Για μια άλλη Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη

Δελτίο Τύπου ΚΟΕ - 21/05/2012

 

1. Η ΚΟΕ βρίσκεται στο επίκεντρο μιας οργανωμένης προβοκατόρικης επίθεσης, με στόχο να πληγεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο μετέχει. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, πολιτικά κέντρα του συστημισμού, με πρωτοστάτη τη ΝΔ και τα ενεργούμενά τους στο χώρο των ΜΜΕ, περιφέρουν σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες παλιές αφίσες της ΚΟΕ με περιεχόμενο ενάντια στην ΕΕ, ζητώντας δίκην εισαγγελέως τέτοιες θέσεις και τέτοιες δυνάμεις να καυτηριαστούν και να αποβληθούν από τον «εθνικό κορμό»...

2. Πρόκειται για προσπάθεια αποπροσανατολισμού ώστε να μετατεθεί η επικαιρότητα από το κατεδαφιστικό μήνυμα της 6ης Μαΐου, από το γεγονός ότι οι μνημονιακές δυνάμεις τσαλακώθηκαν, ματαιώθηκαν και έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων. Προσπάθεια που πάει μαζί με την απόπειρα για εσωτερική συσπείρωση του χώρου τους, ευθυγράμμιση και στρατοπεδοποίηση δυνάμεων. Με φόντο έναν ευρωπαϊσμό εθελόδουλο, ταυτισμένο με το μνημόνιο και τις έξωθεν εντολές που μας έρχονται βροχηδόν. Επέλεξαν τη τακτική της πόλωσης μέσω της αθλιότητας και ελπίζουν πως θα συσκοτίσουν έτσι τα επίδικα της κοινωνικής προοπτικής και της στάσης τους γύρω από αυτά. Δύσκολα θα πείσουν όμως. Γιατί βρίσκονται κιόλας επικεφαλής στη λίστα σταυροδοσίας της Μέρκελ ενόψει των εκλογών του Ιουνίου. Καθώς επίσης και γιατί με τη στάση τους, ηθελημένα, εξανεμίζουν τα περιθώρια που κέρδισε η χώρα έναντι των μνημονιακών εντολέων μέσα από την ψήφο του ελληνικού λαού.

Σημεία και Τέρατα!

Του Κ.Η.
Εξαιρετικά αποκαλυπτικά τα αποσπάσματα από τα πρακτικά των συζητήσεων για σχηματισμό κυβέρνησης που παρουσιάζει ο Τάσος Κωστόπουλος στο άρθρο του "Το ίχνος του εσωτερικού εχθρού".  ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ η άποψη της Παπαρήγα: (Άκου να φορολογήσουν και τις βίλες των εφοπλιστών; Ανήκουστο!)

"Τα πρακτικά κρύβουν όμως και μια έκπληξη –για όσους, τουλάχιστον, εξακολουθούν να τρέφουν αυταπάτες για την πραγματική ταξική φύση της χιλιαστικής στρατηγικής του ΚΚΕ, που έχει μετατρέψει την επαγγελία της κοινωνικής αλλαγής σε «αριστερό» ισοδύναμο της χριστιανορθόδοξης Δευτέρας Παρουσίας. Συνομιλώντας με τον Παπούλια την περασμένη Κυριακή, η Αλέκα Παπαρήγα φροντίζει να βάλει στη θέση τους όλους εκείνους τους ανεύθυνους που, εν μέσω οικονομικής κρίσης, «ξεσηκώνουν τον κόσμο» να διεκδικεί --«δυστυχώς»-- την επάνοδο στις ημέρες προ Mνημονίου: «Θα υπάρξουν τροποποιήσεις. Αυτό το βλέπουμε και εμείς. Αλλά να περιμένει ο λαός ότι η ζωή του θα γυρίσει στο 2008 ή στο 2007 ή στο 2004 ή στο 2009, όχι. Ξέρω ότι αυτό δεν αρέσει όταν το λέμε, γιατί ο λαός θέλει να έχει μια ελπίδα. Αλλά πώς να καλλιεργήσεις αυταπάτες; Αυτές τις μέρες δηλαδή έχω ακούσει σημεία και τέρατα. Δεν είναι ανάγκη να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι δεν γίνονται αυτά που λένε. Σημεία και τέρατα! “Θα πάρω λεφτά από εκεί θα τα δώσω εκεί.” Άλλος λέει “θα φορολογήσω --ξέρω γω-- τις βίλες των εφοπλιστών”. Μα και να τις φορολογήσεις, δεν μαζεύεις λεφτά να γυρίσουν οι μισθοί στο 2009. [...] Αυτά που λέγονται είναι φοβερά και --μη νομίζετε-- πιάνουν στον κόσμο, δυστυχώς. Ξέρετε τι θα γίνει όποιος μετά θα είναι κυβέρνηση; Ο καθένας θα ξεσηκώνεται και θα ζητά και θα έχει και δίκιο. Γι’ αυτό λέμε στον κόσμο ότι δεν μπορεί να αλλάξει η κατάσταση έτσι. Ναι, δεν αρέσει στον κόσμο αυτό, αλλά τι; Να πάμε και εμείς να μπούμε σε αυτό το...;».

