H Συνέντευξη Τύπου για το Κοινωνικό Κέντρο Βοξ

Συνέντευξη Τύπου που διοργάνωσαν το Στέκι Μεταναστών, το Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου, το Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων, το Νosotros, η Επιτροπή Αλληλεγγύης Κατοίκων Εξαρχείων, το Αυτοδιαχεριζόμενο Κυλικείο της Νομικής Σχολής, η Βαβυλωνία, τα ΕΑΑΚ Αρχιτεκτονικής, Παιδαγωγικής και Νηπιαγωγών, το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, η Αντιεξουσιαστική Κίνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εξαρχείων και η Κατάληψη Τσαμαδού 15. Στη συνέντευξη συμμετείχε επίσης η Ελένη Πορτάλιου, επικεφαλής της Ανοιχτής Πόλης.

Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην βία και την ιδεολογία;

Το κράτος σήμερα επιχειρεί να διαμορφώνει τα νέα κοινωνικά συμβόλαια της μεταμνηνονιακής περιόδου, νομιμοποιώντας μέσω αυτών των συμβολαίων τις αλλαγές που έχουν ήδη συντελεστεί στο εσωτερικό του, διευρύνοντας την εξουσία και την κυριαρχία του στην κοινωνία. Σε μια περίοδο όπου οξύνεται η ταξική πόλωση και το πολιτικό σύστημα (κομμάτι του οποίου είναι και η Αριστερά) αδυνατεί να διαχειριστεί αυτή την πόλωση εντός των πλαισίων της αστικής νομιμότητας, αναδιαρθρώνεται το κράτος και επιβάλλεται  ως ο “αρμόδιος” εγγυητής για την επιβολή της “τάξης” και της “ασφάλειας” στην κοινωνία. Ο Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας. Η διεύρυνση αυτού του μονοπωλίου απαιτεί επαναπροσδιορισμό του δικαίου, το οποίο νομιμοποιεί αυτή την βία. Πρακτικές και στάσεις οι οποίες στο μεταπολιτευτικό καθεστώς ήταν νόμιμες, σήμερα γίνονται παράνομες. Και αυτή η νομιμοποίηση εμπαιδώνεται κυρίως από την δράση των των ιδεολογικών  μηχανισμών. Οι δημοσιογράφοι σήμερα είναι περισσότερο επικίνδυνοι από τους μπάτσους για το λαϊκό κίνημα.


Δυστυχώς η Αριστερά σήμερα - όλη η Αριστερά – αλλά και το μαζικό κίνημα φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν αυτή την κρατική πολιτική, κυρίως γιατί δεν μπορούν να ανατρέψουν μια ευρύτερη συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, η οποία μετατοπίζει τα πεδία της κοινωνικής σύγκρουσης στο γήπεδο του αντιπάλου. Ο επαναπροσδιορισμός της αστικής νομιμότητας γίνεται σήμερα με την ανοχή άλλά και την αδυναμία της Αριστεράς να παρέμβει όχι στο κράτος, αλλά στην κοινωνία, εκεί όπου τελικά θα κριθούν αυτές οι πολιτικές.


Σε μια σειρά κειμένων που θα ακολουθήσουν θα ασχοληθούμε με αυτό το θέμα. Σήμερα αναδημοσιεύουμε το κείμενο “Περί βίας και αντιβίας. Η συμβολή του Ζορζ Λαμπικά” του Τάσου Μπέτζελου, το οποίο είχε δημοσιευθεί στο “Εκτός Γραμμής”. Η θέση ότι: «Η βία δεν συνιστά έννοια. Είναι μια πρακτική έμφυτη στις κοινωνικές σχέσεις των οποίων και εκφράζει διάφορες μορφές» είναι ορθη ως αφετηρία για το θέμα μας: “Υπάρχει διάκριση ανάμεσα στην βία και την ιδεολογία;”. Όμως παράλληλα δείχνει μέχρι που φτάνουν τα θεωρητικά όρια των αντιλήψεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, αλλά και την αδυναμία τους να μεταφραστούν σε εναλλακτική πολιτική πρακτική στην σημερινή συγκυρία.

