(ΙΙ) Τα "στενά των Δερβενακίων" και η "άλωση της Τριπολιτσάς" στην χθεσινή πορεία του Πολυτεχνείου

σαν να ήταν ...χθες!

Χθες το κράτος έδειξε τους φόβους του. Ο κατασταλτικοί μηχανισμοί μπροστά στο ενδεχόμενο ταραχών προστατεύουν συνήθως δημόσια κτίρια και τράπεζες. Χθες όμως ανέλαβαν να προστατεύσουν μια πλατεία, την πλατεία Συντάγματος. Η Βασιλέως Γεωργίου μπροστά στο Hotel Grande Bretagne είχε μετατραπεί στα “στενά των Δερβενακίων” απ' όπου ήταν υποχρεωμένος να διέλθει ο “εσωτερικός εχθρός”. Ο συμβολισμός αυτής της κίνησης είναι προφανής. Όμως, το “ασκέρι του Δράμαλη” κατάφερε και να περάσει από τα “Δερβενάκια” χωρίς να πέσει ούτε μια “τουφεκιά”.

Αυτά τα γράφαμε το 18 Νοέμβρη του 2014:

Τα "στενά των Δερβενακίων" και η "άλωση της Τριπολιτσάς" στην χθεσινή πορεία του Πολυτεχνείου

και συνεχίζαμε παρακάτω:

Παρ' όλα αυτά, ο “στρατηγός Κολοκοτρώνης”, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Βασίλης Κικίλιας δεν το βάζει και κάτω και επιχειρεί να πάρει την ρεβάνς του θέτοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της “άλωσης της Τριπολιτσάς”. Οι δυνάμεις του, αφού επιτέθηκαν αναίτια στην μεγαλειώδη διαδήλωση κατευθύνθηκαν συντεταγμένα στα Εξάρχεια...

Και χθες σημειώθηκε αναίτια επίθεση της αστυνομίας στο τέλος της πορείας:

Ρουβίκωνας: για την σύλληψη και τον τραυματισμό μελών μας στην πορεία της 17 Νοέμβρη

Το κείμενο κατέληγε με την φράση:
Όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω....

Ο «παραγοντισμός» που μαστίζει σήμερα την Αριστερά έχει τις ρίζες του στο Πολυτεχνείο...

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου ενόχλησε από την πρώτη μέρα που εκδηλώθηκε, όχι μόνον την Χούντα της 21ης Απριλίου αλλά και τα επιτελεία της παραδοσιακής Αριστεράς, γιατί δεν χωρούσε στα σχέδιά τους, ήταν πέρα από τα "προγράμματα" . Η ιστορία της εξέγερσης γράφτηκε μετά, στην μεταπολίτευση, για τις ανάγκες εκείνης της συγκυρίας.

Μόλις ήρθε η μεταπολίτευση, πλασαρίστηκε με τον όρο “καταξιωμένοι” μια ιδιοτελής πρακτική κατασκευής επωνυμίας που απέβλεπε να συνδέσει τα αγωνιστικά παράσημα με τις κομματικές επωμίδες.

Οι πατρίδες δεν έχουν σύνορα, σύνορα έχουν τα κράτη!

 οι "εχθροί" του έθνους εν δράσει...

Τον Γεώργιο Παπαδόπουλο θυμηθήκαμε, μέρες της επετείου του Πολυτεχνείου, διαβάζοντας τα γραπτά ενός άλλου σύγχρονου Παπαδόπουλου. Αυτή τη βδομάδα, ένα κείμενο με τον τίτλο «Αντιπατριωτισμός, μια πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ» αναδημοσιεύτηκε σε πολλά ακροδεξιά και εθνικιστικά μέσα ενημέρωσης. Συντάκτης o Γ. Παπαδόπουλος - Τετράδης, τακτικός συνεργάτης του “αριστερού” www.iskra.gr...

Το κείμενο εκτός του ότι είναι άκρως εθνικιστικό, είναι και προβοκατόρικο γιατί στιγματίζει όσους εναντιώνονται στον εθνικισμό ως «πέμπτη φάλαγγα πληρωμένη με εκατομμύρια δολάρια και ευρώ», αφού δεν παρουσιάζει κανένα αποδεικτικό στοιχείο αυτής της θέσης. Εικονογραφείται μάλιστα με εικόνες από διαδηλώσεις άσχετες με το θέμα για να υποδείξει τον “εχθρό”. Ως αποδεικτικό στοιχείο, το μόνο που προβάλει είναι μια γενικόλογη και ψευδή ιδεοληψία ότι «η παγκοσμιοποίηση είναι το αύριο του καπιταλιστικού συστήματος. Και ο μόνος που μπορεί να καθυστερήσει το χτίσιμό του είναι τα σύνορα». Σύμφωνα λοιπόν με αυτή την άποψη, είναι φίλοι των λαών και αντικαπιταλιστές, ο οι «συνοριοφύλακες» κ.κ. Τραμπ, Λεπέν, Σαλβίνι και διάφοροι άλλοι ακροδεξιοί στην Ευρώπη αλλά και στην χώρα μας!...

