ΦΩΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΝΙΚΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ!
Αγωνιζόμαστε για την "ΣΥσπείρωση της ΡΙΖοσπαστικής Αριστεράς" στην κατεύθυνση της κοινής δράσης στους μαζικούς χώρους και τα κοινωνικά κινήματα, και παράλληλα για την πολιτική της συγκρότηση σε ένα ενιαίο αμεσοδημοκρατικό πολιτικό φορέα

Τρίτη 1 Μαΐου 2018

Ο κρατικός συνδικαλισμός γιορτάζει την πρωτομαγιά...



Άδεια η πλατεία Κλαυθμώνος, άδειος και ο δρόμος μπροστά από την εξέδρα της ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΕΚΑ. Ο ήχος από τα μεγάφωνα, κρεμασμένα στις κολώνες μέχρι το επόμενο τετράγωνο, γεμίζει τους άδειους δρόμους. Μερικοί άστεγοι στους γύρω δρόμους ενοχλημένοι φεύγουν από τα πρόχειρα καταλύματα τους, που πέρασαν εκεί την νύχτα που έφυγε...

Σιγά - σιγά ανηφορίζουν οι συγκεντρωμένοι από άλλα σημεία της Αθήνας.Kάποια στιγμή η “εργατική ηγεσία” παίρνει το πανό της, μπαίνει ανάμεσά τους και κατευθύνεται προς την βουλή. Και οι άλλοι, αν και περισσότεροι, είναι λίγοι κι αυτοί. Όταν φτάνουν στο Σύνταγμα, το ΚΚΕ έχει φύγει. Όσοι πέρασαν απ' εκεί είχαν την ευκαιρία να αγοράσουν άσπρα καπελάκια για προστασία από τον ήλιο, αν δεν τους ενοχλούσε το σήμα του ΠΑΜΕ που ήταν τοποθετημένο κατακούτελα...

Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

Η εργατική τάξη και τα τείχη της Ιεριχούς



Με αφορμή την εργατική πρωτομαγιά...

Αναδημοσίευση από την "ΚΑΤΙΟΥΣΑ"
του Χρήστου Μιάμη

Η επίκληση της εργατικής τάξης, που πολλές φορές μοιάζει με επίκληση μιας αόρατης δύναμης που βρίσκεται κάπου κρυπτόμενη, αναμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να εμφανιστεί, είναι στιγμές που λαμβάνει τον χαρακτήρα θεολογίας. Ως σαν να υπάρχει μια αμόλυντη, μια ατόφια εκδοχή της που ως από μηχανής Θεός ή ως Αθηνά από το κεφάλι του Δία, θα ξεπηδήσει δίνοντας την οριστική λύση στο κοινωνικό ζήτημα. Έτσι καταλήγουμε συνήθως είτε να λιβανίζεται είτε να καθυβρίζεται η εργατική τάξη, αφενός ως το επαναστατικό υποκείμενο που ακόμη δεν έχει εμπεδώσει τον ιστορικό του ρόλο αλλά σύντομα θα το πράξει, αφετέρου, ως η έκφραση περιφερόμενων ανερμάτιστων ατομικοτήτων που δεν στέκονται στο ύψος των αναγκών και των ιστορικών περιστάσεων.

Πρόκειται εδώ για την εκφορά μιας διττής θεολογίας, που στην θετική της μορφή, καταλήγει σε ένα πρωτόγονο και παιδαριώδη εργατισμό, με την φιγούρα του μαρξιστή διανοουμένου να αναζητά σε κάθε καμπή του δρόμου, τον αμόλυντο εργάτη που φέρει στους ώμους του το βάρος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ενώ όταν τον πλησιάσει κατανοεί, ή δείχνει να κατανοεί, πως ο εργάτης , ο σύγχρονος μισθωτός εργάτης, δεν μπορεί να σηκώσει ούτε το δικό του βάρος, πόσο μάλλον το βάρος της επαναστατικής οντολογίας που τον συντροφεύει, ως αποστολή ή ως κατάρα. Συνήθως η πραγματικότητα δεν χωράει στην θεωρία ή και το ανάστροφο, η θεωρία εξέχει από την πραγματικότητα, όπως οι ανυποψίαστοι ταξιδιώτες στο κρεβάτι του Προκρούστη.

