Ο ΣΥΡΙΖΑ τώρα και στο ..."ανώμαλο κύμα"!

Η ανανεωμένη ιστοσελίδα με την επωνυμία "ανώμαλο κύμα" έχει περιλάβει πλέον και ιδιαίτερη θεματολογία κειμένων για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εξίσου ενδιαφέροντα είναι και τα υπόλοιπα θέματα που παρουσιάζονται από τις σελίδες του "ανώμαλου κύματος". Με ένα κλικ εδώ, μπορείτε να να δείτε όλα αυτά, με τα ίδια σας τα μάτια:

ανώμαλο κύμα

Η δημοκρατία, το τσιγάρο και ο ..καφές!

( Μια απάντηση στο άρθρο του Χ. Κάσδαγλη «ΣΥΡΙΖΑ: Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο!» )

Αυτές τις μέρες ένα άρθρο του Χριστόφου Κάσδαγλη με τίτλο «ΣΥΡΙΖΑ: Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο!» έτυχε ευρείας δημοσιότητας. Αυτό συνέβη γιατί στην πραγματικότητα υποδεικνύει ποιος θα πρέπει να είναι ο νέος γραμματέας του ΣΥΝ. Το κείμενο παρουσιάζει μια άλλη ενωτική εκδοχή για την «ανανεωτική πτέρυγα» του ΣΥΝ και προσφέρει παράλληλα «προστασία» στον πρόεδρο του ΣΥΝ απέναντι στις πιέσεις που δέχεται από κομμάτια του αριστερού ρεύματος και όχι μόνο. Ο συντάκτης θα προσπαθήσει να μας εξηγήσει πως η «ψυχή του ΣΥΝασπισμού ήταν και παραμένει το ΚΚΕεσωτερικού». Δηλαδή δεν είναι μόνον η «ανανεωτική πτέρυγα» αλλά και κάποιοι άλλοι που προέρχονται από το ΚΚΕ ες, όπως για παράδειγμα ο Βούτσης και ο Φλαμπουράρης. Ίσως κάποιος απ’ αυτούς θα έπρεπε να είναι και ο νέος γραμματέας του κόμματος…

Ο επίλογος είναι άκρως αποκαλυπτικός:

«Την ώρα που έγραφα αυτές τις γραµµές, µε πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι τα διλήµµατα Αλαβάνος ή Τσίπρας και ΣΥΝ ή ΣΥΡΙΖΑ είναι πλαστά και απολιτικά, πήρα ένα SMS µε θέµα: «Να µην παραιτηθεί ο Αλαβάνος». Ζηλεύω αυτούς που µπορούν να κλείσουν όλη τη σύνθετη διαδικασία που απαιτείται σε ένα SMS των 5 λέξεων. Κάποιος άλλος θα έγραφε «Να µην τσαλακωθεί ο Τσίπρας» και κάποιος τρίτος «Σας τα ’χαµε πει – Καλά να πάθετε». Επειδή θα ήταν αναχρονιστικό να γράψω «Ζήτω το ΚΚΕ εσωτερικού!», σας στέλνω το δικό µου SMS στην οικονοµική συσκευασία των 1.297 λέξεων.»

Εμείς πιστεύουμε ότι αρκούν μόνον 9 λέξεις για να περιγράψουν το περιεχόμενο αυτού του κειμένου: «Κρίμα, η παραίτηση του Αλαβάνου μας χάλασε την δουλειά»

Όμως σε καμιά περίπτωση δεν θεωρούμε ότι μπορεί ο κάθε Κάσδαγλης να οικειοποιείται με τέτοιο τρόπο την ιστορία αλλά και το ζωντανό «παρόν» του ΚΚΕ ες. Δεν κουβαλάει όλος ο κόσμος που προέρχεται από το ΚΚΕ ες στην πολιτική του πρακτική αυτές τις μικροπολιτικές σκοπιμότητες που υποκρύπτονται στο άρθρο του Χρ. Κάσδαγλη.

Μια εντελώς διαφορετική πολιτική στάση καταγράφεται το άρθρο της Ε. Πορτάλιου «Για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα. Δυστυχώς η κρίση ξέσπασε» που δημοσιεύτηκε στην «εποχή» (12 Ιουλίου 2009). Δημοσιεύουμε ως απάντηση, ένα μεγάλο απόσπασμα γιατί θεωρούμε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό κείμενο που θα πρέπει να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους όλοι όσοι δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται για τον μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ:

Η γέννηση και η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, που ξεπήδησε από την εποχή της αθωότητας και της αντίστασης στο νεοφιλελευθερισμό του Κοινωνικού Φόρουμ, ήταν ένα βήμα εξόδου από τα επιμέρους οχυρά και συνάντησης στους δρόμους της αριστεράς του 21ου αιώνα. Παρ' ότι διαμορφώθηκε στο έδαφος της κοινοβουλευτικής επιβίωσης του Συνασπισμού και περισπάστηκε από μικροκομματικές βλέψεις και γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, κατάφερε, μετατοπίζοντας αριστερά την πολιτική κατεύθυνση του συνολικού χώρου, να ξεκινήσει, το έργο της κοινωνικής παρέμβασης και των πολιτικών πρωτοβουλιών, που τον ανέδειξαν σε αναγνωρίσιμη., αυτόνομη και υπολογίσιμη, πολιτική δύναμη αντιπολίτευσης, στην οποία η κοινωνία, και ιδιαίτερα οι νέοι έστρεψαν με ενδιαφέρον το βλέμμα τους.

Το νήμα κόπηκε όταν η δυναμική του κοινωνικού ενδιαφέροντος για τον ΣΥΡΙΖΑ, που έγινε ορατή "μετά τις εκλογές του 2007, προσέκρουσε στην κομματική αναδίπλωση του Συνασπισμού αλλά και μικρότερων συνιστωσών. Δεν διαμορφώθηκαν τότε ο χώρος και οι τρόποι υποδοχής αυτής της μεγάλης διαθεσιμότητας. Γνωρίζουμε ία αντανακλαστικά της μικρομέγαλης αυτάρκειας του Συν., ο οποίος ξεκίνησε ακριβώς την κρίσιμη στιγμή καμπάνια εγγραφής μελών και πραγματοποίησε το φεστιβάλ του χωρίς ούτε μια αναφορά στο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά είναι απορίας άξιο πως και άλλοι σύντροφοι, που ομνύουν στην επανάσταση και μιλούν στο όνομα της κοινωνίας, μπορεί να σκέφτονται με στερεότυπα και ν' αναδιπλώνονται στην ασφάλεια της μικρής τους οργάνωσης όταν φτάνει η ώρα μιας μεγάλης πρωτοβουλίας. Όταν η κοινωνική αριστερά μας χτυπά την πόρτα.

