Η κόρη μου η σοσιαλίστρια, υποψήφια για την Περιφέρεια Αττικής

Αναδημοσίευση από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ"

Αλίκη για Περιφέρεια!

Άρτι αφιχθείς από την ωραία Πάρο, και μαθαίνοντας ότι ο πρόεδρος Αλέξης ψάχνει εναγωνίως σοσιαλιστή για να του δώσει το χρίσμα για την Περιφέρεια Αττικής, αποφάσισα να προτείνω επισήμως την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η Αλίκη ως «η κόρη μου η σοσιαλίστρια» είχε τεράστια επιτυχία, με 659.671 θεατές στην 1η προβολή της ταινίας το 1966. Αν τόσοι συρρεύσουν και στην κάλπη θα πετύχουμε ως Συριζα ένα ποσοστό γύρω στο 37%, μακράν καλύτερο από το ποσοστό που αναμένεται να μας φέρει ο σοσιαλιστής Αλέξης.

Η υποψηφιότητα της σοσιαλίστριας Αλίκης παρουσιάζει κι άλλα συγκριτικά πλεονεκτήματα από την υποψηφιότητα του σοσιαλιστή Αλέξη. Για παράδειγμα αν βάλεις το «Αλίκη Βουγιουκλάκη» στο Google δεν θα σου βγει ως 5η επιλογή το «τελεσίδικη καταδίκη στον Άρειο Πάγο για υπεξαίρεση». Άντε να βγει η γκομενοδουλειά της σοσιαλίστριας Αλίκης με τον Γλίξμπουργκ. Μικρό το κακό, το ΠΑΣΟΚ δεν θα μπορεί να σου πει τίποτα: Ο Γλίξμπουργκ πλέον είναι παππούς, πάντρεψε χτες και τον δευτερότοκο διάδοχό του, περασμένα ξεχασμένα τα γκομενιλίκια του. Δυστυχώς δεν ισχύει το ίδιο για τον Άρειο Πάγο.

Επίσης είναι βέβαιο ότι την σοσιαλίστρια Αλίκη θα την ψηφίσουν αρκετές χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι που μεγάλωσαν με το νιάου νιάου της γατούλας στη δεκαετία του 60 και διορίστηκαν στο δημόσιο κατά τη χρυσή δεκαετία του 80. Στην περίπτωση όμως του σοσιαλιστή Αλέξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι του κρατάνε μούτρα για ανεξήγητους λόγους.

Εντωμεταξύ συνεδρίασε χτες (25 Αυγούστου) η γραμματεία του Σύριζα. Τέτοια ριζοσπαστικά και καινοτόμα γεγονότα οφείλουμε όλοι να τα ενθαρρύνουμε οπότε ανακράζω ένα μεγάλο μπράβο στους συντρόφους!

Όλοι -πλην ΣΥΝ- ανατρίχιασαν με το ενδεχόμενο της υποψηφιότητας του σοσιαλιστή Αλέξη. Ακόμη και οι συνιστώσες-φρουροί της Κουμουνδούρου. Ειδικά οι συνάδελφοι του σοσιαλιστή Αλέξη που τυγχάνουν και μέλη της γραμματείας, απεφάνθησαν ότι πρέπει να προφυλάξουμε τον κώλο μας από τυχόν ανακήρυξη της συγκεκριμένης σοσιαλιστικής υποψηφιότητας. Η σημερινή Αυγή, πιστή στη δημοκρατία, συνεχίζει το λιβάνισμα στο σοσιαλιστή Αλέξη, καθώς δεν άκουσε ούτε είδε τίποτα από τη συνεδρίαση της Βαλτετσίου.

Το κλείνουνε το μαγαζί...

