Μάνος Χατζιδάκις – Περί Χριστουγέννων

Ένα κείμενο 40 χρόνια πριν...

Αναδημοσίευση από το "www.o-klooun.com"

Ο μύθος των Χριστουγέννων κρατιέται με τη βία απ' τα παράθυρα και από τις πόρτες, κρεμασμένος σε πανύψηλα κι αφιλόξενα σύγχρονα σκυθρωπά κτίρια. Τον συντηρούν οι δραστηριότητες της αγοράς, τα συμφέροντα των εμπόρων, οι ανελεύθερες κυβερνήσεις —πλην ανατολικών— και οι ακόμη πιο ανελεύθερες θρησκευτικές οργανώσεις, τέλος, οι αστοί και οι εργατικοί, πρόσφατοι μετανάστες στην αστική τάξη, που κατ' ουσίαν κυβερνάν τον κόσμο μας, και που επιθυμούν θρησκευτικές αιτιολογίες και παραδόσεις για διασκέδαση, απόλαυση κι αμεριμνησία.

Ούτε για τα παιδιά δεν έμειναν τα σύμβολα ανέγγιχτα. Κι αυτά ακόμη προσπαθούν να ονειρεύονται μέσα από τις εφιαλτικές ειδικές εκπομπές της τηλεόρασης, κι από ένα σπίτι που τις μέρες αυτές δεν έχει να προσθέσει κανένα αληθινό αγαθό, ούτε υποδομή για μια γενναία ονειροπόληση — ονειροπόληση ενός κόσμου ιδανικού, που να τον κυβερνάει ο Χριστός και οι Άγιοι του, με αρχηγό τον Αϊ-Βασίλη. Ιδιαίτερα στον τόπο μας, τα Χριστούγεννα γίνανε μέρες συναλλαγής και αυτοϊκανοποίησης. Ευκαιρία για μια ευρωπαϊκή παράσταση. Αν είχαμε και λίγο περισσότερο χιόνι, ώ τότες τα πράγματα θάσαν καλύτερα.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ αλληλεγγύης στους ζαπατίστας

γυναίκες ζαπατίστας... 

με τη μπάλα στα πόδια και την επανάσταση στην καρδιά...

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Από την Τσιάπας ως τη Ροζάβα, από την Ινδία ως το Σουδάν, από τη Βραζιλία ως τη Χιλή και ως τις άκρες της γης στην Παταγονία οι εξεγερμένες γυναίκες ζωγραφίζουν με δύναμη και φως ένα ημερολόγιο ελπίδας… ένα ημερολόγιο καθημερινού αγώνα…

«Αν και το μονοπάτι είναι μακρύ…
εμείς είμαστε εδώ και συνεχίζουμε»…
…για να μην μείνει ουτοπία το μέλλον που ονειρευόμαστε.

Το ημερολόγιο μπορείτε να το βρείτε στο:
-  ΣΥΝ.ΑΛΛΟΙΣ (Νηλέως 35, Θησείο), στο
-  ΠΑΓΚΑΚΙ (Ολυμπίου 17, Κουκάκι), στην 
-  ΛΑΚΑΝΤΟΝΑ (Ηπίτου 4 - Σύνταγμα), στο
Πρατήριο της ΒΙΟΜΕ (Ψαρρών 33, Αγ Αντώνιος, Περιστέρι, τηλ: 2130 437163), 
καθώς και σε κεντρικά βιβλιοπωλεία και στέκια. Η τιμή του είναι 5 ευρώ.

Επικοινωνία:
info@pagkaki.org, info@synallois.org, info@lacandona.gr  
Τηλ.: 213.000.99.27, 210.34.56.681, 211.012.56.53

- Τα έσοδα του ημερολογίου 2019 θα διατεθούν στις εξεγερμένες αυτόνομες κοινότητες των ζαπατίστας.

- Από τα έσοδα του ημερολογίου του 2018 τέσσερις χιλιάδες ευρώ δόθηκαν στον EZLN και δύο χιλιάδες ευρώ, σύμφωνα με επιθυμία των ζαπατίστας, διατέθηκαν για ανάγκες επισκευών στο Κέντρο Φιλοξενίας Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων στο Λαύριο.