Enzo Τraverso: η Αριστερά είναι μια ιστορία από ήττες!




Δυο εκτενή αποσπάσματα από συνεντεύξεις του Enzo Τraverso, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αναζήτηση της Αριστεράς του 21 αιώνα

Απόσπασμα από συνέντευξη στην στη Σόνια Φορ

Αλλά η Κομμούνα ήταν επίσης και μια ήττα. Μπορεί η Αριστερά ποτέ να εμπνευστεί από κάτι άλλο πέρα από αποτυχίες;

Μα η Αριστερά είναι μια ιστορία από ήττες! Και ακόμα και όταν οι επαναστάτες κατάφερναν να ανατρέψουν τις κάθε φορά αναγνωρισμένες εξουσίες, τα πράγματα σχεδόν πάντα πήγαιναν άσχημα. Γι’ αυτό η μελαγχολία είναι μια θεμελιώδης διάσταση της αριστερής κουλτούρας. Και για μεγάλο διάστημα απωθούνταν από τη διαλεκτική θέαση της ιστορίας. Όσο επώδυνες και αν ήταν οι ήττες, ποτέ δεν αμφισβητούσαν την ιδέα ότι ο σοσιαλισμός ήταν ο αναπόφευκτος ορίζοντας. Η Ιστορία μας ανήκε. Αυτό μας επέτρεπε να ξεπερνάμε τις ήττες. Σήμερα αυτοί οι πόροι έχουν εξαντληθεί και η αριστερή μελαγχολία επιστρέφει στο φως της μέρας. Αυτή είναι μια κρυφή παράδοση που βρίσκουμε ήδη στα απομνημονεύματα της Λουίς Μισέλ, στα κείμενα της Ρόζας Λούξεμπουργκ την παραμονή της δολοφονίας της ή στο Μια κηδεία στην Ορνάνς (Un Enterrement à Ornans), του Γκυστάβ Κουρμπέ, μια εκπληκτική αναλογία για την επανάσταση του 1848, μέσω μια κηδείας. Αυτή ήταν μια παρηγορητική μελαγχολία, αδιαχώριστη από την ελπίδα, η οποία μπορούσε ακόμη και να ενδυναμώσει τις πεποιθήσεις τους.

Πως μπορεί αυτή η μελαγχολία να είναι εμπνευστική και όχι μόνο αιτία παραίτησης;

Κυριακή 29 Απριλίου 2018

Με αφορμή τα ...«Μέγαρα»




Το παραπάνω βίντεο γυρίστηκε σε σκηνοθεσία του Αλέξη Αλεξίου με αφορμή την προβολή του ντοκιμαντέρ «Μέγαρα», που προβάλλεται τη Δευτέρα 30 Απριλίου στο πλαίσιο του αφιερώματος «Ντοκουμέντα» της Χαμένης Λεωφόρου του Ελληνικού Σινεμά. Ο Γιώργος Τσεμπερόπουλος και ο Σάκης Μανιάτης συναντήθηκαν ξανά και ταξίδεψαν μέχρι τα Μέγαρα για να δούνε τι έχει απομείνει από εκείνη την εποχή. Δείτε τους, μαζί με σπάνιο υλικό από την ταινία.

Σάββατο 28 Απριλίου 2018

ΛΑΕ: ο “χρήσιμος ηλίθιος” του συστήματος!



Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν χάνει ευκαιρία να δηλώσει την εθνικοφροσύνη του με κάθε αφορμή, ακόμα και για τον πιο ασήμαντο λόγο. Με αυτόν τον τρόπο φαντασιώνεται ότι γλύφοντας τα συντηρητικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας θα κερδίσει κάποιο κομμάτι της και θα μπει στην βουλή. Όμως συμβαίνει το ακριβώς ανάποδο...

Οι αντιδραστικοί κύκλοι τον έχουν πάρει χαμπάρι και έχουν αρχίσει να κάνουν πλάκα μαζί του με την πρώτη ευκαιρία που τους δίνεται. Πρόσφατα, με αφορμή ένα ασήμαντο περιστατικό, τον εγκάλεσαν να κάνει δήλωση εθνικοφροσύνης μπροστά στις κάμερες, περιστατικό για το οποίο ούτε καμία πολιτική ευθύνη είχε, ούτε υπήρχε κανένας λόγος να απαντήσει σε προκλήσεις αντιδραστικών κύκλων που δεν χάνουν ευκαιρία να κάνουν την τρίχα τριχιά. Είναι χαρακτηριστικό οι κύκλοι που ανέδειξαν αυτό το περιστατικό σε “πρώτο θέμα” είναι οι ίδιοι ακριβώς που πρόβαλαν με ανάλογη ζέση και τις δηλώσεις του αρχηγού της ΛΑΕ...

Παρασκευή 27 Απριλίου 2018

Συνέντευξη με τον Ζόζεφ Ντάχερ: “Ο Πόλεμος Ωφελεί μόνο τις Αντεπαναστατικές Δυνάμεις”



Αναδημοσίευση από το "ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ"
Συνέντευξη – Εισαγωγή: Λίνα Θεοδώρου, Αντώνης Φάρας
Μετάφραση: Αναστασία Ματσούκα
Επιμέλεια: Γιώργος Βελεγράκης

Ο Συριακός Εμφύλιος πόλεμος, συνεχίζεται για έβδομο έτος, χωρίς να είναι ακόμη ορατό το πότε θα λήξει. Κατά τη διάρκεια του πολέμου πάνω από μισό εκατομμύριο άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και περίπου 10 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου το μισό του συριακού πληθυσμού, εκτοπίστηκε. Με αφορμή τον βομβαρδισμό της Συρίας, με στόχους στρατιωτικές βάσεις του καθεστώτος στη Δαμασκό, από δυνάμεις των ΗΠΑ, ΗΒ και Γαλλίας, η συζήτηση άνοιξε με ανανεωμένο ενδιαφέρον στον ελλαδικό χώρο· διοργανώθηκαν αντιπολεμικές πορείες, διαδηλωτές επιχείρησαν να ρίξουν το άγαλμα του Harry S. Truman και τώρα διώκονται για την αποδιδόμενη πράξη.

Ωστόσο, στο αντιπολεμικό κίνημα κατά του πολέμου της Συρίας, ηγεμονική αφήγηση εντός της Αριστεράς επέχει μια προσέγγιση του αντιμπεριαλισμού, η οποία λίγο πολύ, περιορίζει τη θέση του ιμπεριαλιστή αποκλειστικά στις ΗΠΑ. Η οπτική αυτή, η οποία αποτελεί πάγιο αναλυτικό εργαλείο για την ερμηνεία του κόσμου εκτός της Δύσης, αφενός υιοθετεί ένα γεωπολιτικό πρίσμα ανάγνωσης που υποβαθμίζει το κοινωνικό ως παράγοντα εξελίξεων, αφετέρου υποδηλώνει ένα καταστατικό οριενταλισμό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ως Αριστερά την πολιτική, όταν μιλάμε για τους «άλλους».