Η πραγματική διαφωνία στους κόλπους του ΣΥΝ, που οδήγησε στην διάσπαση, δεν ήταν τελικά το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Η Τσιπροπαρέα ήθελε να αποκτήσει τον πλήρη οργανωτικό και πολιτικό έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ για να τον διαλύσει. Σε αυτό την βοήθησε και η ομάδα του Π. Λαφαζάνη που ποτέ δεν πίστεψε στην δυναμική αυτού του εγχειρήματος. Όμως η Ανανεωτική Πτέρυγα αλλά και το βαθύ Αριστερό Ρεύμα δεν έκρυβαν τις απόψεις τους για τον ΣΥΡΙΖΑ. Παρ' όλα αυτά, επωφελήθηκαν και αυτοί από τα ψηφαλάκια του....

Η πρόθεση της ηγεσίας του ΣΥΝ να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ καταγράφεται πρώτα απ' όλα στην πρακτική που ακολουθεί μπροστά στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές, όπου όλοι οι σχεδιασμοί εκπορεύονται από την Κουμουνδούρου, χωρίς να τηρούνται ούτε καν οι στοιχειώδεις προφάσεις στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ. Ενδεικτική αυτής της κατάστασης είναι και η δήλωση της σ. Ελένης Πορτάλιου, μέλους της “ανοικτής πόλης”:

«Όλα όσα βλέπουν το φως της δημοσιότητας αυτές τις ημέρες και αφορούν σε διαβουλεύσεις και παρασκήνια για υποψηφιότητες στο δήμο της Αθήνας γίνονται απολύτως εν αγνοία της Ανοιχτής Πόλης. Προσβάλουν, κατά την γνώμη μου, βάναυσα τις συλλογικές διαδικασίες και τους ανθρώπους της δημοτικής κίνησης, που για πέντε σχεδόν χρόνια αγωνίζονται στα κινήματα και το δημοτικό συμβούλιο, υλοποιώντας έμπρακτα τις αρχές της ριζοσπαστικής Αριστεράς».

Κουίζ: Από που είνα  η φωτογραφία;

 

Αποκαλυπτικό της εγκατάλειψης του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εικόνα που παρουσιάζει η ιστοσελίδα του. Μια ματιά εδώ “www.syriza.gr” αρκεί και δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε παραπέρα το θέμα. Μέχρι την 3η Πανελλαδική, όλες οι πανελλαδικές συναντήσεις είχαν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όμως το Πανελλαδικό Συντονιστικό ΣΥΡΙΖΑ που έγινε στις 17 και 18/07/2010, πέρασε απαρατήρητο. Τόσο απαρατήρητο, που οι διαχειριστές της ιστοσελίδας στο σύντομο ενημερωτικό για αυτή την συνάντηση, απλώς αναφέρουν την θεματολογία της και το πότε θα γίνει!  Για να ...διορθώσουν μάλιστα τα πράγματα και να κάνουν το "γεγονός" άξιον παρατήρησης, δημοσιεύουν φωτογραφία από άλλη παλαιότερη συνάντηση. Προφανώς δεν έβαλαν αυτή την εικονογράφηση - που καλύπτει το 1/2 της δημοσίευσης -  γιατί τελείωσε η μπαταρία του κινητού τους και δεν μπόρεσαν να τραβήξουν μια φωτογραφία...

Παίζοντας με τα “ονόματα” και όχι μόνο...

Διαβάζοντας στον σημερινό ριζοσπάστη καταλάβαμε ότι “εθνική συνείδηση” κτίζεται πολύ πιο και εύκολα και πιο γρήγορα απ' ότι πιστεύαμε! Δεν χρειάζεται μάλιστα ούτε καν στοιχειώδεις φυλετικούς και γλωσσικούς δεσμούς για να δημιουργηθεί ένα νέο “έθνος”. Διαπιστώσαμε μάλιστα ότι στη χώρα μας υπάρχει μια “εθνική μειονότητα” που δημιουργήθηκε την εποχή του υπαρκτού σοσιαλισμού στην ΕΣΔΔ, η οποία συνεχίζει σήμερα να υπερασπίζεται τα εθνικά της σύμβολα, σύμβολα αυτής της πρώην μεγάλης αυτοκρατορίας.

