Αφιερωμένο εξαιρετικά στους συντρόφους που δηλώνουν ακόμα ότι δεν γνωρίζουν τι είναι η “ΣΠΙΘΑ”

Τον τελευταίο καιρό, κάποιοι σύντροφοι που ενώ για όλα τα ζητήματα έχουν άποψη, που γνωρίζουν τον δρόμο που θα βγάλει την χώρα από την κρίση, που γνωρίζουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών για την Λιβύη και άλλα παρόμοια, έχουν άγνοια για αυτά που συμβαίνουν στο σπίτι τους και δηλώνουν ότι η “ΣΠΙΘΑ” παραμένει ο άγνωστος “Χ”.

Ε, λοιπόν για αυτόν τον άγνωστο “Χ” - ως άλλος Απόστολος Παύλος στην Αθηνά – εξέπεμψε πρόσφατα ένα αντισυστημικό κήρυγμα ο Γιώργος Τράγκας από το “αληθινό ραδιόφωνο” του real fm97.8. Τους προσφέρουμε λοιπόν την δυνατότητα να ξεπεράσουν αυτήν την άγνοια αν παρακολουθήσουν το παρακάτω απόσπασμα από το “κήρυγμα” του Γ. Τράγκα:

Ο δρόμος από το ΚΚΕ στην ΣΠΙΘΑ είναι μόνον ένα βήμα...

Ένα κομμάτι της ριζοσπαστικής αριστεράς αρκείται να κάνει κριτική στο ΚΚΕ για τον υπαρκτό σεχταρισμό του, παραβλέποντας ότι τα σημερινά αδιέξοδα του ΚΚΕ βρίσκονται αλλού: Στην ένταξή του, εδώ και αρκετά χρόνια, στο “εθνικό” τόξο.

Ένα από τα τελευταία καταφύγια του αστισμού σε περιόδους πολιτικής κρίσης είναι η διαμόρφωση κοινωνικής συναίνεσης πάνω στους μονόδρομους των εθνικών αναγκαιοτήτων. Σήμερα ο αστισμός στη χώρα μας παίζει αυτό το χαρτί και ετοιμάζει τις εναλλακτικές λύσεις απέναντι στην κρίση του κράτους. Η κρίση χρέους είναι στην πραγματικότητα μια διευρυμένη κρίση του κράτους, το οποίο αδυνατεί να εκπληρώσει τον ρόλο του, γεγονός που παραβλέπεται συστηματικά από την Αριστερά.

Η διαχείριση αυτής της κρίσης απαιτεί άλλου τύπου παρεμβάσεις και αναδιαρθρώσεις, οι οποίες υπερβαίνουν τις πολιτικές των αστικών πολιτικών σχηματισμών με τους όρους που τους γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Αυτές οι σημαντικές αλλαγές μπορούν να γίνουν ή κάτω από ευρείες συναινέσεις, ή με αυταρχικό τρόπο. Είναι λοιπόν φανερό γιατί η στρατηγική του αστισμού σήμερα είναι η διαμόρφωση πλατιών εθνικών συναινέσεων. Και είναι δεδομένο ότι αυτές οι συναινέσεις διαμορφώνονται κάτω από την ηγεμονία του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Πολλές δυνάμεις της Αριστεράς σήμερα ενσωματώνονται πλήρως σε αυτή την πολιτική, από την στιγμή που αποδέχονται ότι κινδυνεύει η πατρίδα – και μαζί με αυτή το έθνος (δηλαδή και η αστική τάξη) – από την κατοχή της ΕΕ και του ΔΝΤ, και άλλα παρόμοια. Είναι πρόθυμες να προτείνουν εθνικές “αναπτυξιακές” πολιτικές, πολιτικές που “εξυγιαίνουν” την καπιταλιστική οικονομία και παράλληλα ενισχύουν την κρατική εξουσία, στο βαθμό που αυτή η εξουσία είναι ο φορέας της διαχείρισης και επιβολής αυτών των πολιτικών.