Τετάρτη 25 Απριλίου 2018

Ο Συριακός Εμφύλιος, η Αντιεξουσιαστική Κριτική & τα Κουλουβάχατα της Ιστορίας


Ο πόλεμος στο Χαλέπι, 10.03.2017
Αναδημοσίευση από το "ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ"
του Στέφανου Μπατσή

Ας αρχίσουμε από μία παραδοχή. Τα γεγονότα του συριακού εμφυλίου πολέμου δεν αποτελούν έναν γόρδιο δεσμό που καλεί για λύση το αμφίστομο ξίφος του αντιιμπεριαλισμού ή οι αντιδραστικές θεωρήσεις της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής ανάλυσης. Αντιθέτως, παραπέμπουν σ’ ένα κουβάρι με πολλά νήματα, πολλές αφετηρίες και αβέβαιη ή και συχνά αμφίσημη κατάληξη για την ερμηνεία και την πολιτική σκέψη. Άλλωστε, η πυκνή αυτή επταετία εμφανίζει σημάδια αλλαγής παραδείγματος. Από την ίδια τη μικροφυσική και τεχνολογία του πολέμου έως την επιστροφή των σημασιών στα ελεύθερα καντόνια της Ροζάβα, τίποτα δεν μοιάζει γνώριμο και καμία βεβαιότητα δεν φαίνεται να μην μπορεί να γκρεμιστεί.

Η αμηχανία σημαντικών κομματιών της Αριστεράς και του ελευθεριακού χώρου μπροστά σε αυτή τη ρευστότητα αποτυπώνεται όλο και συχνότερα σε άτοπα και παραδοξολογίες. Παρατηρείται μεταξύ κραυγών για τη “Νίκη στα όπλα του συριακού στρατού” και στήριξης στον κοινό άξονα “Άσαντ, Ρωσίας, Ιράν και Χεζμπολάχ” αλλά και μιας πρακτορολογικής και συνωμοσιολογικής ρητορικής που, δυστυχώς, όλο και συχνότερα μας επιδεικνύει τον αντισημιτισμό της. Το κείμενο αυτό, επομένως, αλλά και η εκδήλωση που συνδιοργανώνεται με κεντρικό ομιλητή τον Ζόζεφ Ντάχερ* τοποθετούνται σε μια στιγμή που ο δημόσιος διάλογος εντός των αριστερών και ελευθεριακών μικροκόσμων τείνει να εκτροχιαστεί προς θέσεις ασυνεπείς με όσα θεωρητικά πρεσβεύουν οι φορείς τους.

Τρίτη 24 Απριλίου 2018

ΛΑΕ: Αναζητώντας το "σωσίβιο" των δημοσκοπήσεων...




Η προπαγάνδα και η χειραγώγηση πάει σύννεφο ιδιαίτερα από ορισμένες δημοσκοπικές εταιρείες, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα αντιμαχόμενων για την καρέκλα της εξουσίας και μόνο, μνημονιακών κομμάτων.

Mε την παραπάνω παράγραφο ξεκινά το κείμενο «Η δημοσκοπική χειραγώγηση πάει σύννεφο. Λογαριάζουν χωρίς τον …. ξενοδόχο» που δημοσιεύεται στο iskra.gr και καταλήγει με το παρακάτω υστερόγραφο:

Υ.Γ: Δημοσιεύω, επίσης, προς πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών, ολόκληρη της μέτρηση της Europe Elects, η οποία δημοσιεύθηκε χθες 19 Απριλίου:
NΔ: 31%
ΣΥΡΙΖΑ: 25%
ΧΑ: 9%
Κίνημα Αλλαγής: 8%
KKE: 6%
ΛΑ.Ε: 4%
Ένωση Κεντρώων: 3%
ΑΝΕΛ: 3%
Πλεύση Ελευθερίας: 2%
*H έρευνα διενεργήθηκε από 11 Απριλίου 2018 έως τις 16 Απριλίου 2018 σε δείγμα 1000 ατόμων.

Δευτέρα 23 Απριλίου 2018

Στις ανυπότακτες πόλεις της Ισπανίας (Από τους δρόμους στην άσκηση της εξουσίας)



Των Pauline Perrenot και Vladimir Slonska-Malvaud
Πηγή: Le Monde diplomatique
Μετάφραση: Δημήτρης Οικονομίδης
Αναδημοσίευση από το "Ya Basta!"