Όπως ακριβώς κάποιος οπαδός του Βορίδη θα εναντιωνόταν στην βεβήλωση των ονομάτων των χαμένων πατρίδων του ελληνισμού, γράφοντας παρενθετικά την φράση: ...η Κωνσταντινούπολη (η Ινσταμπούλ, όπως αποκαλείται σήμερα), το ίδιο ακριβώς κάνει και ένας συντάκτης του “ριζοσπάστη” για την μεγάλη πατρίδα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Διαβάζοντας ένα σχόλιο με τίτλο “Χωρίς ρεύμα το Λένινγκραντ” στον σημερινό “ρ” κάναμε αυτές τις σκέψεις , όταν έπεσε το μάτι μας στην φράση “...το Λένινγκραντ (ή Αγία Πετρούπολη, όπως αποκαλείται σήμερα)...”

Όμως, είναι σύνηθες το φαινόμενο όταν κάποια “εθνότητα” χάσει τα μεγαλεία της και βρεθεί στο περιθώριο να εντείνεται ο “εθνικισμός” της και να βλέπει γύρω της μόνον εχθρούς. Οι σύντροφοι του Περισσού λοιπόν, ενώ άλλοτε ήταν μεγαλόψυχοι απέναντι σε άλλες μικρές και καταπιεσμένες εθνότητες, σήμερα γίνονται εθνικιστές και θέλουν να τις εξαφανίσουν. Είναι χαρακτηριστική η αλλαγή της στάσης τους για τους γείτονές μας τους “Μακεδόνες”.

Σχετικά πρόσφατα ο “ρ” έγραφε (Πολιτική συμφερόντων) για τους γείτονές μας: “..Η πολιτική των Λακεδαιμονίων καθόριζε ως πρωτεύον το εθνολογικό και γλωσσολογικό ζήτημα με τη θέση ότι πρέπει να διατυπωθεί με κρυστάλλινη διαύγεια ότι τα περί «μακεδονικού έθνους και γλώσσας» είναι ανύπαρκτα και ανιστόρητα, δηλαδή είναι τα παραμύθια της Χαλιμάς... “

Όμως πριν από μερικά χρόνια δια στόματος Χ. Φλωράκη (Πάλεψαν όλοι για την πατρίδα ) άλλα έλεγε το κόμμα: “Θεωρούμε πως θα ήταν σοβαρή παράλειψη για το Κόμμα μας να τιμούμε τα 50χρονα του ΔΣΕ στην περιοχή της Φλώρινας και να μην αναφερθούμε στην ιδιαίτερη προσφορά των Σλαβομακεδόνων σε κείνο τον επικό αγώνα. Εχω και προσωπική πείρα, καθώς μία διλοχία τους είχε κατέβει ως τη Ρούμελη....

....Το ΚΚΕ υπερασπίζεται το αναφαίρετο δικαίωμά τους να καλλιεργούν τις πολιτιστικές τους παραδόσεις, τη γλώσσα τους, τα τραγούδια και τους χορούς τους, τα ήθη και έθιμά τους. Αυτή είναι η πολιτική του ΚΚΕ απέναντι στο πρόβλημα αυτό"

ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΣΚΗΣΕΙΣ

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ, 21.08.2010

της Νάντιας Βαλαβάνη

Στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια το Μεσαίωνα η μνημοτεχνική διδασκόταν ως επιστήμη. Ασκώντας ξεχασμένους κανόνες της, μέσα από πλήθος πρόσφατων άρθρων κληθήκαμε να εμπεδώσουμε μια ρήση του Λόρδου Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς και αιώνιους φίλους, μόνο τα συμφέροντα μας είναι αιώνια, όπως και το καθήκον μας να τα υπηρετούμε». Είτε η επίκληση είχε να κάνει με την υπεράσπιση της πραγματικότητας που διαμορφώνεται στη μετά Μνημόνιο εποχή, είτε με τη θεαματική σύσφιξη των

Για τον συντονισμό πολιτών στην ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΣΚΕΨΗ

Οι πολίτες που ξεκινήσαμε τη διαδικασία συλλογής υπογραφών με το κείμενο «Ανοιχτή πρόσκληση για το συντονισμό πολιτών στην Πελοπόννησο» νιώθουμε καταρχήν την ανάγκη να χαιρετίσουμε τους δεκάδες πολίτες που συνυπέγραψαν ή είδαν θετικά τον προβληματισμό που τέθηκε για τον χαρακτήρα των επερχόμενων εκλογών στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και ειδικά στην Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Θεωρούμε ότι φυσική συνέχεια της συλλογής υπογραφών, και με δεδομένη την ανταπόκριση που υπήρξε, είναι να συναντηθούμε, να ανταλλάξουμε σκέψεις και να προσδιορίσουμε το τι μπορούμε να κάνουμε στη συνέχεια.

Καλούμε κάθε πολίτη που συμφώνησε με το κείμενο υπογραφών, κάθε πολίτη που μπορεί να έχει επιμέρους επιφυλάξεις ή διαφωνίες αλλά βλέπει θετικά το γενικό πνεύμα του κειμένου, σε μια παμπελοποννησιακή σύσκεψη όπου από κοινού θα συζητήσουμε και θα αποφασίσουμε πάνω στα εξής ζητήματα:

Α: Η πολιτική συγκυρία, Καλλικράτης και αυτοδιοίκηση, προβλήματα που ταλανίζουν τους νομούς μας και συνολικά την Περιφέρεια Πελοποννήσου.

Β: Η κρίσιμη μάχη των εκλογών στην Περιφέρεια Πελοποννήσου. Τα δεδομένα, οι κινήσεις κομμάτων και παρατάξεων, ο στόχος για μια πλατιά συσπείρωση όσων είναι ενάντια σε κυβέρνηση-Τρόικα-Μνημόνιο και Καλλικράτη, η παρέμβασή μας.

Γ: Λειτουργία και συντονισμός μας.

Η θεματολογία μπορεί φυσικά να εμπλουτιστεί ή τροποποιηθεί από τυχόν παρεμβάσεις-προτάσεις την ημέρα της σύσκεψης.

Η σύσκεψη θα γίνει την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου στις 11.00 στο Ε.Κ. Τρίπολης. Όσοι αδυνατούν να έρθουν μπορούν να συμμετέχουν σε συναντήσεις που θα γίνουν τις επόμενες ημέρες ανά νομό ή (μέχρι να καθορίσουμε συλλογικά την λειτουργία μας) επικοινωνώντας τηλεφωνικά στο 6932619014 ή στέλνοντας τις σκέψεις – προτάσεις τους στο e-mail: politespeloponnisou@gmail.com.

Υπενθυμίζουμε ότι η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται μέχρι το τέλος Αυγούστου και μπορείτε να υπογράψετε στο: www.gopetition.com/petition/38179.html.

Παίζοντας με τις “λέξεις”, και όχι μόνο...

Διαβάζοντας στο ΠΡΙΝ (22-8-2010) το άρθρο του Παναγιώτη Μαυροειδή με τον τίτλο “Ηττοπαθής λογική και διαχειριστική Αριστερά” αντί να ξεκαθαρίσουμε μερικά ζητήματα σχετικά με αυτό το θέμα, μπερδευτήκαμε ακόμα περισσότερο. Το κείμενο κάνει κριτική - σωστή σε ορισμένα σημεία - στον Π. Λαφαζάνη για το πως βλέπει το “ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΒΗΜΑ”. Όμως δεν αντιλαμβανόμαστε από ποιά θέση κάνει αυτήν την κριτική ο συντάκτης του. Να στηρίξει αυτή την “πρωτοβουλία διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς” ή να καταγγείλει τους συντρόφους του γιατί πάνε και νταλαβερίζονται με τύπους σαν τον Π. Λαφαζάνη;

