1ο Διεθνές συνέδριο GCAS: “Η ανάδυση της Δημοκρατίας: Από τις Εξεγέρσεις στο «Συμβάν»”

16-19 Ιουλίου 2015, Αθήνα

Χαιρετισμό θα απευθύνουν οι:
Αλαίν Μπαντιού, Πρόεδρος του GCAS
Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Κυβερνητικός Εκπρόσωπος
Αριστείδης Μπαλτάς, Υπoυργός Παιδείας
Τάσος Κουράκης, Aναπληρωτής Υπουργός Παιδείας

Κεντρικές ομιλίες: 
Tariq Ali, Maria Aristodemou, Bruno Bosteels, Jodi Dean, Costas Douzinas, Stathis Kouvelakis, Paul Mason, Maria Nikolakaki, Leo Panitch 

Προσκεκλημένοι ομιλητές : 
Athena Athanasiou, Alex Callinicos, Aris Chatzistefanou, Dimitris Dalakoglou, Creston Davis, Paolo Gerbaudo,Stathis Gourgouris, Sigrid Hackenberg, Dave Hill, Srecko Horvat, Azfar Hussain, Athina Karatzogianni, Kostis Karpozilos, Theodore Koulouris,Claudia Landolfi, Spyros Marketos, John Milios, Rodrigo Guimaraes Nunes, Neni Panourgia, George Pleios, Julie Resche, Jerome Roos, Gabriel Sakellaridis, Lola Sánchez, Helena Sheehan, Angeliki Spiropoulou, Stavros Stavrides, Igor Stiks, Kenneth Surin, Peter Thompson, Giovanni Tusa, Kees van der Pijl, Leonidas Vatikiotis, Christoforos Vernadakis, Hilary Wainwright, Workers @ Vio.Me καθώς και προσκεκλημένοι από το ΣΥΡΙΖΑ και το PODEMOS

αναλυτικές πληροφορίες εδώ:

GCAS: Ανακοινώνει το πρώτο διεθνές συνέδριο “Η ανάδυση της Δημοκρατίας: Από τις Εξεγέρσεις στο «Συμβάν» ”

Financial Times: Οι Ευρωπαίοι επιθυμούν διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ με «αποκήρυξη» Λαφαζάνη!

Ο Τσίπρας πρέπει να διαλέξει αν θα είναι πρωθυπουργός ή πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, φέρεται να λέει στους FT ευρωπαίος αξιωματούχος. Η γκρίνια των εταίρων με την Αριστερή Πλατφόρμα και η στροφή στο ρεαλισμό του πρωθυπουργού. Οι εμπλοκές στις διαπραγματεύσεις. 

O εκνευρισμός των ευρωπαϊκών αρχών με την Ελλάδα έχει γίνει τόσο μεγάλος που μια αλλαγή στην τρέχουσα σύνθεση της ελληνικής κυβέρνησης, όσο δύσκολη και αν είναι, έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης στα περιθώρια των διαπραγματεύσεων.

Πολλοί αξιωματούχοι, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης, έχουν υποστηρίξει σε ιδιωτικές συζητήσεις πως μόνο μια απόφαση του Αλέξη Τσίπρα να ξεφορτωθεί το ακροαριστερό κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να επιτρέψει την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Το σκεπτικό είναι να δημιουργήσει ο κ. Τσίπρας ένα νέο συνασπισμό με το παραδοσιακό κεντροαριστερό κόμμα της Ελλάδας, το δοκιμαζόμενο ΠΑΣΟΚ, και με Το Ποτάμι, το νέο κεντροαριστερό κόμμα που συμμετείχε για πρώτη φορά σε βουλευτικές εκλογές τον Ιανουάριο.

