Κρίτων Αρσένης: Πώς φτάσαμε στο έγκλημα στα Τέμπη;

Τι κάνουν οι “ηγεσίες” και τι πράττει η “βάση” της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς;

Οι συζητήσεις για το εκλογικό μέλλον της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς αναζωπυρώθηκαν τις τελευταίες μέρες με αφορμή την εκλογική συνεργασία της ΛΑΕ με το ΜέΡΑ25. Στην πραγματικότητα είναι άνευ αντικειμένου.

Η “βάση” θα κάνει το δικό της έτσι κι αλλιώς, όπως έκανε πάντα…

Στην πραγματικότητα – με πρωτοβουλία της “βάσης” - η εκλογική συνεργασία ΜέΡΑ25 – ΛΑΕ έγινε στις προηγούμενες εκλογές και όχι τώρα.

Ας δούμε τι λένε τα εκλογικά αποτελέσματα των προηγούμενων εκλογών:

Από αυτούς που ψήφισαν ΛΑΕ το 2015 (155.320 ψήφοι), εκείνοι που ψήφισαν το 2019 ΜέΡΑ25 είναι σε αριθμό πολλαπλάσιο από όλους τους ψήφους πήρε η ΛΑΕ στις εκλογές του 2019! Τότε μόνον 15.612 ακολούθησαν την ηγεσία της ΛΑΕ, αρκετές χιλιάδες περισσότεροι ψηφοφόροι από εκείνους που στις εκλογές του 15 είχαν ψηφίσει ΛΑΕ, στράφηκαν προς το ΜέΡΑ25 που τότε εμφανίστηκε πρώτη φορά σε κοινοβουλευτικές εκλογές.

ΜέΡΑ25 : 5η Συνεδρίαση Κεντρικής Επιτροπής - Όλα μπορούν να είναι αλλιώς!

Που πας ρε Καραμήτρο;

(Αναμνήσεις από το ένα παρελθόν δεκαετιών που συνεχίζει να λαθροβιώνει ως παρόν)

Τούτη η χρονιά έχει αρκετές αντιστοιχίες με το 2012. Τότε ήταν μια χρονιά με διπλές εκλογικές αναμετρήσεις, στις οποίες κρίθηκε η κατάρρευση του δικομματισμού ΝΔ - ΠΑΣΟΚ από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η δεκαετία που πέρασε χαρακτηρίζεται από τον κυβερνητικό διπολισμό ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ αλλά και ένα ανολοκλήρωτο “συμβάν” που κατέγραψε την μεγαλύτερη ταξική πόλωση στην ελληνική κοινωνία από την μεταπολίτευση μέχρι σήμερα: το δημοψήφισμα του ΟΧΙ και την ανατροπή του. Για να δούμε, οι προσεχείς εκλογές θα ενισχύσουν ή θα ανατρέψουν όπως και τότε, αυτόν τον νέο δικομματισμό που επιχειρείται να εμπεδωθεί στην χώρα μας

Ας κάνουμε μια διαφορετική αναδρομή σε εκείνη την εποχή, προβάλλοντας κάποια ιδιαίτερα ζητήματα μέσω μιας ελλειπτικής προσέγγισης που απαιτεί και την δική σας συμμετοχή:

Συνέντευξη Γιάνη Βαρουφάκη στο Documento και τη δημοσιογράφο Παναγιώτα Μπίτσικα για το ταξίδι στην Κούβα, το Νέο Κίνημα Αδεσμεύτων, την εξελισσόμενη θεσμική εκτροπή, τις εκλογές και τις προοπτικές συνεργασίας.

Να βάλουμε φρένο στην κατρακύλα προς ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο.

.

____________________________________
Διαβάστε τη συνέντευξη

Ήσασταν στην Κούβα τις μέρες που η ελληνική βουλή συζητούσε την πρόταση μομφής του ΣΥΡΙΖΑ κατά της κυβέρνησης της ΝΔ. Είχε κάποιον συμβολισμό η επιλογή σας, όταν στείλατε βιντεοσκοπημένο σχόλιό σας για τις υποκλοπές από εκεί, να βρίσκεστε στους δρόμους της Αβάνας αντί σε μια αίθουσα;