Μπορούμε να ξαναπιάσουμε το κομμένο νήμα; Άγνωστο, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή. Μπορούμε να επινοήσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ που θα υπερβεί την κρίση με την ισότιμη συμμετοχή στην αποτίμηση της πορείας του και στις αποφάσεις για την ανάκτηση της δυναμικής του όλων ανεξαίρετα των μελών του και όσων θέλουν να παρακολουθήσουν από απόσταση ασφαλείας τις διαδικασίες του; Ίσως, αλλά γι' αυτό χρειάζεται μια κριτική αποδόμηση με θεωρητικά εργαλεία των μορφών οργάνωσης, οι οποίες παράγουν αυτά που ονομάζουμε φαινόμενα γραφειοκρατίας, μονοπρόσωπες ηγεσίες, αδιαφανή κέντρα αποφάσεων, εξουσιαστικές πρακτικές, παραγοντισμό, αυτονομημένες συλλογικές και ατομικές στρατηγικές και περιχαρακώσεις σε κομματικές οργανώσεις που εκλαμβάνονται ως πρωτοπορίες. Η αχίλλειος πτέρνα της αριστεράς ήταν πάντα η δημοκρατία και οι σχέσεις εξουσίας στο εσωτερικό της. Το ταξίδι της στον 21ο αιώνα πρέπει να ξεκινήσει από την αναθεώρηση αυτής της αρνητικής κληρονομιάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που φιλοδόξησε να γίνει ένα πρότυπο εγχείρημα συνάντησης, οφείλει να θεμελιώσει την ύπαρξη του σε δημοκρατικές και αντιεξουσιαστικές μορφές οργάνωσης.

Οργανώσεις της αριστεράς και κράτος

Ο σύγχρονος αυταρχικός κρατισμός και η συναινετική δημοκρατία αφορούν σημαντικές αλλαγές στο κράτος που, όπως το διατύπωσε ο Νίκος Πουλαντζάς, συμπυκνώνονται στην υπερβολική συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στην εκτελεστική σε βάρος της κοινοβουλευτικής εξουσίας, στην οργανική σύγχυση των τριών εξουσιών (εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής), στο δραστικό περιορισμό των πολιτικών ελευθεριών του πολίτη απέναντι στην κρατική αυθαιρεσία, στην ενίσχυση της κρατικής βίας, στην αδιαφάνεια και αναδιάρθρωση κάθε κλάδου και μηχανισμού του κράτους και στη μαζική ανάπτυξη των παράλληλων κρατικών δικτύων δημόσιας, ημιδημόσιας ή παραδημόσιας υφής. Σ' αυτές τις αλλαγές προστίθενται οι μετασχηματισμοί των πολιτικών κομμάτων και των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους, στους οποίους αναφέρομαι εκτενέστερα γιατί αφορούν ιδιαίτερα στο θέμα της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ.

Στο πλαίσιο της αυταρχικής συναινετικής δημοκρατίας, ο ρόλος των αστικών κομμάτων εξουσίας περιορίζεται. Μεταφέρεται στους κεντρικούς μηχανισμούς και απ' αυτή την άποψη τα κόμματα δεν διαμεσολαβούν πια με άμεσο τρόπο λαϊκά συμφέροντα. Πρόκειται για τον όλο και πιο ενισχυμένο πολιτικό συγκεντρωτισμό του κρατικού μηχανισμού, «που εξηγεί και την τάση προς την προσωποποίηση της εξουσίας, στον ανώτατο ηγέτη της εκτελεστικής εξουσίας, να πούμε στην προσωποποιημένη προεδροκρατία». Η σταδιακή αποδυνάμωση των κομμάτων στο σύστημα εξουσίας έχει οδηγήσει στην αποδιάρθρωση του οργανωτικού τους ιστού και στη μετατροπή τους σε αμιγώς αρχηγικά κόμματα, στα οποία τα εγγεγραμμένα σε ηλεκτρονική λίστα μέλη εναποθέτουν, με καθολική ψηφοφορία, στον αρχηγό την πολιτική, που ασκεί ανέλεγκτα στο όνομα τους.

Ταυτόχρονα ισχυροποιούνται και κυριαρχούν έναντι κάθε άλλου παραδοσιακού ιδεολογικού μηχανισμού του κράτους, τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, τα οποία υπερκεράζουν τα κόμματα, διεισδύουν στο συλλογικό φαντασιακό, ανασκευάζουν την πραγματική ζωή και την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα, αναπαράγοντας και διαχέοντας την κυρίαρχη ιδεολογία.