Στην Ισπανία, ο νεαρός πολιτικός σχηματισμός Podemos απέτυχε στον πολιτικό του στόχο « να καταλάβει τον ουρανό εξ εφόδου »: να ανατρέψει το πολιτικό σύστημα μέσω των βουλευτικών εκλογών. Όμως, οι προοδευτικές δυνάμεις, που αντιτίθενται στις πολιτικές της λιτότητας, κατέκτησαν πολλούς δήμους και κοινότητες, από τη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη ως τη Βαλένθια και τη Σαραγόσσα. Όμως το να αλλάξει ο Δήμαρχος επιτρέπει και να αλλάξει ο κόσμος;

Στην πλατεία Πιλάρ υψώνεται ένα βουνό από λουλούδια και σταυρούς, στα μέσα Οκτωβρίου, με την ευκαιρία της ετήσιας γιορτής της Σαραγόσσα. Οι δρόμοι ξεχειλίζουν από τουρίστες, τα πολυκαταστήματα είναι γεμάτα: πουθενά σοβιέτ, πουθενά κατάληψη κάποιων Ιβηρικών Χειμερινών Ανακτόρων. Εδώ, όπως και στη Μαδρίτη, τη Βαρκελόνη ή τη Βαλένθια, μια «συμμαχία λαϊκής ενότητας » η οποίες σχηματίστηκε από μέλη των κοινωνικών κινημάτων και διαφόρων κομμάτων της Αριστεράς κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του Μαΐου 2015. Αλλά, σε αντίθεση με τα ουρλιαχτά των συντηρητικών, οι οποίοι φοβήθηκαν από αυτές τις νίκες, η επανάσταση κρατά χαμηλό προφίλ.

Κυριακή 22 Απριλίου 2018

FairCoin: ένα εναλλακτικό, οικολογικό ψηφιακό νόμισμα



Αναδημοσίευση από το "tvxs.gr"
περισσότερες πληροφορίες εδώ: Fair-coin.org

Ένα εναλλακτικό, ψηφιακό, οικολογικό νόμισμα με στόχο τη δημιουργία ενός μετα-καπιταλιστικού μοντέλου. Αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από το κρυπτονόμισμα FairCoin, που δημιουργήθηκε με σκοπό την προώθηση της ισότητας και της οικονομικής δικαιοσύνης.

Η ιστορία ξεκίνησε το 2010 στην Καταλονία ως πείραμα μιας μικρής ομάδας ακτιβιστών και κατέληξε τον Σεπτέμβριο του 2014 με τη «γέννηση» της FairCoop -ενός αποκεντρωμένου κινήματος βάσης, ενός διεθνούς συνεταιρισμού που αυτοοργανώνεται μέσω διαδικτύου- που απλώθηκε στις πέντε ηπείρους και στη συνέχεια, δημιούργησε το FairCoin.

Με άλλα λόγια, το FairCoin είναι το κρυπτονόμισμα που η FairCoop επέλεξε για να στηρίξει νομισματικά τη δημιουργία του αυτοδιαχειριζόμενου κοινωνικοοικονομικού συστήματος της, συνεπώς δεν έχει τίποτα κοινό με το bitcoin ή, όποιο άλλο από τα γνωστά κρυπτονομίσματα που φέρουν τις «αρχετυπικές», «παραδοσιακές αξίες» του καπιταλισμού, όπως, για παράδειγμα, τη διαρκή προσπάθεια φοροαποφυγής.

Το FairCoin βασίζεται σε ένα ομότιμο και αποκεντρωμένο δίκτυο συναλλαγής με προστασία κρυπτογράφησης, εξού και δε μπορεί να θεωρηθεί χρεόγραφο με την καθιερωμένη νομική/χρηματοοικονομική έννοια.


ΑΛΛΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