Οι ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί στα Βαλκάνια καλά κρατούν…

Το "Μακεδονικό" ξεχάστηκε στην χώρα μας παρ' όλο ότι κάποιοι περίμεναν ότι θα έβαζε την σφραγίδα του στις εκλογές που έρχονται. Όμως οι εξελίξεις προχωρούν, άλλα  - ο καθένας για τους δικούς του λόγους -  κάνει πως δεν τις βλέπει...    



«Μίλησα με τον συνάδελφό μου, Ζόραν Ζάεφ, την περασμένη εβδομάδα, για να φυλάξουμε τον εναέριο χώρο της Βόρειας Μακεδονίας όταν φθάσουν τα νέα αεροσκάφη. Αυτό θα είναι καλό για αυτούς και για εμάς», είπε ο Μπορίσοφ.
Περισσότερα εδώ:

1. Βουλγαρία και Ελλάδα διαφωνούν για τη φύλαξη του εναέριου χώρου μας

Για τον τσάρο Σαμουήλ, τον Άγιο Κλήμη και τον Άγιο Ναούμ βρέθηκε μια συμβιβαστική λύση, αλλά σκοντάψαμε στον Γκότσε Ντέλτσεφ.

Η απάντηση στο ερώτημα:

«Είναι Σλαβομακεδόνας ή Βούλγαρος;», έχει γίνει μια απειλή για τη Συνθήκη Καλής Γειτονίας στη συζήτηση της Κοινής Επιτροπής μεταξύ Βουλγαρίας και Βορείου Μακεδονίας προκειμένου η χώρα να προχωρήσει στην ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.

Η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Εκατερίνα Ζαχαρίεβα δήλωσε ότι εάν δεν αναγνωρισθεί ο Γκότσε Ντέλτσεφ ως Βούλγαρος, θα αποχωρήσει η Βουλγαρία από την Επιτροπή και ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ προχώρησε ακόμη περισσότερο απειλώντας με βέτο στην ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ.
Περισσότερα εδώ:

2. Η Συνθήκη με τη Βουλγαρία σκόνταψε στον Γκότσε Ντέλτσεφ

Η ανατρεπτική δυναμική του αστάθμητου

του Νίκου Θεοτοκά

(πρώτη δημοσίευση: περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ, 17 Δεκεμβρίου 2016)

Τα τελευταία –πολλά πλέον– χρόνια όλο και χάνονται, νομίζω, οι συνέχειες με τους καιρούς στους οποίους αναφέρθηκαν οι ομιλητές του συνεδρίου ιστορίας της Νεολαίας της ΕΔΑ. Φράσεις όπως «ο ρόλος της αριστερής νεολαίας» συνεχίζουν να παραπέμπουν σε σημασίες που, σε μας τους παλιούς και τους παλιότερους, φαίνονται αυτονόητες. Παραπέμπουν δηλαδή σε μια αυστηρά ιστορική έννοια της νεολαίας, σε συλλογικότητες, σε προτάγματα συνδεδεμένα με την αλλαγή, στη διεύρυνση και εμβάθυνση της δημοκρατίας, στη ρήξη με τους αρχαϊσμούς, στα δικαιώματα και στην προκοπή των ανθρώπων, στην προοπτική του σοσιαλισμού.

Φοβάμαι ότι, σήμερα, όλα τούτα δεν αποτελούν παρά κελύφη σημασιών, το περιεχόμενο των οποίων έπαψε να νοηματοδοτείται από τους ανοικτούς ορίζοντες κοινωνικών προσδοκιών. Το «αύριο» μοιάζει κλειστό, σκοτεινό, απρόσιτο. Και οι ιδεολογίες δεν ζωογονούνται από το μέλλον· επιβιώνουν και αναπαράγονται με υλικά και νοήματα ενός παρελθόντος που, όλο και περισσότερο, θολώνει στις εικόνες της αφαίρεσης και χάνει τις συνδέσεις του με την εμπειρία. Είναι το τέλος των ιδεολογιών ή το ξεκίνημα της ανανέωσης; Θα θυμηθώ μόνο τις αφηγήσεις φίλων που δεν είναι πια ανάμεσά μας, του Άγγελου Ελεφάντη ή του Φίλιππου Ηλιού για τον Μίμη Δεσποτίδη. «Το κόμμα –οι συλλογικότητες της Αριστεράς, θα μετέγραφα– είναι εκείνος ο ένας που θα ψάξει, θα βρει, θα πείσει και θα φέρει στον αγώνα άλλον έναν». Λόγια που πολλές και πολλοί κρατούν ως βίωμα.

Πες τα Έλενα, κι ας μην σε ακούει κανείς...

