ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2011

Ευρώ ή δραχμή;


Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα της "ΔΕΑ"
Του Αντώνη Νταβανέλλου

Μέσα στις ταχύτατα μεταλλασσόμενες συνθήκες, η συζήτηση μέσα στην Αριστερά για το ζήτημα του ευρώ πρέπει να προχωρήσει με νέα κριτήρια.

Ένα πρώτο καινούργιο ζήτημα είναι ότι τροποποιείται η στάση των μεγάλων δυνάμεων. Μέχρι σήμερα η προσχώρηση μιας χώρας-μέλους της ΕΕ στο ευρώ θεωρούνταν ως αμετάκλητη απόφαση. Οι θεμελιώδεις συνθήκες της Ευρωζώνης απέκλειαν το ενδεχόμενο αποβολής μιας χώρας από το ευρωνόμισμα. Σήμερα, το βάθος της κρίσης αλλάζει τα δεδομένα. Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας δηλώνει: «(Οι Έλληνες) ή θα κάνουν μεταρρυθμίσεις εντός της ευρωζώνης ή δεν θα κάνουν μεταρρυθμίσεις και θα φύγουν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει». Η Μέρκελ, εξάλλου, προειδοποίησε ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια οι ευρωσυνθήκες θα τροποποιηθούν, με στόχο να καταστεί εφικτή η αποβολή των «αποτυχημένων» κρατών από την ευρωζώνη.

Ανάλογα αρχίζει να τροποποιείται και η στάση των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων. Μέχρι σήμερα η συμμετοχή τους στο κλαμπ του ευρώ θεωρούνταν ως περίπου υπαρξιακό ζήτημα. Ο ΓΑΠ, ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης, ακόμα και ο Κουβέλης, είναι πρόθυμοι να σφαγιάσουν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα προκειμένου να παραμείνει «η χώρα» στην ευρωζώνη.
Όμως, όλο και περισσότεροι καπιταλιστές αρχίζουν να θυμίζουν ότι ο καπιταλισμός υπήρχε και πριν από το ευρώ και κατά συνέπεια μπορεί να υπάρξει και μετά από αυτό. Αυτή η «εσωτερική» συζήτηση προϋπήρχε. Κάποιοι ιδιαίτερα επιθετικοί βαρόνοι του χρήματος (π.χ. Βγενόπουλος) δήλωναν ότι, αφού ολοκληρωθεί η «εσωτερική υποτίμηση» εντός ευρώ, θα έπρεπε να ακολουθήσει μια πιο άγρια περίοδος με «νομισματική υποτίμηση» μέσω της επιστροφής στη δραχμή. Όμως η συζήτηση αυτή επιταχύνεται καθώς όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι η έξοδος από το ευρώ καθίσταται πλέον ένα πιθανό και ίσως κοντινό ενδεχόμενο. Ο Λ. Παπαδήμος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εγώ έχω υπογράψει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, δεν δέχομαι να είμαι αυτός που θα υπογράψει την έξοδό της». Η δήλωση του Έλληνα αρχιτραπεζίτη δείχνει ότι η κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ ως πιθανό θέμα των επόμενων μηνών!

Σε αυτό το έδαφος, λοιπόν, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση. Η Αλέκα Παπαρήγα, στην τελευταία συνέντευξή της, απαντώντας στην ερώτηση «ευρώ ή δραχμή;» υπογράμμισε: «Δεν θα πάμε με τους κερδοσκόπους του ευρώ ή με τους κερδοσκόπους της δραχμής…», και μάλλον γνωρίζει κάτι παραπάνω.

Ο σ. Ρ. Ρινάλντι, στέλεχος της ΚΟΕ που επιχείρησε να κάνει σημαία το σύνθημα της εξόδου από το ευρώ, σε άρθρο του στο τρέχον φύλλο του «Δρόμου», σημειώνει: «Ένα δίλημμα ευρώ ή δραχμή έχει ακόμα δύναμη πάνω σε λαϊκές μάζες, γιατί συνειδητοποιούν πως μια άμεση χωρίς προϋποθέσεις επιστροφή στη δραχμή, εδώ και τώρα, σημαίνει βίαιη, δραματική φτωχοποίησή τους…», και έτσι είναι.