Η κυρίαρχη αντίθεση και τα διασπαστικά διλήμματα στη σημερινή συγκυρία της κρίσης

Αναδημοσίευση από τα "διαλεκτικά"

του Κώστα Νικολάου

Μια καταιγίδα από διλήμματα επιχειρεί να αποπροσανατολίσει, να προκαλέσει σύγχυση, να διασπάσει, να φοβίσει και τελικά να ωθήσει σε συντηρητικές επιλογές τους πολίτες: Μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Μέσα ή έξω από το ευρώ; Ευρωπαϊστές ή αντιευρωπαϊστές; Μνημονιακοί ή αντιμνημονιακοί; Περισσότερο ή λιγότερο κράτος; Μεταρρυθμίσεις ή όχι μεταρρυθμίσεις; Υπευθυνότητα ή λαϊκισμός;

Με τη συστηματική και συνεχή διοχέτευση αυτών των διλημμάτων σε συνδυασμό με την πολιτική του «σοκ και δέος» (προωθούμενη ταυτόχρονα από παράγοντες στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας) επιχειρήθηκε η κατασκευή της συναίνεσης των πολιτών στο νεοφιλελευθερισμό. Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 το κατασκεύασμα της συναίνεσης κατέρρευσε. Επιχειρήθηκε στη συνέχεια ο πολιτικός εγκλωβισμός (με κυβερνητική συστέγαση απόλυτα αντικρουόμενων πολιτικών) των δυνάμεων που αντιμάχονται τον νεοφιλελευθερισμό. Κι αυτό το εγχείρημα απέτυχε. Και οδηγηθήκαμε αναγκαστικά σε δεύτερο γύρο εκλογικής αναμέτρησης στις 17 Ιουνίου 2012.

Ποιά όμως είναι πραγματικά η κυρίαρχη αντίθεση στην κοινωνία, που εκφράζεται πολιτικά στις εκλογές, ενώ παράλληλα επιχειρείται να αποσιωπηθεί διαμέσου της ανάδειξης άλλων διλημμάτων;

Προσδιορίζοντας την κυρίαρχη αντίθεση σήμερα

Ο προσδιορισμός της κυρίαρχης αντίθεσης στη σημερινή συγκυρία, απαιτεί ξεκάθαρα εννοιολογικά και μεθοδολογικά εργαλεία βασισμένα στα στέρεα φιλοσοφικά και επιστημονικά θεμέλια της διαλεκτικής προσέγγισης της κοινωνίας και της σημερινής κρίσης του συστήματος [1].

Πλησιάζοντας το σημείο θραύσης (ή μετασχηματισμού) τής νομισματικής ένωσης

Αναδημοσίευση από το contra-xreos.gr

του Ηλία Ιωακείμογλου

Στην Ελλάδα κατεξοχήν, και σε μικρότερο βαθμό στις άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες, προσεγγίζουν τώρα ένα κρίσιμο κατώφλι έντασης. Το κατώφλι αυτό είναι ένα σημείο θραύσης ή μετασχηματισμού της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης, και θα το διαβούμε με τον σχηματισμό κυβέρνησης της Αριστεράς. Το ευρώ θα δοκιμαστεί τότε αδυσώπητα από τις χρηματοπιστωτικές αγορές και θα κριθεί το μέλλον της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης. Σε ένα τέτοιο σημείο θραύσης ανοίγονται δύο δυνατότητες. Η πρώτη δυνατότητα είναι η γερμανική αστική τάξη και οι σύμμαχοί της να κάνουν την μεγάλη πολιτική στροφή: να χρηματοδοτήσουν με μεγάλα ποσά το σύστημα, να δεχθούν την άνοδο του πληθωρισμού στον βορρά ώστε να βελτιωσθεί η ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού νότου, και να μετατρέψουν τελικά την ευρωζώνη σε “Βέλτιστη Οικονομική Περιοχή” με τα χαρακτηριστικά ομοσπονδιακού κράτους. Η δεύτερη δυνατότητα είναι η διάλυση της Νομισματικής Ένωσης της Ευρώπης.

