Υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να κάνει τον συνήγορο των χρυσαυγιτών!...

Μαυρίστε τον
στις ευρωεκλογές!

Αυτό το δημοσίευμα του "ιερού λόγου" (17 Ιανουαρίου 2014) ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΛΟΓΟΣ ΗΛΙΑΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ : ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΣΦΑΛΜΕΝΗ Η ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΗΣ Χ.Α (ΒΙΝΤΕΟ) δεν είναι το μοναδικό. Πολλά ανάλογα έχουν δημοσιευθεί από τότε σε ακροδεξιά ενημερωτικά μέσα (και όχι μόνο) και προβάλλουν τους ισχυρισμούς του κ. Νικολακόπουλου ως υπερασπιστικά επιχειρήματα της χρυσής αυγής. Αν έχει γίνει σήμερα ευρύτερα γνωστός ο κ. Νικολακόπουλος, έχει γίνει από αυτή την “υπερασπιστική” του γραμμή. Πρόσφατα στο VimaFM η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε.

Μια αναλυτική παρουσίαση αυτών των συμβάντων, εδώ:

"Υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ «ξεπλένει» τη Χρυσή Αυγή"

Μετά απ' αυτά, δεν είναι φυσικό να βγαίνει το ΠΑΣΟΚ και να κάνει τον μάγκα;

ΠΑΣΟΚ: Ο «συνταγματολόγος» της ΧΑ στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ

Χορεύοντας με τα ΜΜ «Ε»

Αυτή την εγκληματική
ομάδα πότε θα την ακουμπήσε
η δικαιοσύνη;

Αναδημοσίευση από το "Αυτοδιοικητικό Κίνημα Περιφέρειας Στερεάς"

της Δέσποινας Σπανούδη

Όσο και αν έχεις συνηθίσει στον εξουθενωτικό ρόλο πληρωμένων σχολιαστών που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι δεν είναι εύκολο να αποδεχτείς τον βιασμό της λογικής.

Τις τελευταίες μέρες ταυτόχρονα σχολιάζονται δύο περιστατικά: ένας 13χρονος σκοτώθηκε σε λούνα παρκ στο Ελληνικό, ένας άλλος 13χρονος χάρισε το μετάλλιό του στον Σαμαρά που μεσολάβησε για να θερμαίνεται το κολυμβητήριο που προπονείται.

Για τον θάνατο του παιδιού από την πρώτη σχεδόν στιγμή, στοχοποιήθηκε αμείλικτα ο δήμαρχος Χρήστος Κορτζίδης. Είναι ο ίδιος Δήμαρχος που πάλεψε με τα οργανωμένα συμφέροντα για να ανοίξει τις παραλίες στους πολίτες, ο ίδιος που έκανε απεργία πείνας για τον Καλλικράτη, ο ίδιος που παλεύει για να γίνει δημόσιο πάρκο το Ελληνικό.

Το τραγικό δυστύχημα ήρθε ως μάνα εξ ουρανού σε όσους παλεύουν για να χαριστεί το Ελληνικό στον Λάτση και δεν σκοπεύουν να το αφήσουν να πάει χαμένο. Σπεύδουν να το εκμεταλλευτούν επιθετικά και απροκάλυπτα. Κανιβαλικά.

Μια προσωπική απάντηση στις "ενωτικές" προ(σ)κλήσεις των σ. του ΣΧΕΔΙΟΥ Β'

Αναδημοσίευση από την "iskra"

Του Βαγγέλη Αντωνίου

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε, που σαν μέλος του Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής, του προδρομικού δηλαδή σχήματος του «Σχεδίου Β», συμμετείχα στη διοργάνωση εκδηλώσεων και ημερίδων, με αντικείμενο την αριστερή διέξοδο από την κρίση, στις οποίες – συνήθως – προσκαλούσαμε ως κύριο ομιλητή τον Κώστα Λαπαβίτσα. Παρακολουθώ τη σημερινή εξέλιξη των πραγμάτων και αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω ορισμένες σκέψεις, απευθυνόμενος ιδιαίτερα προς τους συντρόφους που συμπορευτήκαμε εκείνη την περίοδο.

Είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, πως ήμουν τότε το μοναδικό μέλος του συντονιστικού του Μ.Α.Α. που δεν είχε καμία οργανωτική, πολιτική ή και συναισθηματική σχέση με το Σύριζα. Είναι επίσης γνωστό, στους ίδιους κύκλους, πως συμμετείχα σ' ένα στενό πυρήνα στελεχών που δουλεύαμε πάνω σε επεξεργασίες για το «σχέδιο Β», για το μεταβατικό πρόγραμμα εκτός ευρώ. Τότε, που όλα τούτα δεν ήταν αυτονόητα, ακόμη και στην ... κορυφή του μετωπικού εγχειρήματος του Μ.Α.Α. Είναι, τέλος, γνωστό ότι η προσωπική μου επιλογή στις εκλογές του Μάη 2012 ήταν να ψηφίσω Ανταρσύα και του Ιούνη Σύριζα. Έκτοτε έγιναν πολλά, νιώθει κανείς ότι έχουν περάσει αιώνες.

Όπως εύστοχα είχε πει ένας σύντροφος (στέλεχος του Ν.Α.Ρ. και εκ των κορυφαίων σύγχρονων εκπροσώπων της αριστερής διανόησης) σε μια σύσκεψη εκείνης της εποχής, ανάμεσα στο Μάη και τον Ιούνη του 2012, απευθυνόμενος στο σ. Αλέκο Αλαβάνο: «Είτε μας αρέσει είτε όχι, όπως λένε οι Άγγλοι, εγκαταστάθηκε ο ελέφαντας στο σαλόνι μας. Η πλειοψηφία των λαϊκών στρωμάτων επενδύει τις ελπίδες της στο Σύριζα, που κεφαλαιοποιεί τα πολιτικά και κινηματικά χαρακτηριστικά της αριστερής του στροφής, την οποία εσύ εγκαινίασες».

H ...“μονταζιέρα” του The Press Project

(Ένα σχόλιο σε ένα δήθεν ρεπορτάζ:  

Τα πάντα για τη Σαμπιχά, το ΣΥΡΙΖΑ και ο ασκός του Αιόλου)

Το “βαθύ κράτος” συνήθως διεκπεραιώνει αθόρυβα και χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες τις υποθέσεις του, όπως φάνηκε και σε αυτή την “υπόθεση”. Και όταν θέλει να “μιλήσει”, αφήνει άλλους να το κάνουν... Αν αυτή την φορά δεν κατάφερε να διαβρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε αλλού πολλούς πρόθυμους να “μιλήσουν” εκ μέρους του.

Το The Press Project, ένα αριστερό και ανεξάρτητο δημοσιογραφικό μέσο, γίνεται η φωνή του “βαθέως κράτους” με αυτό το κατ' όνομα ρεπορτάζ. Και η μονταζιέρα δούλεψε καλά. Η φωτογραφία της Σαμπιχά με τον Τσίπρα είναι το πρώτο της προϊόν. Η φωτογραφία είναι πλαστή και η υπογραφή του μονταζιέρη καταγράφεται στο χρώμα του φόντου της.

Πλαστή είναι και η εικόνα που παρουσιάζεται στην αρχή του κειμένου: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δυο “αντιμαχόμενες” παρατάξεις. Αυτή των «προσφύγων» του ΠΑΣΟΚ και η άλλη των “Συνασπιστών”, οι οποίοι συμμάχησαν με “Δημαρίτες” για να τους αντιμετωπίσουν!...

Αν θέλετε να διαπιστώσετε και το πλήθος των άλλων πλαστογραφίων που παρουσιάζει αυτό το “ρεπορτάζ”, δεν έχετε παρά να διαβάσετε το κείμενο του “ιού” και να κάνετε τις δικές σας συγκρίσεις:

Σουλεϊμάν, ένα ελληνικό σίριαλ

Αναδημοσίευση από την "εφημερίδα των συντακτών"

Γράφει ο ιός

Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΘΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Για ποιους λόγους προκάλεσε τέτοιο ενδιαφέρον η απόσυρση μιας υποψηφιότητας από τη μειονότητα της Θράκης; Και ποιοι ακριβώς είναι εκείνοι που προκαλούν τον θόρυβο;

Ξαφνικά, το προεκλογικό κλίμα βάρυνε απίστευτα. Από το εικονικό οικονομικό θαύμα του «πρωτογενούς πλεονάσματος» και της «εξόδου στις αγορές» βυθιστήκαμε απότομα στο έρεβος της πιο παλιομοδίτικης εθνικοφροσύνης, με την αξιωματική αντιπολίτευση να καλείται να υποβάλει δήλωση νομιμοφροσύνης στο βαθύ κράτος και ν’ αποκηρύξει όσα στελέχη της κρίνονται από κυβέρνηση και κανάλια ως «αμφίβολων εθνικών φρονημάτων».

Η αντιπαράθεση που πυροδότησε η παλινδρόμηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ γύρω από την υποψηφιότητα της Σαμπιχά Σουλεϊμάν θυμίζει, βέβαια, θέατρο του παραλόγου: μια δεξιότατη κυβέρνηση και η αντιπολιτευόμενη Ακροδεξιά διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους επειδή ένα κόμμα της Αριστεράς απέκλεισε από τους συνδυασμούς του το άτομο που οι ίδιοι, από την αντίπερα όχθη, θεωρούν «εθνικά ορθή» εκπρόσωπο των μουσουλμάνων της Θράκης. Η επικίνδυνη αυτή λογική υπονοεί βέβαια ότι στα «εθνικά θέματα» οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να ευθυγραμμίζονται, παρά τις διαφορές τους στα (πολύ σημαντικότερα) υπόλοιπα. Μέχρι και ο ιστότοπος της Χρυσής Αυγής επιδόθηκε έτσι σε ύμνους για την «ακτιβίστρια Ρομά», που επί Γ΄ Ράιχ θα στελνόταν αυθημερόν στα κρεματόρια. Σε μια ιδιότυπη επίδειξη μαύρου χιούμορ, κάλεσε μάλιστα τον εισαγγελέα «να διατάξει τη σύλληψη των φασιστών ΣΥΡΙΖΑίων της περιοχής, που βάφτισαν τη γυναίκα “ακροδεξιά”».

Διαβάστε σήμερα στην "ΑΥΓΗ"

«Αγαπητοί μου φίλοι, αγαπητοί μου σύντροφοι, οι προτάσεις σας όσον αφορά την τακτική δεν είναι “ρεαλιστικές”, όπως το νομίζετε, ούτε το στρατηγικό σας όραμα ότι με λίγο κλασικό μαζικό κίνημα και λίγο εκλογικό κοινοβουλευτισμό μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Θα πρέπει να αποδεχτείτε ότι κάτι τέτοιο δεν μοιάζει σήμερα περισσότερο αληθινό απ’ ό,τι το 1848, όταν οι επαναστάσεις σε όλη την Ευρώπη και η καθολική ψηφοφορία οδήγησαν παντού στον θρίαμβο της αντίδρασης. Δείτε προσεκτικά, εδώ, την καταστροφική κατάσταση των επαναστατών στην Αίγυπτο: η δυναμική, ενθουσιώδης και από πολλές πλευρές αξιοθαύμαστη δράση τους, εγκλεισμένη μέσα στην ιδεολογική σύγχυση και την οργανωτική αναρχία, τελικά οδήγησε απλώς στην επιστροφή των στρατιωτικών».

Από την συνέντευξη του Α. Μπαντιού: "Σχετικά με την ελληνική κατάσταση"

            

Η ΘΡΑΚΗ, Η ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ

1. Ο φαύλος κύκλος της αμοιβαιότητας των εθνικισμών της Τασίας Χριστοδουλοπούλου
2. Τι είναι και τι δεν είναι αριστερή πολιτική στα μειονοτικά του Δημήτρη Χριστόπουλου
3. Μειονοτική σχέση: μια σχέση εξουσίας του Γιώργου Μαυρομμάτη
4. Η καταλυτική παρουσία της Αριστεράς στη Θράκη του Μουσταφά Μουσταφά

Παραιτήσεις μελών του ΣΥΡΙΖΑ Αμαλιάδας

...Οι σοσιαλδημοκρατικές αντιλήψεις που κυριαρχούν σήμερα στην ηγεσία του κόμματος και η προσπάθεια για την επιβολή τους στο εσωτερικό του, στις οργανώσεις μελών, στα συνδικάτα που επηρεάζει, στα έντυπα που ελέγχει, έχουν επηρεάσει στο μέγιστο και τα οργανωτικά ζητήματα, με καταστροφικά αποτελέσματα. Ένα από τα βασικά κριτήρια ένταξής μας στον οργανωμένο κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του ’12 ήταν η βεβαιότητα ότι στους κόλπους της ριζοσπαστικής αριστεράς, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές διαφοροποιήσεις τάσεων και την ύπαρξη συνιστωσών, κυριαρχεί η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, ο σεβασμός των μειοψηφιών και η υπεράσπισή του δικαιώματός τους να εκφράζονται ακόμα κι αν αυτό ξέφευγε από την πλειοψηφούσα «κεντρική γραμμή» ή αν αυτό αποτελούσε συχνά κριτική απέναντί της.

Η άφιξη των υποστηρικτών της «προεδρικής τάσης» μετά το συνέδριο στις Οργανώσεις Μελών με τη φόρα των «νικητών» που σε κάθε ευκαιρία επιδεικνύοντας την αριθμητική της υπεροχή, θεωρώντας λάφυρο πολέμου την υποταγή των υπολοίπων στη βούλησή της και συχνά – πυκνά χλευάζοντας και λοιδορώντας τις διάφορες διατυπώσεις κριτικής σε οποιαδήποτε ευκαιρία, ήταν για αρκετούς από μας ένα πρώτο δείγμα από μια σειρά συμπεριφορών, επιλογών και μεθοδεύσεων...

 Ολόκληρο το κείμενο των συντρόφων από την Αμαλιάδα:

Τα ...αχ και τα ...βαχ της “πατριωτικής” Αριστεράς

Η Σαμπιχά πίνει καφέ με τον Σ. Θεοδωράκη. Εσείς θα πίνατε μαζί του;

Ο πατριωτισμός της Αριστεράς και ο ακροδεξιός εθνικισμός παράγουν συχνά κοινούς αυτοματισμούς και συναισθήματα και οδηγούν σε ταυτόσημες πολιτικές στάσεις. Για παράδειγμα, πρόσφατα αρκετοί αριστεροί “πατριώτες” ένιωσαν ψυχική αγαλλίαση με την ενσωμάτωση της Κριμαίας στη Ρωσία και την ενδυνάμωση της αντίστασης των ανατολικών επαρχιών της Ουκρανίας ενάντια στο “αμερικανόδουλο” καθεστώς του Κιέβου. Το ίδια αγαλλίαση νιώθουν και οι χρυσαβγίτες και τάσσονται αναφανδόν στο πλευρό του Πούτνιν. 

Πριν λίγο καιρό, όταν η τροϊκανή κυβέρνηση μπουζούριασε τους χρυσαβγίτες και τους έχωσε μέσα, εμείς χαρήκαμε. Όμως αρκετοί αριστεροί πατριώτες ένιωσαν φόβο και άρχισαν να ανησυχούν ακόμα περισσότερο για το μέλλον, μήπως πλησιάζει και η δική τους σειρά... Δεν νομίζουμε ότι παρερμήνευσαν το γνωστό κείμενο του Μπρεχτ «Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος...», ούτε ότι οι φόβοι τους διακατέχονται από το χρόνιο σύνδρομο της “παρανομίας” που είχε αποκτήσει η Αριστερά στον τόπο μας μετά την ήττα του εμφύλιου...

Αυτές τις μέρες, με αφορμή την “υπόθεση Σαμπιχά”, βρέθηκαν πάλι να τρέφουν τα ίδια συναισθήματα απέναντι στον ακτιβισμό της Σουλεϊμάν αλλά και να εκφράζουν τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον της Θράκης, με αυτές που εκφέρονται από ακροδεξιούς κύκλους και το βαθύ κράτος. Παρουσιάζουμε ενδεικτικά δυο περιπτώσεις σχετικές με αυτό το θέμα, που προκαλούν γέλιο από την εναγώνια προσπάθεια των εκφραστών τους να υπερασπιστούν τα “ιερά και όσια” του ελληνικού έθνους:

Για τον δονκιχωτισμό του Π. Μαυροειδή και όχι μόνο...

Αν θέλετε να καταλάβετε γιατί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν κατέβηκε στις ευρωεκλογές μαζί με το ΣΧΕΔΙΟ Β', παρόλο που οι προεκλογικές τους διακηρύξεις μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερού καθώς και γιατί ο χώρος της “αντικαπιταλιστικής Αριστεράς” είναι και θα συνεχίσει να παραμένει περιθωριακός, τότε διαβάστε το άρθρο του Παναγιώτη Μαυροειδή, υποψήφιου ευρωβουλευτή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Φασούλι το φασούλι, (δε) γεμίζει το σακούλι’’ (για το αλαλούμ υποψηφιοτήτων στο ΣΥΡΙΖΑ)

Όμως μην κολλήσετε στο τυφλό αντισυριζικό πάθος του κειμένου, που οδηγεί τον συντάκτη του να υιοθετεί επιχειρήματα ταυτόσημα με αυτά που προβάλλει το μνηνομιακό στρατόπεδο ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ και αποπροσανατολιστείτε. Θα χάσετε την ουσία της πολιτικής του άποψης, η οποία διατυπώνεται με διακηρυκτικό ύφος στην τελευταία παράγραφο:
«Στην πολιτική όμως ένα και ένα δεν κάνουν πάντα δύο. Καμιά φορά κάνουν και μισό ή και μηδέν. Και αυτό ας μη το ξεχνούν όσοι θεωρούν ότι η πολιτική δυναμική και πολύ περισσότερο η πολιτική ανατροπή είναι αποτέλεσμα μιας αθροιστικής μίζερης λογικής, που θυμίζει μπακάλη».