Ο σ. Π. Λαφαζάνης, μπαίνοντας στον κόπο να συγκεκριμενοποιήσει αυτές τις αναγκαίες προϋποθέσεις, γράφει: «Η έξοδος από το ευρώ, αν συνοδευτεί συνολικότερα με μια σύγχρονη και ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική με σοσιαλιστικό ορίζοντα, μπορεί να γίνει αφετηρία διεξόδου, ανόρθωσης και αναγέννησης της χώρας… προϋποθέτει μια άλλη πραγματική προοδευτική κυβέρνηση…». Το ηγετικό στέλεχος του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΝ, προτείνοντας την έξοδο από το ευρώ, προτείνει ουσιαστικά την επικράτηση μιας άλλης γενικότερης πολιτικής («με ορίζοντα το σοσιαλισμό») που θα επιβληθεί από μιαν άλλη, αριστερή, κυβέρνηση στην εξουσία. Είναι όμως τα θέματα αυτά στην ημερήσια διάταξη των επόμενων μηνών; Στο ίδιο μήκος κύματος οι σ. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν για κάποια «αντικαπιταλιστική έξοδο από το ευρώ», ταυτίζοντας έτσι το ενδεχόμενο με την εργατική εξουσία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το ευρώ δεν είναι ένα «ουδέτερο» σύμβολο. Ταυτίζεται με τις άγρια νεοφιλελεύθερες ευρωπολιτικές. Δεν έχουμε καμία αντίρρηση στην πρόβλεψη ότι μια σοσιαλιστική ανατροπή στην Ελλάδα, ακόμα και μια «μεταβατική» περίοδος αριστερής κυβέρνησης, θα υποχρεωνόταν να σπάσει το πλαίσιο του ευρώ, όπως και πολλά άλλα (π.χ. ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας, «ελευθερίες» διακίνησης κεφαλαίων κ.λπ.).

Όμως το πολιτικό ζήτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι άλλο: Πώς απαντάμε στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» στις τωρινές συνθήκες, όταν δεν είναι άμεσα εφικτή η γενικότερη σοσιαλιστική ανατροπή; Πώς απαντάμε στο ενδεχόμενο αποβολής της χώρας από την ευρωζώνη, με πρωτοβουλία των Μέρκελ-Σαρκοζί; Πώς απαντάμε αν προκύψουν «νέες ιδέες» για την (καπιταλιστική) ανάπτυξη στην Ελλάδα, με επιστροφή στη δραχμή, με διαδοχικές υποτιμήσεις για τόνωση της «ανταγωνιστικότητας» και εξαγωγική πολιτική;

Η γνώμη μας είναι ότι το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» προσφέρει ισορροπία. Δίνει το πλαίσιο για την αναγκαία σύγκρουση με τις πολιτικές της ευρωηγεσίας. Δίνει την κατεύθυνση για την αναγκαία ανατροπή της λιτότητας και όχι την αναζήτηση σε τι νόμισμα θα πληρώσουμε τη λιτότητα. Και ταυτόχρονα προφυλάσσει την Αριστερά από μια ακόμα «θετική πρόταση» (επιστροφή στη δραχμή), που στο πλαίσιο του καπιταλισμού, μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο ακραία φτωχοποίηση και σε μια γενικότερη πολιτική (παραγωγική ανασυγκρότηση, εξαγωγές κ.λπ.) που θα καθοδηγεί η αστική τάξη, φορτώνοντας τις ακραίες συνέπειες πάνω στους εργαζόμενους και το λαό.

5 σχόλια :