Τα κόμματα της αριστεράς δεν μένουν ανεπηρέαστα από τους προηγούμενους μετασχηματισμούς. Για παράδειγμα o Συνασπισμός, παρ' ότι διατηρεί την τυπική δημοκρατική εσωτερική του λειτουργία, έχει θεσμοθετήσει ένα είδος προεδρευόμενης δημοκρατίας και διαρχίας - ο πρόεδρος, η πολιτική γραμματεία - ενώ διατηρούνται παράλληλα άτυπα κέντρα αποφάσεων, τα οποία ισορροπούν αδιαφανώς και, ανάλογα με τις περιστάσεις, μετατρέπονται σε κέντρα ισχύος. Ο αρχηγισμός, που προωθείται στο όνομα της επίκλησης υποχρεώσεων απέναντι στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, αναπαράγει τον συγκεντρωτισμό του αστικού κράτους εντός του κόμματος και παραπέμπει στην εποχή ακλόνητων γραμματέων των κομμουνιστικών κομμάτων, αν κι εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Η ιδεολογική αυτονομία του ενιαίου κόμματος παραμένει ευάλωτη γιατί, στο κενό διαμόρφωσης της αριστεράς ως μαζικής λαϊκής παράταξης με δικούς της θεσμούς και κουλτούρα, τα ΜΜΕ αναγορεύονται σε προνομιακό χώρο εκπομπής των κομματικών ιδεών και θέσεων. Η πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος είναι ασαφής καθώς υπόκειται στην κατάφωρη παραβίαση των αποφάσεων που πλειοψηφούν από την ανανεωτική τάση, η οποία παρ' ότι μειοψηφία ενισχύεται προκλητικά από τα μαντύα γιατί οι απόψεις της θεωρούνται συμβατές με τις κυρίαρχες. Η αδυναμία ελέγχου των αντιδημοκρατικών εκτροπών στις εκπροσωπήσεις δεν αποτελεί τυπικό αλλά βαθύτατα ιδεολογικό και πολιτικό πρόβλημα, που εδράζεται στην προνομιακή δημόσια παρουσία των ηγετικών στελεχών και όχι στον απαράβατο δημοκρατικό κανόνα της ισότητας των μελών άρα και της κατανομής των εκπροσωπήσεων σε όλους κατά περίπτωση, ανάλογα με το έργο που επιτελούν. Η πλούσια παραγωγή των πολλών μένει αθέατη στο δημόσιο χώρο, πλην του χώρου όπου συγκεκριμένα εκδηλώνεται.

Το δημοκρατικό έλλειμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι διαφορετικής τάξης αλλά της ίδιας αφετηρίας. Στην ουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτούργησε ως εκλογικός μηχανισμός στη βάση γενικών πολιτικών αποφάσεων, οι οποίες, όμως, δεν μετατρέπονταν σε καθημερινή πολιτική και στη λήψη των οποίων ο κόσμος του δεν συμμετείχε δια ζώσης παρά εμμέσως, με τη μεσολάβηση των συνιστωσών, διαδικασία που εξ' ορισμού αποκλείει τους μη ενταγμένους αλλά και την πολιτική όσμωση όλων με όλους.

Γιατί είναι δημοκρατικό τα μέλη των συνιστωσών ν' αντιπροσωπεύονται πάντα από τις ηγεσίες τους και να μην συνδιαμορφώνουν κοινά επίδικα; Η πράξη απέδειξε ότι στις περιπτώσεις που υπήρξε πολιτική συνύπαρξη «στη βάση» είχαμε θεαματικά αποτελέσματα. Άλλωστε, εδώ ακριβώς οικοδομήθηκαν οι δεσμοί συντροφικότητας και αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπου που σήμερα, ανεξαρτήτως προέλευσης, υπερασπίζονται το κοινό μας σπίτι. Όσοι φοβούνται ότι μια δημοκρατική μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ θα οδηγήσει σε παιγνίδι συσχετισμών και, κυρίως, όσοι επισείουν αυτό το φόβητρο για να κάνουμε πίσω στις αναγκαίες δημοκρατικές τομές, βρίσκονται εκτός πλαισίου μιας σύγχρονης αριστεράς. Εν τέλει η λογική του ελέγχου της κατάστασης - μήπως ξεφύγει η «γραμμή»- οδηγεί σε εξουσιαστικές αντιλήψεις στις σχέσεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ και κατ' επέκταση στις σχέσεις με την κοινωνία σήμερα ή/και αύριο αν ποτέ πραγματοποιηθεί η σοσιαλιστική αλλαγή.

«Πώς να συλλάβουμε έναν ριζικό μετασχηματισμό τον Κράτους συναρθρώνοντας τη διεύρυνση και το βάθεμα των θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελευθεριών (που ήταν και μια κατάκτηση των λαϊκών μαζών) με την ανάπτυξη των μορφών άμεσης δημοκρατίας στη βάση και τη διασπορά αυτοδιαχειριστικών εστιών, αυτό είναι το βασικό πρόβλημα ενός δημοκρατικού δρόμου προς τον σοσιαλισμό και ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού». Αυτή είναι η πολιτική διαθήκη του Νίκου Πουλαντζά και παραμένει επίκαιρη, όπως και το ερώτημα: μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς ν' αλλάξουμε κατ' εικόνα και ομοίωση του κόσμου που επαγγελλόμαστε την ίδια την αριστερά;

Τι να διορθώσουμε

Όλοι και όλες επισημαίνουν στις συζητήσεις των ημερών πολλά που πρέπει να διορθωθούν και συνδέονται με το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα ή με προγενέστερα προβλήματα. Θεωρώ ότι το μείζον θέμα που έχει προτεραιότητα για να θεμελιώσουμε στο εξής σε στέρεο έδαφος την μελλοντική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ είναι η δημοκρατική του ανασυγκρότηση. Τα περισσότερα από αυτά που τίθενται σήμερα ανάγονται σε πρώτη ή τελευταία ανάλυση σε θέματα δημοκρατίας και εξουσιαστικών σχέσεων (πχ. η πολιτική στις Ευρωεκλογές με ελάχιστες ανηφόρες στην Ευρώπη, η κυριαρχία της μειοψηφίας του ΣΥΝ στα ΜΜΕ, η αυτονόμηση των ηγετικών στελεχών στην εκφορά πολιτικών θέσεων, οι αλλαγές στη γραμμή κατά περίσταση, οι συγκρούσεις που φαίνονται στην κοινωνία σαν μάχες μηχανισμών ή για τις καρέκλες , κ.τ.λ.).

Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει.

Το ίδιο και η αριστερά.

Για την κοινωνική βάση της αντικομματικής κλίκας του …ΣΥΡΙΖΑ

Στο κείμενο με τίτλο: Ποια είναι τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ; που έχει δημοσιευθεί στο blog «σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ» αναλύονται οι συσχετισμοί και οι όροι με τους οποίους αναπτύσσονται οι αντιπαλότητες και οι συγκλίσεις ανάμεσα σε πτέρυγες, ρεύματα και προεδρικούς στον χώρο του ΣΥΝ. Επισημαίνονται επίσης και τα παραγόμενα αποτελέσματα για τον ΣΥΡΙΖΑ, ζήτημα που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον όλων των αριστερών που αγωνιούν για τον μέλλον αυτού του εγχειρήματος. Το κείμενο καταλήγει:

«Το βαρίδι του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο ΣΥΝ. Όποια συνιστώσα ονειρεύεται ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ΣΥΝ έχει μικρότερη επαφή με την πραγματικότητα από την ΟΑΚΚΕ και τελικά βλέπει τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μια μικρή ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το βαρίδι του ΣΥΡΙΖΑ είναι το σύστημα εξουσίας στον ΣΥΝ, οι ατέλειωτες καραμπόλες εκβιασμών, ταχτικών, ελιγμών, και πολέμου χαμηλής έντασης των μηχανισμών, που μεταφέρεται και στον ΣΥΡΙΖΑ.»

Θα συμφωνήσουμε στις θέσεις και στις παρατηρήσεις που εκφράζονται σε αυτό το κείμενο, προσθέτοντας όμως ένα επιπλέον όρο. Θεωρούμε ότι αυτός ο όρος είναι σημαντικός γιατί προσδιορίζει σε τελική ανάλυση τα όρια εντός των οποίων μπορούν να κινηθούν οι ηγετικές ομάδες του ΣΥΝ. Αναφερόμαστε στην κοινωνική βάση του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ασπαζόμαστε - και απ’ ότι έχουμε αντιληφθεί ούτε και ο συντάκτης του κειμένου ασπάζεται - την παλιά και γνωστή τροτσκιστική αντίληψη που διαχωρίζει την «υγιή βάση» από την «διεφθαρμένη ηγεσία». Αντίληψη που οδηγεί τελικά στις γνωστές επίσης εισοδιστικές πρακτικές. Δεν θεωρούμε ότι η βάση του ΣΥΝ είναι άμοιρη των εξελίξεων και δεν φέρει καμία ευθύνη για το τι συμβαίνει γύρω της. Δεν πρόκειται για άβουλα και παρασυρμένα παιδάκια που έχουν γίνει υποχείρια των μηχανισμών και κάνουν ότι τους υποδείξουν. Σε παλιότερα σημειώματά μας (όπως εδώ: Από τον Καλύβη στον ...Γαβρίλη) έχουμε δείξει ότι οι συνδιαχειριστικές πολιτικές του ΣΥΝ δεν αφορούν κυρίως στο ζήτημα της συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ. Έχουν ήδη αποκτήσει υλική υπόσταση στον συνδικαλισμό και στην τοπική αυτοδιοίκηση για να σφυρηλατηθεί η «λαϊκή ενότητα» της ...λαμογιάς. Αυτές οι αντιλήψεις χρησιμεύουν ως ερείσματα σε διάφορους παράγοντες του ΣΥΝ για να χωθούν στα κόλπα χέρι – χέρι με Πασόκους και Δεξιούς, χωρίς να έχουν καμιά πολιτική αναστολή…

Παρακολουθώντας χθες την έναρξη του 2ήμερου φεστιβάλ στη «βίλα Ζωγράφου», σε συζητήσεις με συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ που συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις, αναδείχτηκε αυτό ακριβώς το ζήτημα. Η κομματική οργάνωση του ΣΥΝ έχει διαγράψει 6 συντρόφους γιατί δεν ακολούθησαν την κομματική γραμμή στις δημοτικές εκλογές. Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές ο ΣΥΝ συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ, ενώ οι διαγραμμένοι συμμετείχαν σε τοπική κίνηση με πολιτικό πλαίσιο ενάντια στον δικομματισμό! Αν πάει στο μυαλό σας ότι τις διαγραφές τις έκαναν «ανανεωτικοί» που έχουν το πάνω χέρι στην Τ.Ο του ΣΥΝ, τότε κάνετε λάθος…

Και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτή η περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κουβαλάει τέτοιου τύπου βαρίδια από τον ΣΥΝ. Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πολλές ανάλογες περιπτώσεις λιγότερο ή περισσότερο γνωστές. Απ΄ όλα αυτά τραυματίζεται το δημόσιο πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ με τα γνωστά αποτελέσματα: δημιουργείται αμφισημία στην πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ και μειώνεται η αξιοπιστία και η διεισδυτικότητα του σε ευρύτερα λαϊκά στρώματα. Κυρίως όμως τορπιλίζεται η κινηματική ενότητα του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ…

Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί θεωρούμε ότι το προεκλογικό πυροτέχνημα για τον «3ο πόλο» που σήμερα τείνει να γίνει η πολιτική πρόταση του ΣΥΝ συγκαλύπτει αυτή την διάσταση. Εδώ δεν μπορούν να συνυπάρχουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια την συνδικαλιστική παράταξη ή την τοπική κίνηση και κάποιοι μιλάνε για ευρύτερες συμμαχίες! Προφανώς προβάλουν αυτές τις θέσεις γιατί η πολιτική τους πρόταση δε αποβλέπει στην ανάπτυξη και το δυνάμωμα του μαζικού κινήματος αλλά στη διεύρυνση της εκλογικής πελατείας με όρους καθαρής αστικής πολιτικής…

Η δική μας πολιτική πρόταση απέναντι στα ιδεολογήματα περί 3ου πόλου, αφορά την προώθηση της ενότητας της αριστεράς με συγκεκριμένα βήματα. Όμως για να πάνε τα πράγματα πιο μπροστά, χρειάζεται ένα βήμα προς τα πίσω. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί άμεσα μια ενότητα των δυνάμεων της Αριστεράς σε ζητήματα που αφορούν στην κεντρική πολιτική σκηνή, όπως για παράδειγμα οι ευρωεκλογές, γράφαμε πριν ένα μήνα στο δημοσίευμά μας με τίτλο: «Ένα βήμα πίσω». Μπορεί όμως αυτή η ενότητα να πραγματοποιηθεί στο κίνημα με την επιδίωξη κοινής συνδικαλιστικής έκφρασης στους μαζικούς χώρους. Σήμερα μπορούν να συγκροτηθούν ενωτικά συνδικαλιστικά σχήματα από πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α, ανένταχτους αγωνιστές αλλά ακόμα και συντρόφους που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο αλλά και από κόσμο που αποδεσμεύεται από τον δικομματισμό. Η ανάγκη ενότητας των εργαζομένων απέναντι στην επίθεση που δέχονται περνάει αναγκαστικά μέσα από τέτοιους δρόμους. Η κοινή δράση στα συνδικάτα και στους μαζικούς χώρους πιστεύουμε ότι μπορεί σήμερα να πραγματοποιηθεί και μέσα από κοινά συνδικαλιστικά σχήματα. Και τα λίγα παραδείγματα που υπάρχουν και στα οποία καταγράφονται παρόμοιες πρακτικές, επιβεβαιώνουν ακριβώς την ανάγκη να γίνουν αυτές οι εξαιρέσεις ο κανόνας. Αρκεί να κάνουμε όλοι ένα βήμα πίσω και να μην ορθώνουμε τις υπαρκτές πολιτικές διαφωνίες μας ως εμπόδια για ενωτικές δράσεις απέναντι στον αντίπαλο…