Μερικά πολιτικά συμπεράσματα είναι αναπόφευκτα:

Πρώτον, η ιστορική σημασία αυτού που επιχειρεί ο Σύριζα είναι πρώτου μεγέθους: Απειλεί την συνοχή της ευρωζώνης και αμφισβητεί την ταξική αξία του ευρώ προκειμένου να επιτύχει τον μετασχηματισμό της ή άθελά του την διάλυσή της, που είναι εξίσου ενδιαφέρον για εμάς αποτέλεσμα --κι’ ας είναι παράπλευρο το όφελος.

Ανάπτυξη της κοινωνίας ή αύξηση του ΑΕΠ;

Από το 8ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας ΔΡΑΣΗ

Της Μαριάννας Χούσου

Δεν έχουν περάσει ούτε τέσσερα χρόνια, από την εποχή που ζούσαμε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, το ΑΕΠ ανέβαινε , οι αριθμοί ευημερούσαν και οι πολίτες αυτής της χώρας ατένιζαν το μέλλον με μια αφελή σιγουριά. Σπουδές, εργασία, σπίτι οικογένεια ήταν, ή πιστεύαμε ότι ήταν, μια εύκολη ( όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά και όχι απαραίτητα επιθυμητή) επιλογή για τον καθε ένα και την καθεμία από εμάς. Ωστόσο χρειάστηκαν λίγοι μόνο μήνες οικονομικής κρίσης, για να καταρριφθούν οι παραπάνω και οι λοιπές βεβαιότητες μας και να βρεθούμε σε ένα κυκεώνα αυστηρών οικονομικών μέτρων, καταστολής, ανεργίας, επισφάλειας και γενικευμένης ανασφάλειας.

Καλούμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να μην κατέβη στις επόμενες εκλογές

Θα ήταν μια τίμια στάση και αξιοπρεπής, τόσο απέναντι στην "Aριστερά" που ανακάλυψε τώρα τελευταία πως υπάρχει, αλλά και προς τον ίδιο της τον εαυτό. Ας κρατήσει ως αφετηρία το ποσοστό που συγκέντρωσε στις τελευταίες εκλογές και ας περιμένει μετά τις εκλογές να κάνει όση κριτική θέλει στις θέσεις και στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Τότε θα είναι χρήσιμη και αναγκαία η συγκροτημένη εξ αριστερών κριτική σε ένα κόμμα της Αριστεράς που θα είναι στην κυβέρνηση ή στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σήμερα - ηθελημένα ή αθέλητα - αυτή η αντιπαλότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ ρίχνει νερό στο μύλο στης αντίδρασης και εύκολα χειραγωγείται από τους πιο αντιδραστικούς κύκλους που θέλουν με κάθε μέσο να ακυρώσουν την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και την προοπτική μιας αριστερής κυβέρνησης στην χώρα μας.

Οργανώσεις της Αριστεράς και παράγοντες που μέχρι χθες ήταν αποκλεισμένοι από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης σήμερα γίνονται τηλεαστέρες και πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες του μνημονίου μόνο και μόνο γιατί κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ. Η μάχη των εκλογών θα είναι σκληρή και η κοινωνική και η πολιτική πόλωση μεγάλη γιατί πρώτη φορά μετά τον εμφύλιο γίνεται στην χώρα μας ορατή η δυνατότητα να κυβερνήσει η Αριστερά. Για την έκβαση αυτής της μάχης, όλοι έχουμε τις ευθύνες μας και θα θα κριθούμε γι αυτές.

Έρχονται τα δύσκολα...

Αναδημοσίευση από το antapocrisis.gr 

Του Χρίστου Κατσούλα.