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο για να ανακαλύψουμε που βρίσκονται οι “εχθροί” και που βρίσκονται οι “φίλοι”, μπερδευτήκαμε ακόμα περισσότερο! Δεν θα σταθούμε στο πολιτικό περιεχόμενο που επιχειρείται να αποδοθεί σε λέξεις, όπως ανατροπή, επίθεση, αντικαπιταλισμός, γιατί είναι μάταιος κόπος. Η “αντικαπιταλιστική αργκό” που χρησιμοποιείται εντός των ενδοαριστερών διενέξεων, έχει ήδη προσδώσει πολλαπλά σημαινόμενα σε αυτές τις λέξεις, τα οποία δεν συγκροτούν πολιτικές άλλα ιδεολογήματα: εργαλεία χρήσιμα για την ιδεολογική και πολιτική περιχαράκωση και διευρυμένη αναπαραγωγή της μιζέριας μιας αριστεράς που δεν μπορεί να αντιληφθεί την ήττα της και την πραγματική κατάσταση στην οποία βρίσκεται.

Ακριβώς, από αυτή την σκοπιά της ιδεολογίας, το συγκεκριμένο κείμενο είναι πράγματι αποκαλυπτικό. Ο συντάκτης του παρ' ότι επιτίθεται στον Π. Λαφαζάνη, ταυτίζεται τελικά μαζί του σε ένα πολύ κρίσιμο ιδεολογικό σημείο: στον “κομμουνισμό” τους. Μια χαρακτηριστική φράση του κειμένου σηματοδοτεί αυτόν τον κομμουνισμό: “Ο κομμουνισμός, πράγματι αποτελεί αχρείαστο κουσούρι, μα και απόδειξη ενοχής από την οποία μάταια θα θέλουν να απαλλαγούν, μόνο για αυτούς που ο “κομμουνισμός” τους φτάνει ως τον Μπρέζνιεφ, τον Τσαουσέσκου και τον Μπερλίγκουερ”.

Εκείνος ο Γιαρουζέλσκι μήπως αδικείται από αυτό το “ιδεολογικό ξεκαθάρισμα”; Θα μπορούσαμε να γράψουμε αρκετές σελίδες γιατί επιλέχτηκαν αυτά τα τρία πρόσωπα ως στοιχεία οριοθέτησης του κομμουνισμού από τον συντάκτη του κειμένου. Όμως δεν χρειάζεται, γιατί είναι προφανές ότι αναφέρεται σε ένα κομμουνισμό που ετεροκαθορίζεται από την αγωνία της αναζήτησης του “καλού” ΚΚΕ. Ακριβώς αυτή την φράση για τον κομμουνισμό θα την προσυπέγραφε χωρίς επιφυλάξεις και ο Π. Λαφαζάνης, που και αυτός είναι σίγουρα πέραν από τον ...Μπρέζνιεφ, τον ...Τσαουσέσκου και τον ...Μπερλί(ν)γκουερ. Γιατί λοιπόν όλη αυτή η ένταση και η φαγωμάρα, αφού στα “οραματικά” ζητήματα υπάρχει σύμπλευση;

Μιας όμως και μιλάμε για ιδεολογία, θα θέλαμε να επισημάνουμε μια αντίφαση που αναδεικνύεται ανάμεσα στις διακηρύξεις και τις πρακτικές αναφορικά με το συγκεκριμένο κείμενο. Πώς ο συντάκτης του, που είναι τόσο συνεπής αντικαπιταλιστής, αντιευρωπαϊστής και άλλα παρόμοια, συμβιβάζεται και δημοσιεύει κείμενα σε μια εφημερίδα που έχει ως εξώφυλλό της μια πληρωμένη διαφήμιση της Ε.Ε; Μήπως τόσο “επαναστατικά” κείμενα χάνουν την αξιοπιστία τους και την ιδεολογική τους καθαρότητα αν δημοσιεύονται σε έντυπα της Αριστεράς που “διαχειρίζονται” την οικονομική τους επιβίωση κάνοντας κάποιες “ιδεολογικές υποχωρήσεις”;