Το ΚΚΕ με πρωτοστατούσα την βουλευτίνα του κ. Κανέλλη τα προηγούμενα χρόνια, κάνοντας συστηματική δουλειά στα εθνικά ζητήματα, κατοχυρώθηκε ως αξιόπιστη και φερέγγυα πατριωτική δύναμη. Και με αυτή την πολιτική πρακτική διαμόρφωσε ένα περίγυρο αρκετά σημαντικό , με αποτέλεσμα να διευρύνεται η διεισδυτικότητα του στην ελληνική κοινωνία.

Σήμερα όμως πληρώνει αυτή την πολιτική και αποψιλώνεται από αυτόν τον περίγυρο που οικοδομούσε τόσα χρόνια με πολύ κόπο. Έχει ενδιαφέρον ότι αυτή η αποψίλωση γίνεται εντός των ιδεολογικών συντεταγμένων του ΚΚΕ και μάλιστα κάτω από ...κινηματικούς όρους!

Θα αναφέρουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για γίνουν πιο παραστατικά αυτά που αναφέραμε προηγουμένως. Η “Επιτροπή Αγώνα Κηφισιάς Ενάντια στα μέτρα Δ.Ν.Τ. - Ε.Ε. - Κυβέρνησης” στις 31 Μαρτίου οργάνωσε εκδήλωση για το "Σύμφωνο για το Ευρώ" . Τις εισηγήσεις έκαναν ο οικονομολόγος Δημήτρης Καζάκης (για τα οικονομικά) και ο τ. πρεσβευτής Θέμος Στοφορόπουλος (για τα εθνικά).

Ο κ. Καζάκης είναι γνωστός και δεν θα σχολιάσουμε την πολιτική του ένταξη στην ΣΠΙΘΑ. Όμως και ο κ. Θέμος Στοφορόπουλος προέρχεται από τους φίλους και τα στηρίγματα του ΚΚΕ, αν και άρθρα του έχει φιλοξενήσει το “Αρδην”.  Είναι επίσης γνωστός Μακεδονοφάγος: «Παραδοθήκαμε άνευ όρων». Μαζί με τον Δ. Αλευρομάγειρο (Αντιστράτηγο ε.α., επίτιμο Γενικό Επιθεωρητή Στρατού)  και εξέχον στέλεχος της ΣΠΙΘΑΣ, αρθρογραφούσε στον ριζοσπάστη για “Για την Εθνική Αμυνα και τις Ένοπλες Δυνάμεις”. Ο Θέμος Στοφορόπουλος ήταν ομιλητής σε προεκλογικές συγκεντρώσεις του ΚΚΕ και αρθρογραφούσε γιατί θα πρέπει να το στηρίξουμε. Τώρα βρήκε κάτι καλύτερο, παρέα με τον Αλευρομάγειρο και τον Καζάκη...

Δύο κείμενα για τις ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ

Οι συζητήσεις στην Αριστερά για τις αραβικές εξεγέρσεις έχουν ενταθεί με αφορμή τις εξελίξεις στην Λιβύη και τον ένοπλο χαρακτήρα που έχει λάβει εκεί η αντιπαράθεση.  Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων παρουσιάσουμε δύο αναλυτικά ( και σχετικά μεγάλα) κείμενα για αυτά τα ζητήματα.

1.Το ένα είναι του Γιώργου Λιερού και είναι δημοσιευμένο εδώ: ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ  Αυτό το κείμενο, όπως επισημαίνει ο συγγραφέας: "στηρίχθηκε στο βιβλίο του Γεράσιμου Μακρή «Ισλάμ» για την παρουσίαση των ισλαμιστικών κινημάτων και για την κριτική των εθνικιστικών καθεστώτων σ’ εκείνο του Φρανς Φανόν «Της γης οι κολασμένοι». Προτείνουμε θερμά και τα δύο. Χρήσιμα αποδείχθηκαν επίσης τα βιβλία «Η σύγκρουση των φονταμενταλισμών» του Τάρεκ Άλι και το «Η Αλ-Κάιντα και η νεωτερικότητα» του Τζων Γκρέι."