Το πολιτικό ζήτημα της 6ης Μάη ήταν η αποδοκιμασία του μνημονίου με στήριξη στην πρόταση της κυβέρνησης αριστεράς. Το πολιτικό ζήτημα της 17ης Ιούνη είναι η ακύρωση του μνημονίου από την κυβέρνηση της αριστεράς. Δηλαδή η κυβέρνηση αριστεράς έγινε από σύνθημα ζύμωσης, σύνθημα δράσης και άμεσης υλοποίησης.

Αυτό θα είναι το δίλημμα των εκλογών.

Ή θα έχουμε μια ισορροπία τρόμου ανάμεσα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις που θα οδηγήσει σε μνημονιακές διολισθήσεις, ή θα έχουμε μια αριστερή αντιμνημονιακή πλειοψηφία που θα πάρει μέτρα ανάτασης της κοινωνίας και επιβίωσης του λαού. Εδώ δεν χωράνε μεσοβέζικες τοποθετήσεις.

Η πόλωση ανάμεσα στην αντιμνημονιακή αριστερά και στη μνημονιακή δεξιά θα είναι ο καμβάς που πάνω του θα ξετυλιχτούν οι επόμενες βδομάδες.

Πριν δύο μήνες, κανείς δεν περίμενε ότι οι μνημονιακές δυνάμεις δεν θα είχαν την οριακή έστω κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Συνέβη.

Yπουργός Χρυσής Αυγής!

Του Κ.Η.

Μήπως το υπουργείο εθνικής άμυνας έχει περάσει ανοιχτά στα χέρια της Χρυσής Αυγής; Καλά, στον Σύριζα, Οικολόγους και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις δεν έχουν πάρει χαμπάρι; Είναι δυνατό 38 χρόνια μετά τη χούντα να βάζουν αυτόν τον στρατόκαβλο υπουργό; Και να μην μιλάει κανείς;

Φράγκος Φραγκούλης, μάρτυρας υπεράσπισης στη δίκη των ΟΥΚΑΔΩN:

Και προστάτης των απανταχού εφέδρων ανορθοδόξου πολέμου (σε αστικό περιβάλλον κλπ)

Τι ψήφισαν οι πλατείες;

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ

Του Κώστα Δουζίνα*

Η Ευρώπη χρησιμοποίησε την Ελλάδα ως πειραματόζωο για να δοκιμάσει τις συνθήκες αναδιοργάνωσης του ύστερου καπιταλισμού. Αυτό που δεν περίμεναν οι ευρωπαϊκές και ελληνικές ελίτ ήταν ότι το πειραματόζωο θα καταλάμβανε το εργαστήριο, θα έδιωχνε τους τυφλούς επιστήμονες και θα άρχιζε ένα διαφορετικό πείραμα: την ίδια τη μετεξέλιξη του από αντικείμενο σε υποκείμενο της πολιτικής πράξης. Η έννοια και τα όρια της δημοκρατίας παίζονται πάλι στον τόπο που γεννήθηκαν'

Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές το φθινόπωρο του '11 πολλοί μου είπαν ότι ήμουν υπερβολικά αισιόδοξος ή χειρότερα τελείως εκτός πραγματικότητας. Οι πλατείες είχαν αδειάσει, το κίνημα είχε κοπάσει, μια νέα κυβέρνηση είχε ορκιστεί, η συνηθισμένη αριστερή μελαγχολία είχε επιστρέψει. Και όμως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Ο σπόρος για τα αποτελέσματα των εκλογών της 6 Μαΐου σπάρθηκε στο Σύνταγμα και τις λαϊκές συνελεύσεις, στην Κερατέα και στα διόδια των εθνικών δρόμων. Χωρίς τις πλατείες, το σύστημα εξουσίας πιθανότατα θα είχε πετύχει τη μεταθανάτια επιβίωση του. Ο ρόλος της πλατείας και των άλλων κινημάτων αντίστασης ήταν καθοριστικός. Γενιές ανέργων και μη απασχολήσιμων, γυναίκες και άνδρες, πολίτες και ξένοι, νέοι και γέροι, από διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες και ιστορικές καταβολές, ξεσηκώθηκαν και έμαθαν τη σημασία της ανυπακοής ως υπέρτατης πολιτικής πράξης.

