Τώρα που βουλιάζει το πλοίο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ αρχίζουν να φεύγουν τα ποντίκια. Και δεν αναφερόμαστε στο ΞΕΚΙΝΗΜΑ που κατόπιν εορτής διαπιστώστώνει ότι:
«Η πολιτική μυωπία όμως μετατρέπεται και σε πισώπλατη μαχαιριά στον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο ΣΥΝ αποφάσισε να προχωρήσει στην υπερψήφιση του Α. Μητρόπουλου ενάντια σε όλα ανεξαίρετα τα υπόλοιπα μέλη της κεντρικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμα κι ενάντια σε τμήματα του ίδιου του ΣΥΝ όπως το Αρ Ρεύμα και τη νεολαία του κόμματος). Παρά τις πολλές έντονες συζητήσεις και τις ξεκάθαρες διαφωνίες, ο ΣΥΝ επέμενε μέχρι τέλους, κάνοντας τελικά το δικό του!
Για ποια δημοκρατία, για ποια ισοτιμία, για ποιο σεβασμό στη διαφορετική άποψη για ποιο σεβασμό στο κοινό εγχείρημα μπορεί πια να μιλά ο ΣΥΝ; Ότι και να πει πια δεν έχει κανένα νόημα! Η κίνηση αυτή του ΣΥΝ ανοίγει διάπλατα την πόρτα στη διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ!»
Αναφερόμαστε στις δυνάμεις εντός του ΣΥΝασπισμού – και κυρίως στην ομάδα του Π. Λαφαζάνη - που είχαν σημαντικές ευθύνες για την πορεία του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και την εναντίωσή τους στον ΣΥΡΙΖΑ των μελών. Καλοδεχούμενη η αλλαγή πλεύσης, αλλά θα πρέπει να συνοδεύεται και από έμπρακτη αυτοκριτική. Η στήριξη υποψηφιοτήτων, όπως του Πετράκου στην Πελοπόννησο, καθώς και η επιμονή σε λογικές συνδιαχείρισης στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν είναι καλές παρακαταθήκες για το μέλλον. Δεν ήταν η Α.Π. αλλά το Αριστερό ρεύμα που έχει στηρίξει τα αναλογικά προεδρεία - κυρίως σε δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια συνδικαλιστικά όργανα- για να δικαιολογήσει την συμμετοχή στην συνδιοίκηση με τις δυνάμεις του δικομματισμού στην ΓΣΕΕ , στην ΑΔΕΔΥ και όχι μόνο.
































