Etienne Balibar, Ευρώπη: Η Τελική Κρίση;

«…Οι λαοί μπορεί να μην έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα, όμως τα έθνη φαίνεται όλο και περισσότερο να έχουν…» 

Etienne Balibar

Στην ιστοσελίδα Radical Desire δημοσιεύεται σε μετάφραση Γιώργου Κατσαμπέκη το κείμενο του Etienne Balibar «Ευρώπη: Η Τελική Κρίση; Μερικές Θέσεις» Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα μικρό απόσπασμα:

…Οι πραγματικές ροπές της παγκοσμιοποίησης

Όλη αυτή η συζήτηση αναφορικά με το ευρωπαϊκό νομισματικό σύστημα (στο οποίο, ας μην ξεχνάμε, κάποιες ευρωπαϊκές χώρες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, συμπεριλαμβανομένων της Μεγάλης Βρετανίας, της Σουηδίας και της Πολωνίας) και το μέλλον της Ευρώπης θα παραμείνει εντελώς αφηρημένη εκτός αν συναρθρωθεί με τις πραγματικές ροπές της Παγκοσμιοποίησης: ειδικά εκείνες τις ροπές που η οικονομική κρίση θα επιταχύνει δυναμικά, εκτός αν υπάρξει πολιτική απάντηση από τους λαούς που επηρεάζονται και από τους ηγέτες τους.

Πώς θα μπορούσαμε να τις συνοψίσουμε; Πρώτον, γινόμαστε μάρτυρες μιας μετάβασης από έναν τύπο διεθνούς ανταγωνισμού σε έναν άλλο: δεν έχουμε να κάνουμε πλέον με έναν ανταγωνισμό (κυρίως) παραγωγικών κεφαλαίων, αλλά με έναν ανταγωνισμό ανάμεσα σε εθνικές επικράτειες, οι οποίες χρησιμοποιούν φορολογικά προνόμια και πιέσεις στους μισθούς των εργαζομένων για να προσελκύσουν περισσότερα κεφάλαια από τους γείτονές τους.

Σήμερα, είναι ξεκάθαρο πως, είτε η Ευρώπη λειτουργήσει ως ένα αποτελεσματικό σύστημα αλληλεγγύης ανάμεσα στα μέλη της για να τα προστατέψει από «συστημικά ρίσκα», είτε (πιεσμένη από Κράτη που είναι στιγμιαία πιο ισχυρά, και τις κοινές τους γνώμες) απλώς θέσει ένα νομικό πλαίσιο για να προωθήσει ένα μεγαλύτερο βαθμό ανταγωνισμού ανάμεσα σε αυτά και τους πολίτες τους, αυτό θα καθορίσει το μέλλον της Ευρώπης, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Όμως υπάρχει και μία δεύτερη τάση: ένας μετασχηματισμός του διεθνούς καταμερισμού εργασίας, ο οποίος αποσταθεροποιεί ριζικά την κατανομή της εργασίας στον κόσμο. Έχουμε να κάνουμε με μια νέα παγκόσμια δομή όπου Βορράς και Νότος, ανατολή και Δύση ανταλλάσσουν τώρα θέσεις.

Για την παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Μαλούχου «Δικηγορικό Γραφείο Λυκουρέζου – Το χρονικό μιας Οικογένειας Νομικών»

Από το γραφείου του Αλέκου Αλαβάνου έγινε η παρακάτω ενημέρωση :

Ο Αλέκος Αλαβάνος επρόκειτο να είναι ένας από τους παρουσιαστές του βιβλίου του Γεωργίου Μαλούχου «Δικηγορικό Γραφείο Λυκουρέζου – Το χρονικό μιας Οικογένειας Νομικών» στη βάση παλιάς οικογενειακής σχέσης με τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο. Παίρνοντας υπόψη την ευαισθησία πολλών φίλων της αριστεράς που για αυτούς προέχει ο πολιτικός συμβολισμός, τελικά δεν θα παραστεί και εκφράζει την λύπη του προς όλες τις κατευθύνσεις.

