ΓΑΖΑ : Ένα κείμενο του Εδουάρδο Γκαλεάνο γραμμένο πριν 15 χρόνια...

ΓΑΖΑ 

Του Εδουάρδο Γκαλεάνο. Γραμμένο πριν 15 χρόνια.

Σαν να μη πέρασε μια μέρα… 

Μετάφραση: Ε.Μ. 

Για να δικαιολογήσει τον εαυτό της η τρομοκρατία του Κράτους, κατασκευάζει τρομοκράτες: σπέρνει μίσος για να θερίσει άλλοθι. Όλα δείχνουν ότι το μακελειό στη Γάζα, το οποίο οι δράστες του ισχυρίζονται ότι αποσκοπεί να βάλει τέλος στους τρομοκράτες, θα καταφέρει να τους πολλαπλασιάσει.  Από το 1984, οι παλαιστίνιοι ζουν καταδικασμένοι σε συνεχή ταπείνωση. Δεν μπορούν ούτε να αναπνεύσουν χωρίς άδεια. Έχουν χάσει την πατρίδα τους, τη γη τους, τα νερά τους, την ελευθερία τους, τα πάντα. Ούτε καν να επιλέξουν τους κυβερνήτες τους δεν έχουν δικαίωμα. Όταν ψηφίζουν εκείνον που δεν πρέπει, τιμωρούνται. Η Γάζα τιμωρείται. Έχει μετατραπεί σε μια παγίδα χωρίς διέξοδο, από τότε που η Χαμάς κέρδισε καθαρά τις εκλογές το 2006. Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί το 1932, όταν το Κομμουνιστικό Κόμμα θριάμβευσε στις εκλογές του Ελ Σαλβαδόρ. Για να εξιλεωθούν ο σαλβαδορένιοι για το παράπτωμά τους, ζουν από τότε βουτηγμένοι στο αίμα κάτω από στρατιωτικές δικτατορίες. Η δημοκρατία είναι μια πολυτέλεια που δεν την αξίζουν όλοι.

Είναι παιδιά της ανημποριάς οι αυτοσχέδιες ρουκέτες που εκτοξεύουν οι πολιορκημένοι της Γάζας μαχητές της Χαμάς στα εδάφη που κάποτε ήταν παλαιστινιακά και που η ισραηλινή κατοχή τα σφετερίστηκε. Και η απόγνωση, στα όρια της αυτοκτονικής τρέλας, είναι η μητέρα των παράτολμων πράξεων που αρνείται το δικαίωμα της ύπαρξης του Ισραήλ. Κραυγές χωρίς αποτελεσματικότητα, ενώ ο εξαιρετικά αποτελεσματικός πόλεμος εξόντωσης που διεξάγει το Ισραήλ, αρνείται εδώ και χρόνια το δικαίωμα της Παλαιστίνης να υπάρχει. Πια μόνο λίγη Παλαιστίνη απομένει. Λίγο λίγο το Ισραήλ τη σβήνει από το χάρτη.

Σωτήρης Βαλντέν VS Αντώνης Λιάκος

Γίνεται μια συζήτηση για το αν η πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, έτσι όπως διαμορφώνεται σήμερα, έχει σχέση με την Αριστερά. Η συζήτηση δεν είναι καινούργια, απλά αναζωπυρώθηκε με την εκλογή του Κασσελάκη στην θέση του Τσίπρα.

Η Αριστερά κρίνεται κυρίως από το πως τοποθετείται απέναντι στα πολιτικά ζητήματα που αναδεικνύονται στην συγκυρία.

Ο πολιτικός χαρακτήρας του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι ένα ζήτημα που αναδείχθηκε μετά τις εκλογές του Ιούνη. Ένα άλλο, που έχει μεγαλύτερο χρονικό βάθος και ευρύτερη πολιτική σημασία, είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Για να δούμε λοιπόν πόσο μεγάλες μπορεί να είναι οι διαφορές θέσεων για αυτά τα δύο ζητήματα, όπως αυτές αποτυπώνονται στις απόψεις δύο προσωπικοτήτων του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ. Το ενδιαφέρον βρίσκεται  στο ότι δεν είναι από τα “στελέχη” του μηχανισμού και ιστορικά δεν ανήκαν στο χώρο της “Αριστερής Αντιπολίτευσης”, αλλά ευρύτερα στον λεγόμενο “προοδευτικό χώρο της κεντροαριστεράς”.

-  Διαβάστε τα κείμενα, κάνετε συγκρίσεις, όχι μόνον για τις μεταξύ τους διαφορές αλλά και για ταυτίσεις  με δικές σας θέσεις…

Δήλωση του Γιάνη Βαρουφάκη στη γερμανική τηλεόραση για την Γάζα και όχι μόνο...