ΣΥΡΙΖΑ: Το ποτάμι δεν γυρνάει πίσω...

Το 1923 κυκλοφόρησε αυτή η αφίσα με θέμα τις «σοσιαλιστικές» πιπίλες! Το σύνθημα που γράφει καταδεικνύει την υπεροχή τους απέναντι στις καπιταλιστικές πιπίλες: Καλύτερες πιπίλες δεν υπήρχαν, δεν υπάρχουν Τις πιπιλάνε όλοι μέχρι να γεράσουν... Αφιερωμένη εξαιρετικά στα τα μέλη της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και στον πρόεδρο του ΣΥΝ για τις υπηρεσίες που προσφέρουν στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κόντρα στο ρεύμα της κατήφειας που επικρατεί στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένουμε αισιόδοξοι για το μέλλον του. Είναι ιστορική αναγκαιότητα για την αριστερά η μετεξέλιξή του ΣΥΡΙΖΑ στον σύγχρονο πολιτικό φορέα της. Προς αυτή την κατεύθυνση, η “πράξη” έχει προηγηθεί της “θεωρίας”. Οι κοινές κατακτήσεις, όπως αυτές έχουν καταγραφεί στην μέχρι σήμερα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, συγκροτούν μια νέα πραγματικότητα που δεν έχουμε ακόμα αντιληφθεί όλες τις διαστάσεις της. Η συνειδητοποίηση αυτής της κατάστασης τρομάζει τον σκληρό καθοδηγητικό πυρήνα που συγκροτεί τους μηχανισμούς αναπαραγωγής των επί μέρους συνιστωσών του: Σήμερα όλοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν πλέον να υπάρχουν ως αυτοτελείς πολιτικοί μηχανισμοί με τους όρους που υπήρχαν πριν από το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ. Το μέλλον τους έχει συνδεθεί άρρηκτα με την δική του πορεία. Το πρόβλημα εμφανίζεται πιό έντονο για όσους ξεκίνησαν την σχέση τους με ΣΥΡΙΖΑ ως συνεύρεση μιας νύχτας, αλλά τελικά βρέθηκαν χωρίς να το καταλάβουν παντρεμένοι μαζί του. Γι αυτό, εξακολουθούν να αντιστέκονται στους αναγκαίους μετασχηματισμούς. Ο “γάμος” όμως έχει ήδη γίνει.

Η μόνη δυνατότητα λοιπόν που τους έχει απομείνει - αν θέλουν να επιβιώσουν - είναι να αναζητήσουν εκείνους τους συμβιβασμούς ώστε να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα με τον πιο ανώδυνο τρόπο. Με αυτούς τους όρους το ζήτημα δεν μπορεί να διευθετηθεί στα πλαίσια ενός πολιτικού διάλογου. Αντίθετα οι αναγκαίοι συμβιβασμοί θα γίνουν πάνω σε αντιθέσεις που έχουν ιδεολογικοποιηθεί. Είναι αποκαλυπτικό το δίπολο πάνω στο οποίο πολώνεται ο “διάλογος” που διεξάγεται την μετεκλογική περίοδο στον ΣΥΡΙΖΑ και κυρίως στον ΣΥΝ, στον οποίο έχει εσωτερικευθεί με ένα ιδιαίτερα εκρηκτικό τρόπο. Σχεδόν όλοι δηλώνουν σήμερα ότι επιθυμούν ταυτόχρονα δυο αντιφατικά πράγματα:

1. Να γίνει ΣΥΡΙΖΑ όλων των μελών του, ο οποίος θα συγκροτηθεί και θα λειτουργεί με δημοκρατικές διαδικασίες.
2. Όμως σε καμία περίπτωση αυτό δεν θα σημαίνει ότι γίνεται ενιαίος πολιτικός φορέας και ότι θα διαλυθούν οι πολιτικές συνιστώσες που συναποτελούν το εγχείρημα.

Το δίπολο αυτό συγκροτεί τα νέα “κατά συνθήκη ψεύδη” που θα προσδιορίσουν την καινούργια συμβατική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ. Σήμερα κανένας δεν τολμά να εκφράσει συγκεκριμένες οργανωτικές προτάσεις, γιατί τότε αναδεικνύεται ο αντιφατικός χαρακτήρας αυτού του δίπολου. Η ουσία του ζητήματος βρίσκεται στον 1ο όρο, που αφορά τον εκδημοκρατισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο 2ος όρος απλώς περιγράφει και συντηρεί την υπάρχουσα κατάσταση. Αν λοιπόν εκπληρωθεί ο 1ος όρος, τότε:

• Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει πλέον ενιαίος πολιτικός φορέας. Σήμερα απουσιάζει από αυτόν οποιαδήποτε δημοκρατική διαδικασία. Δυστυχώς οι μηχανισμοί που έχουν τέτοιες δομές, όπως ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, δεν δύνανται να εκδημοκρατιστούν. Όπως δεν εκδημοκρατίστηκε η χούντα με την “φιλελευθεροποίηση” του Μαρκεζίνη. Εκεί ακριβώς βρίσκεται το κύριο εμπόδιο στην μετεξέλιξή του. Δεν μπορεί να γίνει κανένας εκδημοκρατισμός με το “σταγονόμετρο”, όπως φαντάζονται ορισμένοι σύντροφοι από την ηγεσία του ΣΥΝ. Θεωρούμε ως προφανές ότι, από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκτήσει μέλη με “κόκκινη” κάρτα που θα μπορούν να ψηφίζουν, όπως έχει δηλώσει ο σ. Αλαβάνος, τότε το ζήτημα θα έχει λήξει...

