Για την μικροπολιτική “αριστερών” που ξεπλένουν το φθαρμένο προσωπικό του πολιτικού συστήματος...

ποιό είναι το “καθίκι” και η “σιχαμερή ύπαρξη” και το “κοινωνικό απόβρασμα”;

Για να καταλάβετε τι σημαίνει πολιτική χωρίς αρχές, διαβάστε παρακάτω κείμενα από το “εκδοχή”:

1. Πράγματι! Τα καθίκια δεν πάνε χαμένα!…

2. 43 καθεστωτικοί διανοούμενοι ντύθηκαν δημοκράτες!

Δυο μέτρα και δυο σταθμά εφαρμόζουν οι συντάκτες του “εκδοχή” στην κρίση προσώπων του φθαρμένου πολιτικού συστήματος. Αποκαλούν επιλεκτικά “καθίκι”,“σιχαμερή ύπαρξη” και “κοινωνικό απόβρασμα” την Έλενα Παναρίτη και στηρίζουν άκριτα  την προσπάθειά του Νίκου Κοτζιά να φιμώσει τον τύπο με δικαστικές μεθοδεύσεις με την επίκληση της "δυσφήμισης", όταν οι δικοί τους χαρακτηρισμοί προς το πρόσωπο της Ελενας Πανορίτη πέρα από κάθε όριο πολιτικής αντιπαράθεσης είναι σαφώς προσβλητικοί και ανήθικοι. Αντί λοιπόν να κρίνουν την πράξη του Ν. Κοτζια, η οποία στρέφεται ενάντια στην ελευθερία του τύπου, κρίνουνεπιπλέον με ανάλογους χαρακτηρισμούς και κάποιους άλλους που υπερασπίζονται αυτή την ελευθερία...

Αφιερωμένο εξαιρετικά

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

της Γιάννα Κούρτοβικ

Σφίξανε τα χέρια και o Ματέο Ρέντσι χάρισε το σύμβολο της προσαρμογής στον Αλέξη Τσίπρα, και μάλλον δεν θα ήθελε κανείς να του θυμίσει ότι αυτό τον τύπο τον είχε πετάξει στη θάλασσα η ιταλική αστυνομία 14 χρόνια πριν, μαζί με κάμποσα από τα στελέχη της σημερινής κυβέρνησης, χαρακτηρίζοντάς τους επικινδύνους για την εσωτερική ασφάλεια της Ιταλίας.

Μιλάμε για το 2001, τις μέρες της Γένοβας, της μεγαλύτερης συνάντησης στην ιστορία των κινημάτων, όταν διαδηλωτές από όλη την Ευρώπη μαζεύτηκαν στη Γένοβα για να αντιτάξουν τη βούληση των λαών στη βούληση των 8 ηγετών που, οχυρωμένοι, έντρομοι, πίσω από φράγματα και τείχη, θα αποφάσιζαν για τις τύχες του κόσμου μας.

Η Γένοβα γέμισε από διαδηλωτές, σε κάθε ελεύθερο χώρο στήθηκαν σκηνές και εξέδρες, η πόλη έζησε 3 τρεις μέρες σε ξέφρενους κινηματικούς ρυθμούς. Η μεγαλειώδης πορεία που πλημμύρισε το ιστορικό κέντρο χτυπήθηκε επανειλημμένα από τις πολυάριθμες αστυνομικές δυνάμεις και άφησε πίσω της εκατοντάδες συλληφθέντες, τραυματίες, αλλά και έναν νεκρό, τον Κάρλο Τζουλιάνι, αδικαίωτο μέχρι σήμερα σύμβολο εκείνης της εποποιίας.