Τον Απρίλιο του 2012 η Έλενα Παναρίτη, βουλευτής ΠΑΣΟΚ αντιδρά στο «μνημόνιο ΙΙ» που υπογραφεί η κυβέρνηση Παπαδήμου. Τα media την εξαφανίζουν. Δεν εκλέγεται βουλευτής...

Την άνοιξη του 2015 η Παναρίτη “σταυρώνεται” από μια ετερόκλητη συμμαχία εντός και εκτός του ΣΥΡΙΖΑ, από ακραίους νεοφιλελεύθερους ως σκληρούς “μαρξιστές” που απέβλεπε στην πολιτική αποδόμηση του Γιάνη Βαρουφάκη. (περισσότερα εδώ: “Θυσιάζεται” ο Βαρουφάκης με την ανοχή της "αριστερής πλατφόρμας" για να ανοίξει ο δρόμος για μια “αρκετά επώδυνη” συμφωνία;

Γιατί τα θυμηθήκαμε όλα αυτά;

ΕΝΘΑΔΕ ΚΕΙΤΑΙ...

Ένα 16μπαρο ενάντια στη λυκοσυμμαχία της ΕΕ ετοιμάζεται λογικά να χώσει η αγαπημένη μας Κατερίνα Στικούδη, μετά το ερυθρό attend που έκανε προχτές το βράδυ (Δευτέρα 10 Ιουνίου). Η τραγουδίστρια και εσχάτως ράπερ επισκέφθηκε την έδρα του ΚΚΕ στον Περισσό μαζί με τον σύζυγό της Βαγγέλη Σερίφη (κατά κόσμον Dj Rico – μέλος των Goin’ Through και Νέβμα), στα πλαίσια εκδήλωσης που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί ένα πραγματικά αξιομνημόνευτο παρεάκι, το οποίο προφανώς είναι και φανερά καλύτερο από το δικό σας.

η συνέχεια εδώ:

Τρελο παρεάκι με Κατερίνα Στικούδη και Δημήτρη Κουτσούμπα έζησε προχτές ο Περισσός

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗΣ: Ο Αλέξανδρος Μπίστης εξηγεί γιατί εντάσσεται στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΜέΡΑ25

του Αλέξανδρου Μπίστη

Ας ξαναμετρηθούμε, λοιπόν! (Γιατί με το ΜέΡΑ25)

Διανύουμε τον δέκατο χρόνο της πολιτικής και οικονομικής κρίσης. Η κυρίαρχη πολιτική καθορίζεται ακόμα από την χωρίς όρια συσσώρευση πλούτου και όχι από τον αγώνα για την κάλυψη των αναγκών των ανθρώπων. Η διαιρετική τομή μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας είναι ακόμα απούσα από την κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Οι δυνάμεις της οργανωμένης Αριστεράς αδυνατούν να περιγράψουν, έστω σε αδρές γραμμές, το τι πρέπει να κάνουμε αυτή τη στιγμή που μιλάμε ώστε να μπορούμε κάποια στιγμή να αρθρώσουμε τη λέξη «σοσιαλισμός» χωρίς να αιθεροβατούμε και να εξηγήσουν το πώς θα μοιάζει αυτός, ώστε να καταλάβουμε όλοι γιατί αξίζει τον κόπο να εργαστούμε και να αγωνιστούμε προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως είναι φυσικό, ενισχύονται οι δυνάμεις που καλλιεργούν το μίσος και τον διχασμό. Η ανατροφοδότηση του εκφασισμού της κοινωνίας ξεκινάει από τη μονιμοποίηση της περιθωριοποίησης του ενός τρίτου της ελληνικής κοινωνίας, τη μαζική μετανάστευση των νέων γενιών και την κυριαρχία της εργασιακής ζούγκλας και φτάνει μέχρι την αδιαφορία για την απάνθρωπη κατάσταση στα κέντρα κράτησης προσφύγων, την ανοχή στην εφιαλτική δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, στον αποθρασυμένο σεξισμό και στην πατριαρχία.

Σε αυτή τη συγκυρία, συμπορεύομαι εκλογικά με το ΜέΡΑ25, παρ’ ότι δεν ήμουν μέλος του, επειδή:

Αλέκος Αλαβάνος: «Ζωή, Γιάνη ακολουθείστε τον δρόμο της ενότητας και της γενναιότητας»

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου: 

«Ζωή, Γιάνη ακολουθείστε τον δρόμο της ενότητας και της γενναιότητας»

«Οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ ενός προγράμματος Αναγέννησης και Ανασυγκρότησης σε αντιδιαστολή με τον κακοήθη υφεσιακό σχεδιασμό των δανειστών δεν πρέπει να επαναλάβουν σε μικρογραφία και γελοιογραφία την νοσηρή παθολογία του Συριζα: έρωτα για την εξουσία και τις καρέκλες, ηγεμονισμό, περιαυτολογία, προσωποκεντρισμό.