2.Το άλλο είναι του Σάββα Μιχαήλ και έχει τον τίτλο "Η Αραβική Άνοιξη" και εκτός των άλλων ασκεί κριτική σε μερίδες της αριστεράς, όπως τον  Φωτόπουλο και τον Δελαστίκ που ισχυρίζονται ότι η λαϊκή εξέγερση ενάντια στο φιλοδυτικό δικτατορικό καθεστώς Καντάφι, είναι «στημένη συνωμοσία» των ιμπεριαλιστών. Δημοσιεύουμε αυτό το κείμενο ως έμπρακτη αναγνώριση του λάθους μας για την απόδοση στο ΕΕΚ φιλοκανταφικής στάσης.

Η Αραβική Άνοιξη

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΠΥΛΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

  του Σάββα Μιχαήλ

Πριν ένα μήνα, ο πρόεδρος της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας, της περίφημης Fed, ο πανίσχυρος Ben Bernanke ρωτήθηκε ορθά-κοφτά από έναν ακροατή του «εάν η κεντρική τράπεζα των ΕΠΑ είναι ένοχη για την επανάσταση στην Αίγυπτο»(Financial Times 26/27 Μαρτίου 2011). Ο Μπερνάνκε, όπως ήταν αναμενόμενο, έσκισε τα ιμάτιά του ότι είναι εντελώς « unfair», άδικο, να ενοχοποιείται η ρευστότητα που τροφοδότησε η Ομοσπονδιακή Τράπεζα με την «ποσοτική χαλάρωση 2»(Quantitative Easing 2) για το παλιρροϊκό κύμα πληθωρισμού προς τις χώρες του Νότου που πυροδότησε και την επαναστατική θύελλα στον αραβικό κόσμο. Κι όμως αυτός που ερώτησε δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να μιλήσει για το σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου.

Το «σκοινί», στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι απλώς τα μέτρα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας αλλά συνολικά η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που ξέσπασε το 2007 κι ο τρόπος διαχείρισής της από τις κεντρικές τράπεζες και τα κράτη των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, προπαντός μετά το 2008 και την άμεση απειλή διάλυσης του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτό είναι το υλικό υπόβαθρο της επανάστασης στη νότια ακτή της Μεσογείου, στις πύλες της Ευρώπης, στο Μαγκρέμπ και το Μασρέκ, που συστηματικά οι απολογητές του καπιταλισμού, δεξιά κι «αριστερά», προσπαθούν να κρύψουν.

Πανελλαδική Συνάντηση του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής ΣΑΒΒΑΤΟ-ΚΥΡΙΑΚΗ 2-3 απριλιου 2011 ΑΣΟΕΕ

Μέτωπο παντού,στις γειτονιές,στους χώρους δουλειάς,στα πανεπιστήμια

Ολοι ΜΑΖΙ,συλλογικότητες – κόμματα, οργανώσεις, σύλλογοι, αυτοδιοικητικά σχήματα, περιβαλλοντικές ομάδες, έντυπα, πολιτιστικοί όμιλοι κ.ά.Το «Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής»

ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ για την συγκρότηση ενός πλατειού ριζοσπαστικού μετώπου.

Για αληλλεγγυη στην κοινωνια,για αντισταση στην κυβέρνηση της τρόικας,για ανατροπή των πολιτικών που καταστρεφουν τη χώρα ,τους εργαζόμενους,το μελλον μας

Το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής θα πραγματοποιήσει την Πανελλαδική Συνάντηση του
2 και 3 Απρίλη στην Αθήνα στην ΑΣΟΕΕ στο αμφιθέατρο Αντωνιάδη.

Το Σάββατο οι εργασίες θα ξεκινήσουν στις 11.00 το πρωί και θα διαρκέσουν όλη την ημέρα και την Κυριακή η διαδικασία θα συνεχιστεί από τις 11.00 ως το μεσημέρι.

 ΜΕΤΩΠΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ 

 ολοι μαζι μπορουμε

και εδώ: Μια Κριτική με αφορμή το σχέδιο θέσεων του Μετώπου Α-Α

Για την “ανατροπή του πολιτικού συστήματος” ρε γαμώτο!