Η νίκη των Κίτρινων Γιλέκων

– Δηλαδή πιστεύετε ότι τα Κίτρινα Γιλέκα έχουν δίκιο;

– Τα Κίτρινα Γιλέκα είναι ο λαός. Και λαός δεν έχει

ούτε δίκιο ούτε άδικο. Ο λαός αποφασίζει.

Βενσάν Κασέλ, σε βραδινό τοκ σόου.

Τη στιγμή που πολεμάς, δεν πολεμάς επειδή έχεις δίκιο. Πολεμάς για να νικήσεις.

Μισέλ Φουκώ, 1971.

Του Μάκη Μαλαφέκα

Τα Κίτρινα Γιλέκα νίκησαν. Δεν χρειάζεται να το κουράζουμε άλλο. Αυτό ήταν. Ένα καθαρό κίνημα νίκης, πάνω απ’ όλα. Ούτε καν «κίνημα», στην ουσία. Μια κίνηση νίκης. Ένα ρουά ματ. Μέχρι να καταλάβει ο αριστερός κοινωνιολόγος τι συνέβαινε, τι είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή, μέχρι να μπορέσει να αρθρώσει τα πρώτα σωστά ερωτήματα, να τα βάλει σε μια σειρά που λέμε και να τα κουβεντιάσει, να τα αναλύσει, τα Κίτρινα Γιλέκα είχαν ήδη επινοήσει και επιβάλει το δικό τους παράδειγμα ακηδεμόνευτου (ανεξέλεγκτου) κοινωνικού αγώνα, είχαν καταφέρει να τρομάξουν στ’ αλήθεια την άρχουσα τάξη της Γαλλίας και να την αναγκάσουν σε μια άνευ προηγουμένου απτή υποχώρηση – τουλάχιστον στα χρονικά της Ευρωζώνης. Ο wannabe αρσενικός Θάτσερ συν τη γοητεία, ο φτάνει-πια-με-τους-οπισθοδρομικούς-Γαλάτες και ο θα-τα-βάλω-με-όλους-και-θα-νικήσω, καταγράφεται έτσι ως ο πρώτος ευρωπαίος ηγέτης επί εποχής δόγματος Λιτότητας που τελικά κάνει πίσω, έστω και λίγο, που αποσύρει άδικο φόρο και που επιστρέφει (κάποια) λεφτά στους από κάτω. Και αυτό, όχι μετά από υπόδειξη της Φρανκφούρτης αλλά επειδή τον εξώθησε με τον πιο άμεσο και απειλητικό τρόπο ο ίδιος του ο λαός. Ποιος λαός όμως; Τι «λαός»;

Κίνημα χωρίς «πολιτικό πουκάμισο» αλλά με τη γροθιά στον ουρανό

Η αύξηση του κατωτάτου μισθού κατά 100 ευρώ και η παραβίαση του δημοσιονομικού ορίου του 3% που έχουν θέσει τα επιτελεία της ΕΕ, είναι δυο από κατακτήσεις/ανατροπές που προέκυψαν από μια “διαπραγμάτευση” που έγινε με διάλογο στον δρόμο, χωρίς εκλεγμένους “αντιπροσώπους” και στρογγυλά τραπέζια. Πρόκειται μια μια πραγματική νίκη που υπερβαίνει τις παραδοσιακές πρακτικές των κομματικών μηχανισμών και εργατικών συνδικάτων και επαναθέτει το ζήτημα των μορφών της άσκησης πολιτικής από τις λαϊκές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό.
Μερικές παρατηρήσεις για αυτό το ζήτημα στο παρακάτω κείμενο:


Αναδημοσίευση από το "ΠΡΙΝ"

