Global Sumud Flotilla πλησιάζει στη Γάζα! ζωντανή μετάδοση

Ζωντανή εικόνα από τα σκάφη Παύλος Φύσσας & Οξυγόνο

2. ΜΕΡΟΣ

Greta Berlin: η «γιαγιά» του Global Sumud Flotilla.

Η Γκρέτα Μπερλίν είναι σήμερα 84 ετών. Γεννήθηκε ως Γκρέτα Αν Χιουζ στις 6 Απριλίου 1941 στο Ντιτρόιτ του Μίσιγκαν. Ήταν ένα από τα δύο πρώτα κορίτσια που αποφοίτησαν από τη Στρατιωτική Ακαδημία Κάλβερ στο Κάλβερ της Ιντιάνα.

Το 1963 η Γκρέτα γνώρισε τον πρώτο της σύζυγο, τον Ρίμπχι, ο οποίος είναι Παλαιστίνιος πρόσφυγας από το Σαφέντ που επέζησε από την Νάκμπα. Παρακινήθηκε στον ακτιβισμό το 1967 από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Ο δεύτερος σύζυγός της, ήταν Εβραίος και αντισιωνιστής.

Το 2006 Η Μπερλίν ήταν μία από τους συνιδρυτές του Free Gaza Movement (FGM)και τον Αύγουστο του 2008 βρισκόταν σε ένα από τα δύο πρώτα σκάφη που έπλευσαν με επιτυχία στη Γάζα. Το βιβλίο της, Freedom Sailors, είναι η ιστορία του πώς 44 κουρελιασμένοι ακτιβιστές έφτασαν στη Γάζα. Ήταν επίσης μία από τους εκπροσώπους του Freedom Flotilla I όταν και τα έξι σκάφη δέχτηκαν επίθεση από το ισραηλινό ναυτικό σε διεθνή ύδατα και δέκα επιβάτες στο Mavi Marmara δολοφονήθηκαν από ισραηλινούς κομάντο.

- Το 2011, την εποχή των πλατειών, ήταν στη χώρα μας και συμμετείχε στις κινητοποιήσεις που έγιναν στην Αθήνα την Κυριακή 3 Ιούλη:

Ζακ Ρανσιέρ: «Σήμερα, οι άνθρωποι που τρεφόνται με μίσος από τους δισεκατομμυριούχους, κυριαρχούν στη δημόσια σφαίρα»

Αναδημοσίευση από το "αυτολεξεί"

Συνέντευξη του Ζακ Ρανσιέρ στην αγγλική Le monde. 

Τη συνέντευξη πήρε ο Nicolas Truong και δημοσιεύτηκε στις 26 Αυγούστου σε μία σειρά συνεντεύξεων όπου στοχαστές του Μάη του ’68 μιλούν για την εποχή Τραμπ. Στην παρούσα συζήτηση, ο φιλόσοφος της χειραφέτησης εξετάζει τις ρίζες της τρέχουσας αντιδραστικής επίθεσης και βλέπει τις σύγχρονες ουτοπικές μικρο-κοινότητες ως τους νέους τρόπους «ζωής με ισότητα». Μετάφραση: Ιωάννα Μαραβελίδη.

Nicolas Truong: Το τρέχον πολιτικό κλίμα κυριαρχείται από την άνοδο του εθνικισμού που βασίζεται στην ταυτότητα. Πώς βλέπει αυτή την παγκόσμια αντεπανάσταση ένας φιλόσοφος που επηρεάστηκε από τα κινήματα χειραφέτησης των δεκαετιών του ’60 και του ’70;

Jacques Rancière: Ο τρόπος σκέψης μου διαμορφώθηκε εκείνα τα χρόνια όπου όλα φαίνονταν πιθανά: η επανεφεύρεση του μαρξισμού με τον Λουί Αλτουσέρ, η συμβολή σε έναν νέο κόσμο ελευθερίας και ισότητας που τροφοδοτήθηκε από τα γεγονότα του Μαΐου του 1968 και η αναβίωση μιας ιστορίας χειραφέτησης μέσω του “Les Révoltes logiques” [«Λογικές Εξεγέρσεις»] μεταξύ 1975 και 1981, ενός περιοδικού που συνίδρυσα με τους φιλοσόφους Jean Borreil και Geneviève Fraisse.

