Όσα θάφτηκαν...

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "δρόμος"

Ως «µάνα εξ ουρανού» δέχτηκε η ηγεσία του ΚΚΕ τις πρόσφατες εξελίξεις σχετικά µε τα δύο ψηφοδέλτια του ΣΥΡIΖΑ, στην Περιφέρεια Αττικής. Θεµιτό και κατανοητό να χαίρεται ένα κόµµα -ακόµα και το κόµµα της εργατικής τάξης- όταν ένας αντίπαλος διχάζεται, έστω κι αν ο αντίπαλος είναι ένα άλλο αριστερό κόµµα. Όταν, µάλιστα, τούτο το κόµµα έρχεται και σου προσφέρει στο πιάτο απογοητευµένους ψηφοφόρους, τότε η χαρά είναι διπλή και δικαιολογηµένη.

Μέχρις εδώ, καλά. Όταν, όµως το ΚΚΕ αρχίζει την πoλιτική ερμηνεία και «ανάγνωση» των γεγονότων, τότε αναδύεται ένας συντηρητισµός και µια έντονη αγωνία της ηγεσίας του, ένα άγχος «να ξεµπερδεύουν» πια µε τον οπορτουνισµό. «Στις δύο κυρίαρχες οµάδες που στοιχήθηκαν πίσω από τις βασικές υποψηφιότητες, κρύβεται η αγωνία για το ποια γραµµή µπορεί να υπηρετήσει καλύτερα το µπόδισµα της ριζοσπαστικοποίησης πλατιών λαϊκών συνειδήσεων σε συνθήκες γενικευµένης κρίσης του αστικού πολιτικού συστήµατoς και της σοσιαλδηµοκρατίας.» Eπειδή, όµως, ιδιαίτερα σε εκλογές η συσπείρωση των δυνάµεων είναι ζητούµενο, ο «εχθρός» είναι πάντα χρήσιµoς. «Σε κάθε περίπτωση, τόσο η µία, όσο και η άλλη γραµµή εντός του χώρου που εκφράζει ο ΣΥΝ/ΣΥΡIΖΑ, φιλοδοξεί να λειτoυργήσει σαν ανάχωµα προς το ΚΚΕ».

Και επειδή η θέληση του ΚΚΕ είναι και θέληση του λαού, το απαιτεί ο Ριζοσπάστης:«Να ξεµπερδεύει ο λαός µαζί τους» Φοβάται η ηγεσία του κόµµατος. Φοβάται πως το βήµα προσέγγισης µε τη Ριζοσπαστική Αριστερά που έκανε ο Γ. Χουρµουζιάδης, ο Avτ. Κακαράς, ο Λεοντής, ο Διον. Τσακνής και άλλοι, δεν είναι καλό σηµάδι και φροντίζει έγκαιρα να τους πρoειδoπoιήσει: «Για το ότι έχουν βάλει υπογραφή συµµετoχής στο Αριστερό Bήµα και άνθρωποι µε καλές προθέσεις δεν χωρεί αµφιβολία. Ωστόσο, η καλή πρόθεση ορισµένων δεν αρκεί για να προσδώσει και καλή στόκευση σε ένα εγχείρηµα που από την αρχή βρίσκεται σε αντι-ΚΚΕ ράγες!»

Πιο πολύ, όµως, νοµίζω πως φοβάται το «µήνυµα» που βγαίνει µέσα από µια πρόσφατη δήλωση του Γ. Χουρµουζιάδη: «Φυσικά, ανήκω στο ΚΚΕ. Πιστεύω τις πολιτικές αναλύσεις του, συµµερίζοµαι τους αγώνες του, θέλω και εγώ να είµαι ανυπάκουος και απείθαρχος. Εδώ και καιρό, όµως, όλα αυτά δεν µε καλύπτουν. Ο καπιταλισµός, µε το προσχημα της κρίσης, πήρε πίσω τις κατακτήσεις ενός αιώνα. Η εργατική τάξη παγιδεύεται στην “ευηµερία” των συνθηµάτων. Οι διανοούµενοι συντρίβονται µέσα στο χάος της µεταµovτέρνας σκέψης.Οι κυβερνητικές πολιτικές υπηρετούν αποκλειστικά το κεφάλαιο. Η κοινωνία ψάχνει να βρει φτηνή βενζίνη. Το Αριστερό Bήµα είναι µια πρόταση για νέους αγώνες. Να µπούµε µέσα στον κόσµο. Να βρούµε όλοι µαζί το γιατί. Να βρούµε τη λύση. Αλλιώς θα χαθούµε!».