του Κώστα Μπουγιούκου, ανταπόκριση από το Παρίσι

Όσο και να επιχειρήσει κανείς να κάνει μια εκτεταμένη ανασκόπηση, όσο και να προσπαθήσει να αντλήσει πολιτικά συμπεράσματα για το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» που συγκλονίζει τη Γαλλία, δεν θα μπορέσει να καταλήξει κάπου. Οι εξελίξεις, όμως, τρέχουν ραγδαία και απαιτούν τόσο την καταγραφή όσο και την αποκωδικοποίηση τους, δεδομένης της δυναμικής που έχουν αποκτήσει μετά και τα όσα διαδραματίστηκαν χθες, στο τέταρτο κατά σειρά Σάββατο το οποίο σφραγίστηκε από μαζικές και μαχητικές συγκεντρώσεις στο Παρίσι και όλη τη Γαλλία, παρά το κύμα άγριας καταστολής και τρομοκρατίας που έχει εξαπολύσει ο κρατικός μηχανισμός.

The Νew Jim Crow: ο ρατσισμός ως θεσμικό μέσο ταξικής καταπίεσης

Αναδημοσίευση από το "mera25.gr"

Ο Jim Crow ήταν ένας χαρακτήρας-καρικατούρα στο πλέον διάσημο νούμερο του αμερικανού κωμικού Thomas «Daddy» Rice. Το τραγουδάκι που έφτιαξε ο Rice στις αρχές του 1830 λεγόταν Jump Jim Crow και ο μύθος θέλει ως έμπνευση να υπήρξε ο χορός και το τραγούδι ενός κινητικά ανάπηρου αφρικανού σκλάβου, του Jim Cuff ή Jim Crow. Ο Rice βαφόταν με φούμο, καθότι λευκός, και περιόδευε όλη την αμερικανική επικράτεια για χρόνια, μιας και το νουμεράκι του είχε γίνει τεράστιο σουξέ.

Ο όρος Jim Crow κατέστη συνώνυμος του nigger, σε μια πιο light εκδοχή του όμως. Έτσι μετά το πέρας του αμερικανικού εμφυλίου ονοματοδότησε τους ρατσιστικούς νόμους που πέρασαν στο νότο, με αρχή το 1890, για να διαιωνίσουν και de jure τον φυλετικό διαχωρισμό, καταργώντας στην πράξη το αμερικανικό σύνταγμα και συγκεκριμένα τρία άρθρα του, τα 13,14 και 15, στερώντας συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα από τους μαύρους πολίτες. Οι Jim Crow Laws καταργήθηκαν το 1965, στη κορύφωση του Civil Rights Movement.

Πρώτο κόμμα στις προτιμήσεις των Ελλήνων το "βαθύ κράτος"...

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πριν παραδοθεί στην τρόικα, στο ΔΝΤ, στους Αμερικανούς κλπ κλπ, είχε παραδοθεί στο "βαθύ κράτος". Γιαυτό όταν αναρριχήθηκε στην κυβέρνηση, ούτε καν το άγγιξε. Ανέθεσε την "διοίκηση" του στους συμμάχους του. Αυτό το κράτος εμπιστεύεται τελικά όλη η Ελλάδα, αν και  πολίτες και οι πολιτικοί τους μιλούν για την «διάλυση του κράτους» και άλλα παρόμοια και εκφράζουν την δυσπιστία τους στο πολιτικό σύστημα και τους θεσμούς που το συγκροτούν. Το βαθύ κράτος, ο «ακοίμητος φρουρός» του έθνους, είναι εδώ, ισχυρό και δυνατό και γεμίζει τους κατοίκους αυτής της χώρας εθνική υπερηφάνεια, που δεν χάνουν ευκαιρία να την εκδηλώσουν. Αρκετοί εναποθέτουν τις ελπίδες τους σ' αυτό για να σωθεί η χώρα. Οι ακροδεξιοί το λένε φωναχτά...

Παρουσιάζουμε τους πίνακες από την έρευνα «Ποιους θεσμούς εμπιστεύεται και ποιους όχι η κοινή γνώμη σήμερα στην Ελλάδα – Νοέμβριος 2018» της publicissue και αφήνουμε τους αναγνώστες μας να την σχολιάσουν.