Ενστικτωδώς επέλεξα να γυρίσουμε το βίντεο-τοποθέτησή μου youtu.be/pLytiXKSqSE στους δρόμους της Παλιάς Αβάνας, χωρίς να σκεφτώ καν την εναλλακτική μιας αίθουσας. Είχε ενδιαφέρον όμως η αντίδραση ακροκεντρώων, αντικομμουνιστών, μενουμευρωπαίων και γενικά αντιδραστικών στο βίντεο αυτό: το είδαν ως ευκαιρία να ζητωκραυγάσουν για την «πλούσια» Ελλάδα σε αντιδιαστολή με την τριτοκοσμική Κούβα, την «δυστοπία» στην οποία το ΜέΡΑ25 και γενικότερα η Αριστερά θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα. Στον αντικομουνιστικό παροξυσμό τους τους διέφυγαν κάποια βασικά πράγματα – π.χ., ότι τα παιδιά που έπαιζαν πίσω μου στην φτωχική αλλά πανέμορφη συνοικία ήταν πιο ανέμελα από τα δικά μας και, επί της ουσίας, λιγότερο φτωχά (με εξασφαλισμένη στέγη, συστήματα υγείας και παιδείας που ούτε στον ύπνο τους δεν έχει η πλειοψηφία των νέων μας).

Πώς βλέπει σήμερα το ΜέΡΑ25 μια πρώην “συνιστώσα” του ΣΥΡΙΖΑ;

Ένας σχολιασμός σε κείμενο κριτικής του ΜέΡΑ25 που δημοσιεύθηκε στο thepressproject.gr, εδώ:

«Και όσο τα αστέρια θα μου δείχνουν το δρόμο που πήρα, θα σιγοτραγουδάω όλα αυτά που με δίδαξε η πείρα»

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Το πρώτο ερώτημα που θέτει το κείμενο είναι “Αρκεί να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη;”

Η απάντηση είναι OXI. Είναι προφανής και δεν χρειάζεται ερμηνείες και εξηγήσεις...

Όμως στις εκλογές που έρχονται αυτό το ζήτημα θα κριθεί. Ανεξάρτητα από τους λόγους που ο καθένας διαλέγει το τι θα κάνει στις εκλογές, από την κοινοβουλευτική εκλογική διαδικασία δεν κρίνεται ούτε η ανάπτυξη του μαζικού κινήματος, ούτε το ζήτημα του σοσιαλισμού και άλλα ωραία παρόμοια. Αυτό που διαμορφώνεται με τις εκλογές είναι η σύσταση της νέας βουλής: ποιά κόμματα και ποιοί βουλευτές τους θα συμμετέχουν σε αυτή. Από την σύσταση της βουλής θα κριθεί ποιά θα είναι η επόμενη κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα η απάντηση ΟΧΙ στο ερώτημα αν αρκεί να φύγει η κυβέρνηση Μητσοτάκη, θέτει άλλα ζητήματα ως κύρια, τα οποία δεν αφορούν στις εκλογές, είναι δηλωτικό της ανάγκης για την ανατροπή ενός ευρύτερου κοινωνικού συσχετισμού: πρόκειται για ένα ζήτημα που κρίνεται πρώτιστα εκτός κοινοβουλίου, στον χώρο του κοινωνικού ανταγωνισμού και όχι στις κοκορομαχίες μέσα στην βουλή.

Το δεύτερο ερώτημα που θέτει το κείμενο είναι: “Να συμμαχήσουμε για να υπάρχει κοινοβουλευτική αντιπολίτευση;”

Όταν μπροστά στις εκλογές μιλάς για “συμμαχία” προφανώς υπονοείται ότι αναφέρεσαι σε “εκλογική συνεργασία”. Και σε αυτό το ερώτημα η απάντηση είναι ΟΧΙ.

Προεκλογικές επαφές μεταξύ ΜέΡΑ25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑ.Ε

του Γιώργου Καλαντζόπουλου

Αυτές τις μέρες γίνεται 5η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να επαναπροσδιορίσει τους στόχους της μπροστά στις εκλογές που έρχονται. Τους εύχομαι να πάνε καλά οι εργασίες της συνδιάσκεψης και να συνεχίσουν από τα μετερίζια που έχουν επιλέξει να είναι μαχητικοί και να παραμείνουν στην πρώτη γραμμή των αγώνων.

- Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάποιοι συριζέοι ανησυχούν για την πορεία που θα χαράξουν οι σύντροφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στα ζητήματα των εκλογικών συνεργασιών. Παραξενεύτηκα όταν διάβασα το άρθρο της Νόρα Ράλη στην εφσυν: 

«Προεκλογικές επαφές μεταξύ ΜέΡΑ25, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ΛΑ.Ε.».