Ένα σχόλιο για τον πόλεμο Χαμάς - Ισραήλ

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

 του Χρήστου Κεφαλή*

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, ανάμεσα στη Χαμάς και το Ισραήλ, έρχεται να προστεθεί στην αλυσίδα των πολεμικών αναφλέξεων των τελευταίων χρόνων, στην Ουκρανία, το Ναγκόρνο Καραμπάχ, αλλά και στην Ερυθραία και σε άλλες λιγότερο περίοπτες περιοχές της Αφρικής που δεν τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας. Συνολικά παρμένες, αυτές οι συνεχείς αναφλέξεις πιστοποιούν τη βαθιά κρίση, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, καθώς και τις προσπάθειες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και τοπικών αστικών τάξεων να βγουν από αυτά τα αδιέξοδα σε βάρος των μικρότερων χωρών ή των γειτόνων τους.

Η ιστορική ευθύνη για τον συγκεκριμένο πόλεμο βαραίνει εξ ολοκλήρου το Ισραήλ. Για δεκαετίες το Ισραήλ κράτησε τον παλαιστινιακό πληθυσμό της Γάζας σε μια κατάσταση πολιορκίας, με τους Παλαιστίνιους να ζουν διαρκώς μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, στερούμενοι ακόμη και τα στοιχειώδη και αντιμετωπίζοντας μια συνεχή, βάρβαρη κρατική τρομοκρατία. Ακόμη χειρότερα, το Ισραήλ ήταν αυτό που τορπίλισε την ειρηνευτική διαδικασία με τους Παλαιστίνους στη δεκαετία του 1990, όταν στις συνομιλίες στο Καμπ Ντέιβιντ το 2000 έκανε πίσω ακόμη και από τις αναιμικές εδαφικές παραχωρήσεις που το ίδιο είχε υπογράψει στις προηγούμενες συμφωνίες. Η κατάρρευση της ειρηνευτικής διαδικασίας είχε μεταξύ άλλων ως αποτέλεσμα το παραμέρισμα της «μετριοπαθούς» PLO και την άνοδο της «εξτρεμιστικής» Χαμάς. Με αυτή την έννοια, το αντιδραστικό, ακροδεξιό κατεστημένο του Ισραήλ θερίζει σήμερα τους καρπούς που το ίδιο έσπειρε, θρέφοντας επί δεκαετίες την οργή και το μίσος του παλαιστινιακού λαού.

Η αριστερά στις διάφορες αποχρώσεις της υποστήριζε πάντα –και σωστά– την αυτοδιάθεση των Παλαιστινίων με τη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους, καταγγέλλοντας τις ισραηλινές ωμότητες. Αυτό το περιστατικό ωθεί σήμερα μια μερίδα της να πάρει αντανακλαστικά θέση υπέρ της Χαμάς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη σχετική αρθρογραφία του Ριζοσπάστη: «Κόντρα σε όσους καλούν σε “αλληλεγγύη” με το ισραηλινό κράτος - δολοφόνο, απέναντι στους διάφορους θιασώτες των “ίσων αποστάσεων” ανάμεσα στον θύτη και το θύμα, ο ελληνικός λαός, αλλά και κάθε λαός της Γης, έχει κάθε λόγο να σταθεί ακόμα πιο αποφασιστικά στο πλευρό του Παλαιστινιακού λαού και στον αγώνα του για ελεύθερη πατρίδα» («Ισραήλ-Κατεχόμενη Παλαιστίνη. Η νέα ανάφλεξη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία», Ριζοσπάστης, 9.10.2023).

Μια τέτοια θέση θεωρεί αυτονόητο ότι ο πόλεμος που εξαπέλυσε η Χαμάς υπηρετεί τα συμφέροντα των Παλαιστίνιων και των άλλων λαών της περιοχής. Αυτό όμως δεν είναι καθόλου αυτονόητο· απεναντίας, μια συγκεκριμένη εξέταση θα δείξει ότι το εντελώς αντίθετο αληθεύει.

Ουδείς αναμάρτητος…

Αναδημοσίευση από την στήλη της εποχής "Ο δικηγόρος του διαβόλου"

Το τελευταίο διάστημα, μετά την επιθετική «εξαγορά» του ΣΥΡΙΖΑ και την κυριαρχία του κασσελακικού μοντέλου, αρχίζουν και γράφονται κείμενα που επιτέλους θίγουν τον ρόλο του Αλέξη Τσίπρα που για πολλά χρόνια ήταν η «ιερή αγελάδα» την οποία δεν έπρεπε να αγγίζουμε, ο μεγάλος ηγέτης που χωρίς αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ένα τίποτα και που, αν λέγαμε κάτι εναντίον του, μας καταχωρούσαν αυτόματα στην πλευρά του αντιπάλου. Μόνο που, όλοι όσοι καταφεύγουν σ’ αυτή την όψιμη κριτική, αποφεύγουν να θίξουν τις περιόδους που και οι ίδιοι ήταν συμμέτοχοι στην οικοδόμηση του μοντέλου Τσίπρα, αποφεύγουν δηλαδή ακόμα και την ελάχιστη αυτοκριτική που είναι απαραίτητη για μια νηφάλια ανάλυση του φαινομένου που οδήγησε στην σημερινή κατρακύλα. Όπως φαίνεται, η αυτοκριτική αντιβαίνει στην παγιωμένη αριστερή έπαρση και αυταρέσκεια και έτσι, αντανακλαστικά, οδηγούνται στην απόλυτη υπεράσπιση και δικαιολόγηση των μέχρι τώρα πολιτικών επιλογών τους. Κι επειδή κάποιοι, για να αποφύγουν την συζήτηση, μπορεί να πουν ότι δεν ωφελεί μια βουτιά στο πολύπαθο παρελθόν της Αριστεράς, ας περιοριστούμε στην περίοδο που ξεκινά με την εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή:

• Στις εκλογές του 2006 για τον δήμο Αθηναίων, ενώ είχε ανακοινωθεί η υποψηφιότητα του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, με συνοπτικές διαδικασίες προέκυψε η αντικατάστασή του από τον φρέσκο και λαμπερό, τότε, Αλέξη Τσίπρα, που ξεκίνησε την πολιτική του παρουσία με ένα μίνι εσωτερικό «πραξικόπημα» το οποίο υποστήριξαν όλοι οι σημερινοί, όψιμοι επικριτές του. Ο Παπαγιαννάκης θεωρούταν τότε «δεξιός» ενώ ο Τσίπρας «αριστερός» κι οι συσχετισμοί τον ευνοούσαν. Είναι φορές, όμως, που η διαδικασία είναι ουσία…

• Στην σκοτεινή περίοδο της αλλαγής ηγεσίας μεταξύ Αλαβάνου – Τσίπρα, που στη συνέχεια οδήγησε στο σβήσιμο από τον πολιτικό χάρτη του «βαρόνου» Αλαβάνου, οι αριστερές τάσεις του Συνασπισμού στήριξαν τον Τσίπρα και κατόπιν ανέλαβαν ως αντιπαροχή καίριες θέσεις στον κομματικό μηχανισμό. Το ηγετικό μοντέλο άρχισε να στήνεται, τον γνώριζαν όλοι, άσχετα αν αφελώς νόμιζαν ότι μπορούσαν να το ελέγξουν.

Ποιός θυμάται την “ελιά”;

Κάθε πράγμα στον καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο. Ο Μάρξ το διατύπωσε κάπως διαφορετικά: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Στην ζωή όμως μερικές φορές τα πράγματα συμβαίνουν ανάποδα: την πρώτη φορά σαν φάρσα και τη δεύτερη σαν τραγωδία…

H κρίση του δικομματισμού της μεταπολίτευσης έγινε εμφανής με όρους κοινωνικού συσχετισμού μετά την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ στις διπλές εκλογές του 2012. Η απάντηση από την μεριά του πολιτικού συστήματος ήταν η “ελιά”, η κατασκευή ενός κόμματος της κεντροαριστεράς (2013) από τα αποκαΐδια του ΠΑΣΟΚ. Στις ευρωεκλογές του 2014 συγκέντρωσε 8,02% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές, την Εύα Καϊλή και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Τότε το ρεύμα πήγαινε “αριστερά” και ανέβαινε ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός διαμεσολαβητής της κοινωνικής αγανάκτησης, γιαυτό εξελίχθηκε σε “φάρσα” το εγχείρημα της ελιάς.

Τώρα που ρεύμα πηγαίνει “δεξιά”, η δημιουργία του νέου κόμματος από τα αποκαΐδια του ΣΥΡΙΖΑ έχει τα χαρακτηριστικά της τραγωδίας: Η απουσία της Αριστεράς είναι εκκωφαντική... Το ποτάμι της ιστορίας είτε πάει αριστερά, είτε δεξιά δεν γυρίζει πίσω. Η “επιστροφή” του Ανδουλάκη προς στο παλιό ΠΑΣΟΚ δεν ανέτρεψε τις εξελίξεις, ούτε τώρα η “επιστροφή” προς στον παλαιό ΣΥΡΙΖΑ έχει να προσφέρει κάτι: Εξάλλου, στις Θερμοπύλες δεν υπάρχει κανένας Λεωνίδας, για να δώσει την μάχη. Τα “αναχώματα” που κρατάει το ΚΚΕ έχουν στην πολιτική συγκυρία την ίδια πολιτική εμβέλεια με τις ετερόκλητες επιχειρήσεις που έχουν προηγηθεί για την “ανασύσταση” του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Η μάχη που δίνεται σήμερα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει άλλο επίδικο, να αναδειχτεί ποιός είναι ο «καλύτερος» που θα στρώνει το χαλί της υποδοχής των ...Περσών: Για «καλλιστεία» πρόκειται…