Σαν σήμερα (12-2-1945) υπογράφτηκε η συμφωνία της Βάρκιζας

(κλίκ στην εικόνα για να δείτε ένα σπάνιο video)

Εικόνες από την συγκέντρωση στο Σύνταγμα (11-2-2015)

Αριστερά στην κυβέρνηση, οι αγώνες συνεχίζονται

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των Συντακτών"

Του Κώστα Λεγάκη

  Τα κοινωνικά κινήματα, τα εγχειρήματα εργασιακής αυτοδιαχείρισης και τα κινήματα για τα κοινά δεν ζητούν από την κυβέρνηση να «δώσει», αλλά απαιτούν να «αφήσει» τον χώρο που χρειάζονται για να αναπνεύσουν ελεύθερα και να ανθήσουν

Από την ημέρα που τέθηκε το ζήτημα μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», με ταλανίζει το εσωτερικό, ερώτημα: Τι ακριβώς είναι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς»; Και πόσο αριστερή μπορεί να είναι μια τέτοια κυβέρνηση;

Ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι ποτέ δεν πίστεψα πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει με εκλογές. Βελτιώσεις μπορεί να γίνουν, ουσιώδεις αλλαγές όμως που θα φέρουν τα πάνω κάτω στην κοινωνική συγκρότηση, όχι. Παρ' όλα αυτά, από μια πολιτική διαστροφή και από μια άποψη που λέει ότι εφόσον έχουμε αστική δημοκρατία πρέπει να απαιτούμε και να κάνουμε το παν ώστε να λειτουργεί (έστω αυτή που δεν μας αρέσει – έστω μέχρι να την καταργήσουμε!), ψηφίζω. Και (ίσως να είναι περιττή η διευκρίνιση) ψηφίζω πάντα κάποια Αριστερά. Ο καιρός πέρασε και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου μια κάποια Αριστερά να γίνει κυβέρνηση. Και είναι σίγουρο ότι αυτή η αριστερή κυβέρνηση θα κάνει πράγματα που θα ανακουφίσουν, θα πάρει φιλολαϊκά μέτρα, θα εκδημοκρατίσει κάποιους θεσμούς κ.λπ. Πράγματα άμεσης προτεραιότητας και διόλου ευκαταφρόνητα, που όμως δεν φτάνουν. Και που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, σε κάποια άλλη τούμπα της Ιστορίας, να παρθούν πίσω, όπως ήδη έγινε με τόσες και τόσες κατακτήσεις.

Όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, το μόνο που δεν κινδυνεύει σήμερα είναι η κυβερνητική σταθερότητα

Υπάρχει μια δικαιολογημένη ανησυχία για την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται αυτή την περίοδο με τα επιτελεία της ΕΕ και του ΔΝΤ. Κάποιοι φοβούνται και άλλοι προσδοκούν ότι αν οι διαπραγματεύσεις οδηγηθούν σε αδιέξοδο θα προκύψει κυβερνητική κρίση και η χώρα θα μπει σε νέες περιπέτειες. Κάποιοι εκτιμούν ότι μέσα από μια τέτοια εξέλιξη θα κυριαρχήσουν οι δυνάμεις της ακροδεξιάς και άλλοι ελπίζουν ότι θα ανοίξει ο δρόμος για μια γενικότερη κοινωνική αλλαγή μέσα από την αποδέσμευση της χώρας από δεσμά του ευρώ και της Ε.Ε. Όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά: όποιο και να είναι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, το μόνο που δεν απειλείται σήμερα είναι η κυβερνητική σταθερότητα.

Η κρίση του πολιτικού συστήματος που οδήγησε στην κυβερνητική αλλαγή δεν ήταν απλά μια κρίση “συναίνεσης” στις συγκεκριμένες κυβερνητικές επιλογές, αλλά μια κρίση των σχέσεων εμπιστοσύνης προς το πολιτικό σύστημα που κυβερνούσε την χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Ήταν δηλαδή κρίση μηχανισμών εξουσίας. Τα κυβερνητικά κόμματα έχασαν την αξιοπιστία τους ως διαχειριστές της κυβερνητικής εξουσίας, ανεξάρτητα αν το περιεχόμενο των “θέσεων” που πρόβαλλαν και συνεχίζουν να προβάλλουν τυγχάνει κάποιας ευρύτερης προσοχής και γίνεται αντικείμενο προβληματισμού ή ακόμα και αποδοχής.