(μια απάντηση στο άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι “Η σημασία του πολιτικού αγώνα”)

Δεν είναι ο λογότυπος της ΝΔ αλλά της ΣΠΙΘΑΣ!...

Του Γιάννη Γρηγορίου

Συνήθως σε περιόδους που εκδηλώνεται έντονα η κρίση της Αριστεράς, εμφανίζονται διευρυμένες αποστρατεύσεις και διασπάσεις. Όμως, μερικές φορές παρατηρούνται και περίεργες συμπορεύσεις. Σήμερα η ΚΟΕ και το ΔΗΚΚΙ, αν και έχουν τελείως διαφορετικές καταβολές ταλανίζονται από παρεμφερή διλήμματα και ακολουθούν παράλληλες πορείες, ταλαντεύονται ανάμεσα στον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και την ΣΠΙΘΑ. Για το ΔΗΚΚΙ ήταν αναμενόμενο. Εξάλλου, μόλις ανακοινώθηκε δημοσίως η συγκρότηση της ΣΠΙΘΑ υπήρξαν αμέσως διαρροές μελών του προς τα εκεί. Για την ΚΟΕ όχι και τόσο...

Αυτή αδιέξοδη πολιτική της ΚΟΕ γίνεται άμεσα αντιληπτή στο άρθρο του Ρούντι Ρινάλντι με τον τίτλο "Η σημασία του πολιτικού αγώνα" που δημοσιεύτηκε στο “δρόμο” και αναδημοσιεύτηκε σε αρκετές αριστερές ιστοσελίδες.

Αν για το ερώτημα που θέτει ο Ρ.Ρ.: “Γιατί η Αριστερά δεν στοχεύει το πολιτικό σύστημα;” καταφεύγει για να αναζητήσει την επαναστατική απάντηση, σε ένα πρώην υπουργό του Μητσοτάκη, στον γίγαντα της αριστερής σκέψης και στον ογκόλιθο της αντισυστημικής πολιτικής πρακτικής τον Μίκη Θεοδωράκη, τότε κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας!

Πράγματι χρειάζεται κανένας να είναι ιδιαίτερα σχολαστικός για να ανακαλύψει στην πολιτικά ασυνάρτητη σκέψη του άρχοντα της ΣΠΙΘΑΣ, σοβαρά επιχειρήματα κριτικής για την Αριστερά. Αν κάποιος  δεν διαθέτει την σχολαστικότητα του Ρ.Ρ., στην πρώτη του προσέγγιση της ΣΠΙΘΑΣ, θα συναντήσει άλλα πράγματα που έχουν σχέση με την Αριστερά από αυτά που ανακάλυψε ο Ρ.Ρ. Ένα από τα πρώτα πράγματα  που προβάλλεται  εμφανώς στην ιστοσελίδα της ΣΠΙΘΑΣ είναι για παράδειγμα, το θέμα της “ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ”:  

Η “σκέψη” του Μίκη είναι το κουτί της Πανδώρας και από εκεί μπορεί να βγάλει ο καθένας ότι θέλει, γιαυτό δεν θα ασχοληθούμε σοβαρά με τα επιχειρήματά του, στα οποία αποδίδει μεγάλη σπουδαιότητα ο Ρ.Ρ. Όσο για το ζήτημα της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ απέναντι στο οποίο ο Ρ.Ρ. έχει ερμητικά κλειστά τα μάτια του (γιατί άραγε;) , δεν περιμέναμε πράγματι να μάθουμε πόσο σημαντικό είναι από την σκέψη του μεγάλου άρχοντα Μίκη!