τι έμαθα σήμερα

Του Γιώργου Πρασσά

1.grab the tin cans ωρέ :

Τερατολογία Πάγκαλου: Άμα πάρει 25% ο ΣΥΡΙΖΑ θα αρχίσει... τις εκτελέσεις

2. Ritterkreuz - κολεξιόν μόδας "βουλή 2012" :

3.Η ανευθυνότητα στη χώρα συνεχίζεται :

Δυσφορία στην τρόικα προκάλεσε η αναστολή αποκρατικοποιήσεων

Φώτη βάστα γερά!

 Ο νυν και ο ...επόμενος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

Η Αριστερά θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην προοδευτική παράταξη και να μην αφήσει τον Ευάγγελο Βενιζέλο να διαλύσει το ιστορικό κόμμα του Αντρέα στέλνοντας τους ψηφοφόρους του στην αγκαλιά της κεντροδεξιάς. Υπάρχει όμως ελπίδα να μην συμβεί αυτό. Όπως έχει εξηγήσει και ο Ηλίας Νικολακόπουλος, στις τελευταίες εκλογές η μεγαλύτερη συσπείρωση των παραδοσιακών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ καταγράφεται στην ΔΗΜΑΡ. Τα εκλογικά δεδομένα δείχνουν πως ο πραγματικός νέος Αντρέας Παπανδρέου δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας αλλά ο Φώτης Κουβέλης.

Παραπλανούν τον λαό και σπέρνουν αυταπάτες αυτοί που μιλάνε σήμερα για κυβέρνηση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το ΚΚΕ. Η Αριστερά δεν θα πρέπει να κλείνει να μάτια της μπροστά στις ανακατατάξεις που έχουν συντελεστεί στο εκλογικό σώμα: Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, στην ΔΗΜΑΡ και έχει πρόεδρο του τον Φώτη Κουβέλη. Με αυτό το ΠΑΣΟΚ υπάρχει κάποια ελπίδα να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές για σχηματισμό κυβέρνησης και όχι με το ΚΚΕ.

Πρώτα απ' όλα όμως δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι μόνη ρεαλιστική πρόταση για να κυβερνήσει η Αριστερά στον τόπο μας – αλλά και να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας -  είναι να κατακτήσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία ο ΣΥΡΙΖΑ. Να βγούμε με θάρρος μπροστά και να διαλαλούμε στην προεκλογική περίοδο ότι πρώτος στόχος είναι η κατάκτηση της αυτοδυναμίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Τα περί ενότητας της Αριστεράς είναι νόθες λύσεις που διευκολύνουν το “μαύρο μέτωπο” να παραμείνει στην εξουσία, πράγμα το οποίο επιδιώκει συνειδητά πλέον και το ΚΚΕ.

Τρόμαξε τους Γερμανούς η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ...

(Φωτογραφία: AΠΕ)

«Δεν βλέπω, ούτε για ένα δευτερόλεπτο, την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης», είπε ο κ. Γιούνκερ 

η συνέχεια εδώ: Και οι Άγιοι, φοβέρα θέλουν…

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω!

Η Νέα δημοσκόπηση της VPRC

Γέλασε το χειλάκι μας μόλις πληροφορηθήκαμε ότι ο Αλέξης πρότεινε τον 81χρονο Γεράσιμο Αρσένη για τη θέση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού. Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μας είναι πως και ο Ανδρέας Παπανδρέου στην θέση του Αλέξη κάτι παρόμοιο θα έκανε για να αναψοκοκκινίσει αυτόν που ανέλαβε να αποτελειώσει το δοξασμένο κόμμα του. Και επιβεβαιωθήκαμε όταν είδαμε στα βραδινά δελτία πόσο εξοργισμένοι ήταν ο Ευάγγελος, αλλά και ο άλλος ο τζιτζιφιόγκος ο Λοβέρδος από την απρόβλεπτη αυτή στάση του Αλέξη. Εκείνο που τους έκανε έξω φρενών ήταν η διαπίστωση πως ο μικρός άμα θέλει μπορεί να γίνει δέκα φορές πιο αλήτης απ' αυτούς. Τόσο, που ακόμα και η Παπαρήγα τρόμαξε και αναγκάστηκε να υπερασπιστεί την κοινοβουλευτική δημοκρατία και να κατηγορήσει τον Αλέξη ότι ξεφτιλίζει τον θεσμό με μικροκομματικές σκοπιμότητες!

