Το συνέδριο - παγίδα του Τ. Κορωνάκη....

Ο Γραμματέας του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ διατύπωσε πρόσφατα δημόσια την άποψή του για το πως θα αντιμετωπιστεί η κρίση στο εσωτερικό του κόμματος (αναλυτικά εδώ: “Τάσος Κορωνάκης: Χρειαζόμαστε ένα συνέδριο στρατηγικής επανατοποθέτησης και όχι παράλληλων μονολόγων”). Σήμερα μόνον ένας πολιτικά αφελής μπορεί να εναποθέσει τις ελπίδες του σε ένα συνέδριο. Το ποτήρι ράγισε και δεν πρόκειται να συγκολληθεί. Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά οι αναδομημένοι μηχανισμοί του ΣΥΝασπισμού του 3% που κυβερνάει σήμερα την χώρα. Μόνον κάποιοι πονηροί των  φατριών του ΣΥΡΙΖΑ για λόγους πολιτικών μικροσυσχετισμών, εναποθέτουν κάποιες ελπίδες σε ένα συνέδριο. Όχι βέβαια για να επιτευχθεί μια κοινή πορεία στο μέλλον, αλλά ως μια προσπάθεια για την διαμόρφωση ευνοϊκότερων συνθηκών για διακριτές πολιτικές επιβιώσεις,, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούν πλέον να συστεγάζονται κάτω από μια κοινή στέγη.

Η ήττα του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ ως όλον, είναι συντριπτική: Βρισκόμαστε μπροστά σε μια διάλυση και όχι διάσπαση. Πολιτικά μορφώματα που πιθανόν να προκύψουν από αυτή την διάλυση, αν θέλουν να επιβιώσουν πολιτικά στη νέα συγκυρία, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να διαμορφώσουν νέες πολιτικές ταυτότητες, διακριτές από τα συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αυτές οι ταυτότητες δεν οικοδομούνται από την μια μέρα στην άλλη, θα πρέπει να κατακτηθούν μέσα από μια βασανιστική πορεία και να επανακτήσουν την εμπιστοσύνη των λαϊκών μαζών.

Όμως εγώ παραδέχτηκα την ήττα…

Αναδημοσίευση από ΄τα "ενθέματα"

του Στρατή Μπουρνάζου

τίτλος, καρφωμένος στο μυαλό μου εδώ και δυο βδομάδες, προσπαθεί να εκφράσει δύο βασικά, για μένα, πράγματα, προκειμένου να συνεχίσουμε: την ήττα και την παραδοχή της. Θα προσπαθήσω να τα εξηγήσω, μαζεύοντας τη σκέψη και τα κουράγια μου.

α) Λέμε όλοι, και σωστά, ότι η συμφωνία (θα) είναι κακή, απέχει από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, συνιστά ήττα. Ασφαλώς. Όμως πρόκειται για κάτι πολύ παραπάνω. Όχι μόνο δεν ακυρώσαμε τα Μνημόνια, αλλά θα υπογράψουμε ένα καινούργιο· κι αυτό δεν είναι «λεπτομέρεια», αλλά σεισμός, καθώς η κατάργηση των Μνημονίων υπήρξε, τα τελευταία χρόνια, κορμός της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, συνεκτικό του στοιχείο και βασικός λόγος της ανόδου του. Έτσι, η ήττα πλήττει συνολικά τη δυνατότητα άσκησης πολιτικής εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ. Ας υποθέσουμε, λ.χ., ότι (αν και μοιάζει απίθανο σήμερα) χάνει τις επόμενες εκλογές· σε ποια βάση θα αντιπολιτευθεί και θα αντιπαλέψει το Μνημόνιο, αφού το έχει αποδεχθεί;

Υπάρχει, εδώ, μια ποιοτική διαφορά, σε σχέση με άλλες ήττες (ενός συνδικάτου, λ.χ.): η άσκηση της εξουσίας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς βρίσκεται στην κυβέρνηση, είναι αναγκασμένος –με όποιες «ρωγμές»– να εφαρμόσει τα αντίθετα από όσα έλεγε.