Όμως δεν είναι το μοναδικό ζήτημα μπροστά στο οποίο ο Ρ. Ρ. κλείνει τα μάτια του. Παρακάτω διαπιστώνει ορθά ότι: “Η Αριστερά, με έναν τρόπο, ήταν μέσα στο κοινωνικό συμβόλαιο, σαν έλασσον τμήμα του πολιτικού συστήματος. Το νομιμοποίησε και δεν το πολέμησε.” Στην συνέχεια, όταν προσπαθεί να εξηγήσει την ενσωμάτωση της αριστεράς στον πολιτικό σύστημα, χάνει την ουσία του θέματος και πετάει την μπάλα έξω από το γήπεδο! Γράφει λοιπόν:

Έτσι είχαμε: α) συμπόρευση με τον οικονομισμό του συνδικαλιστικού κινήματος β) προβολή μιας Αριστεράς των δικαιωμάτων και φιλοευρωπαϊκής γ) ήταν μια Αριστερά πολύπλευρα σχετιζόμενη με διάφορες συντεχνίες (γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, πανεπιστημιακοί). Σε αυτές τις τρεις εκδοχές η Αριστερά ήταν μέσα στο πολιτικό σύστημα και μπόρεσε να συνυπάρχει –και όχι να αντιπαλεύει– με τις καθαρόαιμες αστικές δυνάμεις.

Ο κύριος λόγος που η Αριστερά ενσωματώθηκε στο σύστημα είναι ότι ήθελε να είναι εντός του εθνικού τόξου και να έχει σοβαρές συνδιαχειριστικές πολιτικές προτάσεις. Η πολιτικές προτάσεις της ΚΟΕ για την έξοδο της χώρας από την κρίση στην τωρινή συγκυρία, έχουν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά: Προβάλλουν πολιτικούς στόχους για το έθνος ενάντια στην "κατοχή" της χώρας μας από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Και για να πραγματωθούν αυτοί οι στόχοι, απαιτείται συναίνεση - τουλάχιστον - από την αστική τάξη. Πώς λοιπόν μια Αριστερά η οποία είναι τόσο αδύναμη και ανήμπορη που γίνεται υποχείριο των συντεχνιών - όπως ισχυρίζεται ο Ρ.Ρ. - θα τα καταφέρει να επιβάλει την ηγεμονία της, με τις εθνικές πολιτικές που προτείνει η ΚΟΕ, χωρίς να γίνει υποχείριο της αστικής τάξης; Μήπως μεγαλοπιανόμαστε;

Ο Ρ.Ρ. είναι προφανές ότι δεν εναντιώνεται στην συνδιαχείριση ως την πολιτική αντίληψη που οδήγησε στην ενσωμάτωση της Αριστεράς στο πολιτικό σύστημα, αλλά σε μια πολύ μερική και δευτερεύουσα εκδοχή αυτής της συνδιαχείρισης, που έμμεσα και υπαινικτικά σχετίζεται με την Αριστερά των δικαιωμάτων και τον φιλοευρωπαϊσμό. Διυλίζει τον κώνωπα και καταπίνει την κάμηλο. Η Αριστερά ενσωματώθηκε μέσω της συνδιαχείρισης στο συνδικαλιστικό κίνημα και στην τοπική αυτοδιοίκηση. Η συμμετοχή της στα προεδρεία της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και στην διαχείριση των Δήμων συνιστούν τις κύριες πρακτικές ενσωμάτωσης της Αριστεράς στο σύστημα. Το “Αριστερό Ρεύμα” του ΣΥΝ, το οποίο η ΚΟΕ κατατάσσει στις υγιείς πατριωτικές δυνάμεις της Αριστεράς με τις οποίες σκοπεύει να σώσει την χώρα από τους ξένους κατακτητές, έχει πρωτοστατήσει σε αυτές τις συνδιαχειριστικές πολιτικές πρακτικές.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για την ορθότητα της έκκλησης με την οποία καταλήγει το κείμενο: “Ο πολιτικός αγώνας στο τιμόνι. Αυτό είναι το βασικό, το κύριο, το πρωταρχικό για την Αριστερά!” Όμως, αν ο καπετάνιος δεν έχει καθαρό μυαλό δεν είναι σίγουρο που θα καταλήξει το καράβι. Από την Αριστερά λείπει το όραμα της άλλης κοινωνίας που είναι διακριτή από τον υπαρκτό κομμουνισμό, όπως τον γνώρισε η ανθρωπότητα. Και χωρίς αυτό το όραμα η κριτική στην διαφθορά και στην σαπίλα του πολιτικού συστήματος δεν είναι καθόλου σίγουρο που οδηγεί. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως και η χούντα της 21η Απριλίου ήταν και αυτή “αντισυστημική” στο βαθμό που ήρθε ως απάντηση στο διεφθαρμένο κοινοβουλευτικό καθεστώς της αστικής δημοκρατίας. Το ίδιο συνέβη και με τον φασισμό στην περίοδο του μεσοπολέμου.