Η αριστερά θα έπρεπε να αλλάξει το καθυστερημένο Γρηγοριανό Ημερολόγιο

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα "Σκέψεις για τον ΣΥΡΙΖΑ":

Ως γνωστόν η Ελλάδα ακολουθεί το Γρηγοριανό ημερολόγιο (παραλλαγή του Ιουλιανού ημερολογίου) από το 1923. Όσον αφορά την ονομασία των ημερών της επταημέρου εβδομάδος ακολουθείται το εκκλησιαστικό ημερολόγιο. Το εκκλησιαστικό λατινικό ημερολόγιο στηρίχθηκε στο αντίστοιχο ελληνιστικό-χριστιανικό. Οι χριστιανικές εκκλησίες υιοθέτησαν το ιουδαϊκό σύστημα μετονομάζοντας την πρώτη ημέρα σε Κυριακή «ημέρα Κυρίου» (του οποίου μετάφραση αποτελεί το εκκλησιαστικό Dominica). Κατά τους πρώτους αιώνες μ.Χ. συνυπήρχαν στην υστερολατινική γλώσσα δύο ημερολογιακά συστήματα, το εκκλησιαστικό-χριστιανικό και το πλανητικό-αστρολογικό. Σήμερα, στις διάφορες γλώσσες υπάρχει μια σύμφυση των δύο συστημάτων.

Προτού θεωρήσετε ότι με βάρεσε ο άστατος καιρός στο κεφάλι και λέω μαλακίες, να μπω στο θέμα:

Ο ΣΥΝ επιχείρησε πολύ σωστά, να μετονομάσει τις ημέρες της εβδομάδας. Εξηγούμαι.

Η Κυριακή θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Η Δευτέρα θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Η Τρίτη θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Η Τετάρτη θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Η Πέμπτη θα παρέμενε ως Πέμπτη.

Η Παρασκευή θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Το Σάββατο θα μετονομαζόταν σε Πέμπτη.

Τι σημαίνουν τα παραπάνω;

Σημαίνουν ότι η εβδομάδα του ΣΥΝ δεν θα διέθετε άλλες μέρες πλην της Πέμπτης, και πιο συγκεκριμένα της Πέμπτης 27 του Μαΐου. Οπότε και η εκδήλωση του τμήματος Παιδείας και Πολιτισμού του ΣΥΝ αναγκαστικά (και χωρίς πονηρές σκέψεις) ορίστηκε καταρχήν για την Πέμπτη 27/5. Επομένως δεν επρόκειτο για κακοήθεια έναντι της συγκέντρωσης του Μετώπου στο Σπόρτινγκ, αλλά για αναγκαστική επιλογή, διότι πλέον η εβδομάδα θα είχε μόνο μία ημέρα: την Πέμπτη.

Οι σθεναρές αντιδράσεις αντιδραστικών και θρησκόληπτων κύκλων και κυρίως τα συγκαταβατικά μειδιάματα -έως και χάχανα- που προκάλεσε η ριζοσπαστική αυτή αλλαγή του ημερολογίου, έφεραν την παλινόρθωση: Οι μέρες δεν άλλαξαν ονομασία, δεν υπάρχει πια μόνο η Πέμπτη ως ημέρα, και τελικά η εκδήλωση του τμήματος Παιδείας και Πολιτισμού του ΣΥΝ θα διοργανωθεί την Τρίτη 1/6 στην ταράτσα του ξενοδοχείου Στάνλεϊ.

"light" ή "zero";

(Ως γνωστόν η CocaCola όταν διαπίστωσε ότι οι άντρες δεν το αγόραζαν το προϊόν "light",  έβγαλε το ίδιο ακριβώς προϊόν σε άλλη συσκευασία με το όνομα "zero" )

Κάποιοι από τους αναγνώστες μας ζήτησαν να διευκρινίσουμε αν είναι δυνατόν και με συγκεκριμένα παραδείγματα, που αναφέρεται το παρακάτω απόσπασμα από το κείμενο «Για το Κράτος και το Κεφάλαιο», το οποίο είχαμε δημοσιεύσει πριν μερικές μέρες:

Όταν ο Ν. Ζαχαριάδης Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ την 31η Οκτώβρη του 1940 με ανοιχτό γράμμα του από την φυλακή καλούσε το λαό της Ελλάδας «να δώσει όλες του τις δυνάμεις χωρίς επιφύλαξη στον πόλεμο τον οποίον διεύθυνε η κυβέρνηση Μεταξά ενάντια στο φασισμό του Μουσολίνι», στην πραγματικότητα καλούσε τον λαό σε μία ταξική συνεργασία με την αστική τάξη, για να μην υποδουλωθεί η χώρα.

