Ο ΣΥΡΙΖΑ να μοιράσει στους διαδηλωτές αντιασφυξιογόνες μάσκες στη γενική απεργία της Πέμπτης

Η γενικευμένη καταστολή που εφαρμόζει η τρόικα εσωτερικού απέναντι στο μαζικό κίνημα είναι φανερή σε όλους. Έχει πολιτική γραμμή να καταστείλει με την βία τις λαϊκές αντιδράσεις και να φοβίζει τον κόσμο για να μην εκδηλώσει την αγανάκτηση του με τους τρόπους που ο ίδιος επιλέγει.

Οι μαζικές συλλήψεις οι οποίες έγιναν το τελευταίο καιρό αλλά και η απροκάλυπτη επίθεση της αστυνομίας στα λαϊκά συλλαλητήρια δηλώνουν την σκλήρυνση της πολιτικής της κυβέρνησης και αποκαλύπτουν τους φόβους της απέναντι σε μια λαϊκή εξέγερση. Δεν πρόκειται πλέον να γίνονται “ειρηνικές” διαδηλώσεις. Η αστυνομία κάποια αφορμή βρίσκει, ή και χωρίς καμιά αφορμή,γεμίζει το χώρο με δακρυγόνα και διαλύει με βίαιο τρόπο κάθε μορφή εκδήλωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας και αγανάκτησης.

Η ποινοποίηση λήψης στοιχειωδών μέτρων προστασίας από τους πολίτες απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις είναι φανερό που αποβλέπει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταγγείλει αυτά τα μέτρα και ο αρκετός κόσμος πλέον στην πράξη τα έχει καταργήσει. Δεν αρκεί αυτό.

Έτσι απαντούν τα κινήματα!

(ένα σχόλιο με αφορμή το δημοσίευμα "Έτσι απαντούν τα κινήματα!")

Και ενώ η Αριστερά αυτοκαταναλώνεται σε εσωτερικές συζητήσεις για τα PLAN B’ και σε θεωρητικές αναζητήσεις περί «νεοναζισμού», ο αντιεξουσιαστικός χώρος βρίσκεται ένα βήμα πιο μπροστά με την πράξη του. Οι «μεγάλες ιδέες», όταν δεν μπορούν να μετασχηματιστούν σε πράξεις και να αλλάξουν τον κοινωνικό συσχετισμό, αποδεικνύουν την περιθωριοποίηση των φορέων τους. Η αυτοδιαχείριση, η κοινωνική αλληλεγγύη, ο εργατικός έλεγχος ενώ είναι αποδεκτές «στα λόγια» από ένα μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς, δεν αποτελούν οργανικό στοιχείο της πολιτικής της πρακτικής. Ο κρατισμός της και οι διαχειριστική αντίληψη για την πολιτική εγκλωβίζει την Αριστερά (κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική) στα γρανάζια της αναζήτησης «πολιτικών σχεδίων» που συγκροτούνται ως κρατικές πολιτικές και όχι ως πολιτικές ανάπτυξης ενός μαζικού κινήματος αυτονομημένου από το κράτος και τον κοινοβουλευτισμό.

ο Γιάννης Δραγασάκης για το πρόγραμμα της Αριστεράς

ο Γιάννης Δραγασάκης για το πρόγραμμα της Αριστεράς:

Νέα «ΑΝΤΑΡΣΥΑ» από τον ΑΛΕΚΟ ΑΛΑΒΑΝΟ...

Αναδημοσίευση από το "www.matrix24.gr"

Του Γιώργου Μελιγγώνη

Επανεμφανίστηκε χθες ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκος Αλαβάνος, δίνοντας τροφή στα σενάρια που τον θέλουν να δημιουργεί έναν νέο πόλο «στα αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ, από κοινού με την εξωκοινοβουλευτική αριστερή δύναμη ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο πρώην πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ επανήλθε στα δημόσια πράγματα με δήλωσή του στην ιστοσελίδα real.gr, όπου επανέλαβε την πάγια θέση του για αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ. Ο Αλέκος Αλαβάνος, μάλιστα, ζήτησε να υπάρξει «Σχέδιο Β», ώστε η Ελλάδα να είναι προετοιμασμένη για την έξοδο από το ευρώ.

«Στην Ευρώπη όλες οι χώρες, τα κόμματα, οι τράπεζες, οι μεγάλες επιχειρήσεις τους έχουν επεξεργασθεί το “Σχέδιο Β” για την περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Μόνο η Ελλάδα δεν έχει ένα τέτοιο σχέδιο. Αδιαφορούν και τα κόμματα της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης. Αν όμως η έξοδος από το ευρώ προκύψει αιφνιδιαστικά, με τον λαό σε πανικό, θα είναι μια νέα καταστροφή», σημείωσε χθες ο κ. Αλαβάνος, ο οποίος τάχθηκε ξεκάθαρα υπέρ της αποχώρησης της χώρας από την Ευρωζώνη, λέγοντας: «Αν γίνει οργανωμένα (σ.σ. Η έξοδος από το ευρώ), με την ενημέρωση και τη στήριξη του λαού μπορεί να αποτελέσει μια δυναμική απάντηση στη φτώχεια, την ανεργία, τη διάλυση».