Δεν είναι κακό να παίρνεις στα σοβαρά, σοβαρούς αγωνιστές.

Τυµβωρυχεί ο Σωκράτης

Κάλιο αργά παρά ποτέ....

Τώρα που βουλιάζει το πλοίο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αρχίζουν να φεύγουν τα ποντίκια. Και δεν αναφερόμαστε στο ΞΕΚΙΝΗΜΑ που κατόπιν εορτής διαπιστώστώνει ότι:

«Η πολιτική μυωπία όμως μετατρέπεται και σε πισώπλατη μαχαιριά στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο ΣΥΝ αποφάσισε να προχωρήσει στην υπερψήφιση του Α. Μητρόπουλου ενάντια σε όλα ανεξαίρετα τα υπόλοιπα μέλη της κεντρικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμα κι ενάντια σε τμήματα του ίδιου του ΣΥΝ όπως το Αρ Ρεύμα και τη νεολαία του κόμματος). Παρά τις πολλές έντονες συζητήσεις και τις ξεκάθαρες διαφωνίες, ο ΣΥΝ επέμενε μέχρι τέλους, κάνοντας τελικά το δικό του!

Για ποια δημοκρατία, για ποια ισοτιμία, για ποιο σεβασμό στη διαφορετική άποψη για ποιο σεβασμό στο κοινό εγχείρημα μπορεί πια να μιλά ο ΣΥΝ; Ότι και να πει πια δεν έχει κανένα νόημα! Η κίνηση αυτή του ΣΥΝ ανοίγει διάπλατα την πόρτα στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ!»

Αναφερόμαστε στις δυνάμεις εντός του ΣΥΝασπισμού – και κυρίως στην ομάδα του Π. Λαφαζάνη - που είχαν σημαντικές ευθύνες για την πορεία του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και την εναντίωσή τους στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Καλοδεχούμενη η αλλαγή πλεύσης, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται και από έμπρακτη αυτοκριτική. Η στήριξη υποψηφιοτήτων, όπως του Πετράκου στην Πελοπόννησο, καθώς και η επιμονή σε λογικές συνδιαχείρισης στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν είναι καλές παρακαταθήκες για το μέλλον. Δεν ήταν η Α.Π. αλλά το Αριστερό ρεύμα που έχει στηρίξει τα αναλογικά προεδρεία - κυρίως σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα- για να δικαιολογήσει την συμμετοχή στην συνδιοίκηση με τις δυνάμεις του δικομματισμού στην ΓΣΕΕ , στην ΑΔΕΔΥ και όχι μόνο.

Ο ΣΥΝ, το κεντροαριστερό νεφέλωμα και η υπόθεση της αριστεράς.

Αναδήμοσίευση από το "Ιστολόγιο Διαλόγου για ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ"

Του ΑΚΗ ΜΠΑΔΟΓΙΑΝΝΗ

Αν το τελευταίο βράδυ του 6ου συνεδρίου έλεγε κανείς σε κάποιον ανυποψίαστο ότι 3 μήνες μετά ο ΣΥΝ θα είναι εκτός ΣΥΡΙΖΑ, θα τον λέγανε τρελό. Ώρες πριν η Ανανεωτική Πτέρυγα είχε φύγει ακριβώς γιατί δεν έγινε δεκτή η πρότασή της για αποχώρηση του ΣΥΝ από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Φαίνεται όμως ότι χρειαζόταν να φύγουν οι ακραιφνείς ανανεωτικοί για να υλοποιηθεί το σχέδιό της. Η απουσία τους διευκόλυνε τη συμμαχία του τμήματος της Α.Π., που έμεινε στον ΣΥΝ με το προεδρικό περιβάλλον.