Ο Αρμαγεδδών της δραχμής κατά την Ernst & Young

του Κώστα Λαπαβίτσα

Το Grexit ως βιβλική καταστροφή

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε μια μελέτη υπό την αιγίδα της Ernst & Young με τίτλο "Οι οικονομικές επιπτώσεις ενός Grexit". Η Ernst & Young είναι μια μεγάλη εταιρεία υπηρεσιών προς πολυεθνικές και άλλες επιχειρήσεις, με ειδίκευση στα νομικά, λογιστικά και φοροτεχνικά. Η μελέτη εξετάζει τις πιθανές επιπτώσεις της συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ για τη χώρα μας. Τα συμπεράσματα φαίνονται τρομακτικά. Ακόμη και το συντεταγμένο Grexit εμφανίζεται περίπου ως Αρμαγεδδών.

Σύσσωμα τα ΜΜΕ στη χώρα μας παρουσίασαν τη μελέτη ως απόδειξη της σοφίας του νέου μνημονίου που ετοιμάζεται να αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση. Από την Καθημερινή μέχρι το Πρώτο Θέμα, ο κατάλογος της υποτιθέμενης καταστροφής δεν έχει τέλος: Θα κλείσουν οι τράπεζες για μήνες, θα υποτιμηθεί το νέο νόμισμα κατά 50%, θα πέσει το ΑΕΠ 15-20%, δεν θα μειωθεί πραγματικά το χρέος, δεν θα υπάρξει άρση της λιτότητας, θα ανέβει ο πληθωρισμός, θα υπάρξει δελτίο στα καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα, θα, θα, θα ...

Το Όχι το λέμε τώρα

Αναδημοσίευση από την "αυγή"

του Κρίτωνα Αρσένη

Μας ζητάνε τώρα να πουλήσουμε τον τόπο αυτό. Μας ζητάνε να πουλήσουμε τις παραλίες, τα μνημεία, το νερό και τη γη μας. Σε αντάλλαγμα μας δίνουν δάνεια που δεν μας βγάζουν από την κρίση. Μας κρατάνε μόνιμα σε μια κρίση προκειμένου να μας αρμέγουν και να μην έχουμε επιλογή. Δεν είναι Ευρώπη αυτή η Ευρώπη. Δεν είναι η δικιά μου Ευρώπη. Δεν είναι η Ευρώπη των λαών. Θέλουν να έχουμε τις ίδιες πολιτικές ανεξαρτήτως ποιον εκλέγουμε. Θέλουν να μην έχουμε ελπίδα για αλλαγή. Φοβούνται την ελπίδα. Η ελπίδα αυτή είναι το όπλο μας και γι' αυτό τη φοβούνται. Με ελπίδα θα απαντήσουμε. Με τη βεβαιότητά μας ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και αυτοί -οι θλιβερές, γκρίζες σκιές των ευρωπαϊκών διαδρόμων και των παρασκηνίων- θα μείνουν θεατές μιας αλλαγής που θα τους ξεπεράσει.

Θέλουν να φοβόμαστε. Άρα δεν πρέπει να φοβόμαστε. Μας είπαν ότι αυτή η ματωμένη συμφωνία είναι η εκδίκησή τους για το Όχι μας. Πρέπει να μας φοβήθηκαν για να θελήσουν να μας εκδικηθούν.

Θα μας διώξουν από το ευρώ, λένε. Η άμεση απάντησή μας πρέπει να είναι ένα σαφές σχέδιο δράσης στην περίπτωση που γίνει η απειλή αυτή πραγματικότητα.

