Αναρτήσεις
“Ο Βαροφάκης γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του κόμματα και συλλογικότητες, και καλεί στελέχη κομμάτων να μπουν στα ψηφοδέλτιά του ως προσωπικότητες”. Mια φράση που διακινείται σε αρκετά social media, με αρκετή δόση υποκρισίας. Η αλήθεια είναι άλλη.
Δεν είναι ο Βαρουφάκης, αλλά η πλειοψηφία των Αριστερών, που γράφει “στα παλαιότερα των υποδημάτων του κόμματα και συλλογικότητες” της υπαρκτής Αριστεράς, και το κάνει όταν και όπως το καταλαβαίνει. Δεν είναι θέμα αστικής ευγένειας αλλά στάση χειραφέτησης απέναντι σε μηχανισμούς και τις χειραγωγητικές πρακτικές που χρησιμοποιούν.
Ο βασικός υπαρξιακός δείκτης για την Αριστερά, είναι το «μαζικό κόμμα». Η απουσία μαζικού κόμματος είναι η πρώτο σημάδι της κρίσης της. Αυτή είναι η μόνη “συλλογικότητα” η οποία αξίζει τον σεβασμό των Αριστερών.
Σήμερα υπάρχουν πολλές οργανώσεις που μιλάνε στο όνομα της Αριστεράς, αλλά υπάρχουν και πολλοί περισσότεροι Αριστεροί, που δεν έχουν κόμμα. Πρόκειται για μια δισυπόστατη μορφή ύπαρξης της Αριστεράς, η οποία αγνοείται επιδεικτικά στα πολιτικά κομπρεμί των οργανωμένων ομάδων που προβάλλονται συνήθως ως “ενωτικές πρωτοβουλίες”.
Η ιστορία έχει δείξει, ότι ούτε οι αυτοδύναμες οικοδομήσεις, ούτε τα ενωτικά εγχειρήματα είχαν κανένα αποτέλεσμα, είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: Η «ενότητα» είναι απαίτηση για την ανάγκη του πως οι Αριστεροί θα αποκτήσουν το κόμμα τους, και όχι η απάντηση στην ερώτηση: πως θα διαπραγματευτούν μεταξύ τους αναξιόπιστα πολιτικά μορφώματα για να ιδρύσουν τα δικά τους καρτέλ ή να διευρύνουν την εκλογική πελατεία για το μαγαζάκι τους…
Η επιλογή, να φτιάξουμε πρώτα το κόμμα (ως την οργάνωση της “πρωτοπορίας”) και μετά θα δούμε πως θα γίνει μαζικό, κατέληξε σε μια συσίφια πορεία - διασπάσεων και συγκολλήσεων - από την εποχή της μεταπολίτευσης μέχρι σήμερα, διευρύνοντας ένα χάσμα στο εσωτερικό της: Την απόσταση ανάμεσα στον κόσμο της Αριστεράς και τους πολιτικούς μηχανισμούς της. Αυτή είναι μια πραγματική κατάσταση που δεν θα πρέπει να υποτιμούσε τις πολιτικές της συνεπαγωγές...
Την πρόταση του Βαρουφάκη εγώ την αντιλαμβάνομαι ως μια πρόταση την συγκρότηση ενός εκλογικού κατεβάσματος με βάση μια εκλογική “λίστα”, η οποία περιέχει μια άποψη για το πως οργανωμένες δυνάμεις πιθανόν να μπορούν να συμμετέχουν σε αυτή, με δεδομένη την εμπειρία και τα προβλήματα που έχουν αναδειχθεί από ανάλογα εγχειρήματα διαβούλευσης μεταξύ αυτών των “συλλογικοτήτων”, που αυτοπροβάλλονται ως αυταξίες…
Στόχος είναι η εκλογική καταγραφή ενός ευρύτερου συνόλου ρευμάτων κινηματικών και πολιτικών δυνάμεων με μια πολιτική στοχοθεσία που την περιγράφει με το όνομα “επανάκτηση”. Όλα αυτά είναι θέματα προς συζήτηση, η οποία επιχειρεί να αναζητήσει μια απάντηση με βάση την υπαρκτή κατάσταση της Αριστεράς:
- Το ζητούμενο δεν είναι αν τα βρει η Κική με την Κοκό, αλλά πως θα συνευρεθούν οι Αριστεροί μεταξύ τους, και αυτοί που αγαπάνε και την Κική και την Κοκό, και αυτοί που αγαπάνε μόνον την Κική ή την Κοκό, αλλά και αυτοί πουν δεν αγαπούν καμία απ’ αυτές…
Τέλος, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στόχος της “ενότητας” της Αριστεράς είναι ένα ζήτημα που κρίνεται πρώτιστα στους κοινωνικούς αγώνες και στα κινήματα και όχι στις κοινοβουλευτικές εκπροσωπήσεις. Και σε αυτό το πεδίο, το ΜέΡΑ25 έχει καταγράψει την ενωτική του πρακτική, με τρόπους που δεν δέχονται αμφισβήτηση…
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου