ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ και ΜΙΧΑΗΛ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ



Μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη, με αφορμή κάποιους παραλληλισμούς που είχαν διατυπωθεί τότε ανάμεσα στην Άνοιξη της Πράγας 1968, Άνοιξη της Αθήνας του 2015, είχαμε εκφράσει την άποψη πως "Ο Αλέξης δεν θα γίνει ποτέ ... Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ", υποστηρίζοντας την θέση ότι ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ ήταν ένας ταπεινός και αγνός κομμουνιστής και παρέμεινε τέτοιος μέχρι τον θάνατό του, σε αντίθεση με τον Αλέξη Τσίπρα που είναι ένας ματαιόδοξος εξουσιαστής που αναρριχήθηκε στην θέση του πρωθυπουργού της χώρας με το προσωπείο της Αριστεράς.

Πρόσφατα ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος σε ένα κείμενό του που αναδημοσιεύουμε παρακάτω κάνει κάποιους άλλους παραλληρισμούς με αφορμή την εικόνα του Α. Τσίπρα που ομοιάζει με αυτή του Μ. Γκορμπατσώφ, όταν ζητιάνευε κάποια ψίχουλα βοήθειας τους Δυτικούς στο G6 στο Λονδίνο, τον Ιούνιο του 1991.

τoυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Ο φίλος περιπτεράς δεν πολυμιλάει τελευταία. Ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (“τι να κάνω, τους περίμενα καλύτερους από τους άλλους”). Μετά μουγγάθηκε. Τον πίεσα να μου πει τη γνώμη του για την κατάσταση κι αυτός μου απάντησε:

“Νάρθεις το πρωί να δεις τι γίνεται. Αξιοπρεπείς ανθρώπους νάρχονται να μου ζητάνε δύο εισιτήρια των 0,60 και να ρωτάνε αν μπορούν να με πληρώσουν όταν θα πάρουν τη σύνταξη”. (Στην Αγία Παρασκευή συμβαίνουν αυτά).

Αυτά δεν επηρεάζουν βέβαια πολύ άλλους, που διαφωνούν με την ασκούμενη πολιτική, αλλά παραμένουν “κολλημένοι” στις κομματικo-κρατικές καρέκλες, με τα σχετικά ωφέλη τους. Πάντα υπάρχουν ευκαιρίες για τους ξύπνιους και τους καπάτσους. Εξυπνάδα όμως χωρίς ηθική δύναμη διαστροφή ορίζουν. Παληός αριστερός, ο Γιάννης μου λέει: “Διαφωνώ κάθετα με αυτά που κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ”. “Γιατί μένεις;” τον ρωτάω, κι αυτός τα χάνει. “Δεν ξέρω, ίσως από συνήθεια”.

Μερικοί έχουν και το θράσος να μιλάνε για “ηθικό πλεονέκτημα”. Η μεγαλύτερη ζημιά, τι ζημιά, ιστορική καταστροφή που έκανε η ηγεσία αυτής της “κυβερνώσας αριστεράς” είναι που ξευτέλισε την ιδέα της αριστεράς, κηλιδώνοντας με τη συνθηκολόγηση της 13ης Ιουλίου την τιμή μιας παράταξης πούδωσε χιλιάδες νεκρούς για την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της δημοκρατίας. Κατέφερε ταυτόχρονα συντριπτικό πλήγμα στην αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση της παράταξης και, κατ’ επέκταση, του ελληνικού λαού, του έθνους στο σύνολό του. Φτάνοντας τώρα στον ακραίο εκφυλισμό να έχουμε στην Ελλάδα “αριστερή” κυβέρνηση που θέλει να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα που, πρώτον, δεν βγαίνει με τίποτα, δεύτερον, είναι στον αντίποδα των αρχών και της ιδεολογίας της αριστεράς, τρίτον, ανοίγει τον δρόμο σε επιθέσεις στον σκληρό πυρήνα της ελλαδικής και κυπριακής κρατικής κυριαρχίας, που μπορούν να οδηγήσουν σε τρομακτικές, περαιτέρω καταστροφές του ελληνισμού.