  1. Κανένας από τους εξ αριστερών υποστηρικτών(οργανώσεις-διανοούμενοι) της ανάγκης υιοθέτησης εθνικού νομίσματος δεν είπε ποτέ ότι αυτό από μόνο του αρκεί(αν το έκανε κάποιος και δεν υπέπεσε στην αντίληψη μου κακώς).Στην πραγματικότητα πρέπει να πούμε το ακριβώς αντίθετο.Υπάρχει πάντα η πιθανότητα αθέτησης πληρωμών του χρέους με πρωτοβουλία των δανειστών και σαν συνέπεια της εξοβελισμός από το κοινό νόμισμα(αν οι ευρωκυρίαρχοι κρίνουν τα οφέλη των εξαγωγικών χωρών μικρότερα από τις αποσταθεροποιητικές τάσεις που η χώρα μας διοχετεύει στην καταρρέουσα ευρωζώνη) .Το ενδεχόμενο αυτό είναι όντως καταστροφή.Σημαίνει αυτό ότι πρέπει η αριστερά να υποκύψει από... ρεαλισμό στον κεντρικό εκβιασμό που ο αστισμός θέτει δηλ την εξίσωση "έξοδος από το ευρώ=συνθήκες μαντ μαξ"?
    Κεντρικό ζήτημα για την αριστερά είναι η αντιπαραβολή ενός εναλλακτικου υποδείγματος:θα περιγράψουμε ένα μοντέλο κοινωνίας με την συλλογική ευημερία μόνη πρωτεραιότητα,με μια λογική κοινωνικού μισθού(όσο γίνεται γενική εργασία,αναβαθμισμένες δημόσιες δωρεάν παροχές σε παιδεία-υγεία πρόνοια-μεταφορές)απέναντι στα αποτυχημένα καταναλωτικά πρότυπα της προηγούμενης περιόδου?(ως απάντηση στις δυσκολίες από την υιοθέτηση εθνικού νομίσματος,ελλείψεις εισαγομένων προϊόντων κτλ).Θα μιλήσουμε για την ανάγκη δημιουργίας θεσμών της πιο πλατιάς λαϊκής δημοκρατίας αντί του χρεοκοπημένου αστικού κοινοβουλευτισμού και της απαξίωσης της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας(αυτή είναι και η βαθύτερη σημασία της ενίσχυσης των τάσεων ανυπακοής και αυτοοργάνωσης)?Θα πούμε για την αξιοποίηση των δυνατοτήτων αυτού του τόπου σε μια διαδικασία παραγωγικής ανασυγκρότησης σε σοσιαλιστική κατεύθυνση? Για να πάμε προς τα εκεί απαιτείται μονομερής διαγραφή του χρέους από την χώρα μας ή αναμονή του συντονισμού της αριστεράς και του εργατικού κινήματος σε όλη την εε ή έστω ευρωζώνη,για να αλλάξει χαρακτήρα η ΕΚΤ,και κάπου παρακάτω η εε και ακόμα πιο κάτω να πάμε για την Ευρώπη των λαών?Ποιο είναι πιο ρεαλιστικό?Αν συμφωνούμε ότι είναι το πρώτο,πως θα στηρίξουμε τις τράπεζες?Πως θα αποτρέψουμε κύμα εξαγορών τραπεζών-επιχειρήσεων-δημόσιου πλούτου?Πως θα αντιστρέψουμε την ανεργία και θα αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες αυτού του τόπου προς το όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας?Είναι αυτά ακριβώς τα ερωτήματα που μας οδηγούν στην ανάγκη εθνικού νομίσματος και εθνικής νομισματικής πολιτικής,στις εθνικοποιήσεις τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων,στην ρήξη με την εε συνολικά λόγω αμφισβήτησης βασικών της αρχών(πχ ελευθερία κίνησης κεφαλαίων).
    Μια από τις ελπιδοφόρες εξελίξεις της προηγούμενης περιόδου είναι τα δείγματα οριζόντιας επικοινωνίας ανάμεσα σε διάφορους χώρους της αριστεράς(ΑΝΤΑΡΣΥΑ, α.ρ του συν, ΜΑΑ)πάνω σε αυτή η περίπου αυτή την λογική και τους κεντρικούς της μεταβατικούς στόχους.Ο χρόνος για πρωτοβουλίες για την δημιουργία του πλατύτερου δυνατού αριστερού μετώπου σε αυτή την λογική δεν θα είναι ανεξάντλητος.Σε αντίθετη περίπτωση τα ενδεχομένως διψήφια ποσοστά ορισμένων στις προσεχείς εκλογές μπορεί να φαντάζουν κολακευτικά(όπως και το 1 με 1,5% για κάποιους άλλους),όμως δεν θα μπορούν για καιρό να κρύβουν τον πλήρη αφοπλισμό και την συνθηκολόγηση της αριστεράς και του εργατικού κινήματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ''Η έξοδος από το ευρώ, αν συνοδευτεί συνολικότερα με μια σύγχρονη και ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική με σοσιαλιστικό ορίζοντα, μπορεί να γίνει αφετηρία διεξόδου, ανόρθωσης και αναγέννησης της χώρας''

    Σε γενικες γραμμες συμφωνω.
    Σε γενικες γραμμες αυτη ειναι η θεση του ΚΚΕ, Ανταρσυα, και του Αριστερου Ρευματος και ΜΑΑ(μην βαρατε ολοι μαζι ξερω οτι δεν συμφωνουν απολυτα και μπλα μπλα αλλα στο περιπου λεω)

    Το ερωτημα ειναι τι διαολο κανει το ΑΡΙΣΤΕΡΟ Ρευμα μεσα στο Συνασπισμο??