Η κυρία Νόρα, είναι γνωστή για το μίσος της απέναντι στο ΜέΡΑ25. Και αυτό την τυφλώνει να έχει καθαρή σκέψη και μπερδεύει άσχετα μεταξύ τους πράγματα στο κείμενό της. Ξεκινάει από την πρόταση του ΜέΡΑ25 ότι για να υπάρξει οποιαδήποτε “κυβερνητική συνεργασία” μετά τις εκλογές θα πρέπει πριν από τις εκλογές να υπάρχει μια “προγραμματική συμφωνία” και κάνει το άλμα με εκφράσεις όπως: «Όλα φαίνεται πως θα κριθούν από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ»

Και να καταλήξει στο κείμενό της με την φράση:

«Ωστόσο, όπως όλα δείχνουν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτή που θα καθορίσει τις εξελίξεις, για τις οποίες βέβαια δεν υπάρχει πολύς χρόνος, αλλά είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν – αρκεί να δούμε προς ποια κατεύθυνση.»

Ας δούμε την τρικυμία στο κρανίο της Νόρας. Γράφει:

“Αρχικά την κίνηση έκανε το ΜέΡΑ25. Ηδη, εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο, ο γραμματέας του κόμματος Γ. Βαρουφάκης έχει κάνει κάλεσμα πάνω στα 7+1 σημεία που έχει θέσει το ΜέΡΑ25 «ως βάση παλλαϊκής συστράτευσης» όπως την ονομάζει. Ο ίδιος το έλεγε σε κάθε τόνο πως δεν πρόκειται το κόμμα του να συνεργαστεί μετεκλογικά με κανέναν και πως η όποια συνεργασία θα πρέπει να γίνει πριν. Βέβαια, με την κοινοβουλευτική του ομάδα να έχει συρρικνωθεί σημαντικά (έξι βουλευτές έχει πλέον, του κ. Βαρουφάκη συμπεριλαμβανομένου) έπειτα από συνεχείς αποχωρήσεις, και με τις δημοσκοπήσεις να μην είναι υπέρ του, είναι κάπως προφανές το γιατί ήθελε τόσο το κόμμα μια προεκλογική συνεργασία.”

ο Αλέξης, ο Κυριάκος και οι “φίλοι” μας οι Αμερικανοί...

Είναι φανερό εδώ και καιρό ότι οι “φίλοι” μας οι Αμερικάνοι, εμπιστεύονται περισσότερο τον Αλέξη Τσίπρα απ’ ότι τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πρόκειται περί αμοιβαίας “εμπιστοσύνης” που έχει σφυρηλατηθεί στην πράξη. Μην ξεχνάμε πως ο Αλέξης στην απόφαση να προχωρήσει στη “συμφωνία” και να ανατρέψει το δημοψήφισμα του ΟΧΙ μέτρησε κυρίως το τηλεφώνημα του προέδρου Ομπάμα, που τον προειδοποίησε για την πρόθεση του Σόιμπλε να προκαλέσει Grexit, και του υποσχέθηκε ότι θα βοηθήσει να μη συμβεί αυτό. (αναλυτικά εδώ: Δυο σημαντικές “αποκαλύψεις” για το καυτό καλοκαίρι του ‘15 από την “εφημερίδα των συντακτών”… )


Επίσης, ο Αλέξης Τσίπρας τήρησε με ευλάβεια το καθεστώς “επιτήρησης” που επιβλήθηκε στην χώρα μας με το ΠΔ 47 (ΦΕΚ 64/10-3-2005) με το οποίο προσδιορίστηκε το “τι είναι νόμιμο”, κυρίως με το αν συνάδει με την τεχνολογία των Αμερικανών στο ζήτημα των ηλεκτρονικών παρακολουθήσεων. Πρόκειται για ένα “εκσυχρονισμό” που στοίχησε την ζωή του Κώστα Τσαλικίδη εκείνη την εποχή. Γιαυτό εξάλλου “έθαψε” πολιτικά την δικαστική απόφαση που βγήκε αργότερα και χαρακτήριζε “δολοφονία” τον θάνατο του. Όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραβίασε αυτό καθεστώς με την χρήση του predator, παρ’ όλες τις προειδοποιήσεις που είχαν απευθύνει προς αυτόν οι φίλοι μας οι Αμερικανοί… ( αναλυτικά εδώ: Σωστά η ΕΥΠ αρνήθηκε την χρήση του predator…