Αντίθετα με την στάση του Αλέξη, το πιο προβλέψιμο δεδομένο σε αυτή την ιστορία είναι ότι πίσω από την Παπαρήγα θα τρέχουν και όλοι οι Σαϊνιδες της Αριστεράς μπας και ρεφάρουν την χασούρα τους γιατί τις προηγούμενες μέρες είχαν ποντάρει όλες τις δραχμούλες τους στο ότι ο Φώτης θα ήταν σίγουρα ο "νέος Τσιριμώκος". Μια ματιά στο facebook αρκεί να διαπιστώσει κάνεις πως αυτή η αριστερά της μιζέριας και της δραχμής αναπαράγει τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα με τους πασόκους του Ευάγγελου και του Λοβέρδου, χωρίς καν ούτε να αλλάζει ένα κόμμα...

δέκα μέρες ακυβερνησία - κι είναι μόνο η αρχή...

Του Γιώργου Πρασσά

1. Πώς απαντάει ο λαός στο δίλημμα των νέων εκλογών :

Το "νόμισμα" του πολιτικού περιθωρίου είναι το αντίτιμο της "άτακτης χρεωκοπίας" του ΜΑΑ...

Στις τελευταίες εκλογές οι δυνάμεις του ΜΜΑ  εξέλεξαν 5 βουλευτές στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Η συντρόφισσα  Ν. Βαλαβάνη μάλιστα συγκέντρωσε στην Β' Αθήνας περισσότερους σταυρούς απ' όσους ψήφους πήρε το ψηφοδέλτιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Όμως στην ιστοσελίδα του ΜΑΑ για αυτό το συμβάν δεν υπάρχει καμία αναφορά. Άλλα  θέματα θεωρούνται σημαντικά και γίνονται πρωτοσέλιδα, όπως  ένα άρθρο του Θ. Μαριόλη  που γράφτηκε για  τα “επίκαιρα”, αλλά δεν δημοσιεύτηκε  τον Φλεβάρη του 12...  Δυστυχώς οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις επιφυλάξεις μας για την νέα πορεία που χάραζε μια μικρή ομάδα συντρόφων στο ΜΑΑ με οδηγό τον αντισυριζιτικό μένος τους, επιφυλάξεις που διατυπώσαμε τον Μάρτη στο κείμενο “ Να διαλυθεί εδώ και τώρα το ΜΑΑ!”. Τότε γράφαμε:

Δύσκολοι καιροί για λαθροβιώσεις στην πολιτική σκηνή αλλά και στο μαζικό κίνημα. Το εγχείρημα του ΜΑΑ έχει ήδη ολοκληρώσει τον κύκλο της πολιτικής του ύπαρξης και έφτασε η ώρα να αυτοεπικυρώσει το τέλος του ως μια πράξη αυτοκριτικής και πολιτικής εντιμότητας. Όμως, αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μια αξιοπρεπή διαδικασία, η οποία θα καταγράφει ότι το ΜΑΑ διαθέτει τουλάχιστον μια στοιχειώδη αυτογνωσία; Τα πράγματα δεν είναι ενθαρρυντικά...

Τι περιμένει τους ευρωπαίους που έρχονται στην Ελλάδα...

Βίαιες συλλήψεις διαδηλωτών στην Ελλάδα

(από το REAL DEMOCRACY GR)

Στις 15 Μαίου το πρωί, στις 8:00, 16 άτομα συνελήφθησαν μετά από αστυνομική παρέμβαση στην πλατεία Συντάγματος. Ανάμεσά τους βρίσκονται τρεις Γάλλοι, τέσσερις Ισπανοί, τέσσερις Έλληνες, ένας Ιταλός, ένας Πολωνός, μία Ελβετίδα και δύο Βέλγοι.

Πρόκειται για μία ομάδα μη-βίαιων διαδηλωτών προερχόμενων από διάφορες χώρες. Οι περισσότεροι από αυτούς έφτασαν με την Πορεία “March to Athens” περπατώντας από την Γαλλία ως την Ελληνική πρωτεύουσα για να συμμετάσχουν στην “Αγορά της Αθήνας”, ένα δεκαήμερο εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και περισυλλογής πάνω στο σύστημα και την κρίση.

Ενώ βρίσκονταν ειρηνικά συγκεντρωμένοι στην Πλατεία Συντάγματος, τα όργανα της τάξης επιχείρησαν να τους απομακρύνουν, επικαλούμενοι την ανάγκη του καθαρισμού της πλατείας. Σε αυτό οι διαδηλωτές απάντησαν με παθητική αντίσταση.