Αυτή η συμμαχία κατόρθωσε να βάλει τον ΣΥΝ απέναντι σε όλους τους άλλους του ΣΥΡΙΖΑ με μια απόφαση που κανένας, πλην της ίδιας, δεν δέχτηκε.

Ανεξάρτητα δε από τις όποιες διακηρύξεις περί συνάντησης με κάποιον, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, σοσιαλιστικό χώρο μέσω της στήριξης του κ. Αλ. Μητρόπουλου, κάνει τον ΣΥΝ να δίνει την εικόνα της προσχώρησης σε ένα νεφελώδες «κεντροαριστερό» εγχείρημα που δεν απέχει ουσιαστικά, από άποψη πολιτικής, από εκείνο του κ. Δημαρά.

Στο όνομα κάποιων επιδιωκόμενων ποσοστών θυσιάζεται η προβολή μιας ουσιαστικής πρότασης διεξόδου που μόνο μια ενωμένη αριστερά μπορεί να υποστηρίξει, κινητοποιώντας και ένα κόσμο που σήμερα πάει στην άκρη ή παγιδεύεται στις επιλογές του δικομματισμού.

Η σημασία αυτής της επιλογής θα φανεί σύντομα. Ήδη όσοι ακούνε και διαβάζουν βγάζουν συμπεράσματα.

Δεν ξέρω αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάει να θυσιαστεί χάριν της υποψηφιότητας Μητρόπουλου ή αν η επιλογή αυτής της υποψηφιότητας έγινε ακριβώς για να οδηγήσει στη διάλυσή του.

Σε κάθε περίπτωση όμως πιστεύω πως οι άνθρωποι της αριστεράς μπορούν να κρίνουν και να μη θυσιάσουν την ακριβή υπόθεση της ενότητας τους στα όποια σχέδια του όποιου επιτελείου. Και σύντομα θα μιλήσουν, απαντώντας στην πράξη στη νέα «κεντροαριστερή» πολιτική που ερήμην τους πάει να εφαρμοστεί.

* O Άκης Μπαδογιάννης είναι μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ

Απεργία Πακιστανών εργατών στην Σκάλα Λακωνίας

Αναλυτικό ρεπορτάζ καθώς και την ανακοίνωση της ΚΙΝΗΣΗΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα: Οικολογική Εναλλακτική Πρωτοβουλία Ερμιονίδας

Αλαλούμ στην Κουμουνδούρου που στηρίζει Μητρόπουλο αλλά όχι Οικονόμου

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα www.aftodioikisi.gr

Ρήγμα στις σχέσεις του ΣΥΝ με τη «Δημοκρατική Συνεννόηση» του Βασίλη Οικονόμου με πιθανές επιπτώσεις και στην υποψηφιότητα του Αλέξη Μητρόπουλου για την Περιφέρεια Αττικής προέκυψε, σύμφωνα με πληροφορίες της αυτοδιοίκησης gr, μετά τα ήξεις αφήξεις του προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα για τη στήριξη του ανεξάρτητου βουλευτή στο Δήμο Ωρωπού.

Μάλιστα, παρά τις διαβεβαιώσεις του κ. Τσίπρα προς τον ανεξάρτητο βουλευτή, ο ΣΥΝ (ΣΥΡΙΖΑ) όχι μόνο δεν στηρίζει τον κ. Οικονόμου αλλά κατεβάζει και δικό του ψηφοδέλτιο με επικεφαλής την πρώην βουλευτή Αττικής Ιωάννα Στεργίου!

Δηλαδή, με άλλα λόγια, ενώ το κόμμα εμφανίζεται να έχει αποφασίσει κεντρική συμφωνία με τη «Δημοκρατική Συνεννόηση» για την Περιφέρεια Αττικής, κατεβάζει άλλον υποψήφιο αντίπαλο στον επικεφαλής της σε έναν επιμέρους δήμο της συγκεκριμένης περιφέρειας!