• Αν αποδοθούν κάποια στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά τα δικαιώματα δεν μπορεί να είναι λιγότερα από αυτά που παρέχει η αστική δημοκρατία στο τελευταίο μέλος οποιοδήποτε συνδικάτου ή πολιτιστικού συλλόγου: Να έχουν το δικαίωμα να εκλέγουν και να εκλέγονται στα όργανα και να αποφασίζουν με την αρχή της πλειοψηφίας. Όμως αυτά τα “αστικά” δημοκρατικά δικαιώματα, αρκούν για να συγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίος πολιτικός φορέας. Εξάλλου, ήδη έχει καταδειχθεί ότι οι τοπικές και θεματικές οργανώσεις του, μόνον με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες μπορεί να αποκτήσουν ζωή και ύπαρξη. Αλλιώς δεν μπορούν να υπάρξουν...

• Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, αυτός ο νέος ΣΥΡΙΖΑ θα είναι ανταγωνιστικός με τις συνιστώσες του. Η αντίθεση αυτή δεν μπορεί να λυθεί σήμερα. Θα λυθεί στην πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, είτε θα διαλυθεί, είτε θα προχωρήσει ως ενωτικό εγχείρημα και τότε θα απορροφήσει τις συνιστώσες του. Η πρόταση για “διπλή ένταξη”, αντιμετωπίζει με πολιτικό και όχι οργανωτικό τρόπο αυτή την αντιφατική πολιτική πραγματικότητα που ενυπάρχει σήμερα στην πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ: Δεν την συγκαλύπτει και δεν την υποτάσσει σε προειλημμένες αποφάσεις. Μετά από κάποιο καιρό, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατορθώσει να αποκτήσει εκείνα τα πολιτικά χαρακτηριστικά που θα καθιστούν πλέον άχρηστη την ύπαρξη τους ως ξεχωριστών πολιτικών μορφωμάτων, τότε θα εξαλειφθεί πρακτικά και αυτή η αντίθεση.

Αυτό τον καιρό έχει επανέλθει στο προσκήνιο, με αφορμή τις συζητήσεις που γίνονται για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, το θέμα της ΕΔΑ. Τι ήταν τελικά η ΕΔΑ; Τα πράγματα στο κεφάλια των ανθρώπων, ακόμα και αυτών που πρωταγωνιστούν σε τέτοια εγχειρήματα, δεν γίνονται αντιληπτά με τον ίδιο τρόπο. Αποκαλυπτικό της διαφορετικής εικόνας που είχαν για την ΕΔΑ ιστορικά στελέχη της αριστεράς εκείνης της εποχής, είναι το παρακάτω απόσπασμα από την αφήγηση ενός παλιού αγωνιστή:

Τον Οκτώβριο του 1957 αντιπροσωπεία της ΕΔΑ έφτασε στη Σοβιετική Ένωση για να παραστεί στον εορτασμό των 40 χρόνων από την μπολσεβίκικη Επανάσταση. Οι ηγέτες του ΚΚΕ, μετά το 1956, ο Κολιγιάννης και ο Παρτσαλίδης ζήτησαν από τον Γλέζο να τους συνοδεύσει σε μια συνάντηση που θα πραγματοποιούσαν στη Μόσχα με το γενικό γραμματέα του Κ.Κ. Ιταλίας Παλμίρο Τολιάτι. Όπως παρατηρεί ο Γλέζος το μοναδικό θέμα που «ήθελε να συζητήσουμε» ο Τολιάτι ήταν η ΕΔΑ.

• Ο Κολιγιάννης υποστήριξε ότι η ΕΔΑ είναι η νόμιμη έκφραση του ΚΚΕ.
• Ο Παρτσαλίδης υποστήριξε την άποψη ότι η ΕΔΑ είναι αυτό το καινούργιο που πλάθεται μέσα στο κομμουνιστικό κίνημα και που εκφράστηκε αργότερα από το Κ.Κ. Ιταλίας, το Κ.Κ. Γαλλίας κ.ά.
• Ο Γλέζος διατύπωσε μια τρίτη άποψη λέγοντας ότι η ΕΔΑ εκφράζει την ενότητα κομμουνιστών και σοσιαλιστών κάθε απόχρωσης.
• Ο Τολιάτι φάνηκε να συμφωνεί με τον Γλέζο, λέγοντας ότι «αυτό που έχετε εσείς δημιουργήσει στην ΕΔΑ είναι και το όνειρο το δικό μας».

Ανεξάρτητα από αυτές τις απόψεις που εξέφραζαν τα παραπάνω ιστορικά στελέχη της αριστεράς, η ΕΔΑ υπήρξε λύση ανάγκης για τους Έλληνες κομμουνιστές, μετά την ήττα του εμφυλίου πολέμου και την κήρυξη εκτός νόμου του ΚΚΕ. Ο κύκλος της έκλεισε οριστικά όταν στη μεταπολίτευση νομιμοποιήθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η ανασύσταση της, που επιχειρήθηκε μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και παρόλο που συγκέντρωσε στις τάξεις της σημαντικό στελεχικό δυναμικό από το παρελθόν, δεν κατόρθωσε να έχει παρά ελάχιστη επιρροή. Κάπως έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια λύση ανάγκης για την σημερινή Αριστερα, ανεξάρτητα από τους σχεδιασμούς και τις ιδεοληψίες των πρωταγωνιστών του...

Νάτοι, νάτοι οι “ανένταχτοι” του ΣΥΡΙΖΑ!

