Qatar Gate ως πολιτικό ...ξεκαθάρισμα

Ο Γιώργος Κύρτσος είπε και κάτι άλλο, σε ένα σχόλιο του στο twitter:
“Η Καϊλή τιμωρήθηκε για την αλαζονεία της. Μας κορόιδευε με αυτά που έκανε σαν πιο "έξυπνη" και κυρίως σαν αδίστακτη”.

Όμως η αλαζονεία είναι χαρακτηριστικό της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας. Οι νεοφιλελεύθεροι επίσης είναι και αδίστακτοι... Τιμωρούνται μόνον αυτοί που παρεκκλίνουν από το κυρίαρχο.

Ο Τάσος Τέλλογλου σε ένα δημοσίευμά του στο insidestory.gr προς το τέλος προσθέτει και μια άλλη λεπτομέρεια που έχει και αυτή την σημασία της: “Επίσης η κ. Καϊλή δεν δείχνει ευαισθησίες μόνο ως προς το Κατάρ – απέφυγε να καταδικάσει το ρωσικό καθεστώς.”

Η διαφθορά ως ένα οργανικό σύμπτωμα των μηχανισμών εξουσίας είναι γνωστό, και προκαπιταλιστικό (Η διαφθορά στην αρχαία Αθήνα… ). Η υπόθεση χρηματισμού της Καϊλή δεν έχει να προσθέσει τίποτε καινούργιο σ’ αυτό.

Το πραγματικό ενδιαφέρον αυτής της ιστορίας εντοπίζεται αν την προσεγγίσουμε με βάση την διάκριση της αιτίας από την αφορμή. Τότε μόνον μπορούμε να κατανοήσουμε τις πολιτικές επικοινωνιακής διαχείρισής της: Δεν είναι ζήτημα που όλος ο κόσμος τ’ χει τούμπανο και οι “Αρχές” κρυφό καμάρι. Πρόκειται για μια υπόθεση που οι “Αρχές” την έκαναν “τούμπανο” και οι υπηρεσίες τους διεκπεραιώνουν όλες τις πλευρές της διαχείρισής της, από την αστυνομική μέχρι την επικοινωνιακή...

ΠΡΙΝ 10 χρόνια…

εκλογές 2012

Δεκέμβρης του 2012, 

3 χρόνια πριν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία.

Στις εκλογές του Μάη ο ΣΥΡΙΖΑ είχε λάβει 16,78% και ήταν πλέον αξιωματική αντιπολίτευση π (προηγούμενα αποτελέσματα 2009: 4,6%, 2007: 5,04%).

Η προοπτική της ανόδου στην κυβερνητική εξουσία ήταν πλέον ορατή, όχι τόσο μέσω της αυτοδυναμίας αλλά μέσω συνεργασιών.

Εκείνη την εποχή διαμορφώθηκε ο ιδιότυπος “ιστορικός συμβιβασμός” της ελληνικής αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ να συγκυβερνήσει με την δεξιά και συγκεκριμένα με το ακροδεξιό πολιτικό μόρφωμα του Πάνου Καμμένου.

- Ποιοί νομίζετε ότι ήταν πρωτεργάτες σε αυτό το εγχείρημα;

Social Contagion and Other Material on Microbiological Class War in China

Οι Chuang είναι μια διεθνής κομμουνιστική συλλογικότητα που εκδίδει ένα ομώνυμο περιοδικό και ένα blog. Το περιεχόμενό τους περιλαμβάνει συνεντεύξεις, μεταφράσεις και πρωτότυπα άρθρα σχετικά με συνεχιζόμενη καπιταλιστική ανάπτυξη της Κίνας μέσα από τα συσσωρευμένα συντρίμμια της ιστορίας των αγώνων που εναντιώθηκαν σε αυτή.

Μέσα από χρόνια επιτόπιας έρευνας, οι Chuang προσπαθούν να διαμορφώσουν γενικότερη προσέγγιση από αριστερή σκοπιά αυτών των ζητημάτων, δίνοντας έμφαση στις παγκόσμιες διαστάσεις της κινεζικής εμπειρίας - διακριτή από τις συζητήσεις του 20ου αιώνα - και επικεντρωμένη στις μεταβαλλόμενες συνθήκες των λαϊκών αντιστάσεων στην Κίνα και πέρα απ’ αυτή. Στις ενδιαφέρουσες θεωρητικές παρεμβάσεις και στη πληροφόρηση από ζητήματα επικαιρότητας που παρουσιάζονται στο blog τους, η συλλογικότητα δίνει έμφαση στα εμπειρίες από τις μάχες που δίνουν οι προλετάριοι σε όλο τον κόσμο σήμερα και στο εγγύς μέλλον.

Αλέξης ο ...«Δίκαιος»

Αν κάποιος πολιτικός σας έλεγε σήμερα: «Αυτό που μπορούμε να σας υποσχεθούμε είναι ότι θα ξαναφέρουμε στον τόπο αυτό που έχει χαθεί τα τελευταία τρία χρόνια», που πάει το μυαλό σας; Σκεφτείτε το λίγο, πριν προχωρήσετε στην ανάγνωση του κειμένου.