    Μηπως ηρθε η ωρα των συγκλισεων μεταξυ οσων συμφωνουν στην σοσιαλιστικη προοπτικη εκτος ευρω(οπου ομως μια σοσιαλιστικη εργατικη εξουσια θα μας οδηγησει εκτος και ΟΧΙ τα αντικρουομενα συμφεροντα των πλουτοκρατων), την αναγκη διαγραφης του χρεους και την εργατικη οργανωση ωστε να αντιπαρατεθει με τον επαλαυνον και καλπαζον καπιταλισμο??

    (Ονειρα εαρινης νυκτος ..η μηπως οχι??)

    ΕΟΣ τετοια ρθρα συνεισφερουν σε προβληματισμο και οχι τα εκατερωθεν μπινελικια..σκεψου το και εσυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. το αριστερό ρεύμα κάθεται στον συν γιατί δεν είναι όλο μπετόν αρμέ στην λογική των κομμουνιστογενών Λαφαζάνη Τόλιου κ.α.Ας μην ξεχνάμε ότι μέχρι πρόσφατα στο παλιό ενιαίο αριστερό ρεύμα ήταν και ηγετικά στελέχη της σημερινής τάσης Τσίπρα (Βούτσης, Δραγασάκης).Επιπλέον θα ήταν και παράλογο να φύγει χωρίς να έχει βρει το διάδοχο πολιτικό σχέδιο,και έχω και την αίσθηση ότι αποδίδει πολύ μεγάλη σημασία στο να μετατοπιστεί το κκε πριν κάνει το ίδιο τομές με την μέχρι σήμερα ένταξη του στα σχήματα της αριστεράς.Αυτά με λίγα λόγια,μαζί με μπόλικες δόσεις συνασπισμένου καιροσκοπισμού-τακτικισμού είναι η βάση για μια απάντηση στην ολόσωστη απορία σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολύ σημαντική η εκδήλωση της Iskra την Παρασκευή με Λαφαζάνη Χάγιο Κατσούλα Κουβελάκη.Η μαζική παρουσία όσων προσβλέπουν σε συγκλίσεις ανάμεσα στους 3 χώρους είναι σημαντική μπας και πάρουμε πραγματικές απαντήσεις για την προοπτική του μάχιμου αριστερού μετώπου.Η εκδήλωση θα είναι λογικά πολύ μαζική και οι "κλακαδόροι"(καλοπροαίρετα το λέω,έχω κάνει κλάκα ο ίδιος στους "δικούς μου" για λόγους εντυπώσεων πολλές φορές)αρκετοί οπότε η μέγιστη συντροφική πίεση είναι απαραίτητη για να μην ακούσουμε για πολλοστή φορά τα ίδια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ρινάλντι, Λαφαζάνης, Αλαβάνος, Χάγιος, Τόλιος, Βούτσης, Στρατούλης, Κατσούλας, Τσίπρας, Μίκης...
    Ονόματα, σκέψεις, κινήσεις, επαφές, πρωτοβουλίες και λοιπές υπερβολές.
    Λες και μιλάμε για τους πιο λαμπρούς διαφωτιστές.
    Αστεία πράγματα.
    Κάτι παρόμοιο συνεβαινε και στο (πρόσφατο και παλαιότερο) παρελθόν.
    Σιάντος, Ιωαννίδης, Παρτσαλίδης, Πουλιόπουλος, Ζεύγος, Δρακόπουλος, Κύρκος, Κολιγιάννης, Πασαλίδης, Βαφειάδης, Μπριλάκης, Κάππος,
    Ηλιού, Κωστόπουλος, Δημητρίου, Φλωράκης, Γκρόζος, Ζαχαριάδης, Παπαγιαννάκης...Και?
    Η Λερναία ύδρα της ασυνεννοησίας, της διαφωνίας, του ναι μεν αλλά, των σεντονιάδων...
    Ενα χρειάζεται η Αριστερά:
    Ατομα χωρίς (αρχηγικές) φιλοδοξίες και διαθεση για ΕΝΟΤΗΤΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