Ιστορικές ρίζες της αριστεράς-κεντροαριστεράς

Δεν είναι ζημιά μόνο παραταξιακή ή κοινωνική αυτό. Είναι μεγάλη εθνική ζημιά. Υπάρχει ένα βαθύ λαϊκό ρεύμα στην Ελλάδα, αυτό που έκανε την Επανάσταση, υπό την ηγεσία των Φιλικών και του Κολοκοτρώνη. Αυτό, όχι μια βαθιά εξαρτημένη και εθελόδουλη αστική τάξη, υπήρξε ιστορικά, και ιδίως όταν η πατρίδα κινδύνευσε, η φυσική και ηθική “ραχοκοκαλιά” του ‘Εθνους. Προπάντων, αν και όχι μόνο, οι αγροτικοί πληθυσμοί.

Στις άγριες συνθήκες της Κατοχής αυτό το ρεύμα εκφράζεται με το ΕΑΜ, τη μεγαλύτερη, συγκριτικά με το μέγεθος της χώρας, αντιστασιακή δύναμη στην Ευρώπη του Χίτλερ, γιατί δεν είχε που αλλού να πάει. Θα προδοθεί από την ηγεσία του και θα χτυπηθεί ανελέητα μετά την Κατοχή, για να σηκώσει κεφάλι δύο χρόνια μόνο μετά τη λήξη του εμφύλιου, αναζητώντας ηγέτη στον Πλαστήρα, θυσιάζοντας τα παλληκάρια του για την ‘Ενωση της Κύπρου, υποστηρίζοντας τελικά τον Γεώργιο (που το είχε καταδιώξει απηνώς το ’44) και αργότερα τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Αυτό το ρεύμα, απαραίτητο όσο ποτέ άλλοτε για τη σωτηρία και την αναγέννηση της χώρας, υπό άλλη ασφαλώς πολιτική και ηγεσία, ήταν που αναζήτησε, υπό πολύ ειδικές, εξαιρετικές ιστορικές συνθήκες έκφραση στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, για να δεχθεί συντριπτικό πολιτικο-ηθικό πλήγμα με την ταπεινωτική συνθηκολόγηση, αλλά και την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου. Μετά τις απανωτές προδοσίες ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ποτέ δεν αντηχούσε τόσο επίκαιρη η έκφραση του Σολωμού (“προς Επτανησίους”): “Λαέ μου ευκολόπιστε και πάντα προδομένε”.

Ντροπιασμένος Ιούλης

Ας δεχτούμε μια στιγμή ότι όντως δεν μπορούσε να κάνει αυτό που, υποσχόμενη, αυτή η ομάδα, έγινε μεγάλο κόμμα και πήρε την κυβέρνηση, αυτό που ο ελληνικός λαός, κόντρα σε Θεούς και σε Δαίμονες, της είπε να κάνει στις 5 Ιουλίου 2015.

Αν και βέβαια δεν μπορούσε γιατί δεν έκανε και τίποτα να ετοιμαστεί – παιδική χαρά απεδείχθη, ιδιοτελής μάλιστα και χειραγωγήσιμη. Ακόμα κι έτσι, αν δεν ήθελε να παλέψει, θάταν αξιοπρεπέστερο να φύγει. Να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους Μέρκελ, Σόιμπλε, Ντράγκι, Λαγκάρντ, όχι να βάλει ένα αριστερό κόμμα να εφαρμόσει την πιο ακροδεξιά, υπερ-νεοφιλελεύθερη πολιτική, ένα πρόγραμμα υποδούλωσης, καταστροφής, λεηλασίας. Δεν θάταν λύση ασφαλώς, θα κατηγορούνταν δικαιολογημένα για λιποψυχία, θάταν όμως αξιοπρεπέστερη τέτοια στάση.