Δεν θα επιδοθούμε στην άχαρη διαδικασία ανασκευής της ερμηνείας του καθενός μεμονωμένου περιστατικού που αναφέρει, αλλά θα ξεκινήσουμε με την υπόθεση ότι όλα όσα ισχυρίζεται είναι πολιτικά ορθά. Με δεδομένο λοιπόν ότι η “αλήθεια” είναι πράγματι με το μέρος του Π. Μαυροειδή, ας πάμε ένα βήμα παραπέρα και για να ανιχνεύσουμε πως αυτή η “αλήθεια” αποτυπώνεται στην πολιτική συγκυρία. Τότε θα διαπιστώσουμε δύο “παράδοξα” που χρίζουν ερμηνείας:

1. Η πολιτική αντίληψη του Π. Μαυροειδή για το πως θα πρέπει να διαμορφώνεται η “εκλογική ταυτότητα” των πολιτικών σχηματισμών έχει πράγματι ένα επιτυχημένο “υπόδειγμα” στην ελληνική πραγματικότητα. Όμως αυτό δεν ανήκει στο χώρο της Αριστεράς αλλά της Ακροδεξιάς. Η “χρυσή αυγή” είναι εκείνο το πολιτικό μόρφωμα που εκφράζει πρακτικά με το καλύτερο δυνατό τρόπο την πολιτική αποτελεσματικότητα των ισχυρισμών του. Πράγματι, δεν ήταν οι “λαμπερές” προσωπικότητες - παράγοντες που γέμισαν το εκλογικό σακούλι της “χρυσής αυγής” και την ανέδειξαν σε τρίτο την τάξη κοινοβουλευτικό κόμμα. Ανώνυμοι και παντελώς άγνωστοι ήταν στο σύνολό τους οι υποψήφιοί της στις προηγούμενες εκλογές. Δεν είχαν κανενός είδους προσωπική αναγνωρισιμότητα, και αν σήμερα έχουν αποκτήσει κάποια, αυτή έχει την αρνητική φόρτιση του υπόδικου και του εγκληματία.

Τι επιβράβευσαν οι αγορές;

Αναδημοσίευση από την "εποχή"

Tου Ηλία Ιωακείμογλου

«Η εμπιστοσύνη στην Ελλάδα επισφραγίστηκε από τον πιο αντικειμενικό κριτή, από τις ίδιες τις αγορές», τόνισε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς μετά από τη θετική υποδοχή που επιφύλαξαν στο πενταετές ελληνικό ομόλογο. Ποιος είναι όμως αυτός ο αντικειμενικός κριτής, τι ακριβώς επιβράβευσε, και γιατί διάλεξε αυτή τη στιγμή;

Ήδη από τη δεκαετία του ‘90, οι χρηματιστικές αγορές αποτελούν έναν μηχανισμό που επιβλέπει την αποφασιστικότητα με την οποία οι κυρίαρχες τάξεις κάθε εθνικού κοινωνικού σχηματισμού αντιμετωπίζουν τις πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις των εργαζομένων, απορυθμίζουν την αγορά εργασίας, μειώνουν τους μισθούς, παραδίδουν στην ιδιωτική πρωτοβουλία κλάδους παραγωγής αγαθών ή υπηρεσιών του δημόσιου τομέα, αυξάνουν τα κέρδη. Εάν οι «αγορές» σχηματίσουν την εντύπωση ότι οι συνθήκες που επικρατούν σε μια χώρα δεν διασφαλίζουν το μέσο κέρδος ή ότι η επικινδυνότητα για τις επιχειρήσεις είναι αυξημένη ή ότι ο κόσμος της εργασίας δεν υπομένει καρτερικά τις θεσμικές μεταρρυθμίσεις και τις μειώσεις των μισθών, τιμωρούν τις εργαζόμενες τάξεις στην χώρα αυτήν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Πρόκειται, επομένως, για μια υπερεθνική τυραννία του κεφαλαίου επί της εργασίας, για έναν μηχανισμό πειθάρχησης της εργασίας στις απαιτήσεις της κερδοφορίας. Πρόκειται για την ανώτερη μορφή διεθνισμού του Κεφαλαίου διότι αποτελεί συνένωση των εθνικών, μεμονωμένων κεφαλαίων, σε έναν ενιαίο μηχανισμό επίβλεψης και τιμωρίας των κατακερματισμένων, εγκλωβισμένων στα στενά εθνικά πλαίσια, δυνάμεων της εργασίας.