Ο Enzo Traverso μιλά για τον μεταφασισμό στην Ιταλία

Αναδημοσίευση από aftoleksi.gr 

Η Τζόρτζια Μελόνι, ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Ιταλίας Fratelli d’Italia, πέρασε χρόνια στο πολιτικό περιθώριο της χώρας προτού εκλεγεί πρωθυπουργός το περασμένο φθινόπωρο. Στην παρούσα συνέντευξη, ο Enzo Traverso ρίχνει φως στη σημασία της ανόδου της και στο τι σημαίνει ο φασισμός στμού που αναδείχθηκε πρώτος στον δεξιό συνασπισμό της Ιταλίας. Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, το Fratelli d’Italia [Αδέλφια της Ιταλίας], το κόμμα του οποίου ηγείται η Τζόρτζια Μελόνι, ήταν περιθωριακό και προσέλκυε μόνο όσους νοσταλγούσαν τον φασισμό. Ο Ιταλός ιστορικός Enzo Traverso μελετά εδώ και δεκαετίες τον ολοκληρωτισμό, τον ναζισμό και τον αντισημιτισμό. Το τελευταίο του βιβλίο, Revolution, An Intellectual History, εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο Verso το 2021.

- Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση όταν ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα των εκλογών;

Το να είμαι αδιάφορος θα ήταν ανεύθυνο, είμαι πολύ ανήσυχος για το τι συμβαίνει στη χώρα μου. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και τραυματισμένος. Όπως οι περισσότεροι Ιταλοί, το περίμενα. Αυτό το αποτέλεσμα αναμενόταν εδώ και μήνες, είναι η λογική κατάληξη μιας διαδικασίας της οποίας οι απαρχές πάνε πολύ πίσω.

- Πόσο καιρό πριν, θα λέγατε;

Πάνω από είκοσι χρόνια. Όταν ο Μπερλουσκόνι ήρθε στην εξουσία το 1994, η δεξιά κυβέρνηση συνασπισμού που συγκρότησε περιλάμβανε ήδη τους κληρονόμους του Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, ενός κόμματος που μέχρι τότε ήταν νεοφασιστικό και στη συνέχεια έγινε «μεταφασιστικό». Έτσι, αυτό το αποτέλεσμα δεν ήρθε από το πουθενά. Συμβολικά, βέβαια, η καμπή είναι σημαντική και ιστορική. Για πρώτη φορά στην ιστορία της δημοκρατικής Ιταλίας, θα έχουμε έναν επικεφαλής κυβέρνησης που διεκδικεί την κληρονομιά του φασισμού, που αναγνωρίζει με υπερηφάνεια ότι ανήκει σε αυτή την παράδοση και όχι σε ένα από τα πολιτικά ρεύματα που δημιούργησαν τη Δημοκρατία και το δημοκρατικό σύνταγμα στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Μερικές σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Δημήτρη Στρατούλη «8 ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΡΑΞΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

“Τα ξημερώματα της 25ης προς 26/1/2015 και μέχρι τις 4 το πρωί έγιναν εντατικές διαβουλεύσεις του Αλ. Τσίπρα με ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το σχηματισμό κυβέρνησης. Στα πλαίσιά τους, ενημέρωσε και την ηγεσία της Αριστερής Πλατφόρμας ότι μπορεί να σχηματιστεί άμεσα κυβέρνηση, γιατί οι ΑΝΕΛ θα συμμετείχαν σε αυτή, οπότε θα υπήρχε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία 162 βουλευτών. Στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας του επισήμαναν ότι οι ΑΝΕΛ ‒παρά την αντιμνημονιακή ρητορική τους‒ ήταν ένα δεξιό συντηρητικό κόμμα και ότι γι’ αυτό θα ήταν τροχοπέδη στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να προωθήσει το πρόγραμμα του, που προϋπέθετε μεγάλες ρήξεις με το εγχώριο και διεθνές κατεστημένο. Η απάντηση του Αλ. Τσίπρα ήταν ότι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ Πάνος Καμμένος είχε δεσμευτεί ότι δε θα εμπόδιζε την προώθηση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ και ότι κυρίως τον ενδιέφερε να αναλάβει το Υπουργείο Άμυνας.