Έφτασε η ώρα για την πολιτική συγκρότηση σε νέο κόμμα των “από κάτω”;

Η συζήτηση σε αυτό το ερώτημα υπήρχε από το παρελθόν και είχαν δοθεί διαφορετικές απαντήσεις. Σήμερα όμως τίθεται με νέους όρους, μετά την υπογραφή του νέου μνημονίου και την ανάδειξη του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο νέο σταθεροποιητικό παράγοντα του φθαρμένου πολιτικού συστήματος και την υποταγή του στις κυρίαρχες επιλογές του κεφάλαιου. Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης παρουσιάζουμε ένα σχετικό κείμενο του Ηλία Ιωακείμογλου που δημοσιεύτηκε στο RProject με τον τίτλο “Reload”

του Ηλία Ιωακείμογλου

Η «εκπαίδευση» στον αγώνα, η ταξική συνειδητότητα και η ανάγκη για ένα νέο κόμμα που θα εκφράσει το δικό μας ταξικό μπλοκ δυνάμεων

Το μνημόνιο 3.0 είναι το reload ενός οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού παιχνιδιού του οποίου οι πίστες είναι λίγο-πολύ γνωστές από τα προηγούμενα πέντε χρόνια οικονομικής ύφεσης, εξαθλίωσης της κοινωνίας και ανασυγκρότησης των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών. Μόνο που σε αυτόν τον τρίτο γύρο, ο ένας από τους δύο παίκτες, οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, εισέρχεται στο παιχνίδι με ένα επίπεδο συνείδησης και πολιτικών δεξιοτήτων που είναι σαφώς ανώτερο από αυτό που διέθετε στον πρώτο και στον δεύτερο γύρο (που ξεκίνησαν το 2010 και το 2012 αντίστοιχα).

Δυο συγκεντρώσεις για το ΟΧΙ – αλλά η υπέρβαση προέχει…

Αναδημοσίευση από το "oikoniki"

του Γιάννη Σχίζα

Την Δευτέρα, 27.7.15, ώρα 8μμ, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο, Κυψέλη, θα γίνει πολιτική εκδήλωση υπό τον τίτλο «Το ΟΧΙ δεν ηττήθηκε-Συνεχίζουμε» , με κύριο ομιλητή τον Παναγιώτη Λαφαζάνη . Την επομένη, 28.7.15, ώρα 7.30, στην ΑΣΟΕΕ (οδός Πατησίων) θα γίνει μια άλλη συγκέντρωση, πάλι με αφετηρία το ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου, που υποστηρίζεται από 132 (μέχρι χθές) υπογραφές, ανάμεσα στις οποίες υπάρχουν αυτές των Βατικιώτη, Μπελαντή, Παπακωνσταντίνου Π. και άλλων , λιγότερο γνωστών στον υποφαινόμενο, αλλά με τίτλους πολιτικής και κοινωνικής δράσης.

Ανεξάρτητα από τα επί μέρους στοιχεία των δυο κινήσεων, οι οποίες αξίζουν και πρέπει να υποστηριχθούν, το βέβαιο είναι ότι στην παρούσα φάση πρέπει να εμπεδωθεί στη λαϊκή συνείδηση ότι το πραξικόπημα της 13ης Ιουλίου καταστρατήγησε ευθέως τη διάταξη του άρθρου 44 του Συντάγματος περί Δημοψηφισμάτων και παρέκαμψε την εντολή του εκλογικού σώματος. Η Ιουλιανή εκτροπή και τα «προϊόντα» της - όπως η μνημονιακή καταλήστευση του ελληνικού λαού και η οριστικοποίηση του καθεστώτος αποικιακής επιτροπείας – αποτελούν καθοριστικά ζητήματα , που δεν πρέπει να επισκιασθούν από δευτερεύουσες απόψεις και μελλοντολογίες.