Επομένως, μου είναι δύσκολο να αναπνεύσω στη σημερινή ατμόσφαιρα ανισότητας και δουλείας. Δεν πρόκειται για χαμένες ψευδαισθήσεις. Αντίθετα, πρόκειται για μια πραγματική επιδείνωση της ικανότητας να ζούμε, να πειραματιζόμαστε, να σκεφτόμαστε και να δημιουργούμε. Η κινητήρια δύναμη παραμένει, αλλά αγωνίζεται να προσαρμοστεί σε μια εποχή όπου η αντίσταση υπερισχύει της εφευρετικότητας.

N.T.: Γιατί οι προοδευτικοί δεν κατάφεραν να προβλέψουν αυτή την κίνηση;

J.R.: Στην πραγματικότητα, η αντεπανάσταση ξεδιπλώθηκε αργά, βήμα βήμα. Τα κομμάτια του παζλ ενώθηκαν με καθυστέρηση: η χρηματιστικοποίηση της οικονομίας, η μεταφορά επιχειρήσεων σε άλλες χώρες, η καταστροφή της κοινωνικής αλληλεγγύης και η ιδιωτικοποίηση της ζωής μέσω νέων μορφών υποταγής που υπαγορεύονται από τη λεγόμενη «άυλη» οικονομία.

Οι άνθρωποι απέτυχαν να παρατηρήσουν πώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση μετατράπηκε σε μια απόλυτη επιθυμία κυριαρχίας σε σώματα και μυαλά, και πώς η προσπάθεια για μείωση του κόστους συγχωνεύτηκε με ιδεολογίες ταυτότητας και με ένα πάθος για τον αποκλεισμό των ανεπιθύμητων.

Αυτή η σύγκλιση επισκιάστηκε από διάφορα προπετάσματα καπνού: την εικόνα μιας «φιλελεύθερης» οικονομίας που καθοδηγείται από το καπιταλιστικό κέρδος, αλλά υποτίθεται ότι ευθυγραμμίζεται με την ελευθερία στον τρόπο ζωής· τον ρόλο των λεγόμενων «σοσιαλιστικών» κομμάτων σε αυτούς τους μετασχηματισμούς, που καθιστούσαν πιο δύσκολη την αναγνώριση του προσώπου του εχθρού· και τις εκστρατείες «αριστερών» διανοουμένων που κατηγόρησαν για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κυριαρχίας τις ανεξέλεγκτες ορέξεις του δημοκρατικού ανθρώπου.

Ματιές από τις Συναντήσεις Αντιστάσεων και Εξεγέρσεων στην Τσιάπας -Αύγουστος 2025

Σε μια εκπληκτική αναδρομή στο παρελθόν, στους προγόνους μας, οι κοινότητες των Ζαπατίστας επανεκτιμούν το παρόν τους και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Μετά την παρουσία τους στη Συνέλευση των Νεκρών, οι κοινότητες ξεκινούν μια εις βάθος ανάλυση της μορφής αυτόνομης διακυβέρνησής τους. Οι νεκροί τους έχουν προειδοποιήσει να μην αντιγράψουν την καταπιεστική πυραμίδα. Γιατί θα έρθει η μέρα που οι ζωντανοί θα πρέπει να λογοδοτήσουν στους νεκρούς.

Με αυτό κατά νου, αναλαμβάνουν το καθήκον να επικρίνουν και να αυτοκριτικάρουν τις αποτυχίες στη λειτουργία των Αυτόνομων Επαναστατικών Δήμων των Ζαπατίστας (MAREZ) και των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. Σε κοινοτικές συνελεύσεις, καταγγέλλουν τη διαφθορά, την κλοπή, την υπεξαίρεση, τις ασυνέπειες, τη γραφειοκρατία και, κατάφωρα, τις ανοησίες εκ μέρους ορισμένων κυβερνητικών αξιωματούχων. Είναι απίστευτο με την πρώτη ματιά. Οι κατηγορίες είναι αμείλικτες και παρέχονται αποδεικτικά στοιχεία. Καθορίζονται και εφαρμόζονται διάφορες ποινές και κυρώσεις.

Αλλά η αυτοκριτική ανάλυση δεν σταματά εκεί. Είναι σαφές ότι το αυτόνομο μοντέλο διακυβέρνησης αναπαράγει την πυραμιδική δομή που το καταραμένο σύστημα επιβάλλει στα μέρη του όλου.