Η έλλειψη οράματος της Αριστεράς δεν λύνεται με δάνεια από τον αστισμό. Αντίθετα οδηγεί στην ενσωμάτωση της αριστεράς στο πολιτικό σύστημα όταν στην θέση του σοσιαλισμού και της άλλης κοινωνίας βάλουμε τον πατριωτισμό και την "υγιή ανάπτυξη" του καπιταλισμού. Στις σημερινές συνθήκες η αντισυστημική και η αντικαπιταλιστική αριστερά παραμένει μειοψηφική δύναμη στην κοινωνία και δεν πρόκειται να γίνει πλειοψηφική με ένα ελιγμό, με ένα τέχνασμα, με μια τακτική κίνηση όπως φαντασιώνονται ορισμένοι πολιτικοί χώροι. Τουλάχιστον ας φροντίζει να διατηρεί την ανεξαρτησία της από το κράτος και το κεφάλαιο, γιατί όπως έλεγε και ο Μάο: “όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρώνε οι κότες”!...

Ανοιχτή συνέλευση απολογισμού και συνέχειας για τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας

Ο αγώνας για τη δικαίωση των αιτημάτων της απεργίας πείνας δεν τελειώνει

Ο αγώνας για κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών/τριών συνεχίζεται!

Η απεργία πείνας των 300 μεταναστών κατάφερε μια μικρή αλλά σημαντική ρωγμή στην αδιαλλαξία του ελληνικού κράτους, όπως και στη θεσμική σιωπή που καλύπτει την υποτίμηση της ζωής των μεταναστών και των μεταναστριών.

Ανέδειξε στο δημόσιο λόγο τις ταξικές και κοινωνικές ανισότητες μέσα στις οποίες ζει ο μεταναστευτικός πληθυσμός, όπως και το απάνθρωπο καθεστώς εξαίρεσης και απαγόρευσης που οδηγεί στην παρανομία τις ζωές και την εργασία αυτών των ανθρώπων ως αποτέλεσμα των πολιτικων ελληνικών κυβερνήσεων και πολιτικων της ΕΕ.

Παράλληλα, κατά τη διάρκεια του αγώνα των 300 μεταναστών εργατών, και πέρα από τους ανταγωνισμούς, αναπτύχθηκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη συντροφικές σχέσεις βασισμένες στην αξία της αλληλεγγύης. Αυτές οι σχέσεις-τις οποίες οφείλουμε να τις διατηρήσουμε ,να τις διευρύνουμε, να τις στερεώσουμε και να τις δυναμώσουμε μέσα από μια ψύχραιμη ,κριτική συντροφική και ειλικρινής εκτίμηση αυτού του αγώνα - αποτελούν μια σημαντική βάση για την συνέχεια του.

Οι απεργοί και ο κόσμος που στάθηκε στο πλευρό τους, σε όλη την Ελλάδα πρέπει να συνεχίσουν να παλεύουν μαζί για την υλοποίηση των αιτημάτων της απεργίας, όπως και για την επικύρωση των δεσμεύσεων που απέφερε η πίεση του αγώνα.

Καθώς λοιπόν οι διεργασίες του αγώνα συνεχίζονται, και στο πλαίσιο της συλλογικής ανάγκης για ευρύτερη συμμετοχή, ενημέρωση και ψύχραιμη πολιτική εκτίμηση των συνεχών εξελίξεων καλούμε σε ανοιχτή συνέλευση:

ΤΕΤΑΡΤΗ 30-03-2011            ΩΡΑ:19.00      ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