«O Τσίπρας πρέπει να αποφασίσει να θέλει να είναι πρωθυπουργός ή ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ» δήλωσε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος. Ανώτατος αξιωματούχος υπουργείου Οικονομικών της ευρωζώνης πρόσθεσε: «H κυβέρνηση αυτή δεν μπορεί να επιβιώσει». Μέλη της μετριοπαθούς πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ παραδέχονται πως υπάρχει πρόβλημα με την Αριστερή Πλατφόρμα, την επίσημη εσωτερική αντιπολίτευση που αντιπροσωπεύει περίπου το ένα τρίτο του κόμματος και ελέγχει αρκετούς βουλευτές για να ρίξει την κυβέρνηση αν αποστατούσαν σε ψηφοφορία στην βουλή.
«Είμασταν περισσότερο μια ομάδα συζήτησης παρά ένα πολιτικό κόμμα, οπότε είναι δύσκολο να δημιουργηθεί ένα σύστημα κομματικής πειθαρχίας» ανέφερε αξιωματούχος του ΣΥΡΙΖΑ. «Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως είμαστε στην εξουσία λιγότερο από 100 ημέρες».

Σκουρίες: επίθεση ΜΑΤ και του παρακράτους της Eldorado σε διαδηλωτές

Εικόνες από το παρακράτος της Eldorado:

αναλυτική ενημέρωση εδώ:

 Κοινή δράση του παρακράτους της Eldorado και των ΜΑΤ στις Σκουριές - Επιτέθηκαν σε διαδηλωτές 

και εδώ: 

ΣΚΟΥΡΙΕΣ: ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΠΟ MAT KAI ΔΗΘΕΝ «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ» ΜΕΤΑΛΛΩΡΥΧΟΥΣ ΣΕ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥΣ ΔΙΑΔΗΛΩΤΕΣ 

Πως παρουσιάζει τα γεγονότα το “έθνος”:

Eπεισόδια σε συγκέντρωση εργαζομένων υπέρ της εξόρυξης χρυσού στη Χαλκιδική

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗ ΕΡΤ

ΠΑΛΙ ΜΑΥΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΕΠΕΒΑΛΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Η αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ στην Θεσ/νίκη, πολλά περιφερειακά ραδιόφωνα, αλλά και οι διαδικτυακές προσπάθειες, δημιούργησαν ένα νέο πεδίο κοινωνικής ανίχνευσης στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Αυτή η μεγάλη εμπειρία για πάνω από 20 μήνες (που έγινε δυνατή απ τους εργαζόμενους με την πρακτική στήριξη των αλληλέγγυων, δίνοντας πραγματική μάχη για την επιβίωσή τους αλλά και για την επιβίωση του ίδιου του εγχειρήματος), βρίσκεται ήδη στο δια ταύτα, μετά την εξαγγελία για επαναλειτουργία της ΕΡΤ και την κατάθεση του σχετικού νομοσχεδίου.

Το κείμενο πρόταση "τι ΕΡΤ θέλουμε" απ τους εργαζόμενους της Θεσ/νίκης άνοιξε το ζήτημα και έθεσε την ουσία του. Δείχνουν προς όλη την κοινωνία πως δεν φτάνει μόνο η δουλειά και το δέλεαρ της πρόσληψης. Δείχνουν μια νέα οπτική για τον αγώνα ανατρέποντας τα δεδομένα του παραδοσιακού, που με τόση σπουδή φρόντιζε να επιβάλλει ο κομματικός και γραφειοκρατικός συνδικαλισμός.

Η κυβέρνηση «με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ», το κόμμα και ο κόσμος του ΣΥΡΙΖA

 Αναδημοσίευση από το "rproject"

του Αντώνη Νταβανέλου

Στο σύντομο διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου διαπιστώνουμε καθημερινά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε την κυβέρνηση αλλά δεν κατέλαβε την εξουσία.

Η «σκλη­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση» θυ­λά­κων της πραγ­μα­τι­κής εξου­σί­ας –με εμ­βλη­μα­τι­κές τις προ­κλή­σεις στε­λε­χών της οι­κο­νο­μι­κής και δι­κα­στι­κής γρα­φειο­κρα­τί­ας, αλλά και μια πρώτη προει­δο­ποί­η­ση από τα ΟΥΚ στην πα­ρέ­λα­ση της 25ης Μαρ­τί­ου – υπεν­θυ­μί­ζουν σε όλους, αλλά και κυ­ρί­ως στην ηγε­σία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τη ση­μα­σία της συ­νε­δρια­κής-ιδρυ­τι­κής από­φα­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που έβλε­πε την κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς όχι ως «τε­λι­κό σταθ­μό» (όπου ανα­λαμ­βά­νε­ται το κα­θή­κον «σω­τη­ρί­ας της χώρας») αλλά, αντί­θε­τα, ως «με­τα­βα­τι­κό σταθ­μό» μέσα στη συ­νέ­χεια της πο­ρεί­ας προς τη γε­νι­κό­τε­ρη σο­σια­λι­στι­κή απε­λευ­θέ­ρω­ση.