«Δεν θα σας υποσχεθώ ότι θα κάνω θαύματα γιατί δεν είμαστε θαυματοποιοί. Αυτό που μπορούμε να σας υποσχεθούμε είναι ότι θα ξαναφέρουμε στον τόπο αυτό που έχει χαθεί τα τελευταία τρία χρόνια. Ποιο; Τη δικαιοσύνη. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Όταν δεν υπάρχει δικαιοσύνη δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις καμία κρίση, καμία δυσκολία»

              Αλέξης Τσίπρας


Ο Αλέξης Τσίπρας, λοιπόν σήμερα μόνον για ένα πράγμα μπορεί να αυτοδεσμευτεί: θα είναι “δίκαιος”, αν ξαναγίνει πρωθυπουργός...

Το 2013 το athens voice αναρωτιόταν: «Είναι ο Τσίπρας ο επόμενος Ανδρέας Παπανδρέου;»

Το 2022 ο Αλέξης έδωσε τελικά την απάντηση: Όχι, θα είμαι ο επόμενος ο Αριστείδης ο Δίκαιος!

Αυτό όμως είναι μια υπόσχεση για το μέλλον...

Ο Αριστείδης χαρακτηρίστηκε «δίκαιος» από τις πράξεις του και όχι από τις δηλώσεις του αν και πόσο θα αποκαθιστούσε την “δικαιοσύνη” στην Αθηναϊκή πολιτεία, αν έβγαζε από την μέση τον Θεμιστοκλή. Η συμπεριφορά του Αριστείδη και η εν γένει πολιτεία του στα δημόσια πράγματα, η εντιμότητα και η ευθυκρισία που τον διέκρινε, του χάρισε το προσωνύμιο "Δίκαιος" που τον συνόδεψε σε όλη του την ζωή.

Επίσης, ο Αριστείδης ο Δίκαιος απέναντι στους Πέρσες επέδειξε μια ιδιαίτερη πολιτική στάση: υπήρξε ο πρώτος ο οποίος παραιτήθηκε από την στρατηγία δίνοντας την θέση του στον Μιλτιάδη πείθοντας και τους υπολοίπους στρατηγούς να πράξουν το ίδιο για να υπηρετηθεί αποτελεσματικότερα το συμφέρον της πατρίδας. Και πολέμησε μέχρι τέλους απέναντι στον εχθρό...

Ο λαϊκισμός της εφημερίδας των συντακτών και όχι μόνο...

Δικαιολογημένη η αγωνία των συριζέων και των φίλων τους για την ερχόμενη εκλογική μάχη, αφού τα πράγματα δεν προχωράνε σύμφωνα με τις προσδοκίες τους για να κυβερνήσουν ξανά την χώρα. Αδικαιολόγητες όμως οι πρακτικές που ακολουθούν για την επίτευξη αυτού του στόχου, ιδιαίτερα όταν υποτιμούν την νοημοσύνη του απλού πολίτη.

Το τελευταίο καιρό οι συριζέοι έχουν αναδείξει ως αιχμή της πολιτικής τους τις παρακολουθήσεις/συνακροάσεις, ένα ζήτημα που δείχνει τον πάτο της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας στην χώρα μας, αποκαλυπτικό για το πως λειτουργεί η πολιτική των ΣΔΙΤ (συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα) στο βαθύ κράτος.

Αυτό που καταλαβαίνει ο απλός πολίτης είναι ότι το ζήτημα δεν αφορά τον ίδιο, αφορά στο τρόπο λειτουργίας του πολιτικού συστήματος και πως επιλύει τους ανταγωνισμούς στο εσωτερικό του: «Η Μητσοτάκης Α.Ε» επέβαλε ένα σύστημα επιτήρησης/ελέγχου τόσο στο εσωτερικό του μηχανισμού της όσο και απέναντι στους αντιπάλους της (πολιτικούς, δημοσιογράφους) για να εξασφαλίσει την απρόσκοπτη παραμονή της στην κυβερνητική καρέκλα με κάθε μέσο που δύναται να χρησιμοποιήσει. Αυτό κάνουν και όλοι οι καπιταλιστές απέναντι στους ανταγωνιστές τους: Μην ξεχνάμε ότι τα ποσά που ξοδεύονται παγκοσμίως για την “βιομηχανική κατασκοπεία” είναι μεγαλύτερα απ’ αυτά που δαπανούν τα κράτη στις μυστικές τους υπηρεσίες για “εθνικούς λόγους”. Είναι και αυτό ένα βασικό στοιχείο της νεοφιλελεύθερης κυβερνητικότητας, κοινό με την διοίκηση των καπιταλιστικών επιχειρήσεων…

Ο απλός πολίτης γνωρίζει επίσης ότι τον έχουν φακελώσει και τον παρακολουθούν καθημερινά, κράτος και ιδιωτικές εταιρείες, με πολλούς άλλους τρόπους, από τις προσωπικές του προτιμήσεις μέχρι τις οικονομικές του συναλλαγές.

Τα παιδιά στην πορεία του Πολυτεχνείου

- Πως συμμετέχουν τα παιδιά στον εορτασμό της εξέγερσης της 17 Νοέμβρη του 1973;

- Γιορτή στο σχολείο, κατάθεση λουλουδιών και καμιά ζωγραφιά;
- Γιατί όχι στην συμμετοχή στην πορεία;
- Υπάρχει καλύτερη βιωματική προσέγγιση του τι σημαίνει συμμετοχή στον αγώνα, μαζική διεκδίκηση, κινητοποίηση, διαδήλωση;

- Θα τα αφήσουμε να τα μάθουν από πως τα παρουσιάζει ο ΣΚΑΙ, ή μήπως θα τα διδαχτούν στο Σχολείο;

- Ή καλύτερα, δεν χρειάζεται να τα γνωρίζουν...