Καμία απάντηση από Τσίπρα

Σύμφωνα με πληροφορίες το θέμα έχει συζητηθεί μεταξύ Τσίπρα και Οικονόμου, ωστόσο ο πρόεδρος του ΣΥΝ δεν έδωσε ποτέ σαφή απάντηση στον ανεξάρτητο βουλευτή, χωρίς μάλιστα να έχει κάποιο συγκεκριμένο επιχείρημα.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι: Δεν μπορεί να ελέγξει ο κ. Τσίπρας το κόμμα του; Δεν θέλει να συγκρουστεί με την κ. Στεργίου που, σύμφωνα με πληροφορίες ανήκει στο «Αριστερό Ρεύμα», τη στιγμή που «έκοψε» το κόμμα στα δύο με τη ρήξη που προκλήθηκε με τον Αλέκο Αλαβάνο; Ή απλώς επιβεβαιώνεται για μια ακόμη φορά ότι εκτός από το ΣΥΡΙΖΑ και ο ΣΥΝ είναι πολλά μικρά κομμάτια κάτω από την ίδια ετικέτα;

Ότι και να συμβαίνει, το μόνο βέβαιο είναι ότι τέτοια γεγονότα μόνο καλά πράγματα δεν προ-μηνύουν για το ΣΥΝ, με πιθανές επιπτώσεις και στην υποψηφιότητα Μητρόπουλου για την Περιφέρεια Αττικής την οποία πρότεινε και στήριξε με κάθε τρόπο η «Δημοκρατική Συνεννόηση».

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ

Δημοσιεύουμε ανακοίνωση της "Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ"

17/09/2010

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας για την Αριστερή Ανασύνθεση του ΣΥΝ

«Στη σημερινή συγκυρία, με την πλήρη ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και την επίθεση που έχει εξαπολύσει, επιβάλλεται να προχωρήσουμε στην επανίδρυση του κόμματος στην κατεύθυνση της πολιτικοϊδεολογικής του ενότητας. Η αδυναμία του ΣΥΝ δεν οφείλεται κυρίως στην οργανωτική ανεπάρκεια, αλλά στην έλλειψη σαφούς σχεδίου που (α) θα διαμορφώνει κοινές αξιακές συμπεριφορές, (β) θα μπορεί να συγκινεί τα μέλη του, να τα συνεγείρει και να τα τροφοδοτεί ιδεολογικά και πολιτικά στη σύγκρουση με τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Ο ΣΥΝ ως κόμμα πολιτικής και προγραμματικής ενότητας, ό,τι είχε να προσφέρει το προσέφερε. Σύντομα δεν θα αρκεί ούτε απλά η συμμετοχή μας στα κινήματα και στους αγώνες, αν δεν φανούμε ικανοί να συγκροτήσουμε έναν συνεκτικό πολιτικοϊδεολογικό φορέα της σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς».

Με αυτές τις καθαρές κουβέντες απευθύνθηκε στα μέλη το Κόμματος στο 6ο έκτακτο Συνέδριο η «Πρωτοβουλία για την Αριστερή Ανασύνθεση» και σήμερα δύο μόλις μήνες μετά, δικαιώθηκε. Είχαμε εγκαίρως προειδοποιήσει τα μέλη του ΣΥΝ ότι η πλειοψηφία της νέας ηγετικής ομάδας όχι μόνο αποδομούσε όλη τη δουλειά τους που είχε γίνει την περίοδο 2004-2008, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε έντονη κοινωνική ταυτότητα και συγκίνησε σημαντικό κομμάτι της νεολαίας και των εργαζομένων, αλλά και ότι οι μετριοπαθείς θέσεις της πλειοψηφίας της ΚΠΕ στο 6ο Συνέδριο προμήνυαν τη δεξιά στροφή του Κόμματος τόσο σε επίπεδο φυσιογνωμίας (ζητήματα Ευρώπης και αριστεράς, εναλλακτικής οικονομικής πολιτικής και χρέους, συνεπή παρουσία στο μαζικό κίνημα, κλπ) όσο και τακτικής/συμμαχιών (υποβάθμιση του ΣΥΡΙΖΑ και των συλλογικών λειτουργιών του, απολιτίκ «άνοιγμα» κορυφής στον σοσιαλιστικό και οικολογικό χώρο).