Σαν ένας άνεμος που ξεκινάει σαν αεράκι, αυξάνεται σε ένταση και γίνεται τυφώνας, η καταδίκη μεγαλώνει. Νέοι άνδρες και γυναίκες με διαφορετικές μητρικές γλώσσες, με ρίζες των Μάγια, συζητούν, ανταλλάσσουν ιδέες, αναλύσεις, σκέψεις και προτάσεις. Το κοινό ρεφρέν είναι: «Γαμήστε την πυραμίδα».

Οι αγκυλώσεις της μικροαστικής Αριστεράς κι ο Ρουβίκωνας

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Η πρόσφατη κινητοποίηση του Ρουβίκωνα έρχεται να δώσει μια συνέχεια στα «Δαιμονικά» της περασμένης βδομάδας και ίσως μια απάντηση στο ερώτημα του τίτλου «Είμαστε μαλακοπίτουρες;». Όλοι μας γνωρίζουμε τις δράσεις αυτής της αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας: πανό στα γραφεία της Hellenic Train για το έγκλημα των Τεμπών, τρικάκια στον τιτάνα της πολιτικής Άδωνη και στον πιο ακομμάτιστο πρόεδρο της Βουλής και μετέπειτα της Δημοκρατίας Τασούλα, μπογιές στο σπίτι του απαυγάσματος της ελεύθερης δημοσιογραφίας Πορτοσάλτε, συμβολικές-δυναμικές ενέργειες απέναντι σε γιατρούς που παίρνουν «φακελάκια», σε παιδοβιαστές και σε αφεντικά που δεν πληρώνουν τους εργαζομένους τους. Κι ενώ πολλοί από μας τους αριστερούς, ή κατ’ άλλους αριστερούληδες, κρυφοζηλεύουμε αυτή τη στάση, που δεν μπορούμε να την έχουμε επαναπαυμένοι στην ευμάρεια και στην κατατονία του μικροαστισμού μας, αρκετοί προχωράνε και παρακάτω: σαν «το ποντίκι που βρυχάται», ό,τι δεν έχουν τα κότσια να κάνουν οι ίδιοι, προσπαθούν να το αποδομήσουν ηθικά, ιδεολογικά και πολιτικά. Στην τελευταία, μάλιστα, δράση του Ρουβίκωνα για την Παλαιστίνη προχώρησαν λίγο παραπέρα, δανειζόμενοι επιχειρήματα από τους λυσσασμένους ακροκεντρώους κοντυλοφόρους που παραλληλίζουν τον Ρουβίκωνα με τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής. Δεν το λένε, βέβαια, ευθαρσώς, αλλά το διανθίζουν με αυθαίρετες περιγραφές που συνοδεύονται με δηλητηριώδη σχόλια.

Κρίση Πολιτικής Εκπροσώπησης: Σερβία VS Ελλάδα (Μια τοποθέτηση AI ...)

 

 

Ζήτησα από το Chart GTP (έκδοση free) να γράψει ένα κείμενο με θέμα την κρίση της πολιτικής εκπροσώπησης χρησιμοποιώντας ως παραδείγματα την Ελλάδα και τη Σερβία και να προχωρήσει σε συγκρίσεις από τη σκοπιά του “συμβάντος”, όπως ορίζει αυτό ο Alain Badiou.

 Ιδού το αποτέλεσμα, όπως ακριβώς το παρέλαβα, χωρίς να κάνω καμία παρέμβαση στο κείμενο:

Πώς η νεολαία επιχειρεί να επανακατακτήσει την πολιτική, μέσα και πέρα από τα κόμματα

Του/της [Ονοματεπώνυμο]

Περίληψη

Η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της σύγχρονης εποχής. Ελλάδα και Σερβία, παρότι με διαφορετικά ιστορικά και πολιτικά συμφραζόμενα, παρουσιάζουν κοινά φαινόμενα απαξίωσης των θεσμών και των παραδοσιακών κομμάτων. Στο άρθρο αυτό εξετάζεται πώς το φοιτητικό κίνημα στη Σερβία επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα μορφή πολιτικής εκπροσώπησης, και αντιπαραβάλλεται με την ελληνική περίπτωση, όπου παρά το συμβάν των Τεμπών και τη μαζική κινητοποίηση της νεολαίας, απουσιάζει μέχρι στιγμής η συγκρότηση ενός αντίστοιχου πολιτικού υποκειμένου.