Σήμερα μεγάλα κομμάτια της Αριστεράς καλούν τον ελληνικό λαό να κάνει ακριβώς το ίδιο, μόνο που δεν έχουν την ευθύτητα του Ν. Ζαχαριάδη να πουν όλη την αλήθεια για τον ταξικό χαρακτήρα των προτάσεών τους. Όπως τον μεσαίωνα οι μοναχοί μετέτρεπαν κάθε είδους έδεσμα σε νηστίσιμο δια της ευλογίας, έτσι και η Αριστερά βαφτίζοντας «προλεταριακές» τις κάθε είδους συνδιαχειριστικές προτάσεις που κάνει για την έξοδο από την κρίση, πιστεύει ότι αλλάζει τον ταξικό τους χαρακτήρα!..

Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η προβολή μιας θέσης που θεωρείται από ορισμένα κομμάτια της αριστεράς ως το καθοριστικό σημείο που προσδιορίζει την αντικαπιταλιστική πάλη σε αυτή την συγκυρία και ανοίγει μια ανατρεπτική διέξοδο από την κρίση. Η πρόταση αυτή συμπυκνώνεται σε μια φράση: «ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ-ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ». Αυτή την θέση ως «διαχωριστική» γραμμή από την υπόλοιπη αριστερά υποστηρίζουν σήμερα αρκετές από τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΚΟΕ και ορισμένες άλλες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Ήδη, έχει συγκροτηθεί μια «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΩΝ-ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ και ΠΑΝΕΠ/ΜΙΑΚΩΝ» που μαζεύει υπογραφές για αυτό το ...κρίσιμο ζήτημα της πάλης για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Ταυτόχρονα όμως αυτή η πρόταση αποτελεί την ρεαλιστική λύση που προτείνουν για την σωτηρία του ελληνικού καπιταλισμού οι πλέον σοβαροί αστοί οικονομολόγοι.

Ο καθηγητής Μάικλ Χάτσον, σε ερώτημα του «Ιού» που δημοσιεύεται στη "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", αν μπορεί να συνοψίσει ποια θα ήταν για την Ελλάδα η εναλλακτική λύση στο πρόγραμμα της τρόικα που ακολουθείται, απαντάει:

«Η εναλλακτική λύση είναι να μην πληρώσετε. Αυτή η λύση εφαρμόστηκε στην Αργεντινή. Ο νόμος που ψηφίστηκε στην Ελλάδα προϋποθέτει ότι το πρόβλημα είναι προσωρινό. Αλλά, δυστυχώς, είναι μόνιμο. Το πρόβλημα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει εκχωρήσει το δικαίωμά της να δημιουργεί χρήμα και να το "ξοδεύει" στην κυκλοφορία πιστώνοντας τραπεζικούς λογαριασμούς. Στις εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται να δημιουργούν ελεύθερα χρήμα, αλλά όχι στην κυβέρνηση.

Οι έλεγχοι στο κεφάλαιο θα σταματούσαν τις επιθέσεις, εφόσον με τους ελέγχους οι κερδοσκόποι δεν θα μπορούσαν να καλύπτουν το παιχνίδι των βραχυπρόθεσμων αγοραπωλησιών.

Αυτά που πρότεινα για τη Λετονία μπορεί να αποδειχτούν εφαρμόσιμα και στην Ελλάδα: να αναπροσαρμοστούν όλα τα δάνεια σε δραχμές, αφού πρώτα τεθεί η ισοτιμία μιας δραχμής προς ένα ευρώ. Στη συνέχεια, να υποτιμηθεί η δραχμή και έτσι να μειωθούν τα δάνεια.

Η βασική σας τοποθέτηση θα 'πρεπε να είναι ότι η οικονομία πρέπει να έχει το προβάδισμα και όχι οι απαιτήσεις των τραπεζιτών επί της οικονομίας. Η Ε.Ε. επιβάλλει τοξικά οικονομικά προϊόντα στην Ελλάδα και το ευρώ δείχνει πεθαμένο. Δεν νομίζω ότι θα προσχωρήσουν στη νομισματική ένωση οι μετασοβιετικές χώρες - μέλη».

Ποίος είναι ο καθηγητής κ. Μάικλ Χάτσον, καθώς και ολόκληρη την συνέντευξη στον «ΙΟ» μπορείτε να την διαβάσετε εδώ: Το νέο ελληνικό «αντί-κράτος». Είναι αρκετά διαφωτιστικά αυτά που λέει..

Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά (ΠΑΣΑ)

Η Πρωτοβουλία για την Αντι-Συστημική Αριστερά (ΠΑΣΑ) δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 2009 από συντρόφους μέλη του ΣΥΝ και ανέντακτους σε συνιστώσες συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ με στόχο την προώθηση στην αριστερά μιας αμεσοδημοκρατικής κουλτούρας τόσο στο επίπεδο της οργανωτικής της συγκρότησης όσο και στο επίπεδο της παραγωγής των πολιτικών της απόψεων και ιδεών. Επεδίωξε επίσης να αποτελέσει μια ομάδα που θα προσπαθούσε να φέρει σε όσμωση και σύνθεση, διάφορα ρεύματα και απόψεις στο χώρο της Αριστεράς . Τέλος δήλωσε από την αρχή ότι πρόθεσή της δεν ήταν να γίνει μια ακόμα τάση ή ομάδα μέσα στον ΣΥΝ ή στον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε να στοιχηθεί πίσω από πρόσωπα ή μηχανισμούς.

Ένα περιοδικό για ντόπιους και μετανάστες, σε 4 γλώσσες

Κυκλοφορεί το δεύτερο τεύχος του περιοδικού «Απελάστε το ρατσισμό» της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό». Με ενδιαφέροντα άρθρα για την ιθαγένεια, τον πρόσφατο νόμο του ΠΑΣΟΚ και τη στάση της αντιπολίτευσης. Για τις μεταναστευτικές πολιτικές της Ελλάδας, το ασφαλιστικό σύστημα και τους μετανάστες εργαζόμενους. Για τον κατασταλτικό ρόλο της ΕΛ.ΑΣ., την «αναβάθμιση» της ρατσιστικής υστερίας του ΛΑΟΣ και των φασιστικών επιθέσεων. Αλλά και για τις απαντήσεις του κινήματος, την αντιρατσιστική και αντιφασιστική δράση σε γειτονιές και πόλεις. Ακόμη: Διεθνή νέα, χρήσιμες πληροφορίες, συνεντεύξεις και προσωπικές εμπειρίες μεταναστών και προσφύγων. Ένα περιοδικό για ντόπιους και μετανάστες, σε 4 γλώσσες. Μην το χάσετε.

Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών

Κίνηση "ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ"

tel-fax: 210-5130373, 3306286,6974363037, www.ksm.gr

MIA ΑΠΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ & ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΣΗΜΕΡΑ

του Γ. Πρασσά

ψηφοφόρου (άνευ άλλων δικαιωμάτων) ΣΥΡΙΖΑ, Πάτρα

Η αριστερά που θέλει να εκπροσωπεί τον κόσμο της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα, τις ανάγκες και τα όνειρά τους, είναι καιρός, αυτή την εποχή της πιο μεγάλης επίθεσης κατά των δικαιωμάτων μας, να βοηθήσει τις κοινωνικές αντιστάσεις και να προβάλει - στην πράξη και όχι στα λόγια - ένα κοινωνικό μοντέλο βασισμένο στην συλλογικότητα και στην αλληλεγγύη.

Ο κόσμος της αριστεράς, που στήριξε πριν εφτά μήνες τον συριζα, εξασφαλίζοντάς του μια - απροσδόκητη για πολλούς - αξιοπρεπή κοινοβουλευτική παρουσία, έχει την ανάγκη αλλά και την απαίτηση οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι και οι βουλευτές του συριζα να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου αντίστασης απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση ΔΝΤ-πασοκ-νδ-λαος.

Κυκλοφορεί το Σάββατο ο Δρόμος, φύλλο 14, 40 σελίδες

Η Αριστερά μπροστά στη νέα κατάσταση. Μόνο ένα πλατύ μέτωπο μπορεί να αποτρέψει την καταστροφή της κοινωνίας

Αναλυτικά η ύλη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Να υπερβούμε τα «νόμιμα όρια» δράσης της Αριστεράς

Νάντια Βαλαβάνη

Λαϊκό Μέτωπο ανάγκη των καιρών

Σωκράτης Ματζουράνης

Ο κόσμος είναι εδώ, η Αριστερά που βρίσκεται;

Η Γενική απεργία της 20ης Μαΐου είχε μεγάλη επιτυχία όπως και η συμμετοχή του κόσμου στις συγκεντρώσεις και στις πορείες, παρόλο ότι δεν λειτουργούσαν στην Αθήνα το μετρό και τα λεωφορεία. Ο όγκος του συλλαλητηρίου πλησίαζε τα 2/3 αυτού που είχε γίνει στις 5η Μάη. Τα μαγαζιά στο κέντρο  ήταν κλειστά σε μεγαλύτερο ποσοστό από ότι στις 5 Μάη. Σε αυτή την κινητοποίηση παρουσιάστηκαν μερικά ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά που θα θέλαμε να τα επισημάνουμε.

Ο κόσμος κυκλοφορούσε περισσότερο από άλλες φορές  έξω από κομματικές στοιχήσεις. Αυτό καταγράφεται και στα συνθήματα που φώναζε. Η συμμετοχή της νεολαίας ήταν περιορισμένη, όμως ήταν μεγάλη και μαχητική η συμμετοχή σωματείων και ομοσπονδιών που στηρίζουν την ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Από τα μπλοκ αυτών των σωματείων ακούστηκαν συνθήματα ενάντια στις συνδικαλιστικές ηγεσίες τους και ενάντια στο πολιτικό σύστημα. Τα μαζικά χαρακτηριστικά αυτού του γεγονότος  τρόμαξαν τους διάφορους Πρετεντέρηδες και τους έκαναν να αναρωτιούνται στα βραδινά δελτία ειδήσεων ποιοι είναι αυτοί που βρίζουν την βουλή και τα έχουν βάλει με το πολιτικό σύστημα συνολικά. Οι ιστορίες για προβοκάτορες αυτή την φορά ήταν πιο μετρημένες...

Και αυτή η κινητοποίηση ανέδειξε την αδυναμία της Αριστεράς να καλύψει πολιτικά το κενό που δημιουργεί η κρίση του δικομματισμού. Αυτή η αδυναμία καταγράφηκε και στις φοιτητικές εκλογές, όπου οι δυνάμεις του ΚΚΕ παρουσίασαν μια μικρή πτώση στους ψήφους τους ενώ οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς απλώς διατήρησαν τα κουκιά τους…

Αυτή η κατάσταση θα πρέπει να προβληματίσει αρκετά σοβαρά όσους ενδιαφέρονται για την κατάσταση της Αριστεράς. Οι στοιχήσεις που επιχειρούνται σήμερα πίσω από σχηματικά ιδεολογήματα για την διέξοδο από την κρίση δεν προσφέρουν τίποτα ούτε στο μαζικό κίνημα ούτε στην ίδια την ενότητα της Αριστεράς. Κινούνται στα πλαίσια μικροηγεμονισμών που αποβλέπουν στην ανατροπή των μικροσυσχετισμών ανάμεσα σε διάφορους μηχανισμούς οργανωτικής χειραγώγησης του κόσμου της αριστεράς και όχι στην υπέρβασή τους. Οι εξαιρέσεις είναι λίγες που κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μια τέτοια εξαίρεση αποτελεί το βιβλίο του Π. Παπακωσταντίνου «Επιστροφή στο μέλλον». Αν έχετε αμφιβολίες μπορείτε να δείτε την συνέντευξη με τον συγγραφέα που είχε πρόσφατα δημοσιεύει η ιστοσελίδα «Με αφορμή…»:

PAPAKONSTANTINOU from blog www.aformi.wordpress.com on Vimeo.

Η προοδευτική πολιτική

Αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο του Κ. Βεργόπουλου  από την «Ελευθεροτυπία», στο οποίο  χωρίς τα απλουστευτικά σχήματα που χρησιμοποιούν συνήθως πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς  αναφέρεται στα κύρια χαρακτηριστικά της σημερινής κρίσης. Αφού επισημάνει ότι «πρώτα θύματα της σημερινής κρίσης υπερχρέωσης είναι οι χώρες που μέχρι πρόσφατα κατέγραφαν τις υψηλότερες επιδόσεις στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις, στην παραγωγικότητα» θα ασχοληθεί με τις πολιτικές της Ε.Ε. και ιδιαίτερα τα μέτρα που εξήγγειλε απροσδόκητα στις 8 Μαΐου.

Το ελληνικό οικονομικό ζήτημα θεωρείται «καυτό», εν τούτοις δεν είναι βέβαιο ότι όλες οι πλευρές αναφέρονται στο αυτό πρόβλημα.