“ELLOS Y NOSOTROS” του εξεγερμένου υποδιοικητή Μάρκος

  “Born Free” από τη Μ.Ι.Α. (Mathangi “Maya” Arulpragasam). Βίντεο. Σκηνοθέτης: Romain Gavras (γιος του Κώστα Γαβρά). Φωτογραφία: André Chemetoff. Παραγωγή: Mourad Belkeddar. Εκτελεστική παραγωγή: Gaetan Rousseau/Paradoxal. Το βίντεο λογοκρίθηκε από το YouTube λόγω του περιεχομένου του.

Το video συνοδεύει το Δ' Μέρος (Οι στεναχώριες των από κάτω) του κειμένου “Αυτοί και εμείς” του εξεγερμένου υποδιοικητή Μάρκος που τελειώνει ως εξής: 

 

 ....Τώρα φανταστείτε ότι δεν φοβάστε, ή αν φοβάστε το ελέγχετε. 
   

Σκεφτείτε ότι πηγαίνετε μπροστά στον καθρέφτη και όχι μόνο δεν κρύβετε ή βάφετε τη διαφορετικότητά σας αλλά την τονίζετε.   
 

Φανταστείτε ότι κάνετε τη διαφορετικότητά σας ασπίδα και όπλο, υπερασπίζεστε τον εαυτό σας, βρίσκετε κι άλλους σαν εσάς, οργανώνεστε, αντιστέκεστε, αγωνίζεστε και, χωρίς να το καταλάβετε, περνάτε από το «είμαι διαφορετικός» στο «είμαστε διαφορετικοί».   
 

Φανταστείτε ότι δεν κρύβεστε πίσω από την αναμονή να «ωριμάσουν» τα πράγματα και πίσω από τη «λογική», πίσω από το «δεν είναι ώρα ακόμη», «δεν υπάρχουν οι συνθήκες», «πρέπει να περιμένουμε», «είναι ανώφελο», «δεν υπάρχει γιατρειά». 

Η μιζέρια της Αριστεράς στο εργατικό κίνημα: Η περίπτωση της σημερινής απεργίας στα λεωφορεία

Στην τελευταία Γενική Συνέλευση των οδηγών των λεωφορείων τέθηκαν σε μυστική ψηφοφορία τρεις προτάσεις για τις απεργιακές κινητοποιήσεις. 

- Η πρώτη πρόταση για μονοήμερη απεργία την Πέμπτη (31/1) συγκέντρωσε 730 ψήφους και Γενική Συνέλευση στις 14/2 
- Η δεύτερη πρόταση για διήμερη απεργία την Πέμπτη και την Παρασκευή και Γενική Συνέλευση την Παρασκευή συγκέντρωσε 586 ψήφους.
- Η τρίτη πρόταση για τριήμερη απεργιακή κινητοποίηση Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή και γενική Συνέλευση την Παρασκευή συγκέντρωσε 420 ψήφους.

Σημειώνουμε ότι 1006 ψήφους που συγκέντρωσαν η 2η και η 3η πρόταση, υποστήριξαν οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της Αριστεράς και ανεξάρτητοι (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ενώ την πρόταση για μονοήμερη απεργία και στη συνέχεια Γενική Συνέλευση στις καλένδες, υποστήριξαν από κοινού ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, οι οποίες πριν λίγο καιρό στηρίζονταν από τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων.

Είναι φανερή η αδυναμία των δυνάμεων της αριστεράς που έχουν την πλειοψηφία να μην συνεργαστούν απέναντι στις δυνάμεις του κρατικού συνδικαλισμού. Όμως δεν πρόκειται για αδυναμία αλλά για πρόθεση με στόχο την διακριτή πολιτική καταγραφή. Αυτό αποδεικνύεται και από τους συνδικαλιστικούς χειρισμούς: Θα μπορούσε να είναι άλλη η ψηφοφορία για την ημερομηνία της Γενικής Συνέλευσης και άλλη για τις ημέρες της Απεργίας, αφού είναι διαφορετικά ζητήματα. Εξάλλου η μυστική ψηφοφορία θα μπορούσε να γίνει για τις ημέρες της απεργίας, ενώ για το θέμα της διεξαγωγής της γενικής συνέλευσης, για το οποίο υπήρχαν δύο προτάσεις, θα μπορούσε να αποφασιστεί και με φανερή ψηφοφορία. Αυτά είναι στοιχειώδη ζητήματα συνδικαλιστικής πρακτικής που δεν χρειάζεται να είναι κανείς έμπειρος συνδικαλιστής για να τα αντιληφθεί. Ο λόγος όμως ότι δεν έγιναν δύο διακριτές ψηφοφορίες δεν οφείλεται σε συνδικαλιστικά λάθη, αλλά σε πολιτικές προθέσεις και σε πολιτικές πρακτικές που θέτουν πάνω από τις ανάγκες του εργατικού κινήματος τους μικροπολιτικούς ηγεμονισμούς. 