Βλέπω στην τηλεόραση τα διαμαρτυρόμενα πλήθη και σκέφτομαι μέσα μου. Α, ρε Αλέξη, που πήγες και που σε πήγαν! Αυτό ονειρεύτηκες; Να ενώσεις όλες τις τάξεις εναντίον σου; Να σε μισούν οι μισοί τουλάχιστον ‘Ελληνες; Παιδί δεν διάβασες τι κάνει στους ανθρώπους η Κίρκη της “εξουσίας για την εξουσία”; Η τύχη του Γιωργάκη, του Βενιζέλου, του Σαμαρά, δεν σε δίδαξε τίποτα; Τόσο μεγάλη ήταν η δίψα σου για εξουσία; Δεν είχες ούτε έναν, στους τυχάρπαστους γύρω σου, να σου πει ότι μπορείς να κάνεις κόλπα με τους ανθρώπους, αλλά όχι με την Ιστορία; Βλέπω τα σκληρά χαρακτηριστικά του προσώπου σου, καθώς διαβάζεις την ομιλία στο Υπουργικό Συμβούλιο και διερωτώμαι ποιό μυαλό οδηγεί το χέρι των “λογογράφων” σου. Η σημερινή θέση του Τσίπρα είναι τραγική. Ακόμα κι αν “νικήσει”, θα έχει χάσει. Οι επιμέρους “νίκες” οδηγούν σε ακόμα χειρότερο Βατερλώ.

Η ανάμνηση της περεστρόικα

Τον βλέπω με τη Μέρκελ και μούρχεται ζωντανή, σα νάταν χτες, η εικόνα κοτζάμ Γκορμπατσώφ, να ζητιανεύει κάποια ψίχουλα βοήθειας τους Δυτικούς στο G6 στο Λονδίνο, τον Ιούνιο του 1991. Περίμενε κι αυτός “οικονομική βοήθεια” που τούχαν υποσχεθεί, όπως ο Τσίπρας την “ελάφρυνση χρέους” (διαγραφές και ρήτρες ανάπτυξης ξεχάστηκαν προ πολλού). Θα περιμένει πολύ, ίσως μέχρι Δευτέρα Παρουσία.

Τους τάχε δώσει όλα ο Γκορμπατσώφ, τους έκανε απίστευτες παραχωρήσεις, έδωσε στους Γερμανούς την ελευθερία και τη χώρα τους ακέραιη, εφάρμοσε τις “μεταρρυθμίσεις” που τούλεγαν να κάνει. Σύμβουλός του οικονομικός, αρχιτέκτονας της θεραπείας-σοκ, ο Τζέφρευ Σαχς, που συμβούλευε και τους ‘Ελληνες “διαπραγματευτές”, τρομάρα τους, του 2015! Τώρα ο σοβιετικός ηγέτης έβλεπε τη χώρα του να διαλύεται και να καταρρέει και γυρνούσε τον κόσμο ζητιανεύοντας μπας και συγκρατήσει τη διάλυση. Οι “φίλοι” του, Μπους, Θάτσερ, Κολ, κύτταζαν με παγερή αδιαφορία και ενδόμυχο ενθουσιασμό την κατάρρευση και προπαθούσαν να του αρπάξουν ότι μπορούσαν περισσότερο, πριν την τελική πτώση. Μερικοί, όπως ο αμερικανός ΥΠΕΞ Μπέικερ, σκέφτονταν μήπως μπορούσαν να αγοράσουν τα … σοβιετικά πυρηνικά όπλα ή τη Σιβηρία, την ώρα ακριβώς που ο Γκορμπατσώφ εγκατέλειπε το Κρεμλίνο και η ΕΣΣΔ έπαυε να υπάρχει!

Παρακολούθησα στενά τη διαδρομή του ως ανταποκριτής τότε, στη Μόσχα. ‘Οπως κι ο Τσίπρας, διαχειρίστηκε μια τεράστια, παγκόσμια ελπίδα με τον πιο καταστροφικό τρόπο. Τον παγίδευσε κι αυτόν, άριστο τακτικιστή και άθλιο στρατηγιστή, η ίδια η αρχική του επιτυχία και το επικοινωνιακό του χάρισμα. Σε όποια αίθουσα έμπαινε το σώμα του στρεφόταν αυτόματα στις κάμερες και μια μέρα έβαλε το αεροπλάνο του να κόβει βόλτες πάνω από τον Ατλαντικό για να φτάσει στην Αμερική την ώρα των βραδινών ειδήσεων! Δεν κατάλαβε ότι, ανεπαίσθητα, αντί να χρησιμοποιεί αυτός τις κάμερες, τον πήγαιναν αυτές εκεί που ήθελαν.