Τότε η αστυνομία παρενέβη με βίαιο τρόπο και προχώρησε σε συλλήψεις, για να τους μεταφέρει εν συνεχεία στην γενική διεύθυνση της Αστυνομίας, ΓΑΔΑ.

Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ενώπιον δικαστηρίου το απόγευμα της Τρίτης 15 Μαίου, κατά τις 19:00 στη σχολή Ευελπίδων, όπου είχε μαζευτεί κόσμος για να τους συμπαρασταθεί και να καταγγείλει τις αδικαιολόγητες συλλήψεις.

Μέχρι στιγμής και σύμφωνα με έναν από τους έλληνες δικηγόρους τους, οι κατηγορίες είναι “αντίσταση κατά της αρχής” και “υποβάθμιση περιβάλλοντος”.

Ισως η μήτρα ενός μεγάλου κόμματος της Αριστεράς

Αναδημοσίευση από το "έθνος"

"Το αποτέλεσμα των εκλογών λειτουργεί πρωτίστως ως ισχυρό μήνυμα προς την Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις πολιτικές που διαλύουν μια κοινωνία, αναμένοντας πως το πολιτικό της κατεστημένο θα μείνει άθικτο".

του Αντώνη Λιάκου

Το αποτέλεσμα των εκλογών λειτουργεί πρωτίστως ως ισχυρό μήνυμα προς την Ευρώπη και τον κόσμο. Δεν μπορείς να εφαρμόζεις πολιτικές που διαλύουν μια κοινωνία, αναμένοντας πως το πολιτικό της κατεστημένο θα μείνει άθικτο. Απορώ με την αφέλεια όσων νόμιζαν ότι τα δυο μεγάλα κόμματα θα ξαναπάρουν την εντολή να κυβερνήσουν. Oλοι όσοι μάλιστα κουνούσαν το χέρι πάνω από την κοινωνία υποστηρίζοντας νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και τεχνοκρατικές εκτροπές από το πολίτευμα, καταποντίστηκαν. Από τα χρόνια της δικτατορίας, ποτέ δεν υπήρχε τόσο μεγάλο χάσμα ανάμεσα σε αυτούς που γράφουν και ακούγονται στον δημόσιο χώρο και στα αισθήματα και στις σκέψεις που κυριάρχησαν στους ψηφοφόρους.

Αξίζει να δούμε την ανάλυση της ψηφοφορίας. Δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πλειοψηφικό ρεύμα στις παραγωγικές ηλικίες των αστικών κέντρων. Τι σημαίνει αυτό; Οτι με το κόμμα αυτό εκφράστηκε ο παραγωγικός κορμός της χώρας. Οτι η πολιτική του Μνημονίου έρχεται σε σύγκρουση και δρα διαλυτικά απέναντι σ' αυτόν ακριβώς τον κεντρικό παραγωγικό ιστό της χώρας. Η διαπίστωση αυτή φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ από τις παρυφές της πολιτικής αντιπροσώπευσης στο κεντρικό πλατό της. Από τη γενεαλογική άποψη, πρόκειται για τις ηλικίες που γεννήθηκαν μετά το 1967, δηλαδή εκείνες που δεν έζησαν ούτε την ήττα του εμφυλίου ούτε τις απογοητεύσεις της Μεταπολίτευσης. Αν μάλιστα προσέξει κανείς τους ακτιβιστές του ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζονται ακόμη νεότερες ηλικίες, άπειρες μεν από τα παθήματα, αλλά ακομπλεξάριστες από τα πάθη της Αριστεράς.

Το μήνυμα που αυτός ο κόσμος ανέλαβε να επιδώσει στην Ευρώπη, θέλει αποκρυπτογράφηση χωρίς προκαταλήψεις, έστω και αν περιέχει γραμματικά λάθη. Το σύνθημα «Αποφάσισαν χωρίς εμάς, προχωράμε χωρίς αυτούς!» αποδείχτηκε το πιο αποτελεσματικό και το έμβλημα αυτών των εκλογών. Εκτός από την απόρριψη των μνημονιακών πολιτικών, περιέχει και μια καθολική απόρριψη του δικομματισμού και του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου χωρίς διακρίσεις.