Ποιο ακριβώς είναι αυτό; Η αναξιοπιστία των ελληνικών στοιχείων; Το δημοσιονομικό έλλειμμα; Το συσσωρευμένο δημόσιο χρέος; Η αναχρηματοδότησή του; Οι κυρώσεις αμαρτιών του παρελθόντος; Ο υπερκαταναλωτισμός και ο κομπιναδορισμός του Νεοέλληνα; Η ανάκτηση ανταγωνιστικότητος της ελληνικής οικονομίας; Η μακροχρόνια ύφεση και ο αποπληθωρισμός ως θεραπευτική αγωγή της οικονομίας; Ολες οι προσεγγίσεις αποκαλύπτουν πραγματικές πτυχές του προβλήματος. Ομως, είναι αδύνατον να διατυπωθεί οιαδήποτε αντιμετώπιση αυτού, ενόσω αυτές δεν ιεραρχούνται κατά προτεραιότητα και δεν κατανοούνται οι βαθύτερες σχέσεις μεταξύ αιτίων και αιτιατών, μεταξύ νόσου και συμπτωμάτων.

Ομοίως, είναι αδύνατον να κατανοηθεί το ελληνικό πρόβλημα, εάν δεν ενταχθεί στις εξελίξεις της τελευταίας τριετίας τόσο στην ευρωζώνη, όσο και διεθνώς. Δεν είναι δυνατόν να πάσχει ο πλανήτης από παγκόσμια υπερχρέωση, να στιγματίζονται οι μοχλεύσεις, ο δανεισμός, το εικονικό και ανύπαρκτο χρήμα, ενώ στη χώρα μας ενοχοποιείται η «τεμπελιά» του Νεοέλληνα και ο «παρασιτισμός» του ελληνικού κράτους. Υπάρχει γενικότερο οικονομικό πρόβλημα της εποχής, του οποίου το ελληνικό αποτελεί αναπόσπαστο μέρος. Στην πρόσφατη δεκαετία, ο διεθνής δανεισμός αναπτύχθηκε με ρυθμό πολλαπλάσιο των πραγματικών εισοδημάτων. Αυτό σημειώθηκε κατ' εξοχήν στις ΗΠΑ, στην Ευρώπη και κατ' επέκταση στη χώρα μας. Φυσικά, πρώτα θύματα της σημερινής κρίσης υπερχρέωσης είναι οι χώρες που μέχρι πρόσφατα κατέγραφαν τις υψηλότερες επιδόσεις στην ανάπτυξη, στις επενδύσεις, στην παραγωγικότητα. 

Η σημερινή καθήλωση της ανάπτυξης και οι αρνητικές επιδόσεις εκθέτουν πρώτους στον κίνδυνο τους «πρωταθλητές» της περιόδου που έληξε. Κατά το 2001-2008, η συσσώρευση πάγιου κεφαλαίου εκτός οικοδομών στην Ισλανδία αυξήθηκε 58%, στην Ιρλανδία 41%, σε ΗΠΑ και Βρετανία 30%, ενώ στη Γερμανία 18%. Στις Ελλάδα και Ισπανία 44% και 34% αντιστοίχως. Ομοίως, κατά την τελευταία δεκαετία, η παραγωγικότητα της εργασίας αυξήθηκε στην Ελλάδα με ετήσιο ρυθμό 2,4%, έναντι 1,4% στην ευρωζώνη και 1,2% στη Γερμανία. Με την επιβράδυνση της οικονομίας από το 2008, οι ήδη υπερδανεισμένοι βρέθηκαν περισσότερο ακάλυπτοι, στο έλεος των πιστωτών. 

Η νόσος είναι θανάσιμη, όμως ποια ακριβώς είναι η νόσος; Ο υπερδανεισμός ή η ανεπάρκεια εισοδήματος; Η συντηρητική πλευρά σε όλες τις χώρες του κόσμου διαρρηγνύει τα ιμάτιά της, αποδίδοντας απόλυτη προτεραιότητα στην εξασφάλιση των πιστωτών, επιβάλλοντας ως «μονόδρομο» τις περικοπές δημοσίων δαπανών και εισοδημάτων, την αύξηση φορολογίας, με υποθετικό στόχο την εξυγίανση των δημοσιονομικών ισοζυγίων. Ομως, το Δημόσιο δεν είναι νοικοκυριό ούτε ιδιωτική μονάδα. Με τις περικοπές δαπανών, ο ιδιωτικός τομέας λαμβάνει την κατιούσα, μειώνονται οι δημόσιες εισπράξεις από ιδιωτικές συναλλαγές και εισοδήματα, το έλλειμμα και το χρέος ως προς το εισόδημα διογκώνονται.