Η βασική “δομική” ομοιότητα των δύο πολιτικών είναι ότι διέπραξαν το πιο καταστροφικό λάθος που μπορεί να κάνει άνθρωπος και μάλιστα αντιμέτωπος με τόσο κρίσιμα προβλήματα – να μη χρησιμοποιεί το δικό του μυαλό, εμπιστευόμενος τις ιδέες τρίτων, τις στρατηγικές συνέπειες της εφαρμογής των οποίων δεν συνειδητοποιεί. Αμερικανοί έφτιαξαν τον κορμό της “νέας πολιτικής σκέψης” και της πολιτικής της “διαφάνειας” (γκλάσνοστ) που υιοθέτησε ως δικές του ο εκπρόσωπος του “μεταρρυθμιστικού” ρεύματος στο ΚΚΣΕ. Αμερικανοί επίσης επεξεργάστηκαν τη διαπραγματευτική, επικοινωνιακή, διεθνή στρατηγική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Το αποτέλεσμα ήταν, και στις δύο περιπτώσεις, αναπόφευκτο.

Η κατάληξη θα είναι η ίδια, η διάλυση της Ελλάδας τώρα, όπως η διάλυση της ΕΣΣΔ τότε. Εκτός αν ένα “θαύμα” μεταμορφώσει ξαφνικά τον Αλέξη Τσίπρα σε εθνικό ηγέτη. ‘Η, αν, η κοινωνική εξέγερση που αναπτύσσεται, αποκτήσει τα οργανωτικά και πολιτικά χαρακτηριστικά, το πρόγραμμα, τις ιδέες και την ηγεσία που χρειάζεται.

Δημοσιεύτηκε στον “Δρόμο της Αριστεράς”, 13-2-2015

1 σχόλιο :

  1. Ε όχι λοιπόν! Πάει πολύ!Αν μη τι άλλο πρέπει σαν άνθρωποι να μάθουμε να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.
    ΤΊ παραμύθα είναι αυτή που για όλα φταίει ο Τσίπρας και η δειλία του; Και ποιός τον έβγαλε τον Τσίπρα; Όπως για όλα πριν έφταιγαν οι κακοί Ευρωπαίοι τώρα για όλα φταίει ο κακός Τσίπρας, άντε και η ηγετική του ομάδα που πρόδωσαν την ΑΑριστερά και δεν μας άφησαν να αλλάξουμε την Ευρώπη και τον πλανήτη! Δεν τον συμπαθώ αλλά και δεν τον αντιπαθώ, τον έχω γνωρίσει και έχω γνώμη και μπορώ να σου πώ ποιά κατά τη γνώμη μου είναι τα λάθη του, όμως π Τσίπρας δεν είναι τίποτα άλλο από μιά προσωποποίηση της ελληνικής αριστεράς και οι περιορισμοί του είναι οι περιορισμοί αυτής της ελληνικής αριστεράς. Επιμένω στο "ελληνικής" διότι το φαινόμενο Σύριζα είναι πολιτιστικά εντελώς ελληνικό, ακόμα και μέσα από την άρνηση της ελληνικότητας παραμένει γέννημα και δέσμιο της. Δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα εθνολογικοψυχαναλυτικό ταξίδι συμβολικής πατροκτονίας που τώρα έφτασε στο τέλος του. Το να θεωρούμε τον Τσίπρα υπεύθυνο για καταστάσεις που κυοφορούνται τις τελευταίες δεκαετίες δεν είναι απλά ηλίθιο, είναι σκόπιμη άρνηση της πραγματικότητας, είναι άρνηση με την ψυχολογική έννοια του όρου. Και φυσικά δεν λείπει η επίκληση στις θυσίες της Αριστεράς, τους νεκρούς κλπ κλπ. Μόνο η υπόκρουση ....Θεοδωράκη λείπει. Έλεος ! Η όλη υπόθεση αρχίζει να θυμίζει Ξανθόπουλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