ευνόησε τους ισχυρούς. Η εκτίµηση πως µπορεί να οικοδοµηθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραµµα αντι-λιτότητας µε την ανοχή των νεοφιλελεύθερων διευθυντηρίων της Ευρωζώνης αποδείχτηκε λάθος. Τώρα πλησιάζουμε στην κρίσιµη ώρα των αποφάσεων για την κυβέρνηση, το κόµµα ΣΥΡΙΖΑ, την κοινωνική πλειοψηφία.

Χρειάζεται να διαλέξουµε ανάµεσα στην υπογραφή της διαφαινόµενης συµφωνίας λιτότητας και τη ρήξη µε τους δανειστές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν µπορεί να µετατραπεί σε κόµµα λιτότητας ούτε και η κυβέρνηση να υλοποιήσει µνηµόνιο. Αυτός είναι ο λόγος που ήδη τίθενται στο τραπέζι από το εσωτερικό και το εξωτερικό προτάσεις για «ξεκαθάρισµα» µέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και κυβερνητικές λύσεις «εθνικής ενότητας».

Μια πρωτότυπη παράσταση που τη λένε «διαπραγμάτευση»

Αναδημοσίευση από τα "ενθέματα"

του Χρήστου Χατζηιωσήφ

Έντιμος, πολιτικός, αναγκαίος συμβιβασμός. Η διολίσθηση του χαρακτηρισμού του επιδιωκόμενου στόχου στον λόγο της κυβέρνησης και τους τίτλους του ελληνικού Τύπου εκφράζει τη μετάπτωση της συλλογικής ψυχολογίας από την αποφασιστικότητα στην αβεβαιότητα και από την αβεβαιότητα στην παραίτηση. Πάνω από τρεις μήνες παρακολουθούμε μια παράσταση που την αποκαλούν «διαπραγμάτευση» ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους δανειστές της και η οποία δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία των διεθνών σχέσεων. Η πρωτοτυπία της έγκειται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, εκτυλίσσεται ταυτόχρονα στις κλειστές συνεδριάσεις των διαπραγματευτικών ομάδων και στα ΜΜΕ, τα οποία δεν αναπαράγουν απλώς τις ειδήσεις αλλά χρησιμοποιούνται από πολλές πλευρές, σε πρωτόγνωρο βαθμό, για να παρέμβουν στις διαπραγματεύσεις. Δεύτερον, για πρώτη φορά στην ιστορία της ευρωπαϊκής διπλωματίας η γλώσσα είναι τόσο λίγο διπλωματική. Οι ανοικτοί εκβιασμοί, οι ύβρεις, ο ακραίος εθνικισμός και οι ρατσιστικές προσβολές είναι στην ημερήσια διάταξη όχι μόνο στα ΜΜΕ, αλλά και –από ό,τι διαρρέει– και μέσα στις αίθουσες των συνεδριάσεων. Ο αρχικά επιδιωκόμενος «έντιμος συμβιβασμός» δεν μπορούσε ποτέ να υπάρξει, γιατί προϋπέθετε έντιμη διαπραγμάτευση. Και κάτι τέτοιο δεν υπήρξε σε καμία φάση.

Οι διαπραγματεύσεις απέτυχαν, ανοίγει η συζήτηση για την επόμενη μέρα

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Η ομιλία του Υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στη 19η συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με την ελληνική κυβέρνηση του Economist, αποτελεί μια συνοπτική περιγραφή των πολιτικών διαφορών, οι οποίες παραμένουν αγεφύρωτες με τους δανειστές και έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο τις διαπραγματεύσεις.

Η χθεσινή ανακοίνωση της ΠΓ του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει αυτό το αδιέξοδο της διαπραγμάτευσης εντός των “θεσμών”, ταυτόχρονα αποτυπώνει εσωτερικούς συσχετισμούς στην κυβέρνηση και στον  ΣΥΡΙΖΑ  και προαναγγέλλει την έναρξη μιας νέας συγκυρίας που θα χαρακτηρίζεται από έντονες συγκρούσεις και πολιτικές ανακατατάξεις.

Πως ο λαϊκός παράγοντας θα ανατρέψει τα σχέδια των δανειστών...

...και θα επαναφέρει την κυβέρνηση στο σωστό δρόμο.

Για την Αριστερά στην Ιταλία

Η ΑΘΗΝΑ ΝΑ ΚΑΛΕΙ ΚΑΙ Η FIOM ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Αναδημοσίευση από τον "ποδονίφτη"

του Κώστα Παπακώστα

Η παραπάνω αναφορά του Μαουρίτσιο Λαντίνι, γεν. γραμματέα του ισχυρότατου συνδικάτου των μεταλλουργών () της Ιταλίας, σε συνδιάσκεψή τους το Φλεβάρη στη Φλωρεντία, συμβόλισε με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα, την αλληλεγγύη, τις ελπίδες αλλά και τις προοπτικές που γέννησε στην Ιταλική αριστερά η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρι και ο πάλε ποτέ ιστορικός αρχηγός της ‘εργατικής αυτονομίας’ στη γείτονα χώρα και θεωρητικός της κριτικής των καιρών της παγκοσμιοποίησης Τόνι Νέγκρι, πρόσφατα σε άρθρο του διατύπωσε ότι ‘‘…πρέπει να υποστηριχθεί μέχρι βάθους ο ‘τζόγος’ του ΣΥΡΙΖΑ…’’ διότι ‘’…εκεί, θεωρείται κοινό από όλους, παίζεται μια θεμελιώδης ευκαιρία να ανοιχτούν νέοι πολιτικοί χώροι στην Ευρώπη.’’