Τα «λάθη» του ΚΚΕ

Αναδημοσίευση από το "Τ.Ε.ΣΥΡΙΖΑ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ"

Ενοχλήθηκε ο Μ. Μαΐλης για όσα έγραψαν ο Μ. Γλέζος και ο Σπ. Ασδραχάς προλογίζοντας την επανέκδοση από την "Αυγή" της μπροσούρας του Δ. Γλυνού "Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ" και θέλοντας να δικαιολογήσει τη σημερινή άρνηση του ΚΚΕ στις προτάσεις για τη δημιουργία ενός μετώπου, ανάλογου με το ΕΑΜ (ίσως και της πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ για κυβερνητική συνεργασία) επαναφέρει στο προσκήνιο με ένα κατεβατό του στο "Ριζοσπάστη" (7.10.12), τη θεωρία των λαθών της ηγεσίας του ΚΚΕ στον Λίβανο και στην Καζέρτα (πελώρια στρατηγικής σημασίας λάθη... που αφόπλισαν το κίνημα, όπως τα χαρακτηρίζει), όπου στον βωμό της εθνικής ενότητας, το ΚΚΕ θυσίασε τον επαναστατικό προσανατολισμό που έπρεπε να έχει, με αποτέλεσμα να χάσει την εξουσία. Όμως τον Δεκέμβρη 1944, τη Βάρκιζα και τον Εμφύλιο τα παρέρχεται, ίσως γιατί δεν τα θεωρεί "λάθος"!

Ωστόσο, αν ο Μ. Μαΐλης, συνέδεε αυτά τα γεγονότα μεταξύ τους (Λίβανος - Καζέρτα - Δεκέμβρης 1944 - Βάρκιζα - Εμφύλιος) και θυμόταν - γιατί το γνωρίζει - το πόσες φορές είπαν ή ομολόγησαν, πού, πότε και σε ποιους, οι τοτινοί ηγέτες του ΚΚΕ, ότι το κόμμα τους "εκτέλεσε στο ακέραιο το διεθνιστικό του καθήκον", ενεργώντας όπως ενήργησε, θα ήταν υποχρεωμένος σήμερα να μας πει ότι πράγματι η εξουσία χάθηκε τότε από "λάθη". Λάθη όμως, εντός εισαγωγικών, που έφτασαν μέχρι τη θυσία του επαναστατικού προσανατολισμού του χάριν του διεθνιστικού του καθήκοντος.

Για την επιστροφή στις μάζες

Αναδημοσίευση από το Red NoteBook

Του Ηλία Ιωακείμογλου

Η ώρα των μεγάλων ταξικών αναμετρήσεων βρίσκεται ακόμη μπροστά μας, αλλά είναι και πολύ κοντά πλέον. Το «πακέτο» μέτρων που σύντομα θα εφαρμοστεί από την κυβέρνηση, είναι σκληρότερο από τα προηγούμενα, και είναι εύλογο να υποθέτουμε ότι θα αποτελέσει το έναυσμα για μια νέα φάση των κοινωνικών αγώνων, που θα μεταφέρουν αυτή τη φορά την ένταση της αναμέτρησης σε υψηλότερα επίπεδα.

Μπροστά σε μια τέτοια ιστορική συγκυρία, η Αριστερά δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ή κυρίως ως κοινοβουλευτική δύναμη. Η αναμέτρηση στην κεντρική πολιτική σκηνή, προφανώς είναι μεγάλης σημασίας, πλην όμως, ο πολιτικός συσχετισμός δυνάμεων διαμορφώνεται σε μια σειρά κοινωνικών μετώπων. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να οργανωθεί σε μαζικό ταξικό κόμμα, σε αντιστοίχηση με την ταξική ψήφο που τον ανέδειξε σε μεγάλη κοινοβουλευτική δύναμη. Το παιχνίδι παίζεται εκεί που οι μάζες εργάζονται και ζουν. Εάν οι οργανωμένες δυνάμεις της Αριστεράς θέλουν να αποκτήσουν οργανική σχέση με τις μάζες, θα πρέπει να είναι παρούσες στο πεδίο, εκεί που οι μάζες εργάζονται και εκεί που ζουν, εκεί δηλαδή που πραγματοποιείται η κοινωνική αναπαραγωγή: στη γειτονιά, στο σχολείο, στην οικογένεια, στη χρήση των δημόσιων χώρων κλπ. Και δεν αρκεί να είναι παρούσες, οι δυνάμεις της Αριστεράς, στο πεδίο των κοινωνικών αναμετρήσεων, αλλά πρέπει να αποκτήσουν και οργανικές σχέσεις με τις μάζες (με τους "από κάτω" όπως λένε τώρα οι νεότεροι).