Λέσβος: Ετοιμάζεται έκταση 1.200 στρεμμάτων κάνναβης

Το www.lesvosnews.net πριν μερικές μέρες μετέδωσε την παρακάτω είδηση:
Μια πρωτοποριακή, για τα ελληνικά δεδομένα, επένδυση έρχεται τους επόμενους μήνες στη Λέσβο. Ειδικότερα, 1200 στρέμματα στη περιοχή Μεγάλη Λίμνη θα καλλιεργηθούν με κάνναβη. Πρόκειται για την κλωστική κάνναβη, που θα καλλιεργηθεί στην συγκεκριμένη έκταση από πολυεθνική εταιρεία.Η περιοχή της Μεγάλης Λίμνης κρίθηκε κατάλληλη καθώς διαθέτει αφθονία υδατικών πόρων (αρδεύεται από τις Πέντε Βρύσες και είναι εφικτή η πρόσθετη άρδευση από τις πηγές Τσίγκου και Βουλέλη που βρίσκονται κοντά στην περιοχή. Ο Δήμαρχος Λέσβου κ. Γαληνός κατά την τελευταία του επίσκεψη στην Αθήνα συναντήθηκε με εκπροσώπους της εταιρείας Royal Hemp Corporation και συζήτησε διεξοδικά μαζί τους το επενδυτικό σχέδιο. Στόχος είναι να ξεκινήσει η καλλιέργεια στη Λέσβο το αργότερο μέχρι την άνοιξη του 2016.

51 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πιέζουν την κυβέρνηση για τα στρατόπεδα

κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

 Αναδημοσίευση από το alterthess

Πενηνταένα βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ κατέθεσαν την Τρίτη 31/3 ερώτηση προς το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το Υπουργείο Οικονομικών σχετικά με την πολιτική που σκοπεύει να ακολουθήσει η κυβέρνηση για τους χώρους πρώην στρατοπέδων εντός των αστικών κέντρων. Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσονται και εξαπλώνονται πρωτοβουλίες από κατοίκους, φορείς και κινήματα προς υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα των εκτάσεων των πρώην στρατοπέδων. Τέτοιες εκτάσεις υπάρχουν σε Θεσσαλονίκη, Πρέβεζα, Γιαννιτσά, Χανιά, Καβάλα, Πειραιάς, Σέρρες, Κοζάνη, Κατερίνη, Δωδεκάνησα και σε άλλες περιοχές της χώρας. Σύμφωνα με τους ερωτώντες βουλευτές «οι χώροι των στρατοπέδων που βρίσκονται εντός κατοικημένων περιοχών είναι επιτακτικό, λαμβάνοντας υπόψη την εκπεφρασμένη θέληση των τοπικών κοινωνιών, να μετατραπούν σε κοινόχρηστους χώρους, προσβάσιμους σε όλους, με δημόσιο χαρακτήρα».

Το πλήρες κείμενο της ερώτησης:

Χωρίς αναδιανομή δεν υπάρχει ηγεμονία!

Αναδημοσίευση από το "RProject"

του Ηλία Ιωακείμογλου

Η αναδιανομή του εισοδήματος υπέρ των εργαζόμενων τάξεων και σε βάρος του πλούτου της αστικής τάξης έγινε αντιληπτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία, ως ένα καθήκον κοινωνικής δικαιοσύνης και αντιμετώπισης της δραματικής κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Η αναδιανομή δεν είχε εγγραφεί, δηλαδή, σε ένα μακροοικονομικό σχέδιο που, αποτελώντας μέρος της διαχείρισης του συστήματος, θα μετέτρεπε παράλληλα τους κοινωνικούς συσχετισμούς δύναμης υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, ώστε να εξυπηρετήσει ένα μεταβατικό πρόγραμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. 

Μοι­ραία, αυτή η «δη­μιουρ­γι­κή ασά­φεια», που πε­ριέ­βαλ­λε το νόημα της ανα­δια­νο­μής, συ­νο­δεύ­ει τώρα το κόμμα στα πρώτα του βή­μα­τα στην κυ­βέρ­νη­ση και έχει κά­ποιος πολ­λούς λό­γους να υπο­ψιά­ζε­ται ότι η κυ­βερ­νη­τι­κή πο­λι­τι­κή κα­θο­δη­γεί­ται από την ιδέα ότι η ανα­δια­νο­μή υπέρ της ερ­γα­σί­ας μάλ­λον βλά­πτει τις επι­χει­ρή­σεις και την απα­σχό­λη­ση. Μοιά­ζει η κυ­βέρ­νη­ση να ακο­λου­θεί πλέον τη γραμ­μή ότι πρέ­πει να απο­δο­θεί στις επι­χει­ρή­σεις ένα είδος πρω­το­κα­θε­δρί­ας ένα­ντι των ερ­γα­ζό­με­νων τά­ξε­ων.

Ο ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΑΜΑΝΑ

Αναδημοσίευση από τις "θέσεις"

 1. Η συνέχεια του υπάρχοντος;

Στους δύο πρώτους μήνες δράσης, η κυβέρνηση της Αριστεράς και των συμμάχων της μοιάζει να τείνει να μετατραπεί σε φιλολαϊκό διαχειριστή του υπάρχοντος, δηλαδή της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην παγιωμένη νεοφιλελεύθερη μορφή της. Κυβερνητικοί παράγοντες και λαϊκές φωνές εκνευρίζονται με αυτή την επισήμανση. Συνιστούν υπομονή και αναμονή, πίστωση χρόνου και χρημάτων, που διανθίζονται με μεταφορές όπως «ανάσα» και «γέφυρα».

Το ζήτημα δεν είναι όμως ποσοτικό (ας περιμένουμε μέχρι τον Ιούνιο, το «2016»...). Είναι καθαρά ποιοτικό. Τι ακριβώς αναμένουμε να συμβεί σε αυτό το διάστημα; Με ποια στρατηγική κινούμαστε σε αυτό το ιδιόρρυθμο time out;

Μια ανάγνωση προτείνει αισιοδοξία με διάρκεια. Ο ελληνικός λαός, και πρώτα απ’ όλα το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ και οι υποστηρικτές του, κρατούν σήμερα στάση χειροκροτητικής παθητικότητας, ενώ θα έπρεπε να βρίσκονται σε κατάσταση εξέγερσης εναντίον των κοινωνικών ανισοτήτων, της μαύρης εργασίας, της ανεργίας, του κεφαλαίου (με σύμβολο το «χρέος»). Άρα η κυβέρνηση δεν δέχεται λαϊκή πίεση ούτε έχει στήριγμα για θαρραλέες αποφάσεις ρήξης. Εξίσου απομονωμένη είναι σε ευρωπαϊκό πεδίο, ενώ οι «επαφές» με Κίνα και Ρωσία αποτελούν πολιτικούς εξωτισμούς που δίνουν ελπίδα μόνον σε φανατικούς εθνικιστές.

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση αναδιπλώνεται, υπογράφει τη χωρίς περαιτέρω επιδείνωση συνέχιση του υπάρχοντος με διάφορα ονόματα, πανηγυρίζει επειδή δεν θα υπάρξουν τα μέτρα που προανάγγελλε το email Χαρδούβελη, και αναμένει κάποιο φως. Δεν θέλει να πέσει ηρωικά στις Θερμοπύλες και αναζητά απεγνωσμένα προοπτική νίκης σε κάποια Σαλαμίνα.1 Όταν όμως κανείς δεν γνωρίζει τι μπορεί να αναμένει, η λογική της «διασποράς» δυνάμεων και μετώπων μετατρέπεται σε απολογητική του υπάρχοντος.

Ένας πρώτος απολογισμός μιας ριζοσπαστικής κυβέρνησης

Στις 18 Μαρτίου, το Ινστιτούτο Μπίρκμπεκ για τις Ανθρωπιστικές Επιστήμες διοργάνωσε διάλεξη - συζήτηση με θέμα «Ελλάδα και Ευρώπη: Ένας πρώτος απολογισμός μιας ριζοσπαστικής κυβέρνησης», με ομιλητές τον Κώστα Δουζίνα, επικεφαλής του Ινστιτούτου, το μαρξιστή φιλόσοφο Σλαβόι Ζίζεκ και το δημοσιογράφο και οικονομικό αναλυτή Πολ Μέισον. 
 
1, Του Κώστα Δουζίνα

Ένα πολύ ευρωπαϊκό πραξικόπημα

2. Του Σλαβόι Ζίζεκ

Με μικρά βήματα θα φτάσουμε στο στόχο

3. Του Πολ Μέισον

Η μάχη για το «καλό ευρώ»

Και λίγο κουτσομπολιό για τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ...

“Το χειρότερο πράγμα από το να σε κουτσομπολεύουν είναι το να μη σε κουτσομπολεύουν”

Στην “εφημερίδα των συντακτών” έχει δημοσιευθεί ένα κείμενο του Ν. Σβέρκου που καλύπτει επαρκώς της ανάγκες του κουτσομπολιού για τα εσωτερικά του ΣΥΡΙΖΑ: 

“Επιχείρηση ανασύνθεσης των τάσεων”

Το κουτσομπολιό σε αντίθεση με το τίτλο του κειμένου -αλλά σε συμφωνία με το περιεχόμενό του – έχει ως αντικείμενο την παρουσίαση προσωπικών στάσεων και συμπεριφορών. Τα ονόματα στα οποία αναφέρεται είναι:

α) Τονισμένα με bold γράμματα: Νάσος Ηλιόπουλος, Γιάννης Μπουρνούς, Γιάννης Μπασκόζος, Εφη Καλαμαρά, Γιάννης Μηλιός, Δημήτρης Βίτσας, Χρήστος Μαντάς, Νίκος Βούτσης, Αλέκος Φλαμπουράρης, Πάνος Σκουρλέτης.

Η περιπέτεια του απρόβλεπτου

Ο κυρίαρχος λόγος έχει πλέον την δυνατότητα, όχι μόνον να ενσωματώνει αντιφάσεις και «παρεκκλίσεις» που αμφισβητούν την κυριαρχία του αλλά και να παράγει-κατασκευάζει τις αντιφάσεις και τις «παρεκκλίσεις» που εγγυώνται τη διατήρηση του. Δηλαδή κατά κάποιο τρόπο «κατασκευάζει» «πρωτοπορίες, επαναστάσεις, επαναστάτες, κρίσεις» κ.λπ. Οι σημερινές «πρωτοπορίες» (στην τέχνη και στην πολιτική) δεν είναι φορείς του απρόβλεπτου ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ως εχθρός κάθε τελολογίας που είναι ταυτόχρονα τελολογία της αρχής και του τέλους-σκοπού. Αυτό το απρόβλεπτο αναδύεται έτσι ως η κυρίαρχη εικόνα, μια εικόνα-θέαμα που απλώς αναπαράγει τον εαυτό της προκρίνοντας τον κοινωνικό αυτισμό ως το κυρίαρχο πρότυπο.

ολόκληρο το κείμενο εδώ:  

Η περιπέτεια του απρόβλεπτου

Δεν είναι οι φίλοι μας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της "συμπόρευσης της Αριστεράς" που τα λένε αυτά...

Αν δεν έχετε δει την συνέντευξη της Μαρίν Λεπέν στον Γιάννη Πρετεντέρη, αξίζει να δείτε το παρακάτω απόσπασμα:

(ολόκληρη η συνέντευξη εδώ:

 συνέντευξη της Μαρίν Λεπέν στον Γιάννη Πρετεντέρη)

υπάρχει άλλος δρόμος;

Κάνναβη: Ουρουγουάη vs Ισπανία

Αναδημοσίευση από το "Νόστιμον ήμαρ" 