Λεγκρέν: Κανόνας Σόιμπλε απαγορεύει "κούρεμα" χρέους στο ευρώ

«Ο μοναδικός κανόνας της ευρωζώνης που υποτίθεται ότι θα ήταν απαραβίαστος αφορά το αμετάκλητο της συμμετοχής μιας χώρας σε αυτή. Η Γερμανία όχι μόνο καταπάτησε αυτόν τον κανόνα, αλλά πρόσφατα ο Σόιμπλε εφηύρε έναν νέο, ότι η αναδιάθρωση χρέους απαγορεύεται στην ευρωζώνη.

Αναδημοσίευση από το "Βήμα"

«Η Γερμανία έχει συνηθίσει να σπάει τους κανόνες»

Την άποψη ότι η ευρωζώνη έχει ένα γερμανικό πρόβλημα και ότι η αντιμετώπιση της κρίσης με τη λογική του «επαίτη και του γείτονα» όπως έκανε η Γερμανία, αποδείχθηκε καταστροφική εκφράζει ο οικονομολόγος Φιλίπ Λεγκρέν σε άρθρο του στο Project Syndicate.

Μια συζήτηση για την επόμενη μέρα

Πάνω από 300 άτομα γέμισαν την αίθουσα της οδού Σολωμού για την εκδήλωση του ΚΟΜΜΟΝ με ομιλητές τον δημοσιογράφο Πέτρο Παπακωνσταντίνου, τον Στάθη Κουβελάκη (μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ) και τον Κώστα Μάρκου (στέλεχος του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ θα είναι το κόμμα του Α. Τσίπρα στις επόμενες εκλογές...

Μέσα στον επόμενο μήνα ολοκληρώνεται η τελευταία φάση του σχεδίου με τις εσωτερικές εκκαθαρίσεις και την αλλαγή της πολιτικής ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ. Το σχέδιο  το έχει περιγράψει αναλυτικά ο Δ. Παπαδημούλης, ακούστε τον:  

(όλη η ομιλία απομαγνητοφωνημένη, εδώ: Μια ..."προεδρική" ομιλία από το συνέδριο του ΣΥΝασπισμού)

Το “νέο” κόμμα του Α. Τσίπρα, ήδη έχει διαμορφώσει τους δικούς τους μηχανισμούς, ανεξάρτητους από τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Οι μηχανισμοί αυτοί είναι: 

Ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση, η "συμφωνία", η δημοκρατία και... οι άλλοι

...Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση, υπό το παραπάνω πλαίσιο, αποκλείεται να κυβερνήσει ως αριστερή. Η αφομοίωση της λογικής των μονοδρόμων εκ μέρους της δικαιώνει όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις και, σε συνδυασμό με πολλές από τις μέχρι τώρα επιλογές της (ΠτΔ, Δ.Σ. ΕΡΤ, στελέχωση «κλειστού» κυβερνητικού επιτελείου, υπουργείο Δημόσιας Τάξης κ.λπ.), αλλά και μια ρητορική που περιστρέφεται γύρω από τις «επενδύσεις», τις «αγορές» και την «ανάπτυξη», χωρίς ίχνος προσπάθειας για αποδόμηση της ιδεολογικής ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού, στοιχειοθετούν σαφές σήμα αλλαγής κατεύθυνσης. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να καταγραφεί ως «κυβέρνηση της Αριστεράς». Στην ουσία, αποτελεί κυβέρνηση ειδικού σκοπού και μπορεί να έχει την ανοχή των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, για να ολοκληρώσει το έργο της ως κυβέρνηση μειοψηφίας, μέχρι την προκήρυξη εκλογών...

Αναδημοσίευση από΄την "αυγή"

Του Αλέξανδρου Μπίστη*

Το πρωτοφανές πραξικόπημα σε βάρος της ελληνικής κυβέρνησης και η «λίστα φρικαλεοτήτων» την οποία αναγκάστηκε να αποδεχθεί εκβιαζόμενη, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για διαφορετικές εκτιμήσεις τόσο ως προς την έκταση της συντριβής του πολιτικού σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης όσο και για τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που παγιώνονται εντός της Ευρωζώνης.