(διαβάζοντας την ΑΥΓΗ)

Φαίνεται ότι η ΑΥΓΗ και ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ έχουν πιο πολλά κοινά πράγματα από το να χρησιμοποιούν την κατάπτυστη συντομογραφία “ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ”. Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, για να φέρνουν τα πράγματα στα μέτρα τους, είναι μια από αυτές τις κοινές πρακτικές. Και αυτό ακριβώς κάνει η "ΑΥΓΗ" με τους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα στελέχη του ΣΥΝ ταυτίζουν τους ανένταχτους που στρατεύονται στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ με το “2ο κύμα” και τους παράγοντες που έχουν μαζευτεί εκεί. Έτσι καταφέρνουν να τους έχουν απέναντί τους ως μια άλλη “συνιστώσα”, η οποία αποδέχεται τους κανόνες του παιχνιδιού. Για αυτούς τους κανόνες και την αποδοχή τους από το "2ο κύμα" έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε προηγούμενα σημειώματά μας. Εδώ παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα από αρθρογραφία στην ΑΥΓΗ που αποτυπώνει αυτήν την προσπάθεια “ταχτοποίησης” των ανένταχτων αριστερών του ΣΥΡΙΖΑ στο "2ο κύμα"

Αναζητούνται λύσεις για τη δημοκρατική λειτουργία

Ζαγάρας Κ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 05/07/2009

Διάλογος και προβληματισμός
Ταυτόχρονα, έντονος είναι ο διάλογος και ο προβληματισμός που αναπτύσσεται στις συνιστώσες και τους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ για το μέλλον του εγχειρήματος. Για τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, το “δεύτερο κύμα” ανένταχτων πραγματοποίησε μάλιστα χθες, στο Πάντειο, πανελλαδική συγκέντρωση. Πολλές είναι οι προτάσεις που ακούγονται για την κάρτα μέλους, θέμα το οποίο άνοιξε στην 2η Πανελλαδική Σύσκεψη ο Αλ. Αλαβάνος και επανέρχεται τώρα υπό την μορφή απόδοσης δημοκρατικών δικαιωμάτων στα “μέλη” και τους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ.
Σχόλιο: Ο συντάκτης Ζαγάρας Κ. γράφει κάτι που είναι προφανές ψεύδος: “ το “δεύτερο κύμα” ανένταχτων πραγματοποίησε...”

Εβδομάδα διεργασιών στον ΣΥΝ

Φίλης Ν.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 07/07/2009

Ο Αλ. Τσίπρας φέρεται διατεθειμένος να προτείνει τη σύγκληση εκτάκτου συνεδρίου το φθινόπωρο, αν στην αυριανή συνεδρίαση της Π.Γ. δεν καταγραφεί ενωτική διάθεση από όλες τις πλευρές. Ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ο οποίος μίλησε το Σάββατο στη συνάντηση του "2ου κύματος" των ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίσθηκε και πάλι επιφυλακτικός στην προοπτική να καθιερωθεί κάρτα μέλους ΣΥΡΙΖΑ. Οι ανένταχτοι ζητούν ο ΣΥΡΙΖΑ "να είναι των μελών του" και να έχει δημοκρατική λειτουργία. Ο Φ. Κουβέλης, ο οποίος μίλησε σε μεγάλη εκδήλωση της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, χθες, στη Θεσσαλονίκη, τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον ΣΥΝ, κάρτα μέλους έχουμε μόνο σε ένα κόμμα. Ο Φ. Κουβέλης ζήτησε τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να αναλάβουν κοινή δράση σε θέματα ασφάλειας και μετανάστευσης.

Σχόλιο: Ο συντάκτης Φίλης Ν. , δυο μέρες μετά γράφει πάλι κάτι που είναι προφανές ψεύδος: “ Ο πρόεδρος του ΣΥΝ, ο οποίος μίλησε το Σάββατο στη συνάντηση του "2ου κύματος" των ανένταχτων του ΣΥΡΙΖΑ ...”

Είναι άραγε τυχαίο ότι ο ΣΥΝ θεωρεί ότι “2ο κύμα” εκφράζει και εκπροσωπεί τους ανένταχτους του ΣΥΡΙΖΑ; Όποιος δώσει την σωστή απάντηση κερδίζει ένα CD με την ομιλία του Α. Τσίπρα στην πανελλαδική συνάντηση του 2ου κύματος. Επίσης, κάποιοι τυχεροί θα κληρωθούν να παρακολουθήσουν δωρεάν τα επιστημονικά σεμινάρια του σ. Αρ. Μπαλτά με θέμα: "Η ριζοσπαστική σκέψη του σ. Αλέξη Τσίπρα για μια επανίδρυση του ΣΥΡΙΖΑ χωρίς άκρα και χωρίς μέλη"

Tα «κακά» και τα «καλά» παιδιά του …ΣΥΡΙΖΑ

Πριν απ’ όλα θέλουμε να ζητήσουμε συγνώμη από τον σ. Τάσο Κορωνάκη γιατί σε προηγούμενο δημοσίευμά μας με τίτλο «ΤΣΙΠΡΑΣ: Δεν μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι σχήμα με κάρτες μελών!» κάναμε κριτική στις πολιτικές του απόψεις με προσωπικούς χαρακτηρισμούς. Το λάθος μας είναι ακόμα πιο μεγάλο γιατί μερικές μέρες πριν κατηγορήσαμε συντρόφους του Τάσου Κορωνάκη επειδή απέδιδαν ακριβώς αντίστοιχους χαρακτηρισμούς στον σ. Α. Αλαβάνο…

Όμως ο σ. Τσίπρας δεν μας κατηγόρησε στην ομιλία του το πρωί της Κυριακής (4 Ιούλη 2009) στην πανελλαδική συνάντηση του «2ου κύματος» για αυτό το πράγματι σοβαρό παράπτωμα. Ξεκίνησε τον λόγο του με καταγγελίες για την πολιτική μας άποψη και την πολιτική μας πρακτική. Μεταξύ άλλων μας κατηγόρησε ότι κάνουμε καρικατούρα τις απόψεις του για τον ΣΥΡΙΖΑ και ότι παραβιάσαμε τον «νόμο της σιωπής» βάση του οποίου λειτουργεί η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ. Στο υπόλοιπο της ομιλίας του, απευθυνόμενος στους σ. του «2ου κύματος» - που ως καλά παιδιά τηρούν αυτόν τον νόμο - προσπάθησε να αναιρέσει τις εντυπώσεις από τις πρόσφατες δηλώσεις του για τον ΣΥΡΙΖΑ εξηγώντας ότι ακόμα δεν έχουν ληφθεί οριστικές αποφάσεις. Εμείς αυτό που καταλάβαμε είναι ότι δεν έχουν επικυρωθεί ακόμα από τα όργανα οι συμφωνίες που έχουν γίνει και ίσως πάρει κάποιο καιρό μέχρι που να γίνει αυτό…

Ο Α. Τσίπρας στο ...βήμα της πανελλαδικής συνάντησης του "2ου κύματος".