του Κώστα Σκλιάμη

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ

Πριν από ένα χρόνο, η Ουρουγουάη με τoν τότε Πρόεδρο Jose Mujica έγινε η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποιήσε πλήρως τη μαριχουάνα (δηλαδή παραγωγή, πώληση, κατανάλωση) σε μια κίνηση που ονομάστηκε «το μεγάλο πείραμα». Αλλά τους τελευταίους μήνες του 2014, φαινόταν ότι το πείραμα της Ουρουγουάης πλησίαζε στο τέλος πριν καν αρχίσει, καθώς το δημόσιο αίσθημα συνέχισε να πηγαίνει ενάντια στη νόμιμη μαριχουάνα.  Στο τέλος του περασμένου μήνα, ωστόσο, οι ψηφοφόροι στην Ουρουγουάη χορήγησαν στον αριστερό συνασπισμό Broad Front άλλη μια προεδρική θητεία εκλέγοντας αυτή τη φορά τον Tabare Vazquez αντί του κεντροδεξιού υποψηφίου Luis Lacalle Pou, ο οποίος ήταν κατά της νομιμοποίησης της μαριχουάνας. Με τον τρόπο αυτό, η Ουρουγουάη στερεοποίησε τις αριστερές καταβολές της και παράλληλα διατήρησε ζωντανή τη νόμιμη μαριχουάνα της χώρας. Ο Vasquez έχει δεσμευθεί να συνεχίσει τις πολιτικές της νομιμοποίησης της μαριχουάνας, αλλά αποφάσισε επίσης να παρατείνει για αργότερα την εφαρμογή των πωλήσεων της κάνναβης μέσω των φαρμακείων.

Σύμφωνα με τον νόμο του Mujica, όσοι θέλουν να καπνίζουν μαριχουάνα νόμιμα μπορούν να επιλέξουν μεταξύ της αγοράς κρατικής μαριχουάνας από φαρμακεία, της καλλιέργειας στο σπίτι, ή της ένταξης σε μια λέσχη κάνναβης. Κύριος σκοπός του νόμου, είναι να πάρουν την αγορά από τους παράνομους εμπόρους ναρκωτικών, και όχι να ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να καπνίζουν μαριχουάνα. Η μεταρρύθμιση αυτή είναι απλώς μια  «ρύθμιση της αγοράς που ήδη υπάρχει».

Η Αριστερά και η 25η Μαρτίου

Ένα απλό ξεφύλλισμα των κομματικών εντύπων της τελευταίας εκατονταετίας αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι τα κύρια άρθρα της 25ης Μαρτίου υπογράφονταν συχνά από τους ίδιους τους ηγέτες του ΚΚΕ ή της ΕΔΑ, κατά παρέκκλιση της συνήθους δημοσιογραφικής πρακτικής. Η δημόσια τοποθέτηση απέναντι στη συγκεκριμένη επέτειο εκλαμβανόταν δηλαδή ως κεφαλαιώδες ζήτημα, καθώς συμπύκνωνε την οριοθέτηση του αντίστοιχου πολιτικού φορέα τόσο απέναντι στο ελληνικό κράτος (που από το 1894 μέχρι το 1974 επιφύλασσε ατέλειωτες διώξεις σε όσους ευαγγελίζονταν μια ριζική κοινωνική αλλαγή) όσο και απέναντι στην ιδέα της επανάστασης, νικηφόρο αλλά ανολοκλήρωτο υπόδειγμα της οποίας θεωρούνταν το 1821

 περισσότερα εδώ:

Η Αριστερά και η 25η Μαρτίου

Τα επιτελεία της ΕΕ μεθοδεύουν μια χειρότερη πολιτική από τα μνημόνια: το “διπλό νόμισμα”...

Το τελευταίο καιρό άρχισε δειλά αλλά σταθερά να προβάλλεται ως εναλλακτική απάντηση στο δίλημμα “δραχμή ή ευρώ” η παράλληλη κυκλοφορία και δεύτερου νομίσματος εντός της χώρας. Αυτή την λύση φαίνεται να την ενστερνίζεται και μια μερίδα της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η μετατόπιση του πολιτικού κέντρου της σύγκρουσης της νέας κυβέρνησης με τα επιτελεία της ΕΕ από τα μνημόνια και την λιτότητα στην επίλυση του ζητήματος της “ρευστότητας” προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή της εκδοχής του διπλού νομίσματος. Το ζήτημα της “ρευστότητας” είναι προϊόν των πολιτικών σχεδιασμών των επιτελείων της ΕΕ. Κατασκευάστηκε ως “πολιτικό εργαλείο” με την εκροή κεφαλαίων από την χώρα όλα τα προηγούμενα χρόνια, η οποία εντάθηκε τον τελευταίο χρόνο με τις ευλογίες των μνημονιακών δυνάμεων. Σήμερα χρησιμοποιείται ως αιχμή των εκβιασμών απέναντι στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία δεν έχει κανένα θεσμικό εργαλείο στα χέρια της να απαντήσει.