Είναι εθνικιστικό, γιατί υποστηρίζει την βασική θέση που συγκροτεί τον εθνικισμό: την εξάλειψη της διάκρισης ανάμεσα στις κοινωνικές ταυτότητες που συγκροτούνται με βάση την έννοια της “πατρίδας”, του “έθνους” και του “κράτους”. Περισσότερα γιαυτό το θέμα, εδώ:

Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στον “πατριωτισμό” και τον “εθνικισμό”;

Εκλογές στη Βραζιλία: H βαρβαρότητα ως επιλογή

Αναδημοσίευση από το "www.marginalia.gr"

Του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

Μίσος για τη δημοκρατία, απέχθεια για την πολιτική, επιθυμία για αυταρχισμό. Στις πρόσφατες εκλογές στη Βραζιλία ο «σέρτικος κι αράθυμος» μέχρι γελοιότητας, απόστρατος λοχαγός Ζαΐρ Μεσσίας Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος της χώρας, με ποσοστά αυξανόμενα ευθέως ανάλογα με τον μεσαιωνικό πολιτικό του λόγο, για να εξαπολύσει τον «πόλεμο» στο εσωτερικό της χώρας. Το κείμενο αυτό προσπαθεί να περιγράψει το φαινόμενο Μπολσονάρο, να διευρευνήσει το πώς και γιατί εξελίχθηκε, ποια είναι η κοινωνική του βάση και τι μέλλει γενέσθαι.

Να ‘χαμε ένα βασιλιά

δράκο με χοντρό λαιμό

σέρτικο κι αράθυμο

να μας κάνει πόλεμο

«Ο Τρελός», Κώστας Βάρναλης

Κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί

Ο Μπολσονάρο εκλέχτηκε πρόεδρος στο δεύτερο γύρο με 54% (57 εκατομμύρια ψήφοι) έναντι 46% (47 εκατομμύρια ψήφοι) του αντιπάλου του. Στον πρώτο γύρο είχε πάρει 46%, ενώ ο Αντάντ είχε 29%, δηλαδή 46 εκατομμύρια ψήφους έναντι 31 του Αντάντ. Το σύνολο αποχής, λευκών και άκυρων παρέμεινε σχεδόν το ίδιο στους δύο γύρους, στο 29% περίπου, ποσοστό ελαφρώς μεγαλύτερο από το αντίστοιχο των προηγούμενων εκλογών. Συγκρίνοντας με τις προηγούμενες εκλογές μπορούμε να διαπιστώσουμε τα εξής:

 1. Δεν υπήρξε μαζική μετακίνηση ψηφοφόρων από την αριστερά προς τη δεξιά, και πολύ λιγότερο προς την ακροδεξιά. Φαίνεται πιθανή μετακίνηση ψηφοφόρων από την κυβερνώσα αριστερά προς άκυρο-λευκό-αποχή (ΑΑΑ) και προς άλλα αριστερά κόμματα (πχ. PSOL) και επίσης μετακίνηση δεξιών ψηφοφόρων από ΑΑΑ προς Μπολσονάρο. 

Ιδρώνουν τ' αυτιά των πολιτικών;

Για τους περισσότερους, ο ιδρώτας είναι μια δυσάρεστη κατάσταση που συχνά μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε διάφορες καταστάσεις, η οποία βοηθά το σώμα να επανέλθει στη σωστή θερμοκρασία. Υπάρχουν όμως ιδιαίτερες καταστάσεις στις οποίες ιδρώνουν μόνον τ' αυτιά;

Η φράση «Δεν ιδρώνει τ’αυτί του» που τη λέμε συνήθως για τους αναίσθητους και τους αδιάφορους έλκει την καταγωγή της από μια περίεργη διαγνωστική συμβουλή του Ασκληπιού προς μια γυναίκα που ήθελε να βρει με ποιον τρόπο να κάνει τον φίλο της να την αγαπήσει. Όταν έθεσε το ερώτημα στον Ασκληπιό, αυτός της απάντησε: «Να τον κλείσεις σ’ ένα πολύ ζεστό δωμάτιο», και συμπλήρωσε τη συμβουλή του με τα κριτήρια διάγνωσης: «κι αν ιδρώσουν τ’αυτιά του, θα σ’αγαπήσει. Αν δεν ιδρώσουν μην παιδεύεσαι άδικα».

Οδοιπορικό στη Λατινική Αμερική - Κοινωνίες σε κίνηση

Κοινωνίες σε κίνηση

Ένα ταξίδι στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη και τη Βραζιλία

Παρουσίαση Σταύρος Σταυρίδης - Ευγενία Μιχαλοπούλου

Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, πάντα αποτέλεσαν έμπνευση για τα κινήματα και για όλους μας. Συνήθως όμως στ’ αυτιά μας φτάνουν τα μεγάλα γεγονότα, είτε πρόκειται για σκοτεινές στιγμές (όπως αυτές που ζουν η Βραζιλία και η Αργεντινή σήμερα) είτε πρόκειται για εξεγέρσεις και αγώνες.
Οι μικρές καθημερινές αντιστάσεις, που χωρίς αυτές ούτε εξεγέρσεις θα υπήρχαν ούτε και ελπίδα στους σκοτεινούς καιρούς, μένουν αόρατες.

Αυτές τις αντιστάσεις θέλουμε να μοιραστούμε, όπως τις γνωρίσαμε μέσα από ένα ταξίδι τριών μηνών στις τρεις χώρες.

Πέμπτη, 15 Νοέμβρη:

Ένα οδοιπορικό στο βορρά της Βραζιλίας, στο Σάο Πάολο και στο Ρίο ντε Τζανέιρο

Πέμπτη, 29 Νοέμβρη:

Αργεντινή – Ουρουγουάη: Οι συλλογικές μνήμες κινητήρια δύναμη για το παρόν

περισσότερα, κλικ στην εικόνα:

πως θα πάτε, κλικ [εδώ]