ΣΚΑΪ – Ευαγγελάτος – Στρατευμένη “Δημοσιογραφία”;

(Από το "κανάλι")

Η Αριστερά και το κίνημα απέναντι στην κρατική καταστολή

(Η περίπτωση των καταλήψεων)

...Οι καταλήψεις, λοιπόν, δεν είναι ούτε νόμιμες, ούτε παράνομες, είναι δίκαιες. Όταν, επομένως,καταστέλλονται από το κράτος, η Αριστερά (και αναφερόμαστε στον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί για το ΚΚΕ η αστική νομιμότητα μέχρι να αντικατασταθεί, ως εκ θαύματος, από τη «λαϊκή εξουσία» είναι ιερή) οφείλει να σταθεί αποφασιστικά και άνευ όρων στο πλευρό τους. Γιατί αποτελούν οργανικό τμήμα του κινήματος και όχι «αναρχική ιδιορρυθμία» ή «ήπια παραβατικότητα». Με αυτή την έννοια, ανώτατα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κάκιστα πήραν αποστάσεις από την απόπειρα ανακατάληψης της Villa Amalia (δηλαδή, οι καταληψίες δικαιούνται την αλληλεγγύη της Αριστεράς όταν καταστέλλονται και όχι όταν αγωνίζονται ενάντια στην καταστολή;), καταδίκασαν τη συμβολική κατάληψη των γραφείων της ΔΗΜΑΡ (δηλαδή, η ΔΗΜΑΡ έχει το άβατο ενώ συμμετέχει στην κυβέρνηση και τη δημοτική πλειοψηφία Καμίνη;) και συνέδεσαν τις καταλήψεις με το ενδεχόμενο της «ανομίας», ενός όρου που εκτός του ότι έλκει την καταγωγή του από τις σκοτεινότερες πλευρές του μετεμφυλιοπολεμικού κράτους, επικυρώνει την (καταστροφική για την Αριστερά) αποδοχή της αυθεντίας της νομιμότητας σε βάρος του δίκιου...

Ολόκληρο το κείμενο:

Του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

Ορισμένα νέα χαρακτηριστικά της κρατικής καταστολής

Σε γενικές γραμμές ισχύει ότι όσο οι ρυθμοί επιβολής μιας αντικοινωνικής πολιτικής εντείνονται –άρα και οι δείκτες της κοινωνικής συναίνεσης  απέναντι σε όσους ασκούν αυτή την πολιτική μειώνονται– τόσο αυξάνεται η ανάγκη της βίαιης επιβολής της αντικοινωνικής πολιτικής, είτε μέσω θεσμικών ρυθμίσεων είτε με την ιδεολογική τρομοκρατία / χειραγώγηση είτε με την άμεση κρατική καταστολή. Επίσης, ισχύει ότι σε καιρούς κρίσης, επίθεσης και ταξικής πόλωσης, το κράτος και οι εκάστοτε κυβερνώντες επιδιώκουν μέσω του οχήματος της «ασφάλειας» και της κατασταλτικής ισχύος να συσπειρώσουν τα πλέον απογοητευμένα και κατακερματισμένα τμήματα της κοινωνίας, αφενός τρομοκρατώντας τα για το άμεσο μέλλον τους και, αφετέρου, στρέφοντάς τα εναντίον όσων (νομίζουν ότι) απειλούν τη σταθερότητα της καθημερινότητάς τους – σε αυτή την προσπάθεια του κράτους και των κυβερνώντων, συστηματικότεροι σύμμαχοι είναι τα τηλεοπτικά ΜΜΕ και η φασιστική Ακροδεξιά.