Μέσω μιας συμφωνίας σήμερα για “διπλό νόμισμα” μπορεί να εξασφαλιστούν κάποιες εγγυήσεις ως προς την “ρευστότητα”, όμως παράλληλα επιβάλλονται - με τον πιο θεσμικό τρόπο - τόσο η “εσωτερική υποτίμηση” όσο και οι “μνημονιακές μεταρρυθμίσεις” οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ασφαλιστικά ταμεία και όχι μόνο. Αυτή η πολιτική οδηγεί στην δημιουργία δύο Ελλάδων και αποκτά κοινωνικά ερείσματα σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, τα οποία έχουν μετατρέψει τον πλούτο τους σε ευρώ και τον έχουν μεταφέρει εκτός του τραπεζικού συστήματος της χώρας.

Παραθέτουμε ένα ενημερωτικό άρθρο γι' αυτό το ζήτημα από το newsbeast.gr:

Ο μύθος της λευκής Ελλάδας και ο ευρωπαϊκός ρατσισμός

Αναδημοσίευση από το "—Nomadic universality"

του Philippe Jockey

Δημοσιεύουμε παρακάτω επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίο τού Philippe Jockey Le Mythe de la Grèce blanche. Histoire d’un rêve occidental [Ο μύθος της λευκής Ελλάδας. Ιστορία ενός δυτικού ονείρου], Paris, Belin, 2013 (σελ. 182-19). Ο γενικός τίτλος της ανάρτησης και οι υποσημειώσεις είναι του μεταφραστή.

Aκόμα περισσότερο απ’ ό,τι τους προηγούμενους αιώνες, η αναφορά σε μία λευκή Αρχαιότητα είναι πανταχού παρούσα το 19ο αι.: τη βρίσκουμε ταυτόχρονα στην τέχνη, στην πολιτική και στην κίνηση της αποικιοκρατίας.

Το ίδιο διάστημα εδραιώνεται η παράλληλη αναφορά σε μία λευκή δυτική ταυτότητα και μία ανατολική ετερότητα στολισμένη με τα πλέον βάρβαρα χρώματα. Στην καρδιά αυτής της αντινομίας βρίσκεται η έννοια της φυλής, η οποία παίρνει και αυτή χρώμα, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Οι τέχνες –γλυπτική, ζωγραφική, ποίηση- θα παίξουν μείζονα ρόλο στη δόμηση αυτής της αντίθεσης η οποία βοηθάει τα ευρωπαϊκά έθνη να διευθετήσουν τη νομιμότητά τους έναντι του εαυτού τους και των άλλων.

Παρατηρούμε επίσης την άνοδο μιας ιδεολογίας που συνοδεύει αυτό το μείζον γεγονός και η οποία στο εξής θα ταυτίζει ρητά τη λευκή Ελλάδα και τη Δύση. Η αρχαία Ελλάδα αυτονομείται ως αποκλειστικό πρότυπο, χειραφετημένη από έναν κοινό κορμό που μέχρι τότε υπέτασσε σε μία ενιαία ονομασία –«Αρχαιότητα»- τον ελληνικό και το ρωμαϊκό πολιτισμό.

Στην καρδιά αυτής της εξέλιξης, καθόλου παράδοξα, βρίσκουμε το νεοελληνικό κράτος. Το κράτος αυτό κατακτά τότε ηρωικά την ανεξαρτησία του και χειραφετείται οριστικά, με τη συνδρομή των δυτικών εθνών, από τον οθωμανικό ζυγό που υφίστατο από το 15ο αι. Το λευκό θα γίνει ταυτόχρονα ο στόχος και το χρώμα μέσω των οποίων το νεαρό ελληνικό κράτος «αποκαθαίρεται» από τα πολύχρωμα στολίδια του, τουρκικής ή άλλης προέλευσης. Από τη δεκαετία του 1830 και μετά παρατηρείται μία αληθινή κάθαρσις[1] της (και μέσω της) λευκότητας. Μία εκκαθάριση η οποία θα αγγίξει ταυτόχρονα τα μνημεία, τους ανθρώπους και τη γλώσσα.