Λίγος, αλλά εκλεκτός ο κόσμος που παρακολούθησε τις εργασίες της συνάντησης μέχρι το μεσημεριανό διάλλειμα. Από τον Αλέξη Τσίπρα και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μέχρι παρατηρητές από τον μικρό ΣΥΡΙΖΑ (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Στην απογευματινή συνάντηση, όταν έφυγαν τα επιτελεία και οι συνοδοί τους, η αίθουσα σχεδόν άδειασε και η κουβέντα περιστράφηκε στα ζητήματα των προτάσεων. Τότε βρεθήκαμε μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη: Ήταν σαν να παρακολουθούμε άλλη μια σύσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ! Η συνάντηση έκλεισε με την επικύρωση μιας απόφασης που είχε ήδη προαποφασιστεί και συνταχθεί πριν από την έναρξη των εργασιών με το γνωστό σύστημα της «λειτουργικής ομοφωνίας». Η συνάντηση δεν κατέληξε σε πραγματική σύνθεση απόψεων. Παρέμεινε μια πασαρέλα με λιγότερο ή περισσότερο φανταχτερά ονόματα. Παρ’ όλα αυτά ακούστηκαν αρκετές και ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις και ο διάλογος κανέναν δε βλάπτει…

Μετά από αυτές τι πρακτικές, θα θέλαμε να προτείνουμε στους σ. του 2ου κύματος να αποφασίσουν επιτέλους ότι λειτουργούν ως συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με βάσει τις προτάσεις που κάνουν για την λειτουργία του ίδιου του …ΣΥΡΙΖΑ.

Από την μεριά μας επισημαίνουμε ως ιδιαίτερα ενδιαφέροντα τα παρακάτω στοιχεία που προφανώς δεν περιλήφθηκαν στο κείμενο απόφασης:

1. Η τοποθέτηση του σ. Σταύρου Κοντονή από τον ΣΥΡΙΖΑ Ζακύνθου, που ήταν η πιο συγκροτημένη και τεκμηριωμένη ανάλυση για το πώς αντιμετώπισε και συνεχίζει να αντιμετωπίζει το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ ο ΣΥΝ. Δυστυχώς την άκουσαν ελάχιστοι, γιατί ήταν από τους τελευταίους ομιλητές.
2. Η θέση του σ. Κώστα Αθανασίου από την «Ρόζα» για την συμμετοχή της «ανανεωτικής πτέρυγας» του ΣΥΝ στον ΣΥΡΙΖΑ.

Σημειώνουμε τις άκρως συριζικές τοποθετήσεις των δύο βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, του Περικλή Κοροβέση και του Γιάννη Μπανιά.

Η καυτή πατάτα που κρατάνε στα χέρια τους οι μηχανισμοί που ηγεμονεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ είναι οι «ανένταχτοι» αριστεροί, που στρατεύονται στο εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά δεν θέλουν να ενταχθούν σε καμία συνιστώσα του. Στην αρχή προσπάθησαν να χειραγωγήσουν τους «ανένταχτους» μέσω της συμμετοχής κάποιων παραγόντων στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι δήλωναν «ανένταχτοι». Κοινή συναινέσει θεωρήθηκε ότι αποτελούν «αριστίδην» εκπροσώπους των ανένταχτων. Αυτή η πολιτική χρεωκόπησε στην 1η Πανελλαδική Σύσκεψη, όταν στην συνάντηση ανένταχτων επιχειρήθηκε η υφαρπαγή της συναίνεσης του σώματος από κάποιους παράγοντες ώστε να αυτοχριστούν «εκπρόσωποι» των ανένταχτων. Εκεί ξεκαθαρίστηκε ότι οι «ανένταχτοι» της γραμματείας εκφράζουν μόνον τον εαυτό τους και κανένα άλλο. Μετά από αυτή την αρνητική εμπειρία χειραγώγησης των «ανένταχτων», στην 2η Πανελλαδική Σύσκεψη επιχειρήθηκε ξανά σε μια συνάντηση που διοργάνωσε το «2ο κύμα» να επιλεγούν από τους παρευρισκόμενους εκπρόσωποι των ανένταχτων στην Γραμματεία. Τελικά κανένα σώμα μέχρι σήμερα δεν έχει νομιμοποιήσει καμία εκπροσώπηση ανένταχτων στην γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ και ευτυχώς!

Σήμερα, ας πάψει πλέον αυτό το παραμύθι με τους «ανένταχτους» του 2ου κύματος. Το 2ο κύμα λειτουργεί ως άλλη μια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ με διακριτή πολιτική γραμμή, και συγκεκριμένη τακτική παρέμβασης στον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμετέχει όπως και οι άλλες συνιστώσες με τους ίδιους όρους και κανόνες. Μάλιστα έχει και περισσότερους εκπροσώπους από κάθε άλλη συνιστώσα στην Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ! Τώρα, κάποιοι που δεν ανήκουν στο «ΚΟΚΚΙΝΟ» ή στο «ΞΕΚΙΝΗΜΑ» και είναι στο 2ο κύμα, είναι τόσο «ανένταχτοι», όσο ακριβώς «ανένταχτοι» είναι - και είναι αριθμητικά πολλοί περισσότεροι - όλοι οι σύντροφοι του ΣΥΝ που δεν ανήκουν σε κάποια από τις τάσεις του…

Ποιοί όμως είναι οι ανένταχτοι αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ και ποίον ΣΥΡΙΖΑ διεκδικούν; Μια καλή απάντηση βρήκαμε στο άρθρο του Αλέξανδρου Τσατσαρούνου στην ΕΠΟΧΗ (5 Ιουλίου 2009) με τίτλο:

Σκέψεις για τις προοπτικές του ΣΥΡΙΖΑ,
εν όψει της Πανελλαδικής Συνάντησης του 2ου κύματος τον Ιούλιο