![]() |
| ...και στην νοηματική Γλώσσα |
Οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι η πιο ενδεδειγμένη επιλογή που θα όξυνε παραπέρα την κρίση και θα τρόμαζε τα διευθυντήρια της Ε.Ε και του ΔΝΤ είναι η λύση που απορρίπτουν μετά βδελυγμίας ως καταστροφική οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι: είναι η επιλογή της στάσης πληρωμών – άρνηση αποπληρωμής του χρέους εντός της ΟΝΕ και εντός της ΕΕ.
Ως γνωστόν, οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι υπηρέτες της ίδιας “επιστήμης” είναι: της επιστήμης της πολιτικής οικονομίας. Ξεκινούν λοιπόν από τις ίδιες αφετηριακές παραδοχές για να κάνουν τις αναλύσεις τους και να βγάλουν τα συμπεράσματά τους, παραδοχές που “αυτονομούν” την οικονομία από την ταξική πάλη και την πολιτική. Είναι προφανές ότι αν δεν υπήρχε αυτή η “αυτονομία” της οικονομίας, δεν θα μπορούσε να υπάρχει και επιστήμη για την οικονομία, ούτε βεβαίως και ειδικοί επιστήμονες επ' αυτών των θεμάτων.
Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαίο ότι αριστεροί, δεξιοί και κεντρώοι οικονομολόγοι ταυτίζονται στον καταστροφικό χαρακτήρα αυτής της επιλογής. Και εκεί ακριβώς σταματάει ο ρόλος τους για την αριστερά που αγωνίζεται για την ανατροπή του καπιταλισμού. Αν πράγματι η Αριστερά θέλει να κάνει “Πολιτική”, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει είναι να μην αναθέσει αυτό τον ρόλο στους τεχνοκράτες της εξουσίας, που ονομάζονται οικονομολόγοι. Είναι σαφές ότι οι όποιες λύσεις θα προτείνουν (ανεξάρτητα από το αν μιλάνε για έξοδο ή παραμονή στην ΟΝΕ και στην ΕΕ) κινούνται στην κατεύθυνση πως θα ξεπεράσει την κρίση του καπιταλισμού και όρους καπιταλιστικής οικονομίας. Το κύρος και η εμβέλεια της επιστήμης τους περιορίζεται εντός των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών. Ως γνωστόν, δεν υπάρχει “σοσιαλιστική” οικονομική επιστήμη γιατί δεν υπάρχει και “σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής”. Όποιος λοιπόν αναφέρεται σε μια άλλη κοινωνία και κινείται στην κατεύθυνση της ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής οι οικονομολόγοι επιστήμονες δεν μπορούν να προσφέρουν και πολλά πράγματα σε αυτές τις αναζητήσεις...
Είναι χαρακτηριστικό όταν μιλούν οι αριστεροί και οι δεξιοί οικονομολόγοι για “ανάπτυξη” της χώρας και την “παραγωγική βάση” της εννοούν το ίδιο πράγμα, όπως αυτό προσδιορίζεται από την “επιστήμη” τους: είναι η καπιταλιστική ανάπτυξη και ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Γι αυτό χρησιμοποιούν και τα ίδια μεγέθη και τους ίδιους δείκτες για να την περιγράψουν. Η ανάπτυξη όμως στην οποία αναφέρεται – ή καλύτερα θα έπρεπε να αναφέρεται - η Αριστερά. δεν μπορεί να μπει και να περιγραφεί με τα δικά τους νουμεράκια και τους δικούς τους δείκτες. Πρόκειται για κάτι το εντελώς διαφορετικό, γιατί προσδιορίζεται από πολιτικές προτεραιότητες και όχι προτεραιότητες που επιβάλει ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής...

