Το εξτρεμιστικό Κέντρο βγήκε στο πεζοδρόμιο

Την αφίσα, σύντροφοι, την αφίσα!

Αναδημοσίευση από "αυγή" 

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη
 
Εκατό ημέρες κυβέρνηση της Αριστεράς, οι νεκροί αναστήθηκαν και οι κυριλέδες βγήκαν στους δρόμους. Οι προστάτες της Λογικής και του Διαφωτισμού μαζεύτηκαν την Τρίτη το βράδυ έξω από τη Βουλή για να βροντοφωνάξουν «'Οχι Μπαλτάς στην Παιδεία!», όπου «Μπαλτάς» είναι ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς (τι στο καλό, ο Σεφερλής τους γράφει τα λογοπαίγνια;) και «Παιδεία» είναι η νεοφιλελεύθερη εκπαίδευση των ονείρων τους. Αν μπορούσαν θα τα έφτιαχναν τα Πανεπιστήμια στις αυλές των επιχειρήσεων, για να διαλέγει ο επιχειρηματίας τους φοιτητές σαν να είναι σύκα σε καλάθι.
 

Φαντασία στην εξουσία: δεύτερο νόμισμα το ρούβλι

“όσοι βρίσκονται στην πηγή της αβεβαιότητας, άρχουν”
Michel Crozier

(μια παρουσίαση αυτής της θέσης από τον Zygmunt Bauman μπορείτε να διαβάσετε στο 3ο κεφάλαιο από το βιβλίο του “ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ”)

Γιατί να έχουμε ως δεύτερο νόμισμα από που σχεδιάζουν οι Τόμας Μάγερ – Δημήτρης Παπαδημητρίου, και όχι κάποιο άλλο, όπως το ρούβλι,  το οποίο δεν θα υπόκειται σε όλες εκείνες της πιέσεις που υφίστανται “εθνικά νομίσματα” την εποχή της παγκοσμιοποίησης και αχρηστεύουν τα όποια πλεονεκτήματα έχει η καθιέρωση ενός εθνικού νομίσματος σε προηγούμενα στάδια του καπιταλισμού; Δεν είναι μια πρόταση που κινείται στο χώρο της φαντασίας.

Έγινε συζήτηση με τον Τόμας Μάγιερ για διπλό νόμισμα...

 Σε πολλά μέσα ενημέρωσης παρουσιάζεται η παρακάτω είδηση:

«Δεν υπάρχει για την κυβέρνηση "λύση Μάγιερ" για διπλό νόμισμα. Υπάρχει μόνον πολιτική λύση», δήλωσε ο υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, προσερχόμενος στο υπουργείο.

Χωρίς να διευκρινίζουν τι είναι αυτή η λύση, αν συζητήθηκε και πότε.Μερικά προσθέτουν περισσότερες πληροφορίες, όπως αυτό:

Σε απάντηση των σημερινών γερμανικών δημοσιευμάτων που αναφέρονται στο διπλό νόμισμα, το Geuro και την συνάντηση του υπουργού Οικονομικών με τον πρώην επικεφαλής της Deutsche Bank Tόμας Μάγιερ, ο Γιάνης Βαρουφάκης τόνισε ότι δεν υπάρχει αυτό το ενδεχόμενο

Περισσότερα διευκρινίζει το παρακάτω δημοσίευμα του the press project με τον τίτλο: "Ο Βαρουφάκης αποκλείει τη λύση διπλού νομίσματος (UPD)".  Η είδηση όμως δεν βρίσκεται στον τίτλο, αλλά στην τελευταία παράγραφο, η οποία επιβεβαιώνει ότι το "διπλό νόμισμα" είναι εντός των πλαισίων των συζητήσεων που γίνονται στις διαπραγματεύσεις:

Γιορτή ενσωμάτωσης – επιβράβευσης

του Σπύρου Σκανιακού [*]

Ποιος δεν αναγνώρισε το μεγαλείο του αγώνα των καθαριστριών;

Ποιος δεν τις κάλεσε σε εκδηλώσεις που διοργανώθηκαν –παρουσιάσεις –δράσεις –συσκέψεις – φεστιβάλ;

Ποιοι δεν έπεσαν στην επικοινωνιακή λούμπα που έστησε ό,τι πιο δεξιό κομμάτι είχε ο σύριζα προεκλογικά;

"Πρότυπο αγώνα για όλη την εργατική τάξη, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης", δηλώσεις της Βαλαβάνη.

Ποιοι πουλούσαν την κακομοιριά ως κοινωνικό προτέρημα, μα τη φουκαριάρα την καθαρίστρια βρήκαν;