όποιος δεν τα δίνει όλα, δεν δίνει τίποτα

*όποιος δεν τα δίνει όλα, δεν δίνει τίποτα
(Helenio Herrera)

Αναδημοσίευση από΄το "ομάδα ελευθεριακών κομμουνιστών"

Tο προηγούμενο δεκαπενθήμερο τα είχε όλα, εκτός από αλλαγές.Ένα δημοψήφισμα, το οποίο κόντρα σε όλα τα προγνωστικά, κατέδειξε την βούληση του λαού να μην συνεχίσει να είναι έρμαιο των κερδοσκόπων και της νεοαποικιοκρατίας.Μια απόφαση του κοινοβουλίου - και της κυβέρνησης- να γράψει την βούληση του λαού στα παλιά της τα παπούτσια, όπως έκαναν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις.

Οικολόγοι Ριζοσπάστες: Η ευρω-αποικιοκρατία αντιμετωπίζεται μόνο με την αντίσταση των λαών

Με αυτό το κείμενο προσθέτουμε τη δική μας φωνή στις φωνές που καταγγέλλουν τον εγκληματικό ρόλο της νεοφιλελεύθερης ευρω-αποικιοκρατίας έναντι του Ελληνικού και άλλων λαών της περιοχής, στη Λιβύη, στη Συρία, στην Ουκρανία. Της ευρωαποικιοκρατίας που συμπράττει στα ληστρικά εγχειρήματα της Νέας Τάξης, με ή χωρίς ΔΝΤ. Που προωθεί τα μεταλλαγμένα, τις διατλαντικές συμφωνίες ΤΤΙΡ για την αλλαγή των όρων εργασίας, προστασίας περιβάλλοντος και ποιότητας ζωής. Που καταστρέφει όποιες συλλογικότητες στέκονται εμπόδιο στο δρόμο της.

Όχι στην Ευρώπη του "λιταρχισμού"

 
Για πολλά πράγματα που συμβαίνουν σήμερα, αρκετοί εκπλήσσονται και κάνουν κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν. 

Όμως ήταν ήδη γνωστά από το παρελθόν και ως παρόμοια συμβάντα αλλά κυρίως ως ίδιες ακριβώς πολιτικές των νεοφιλελεύθερων κέντρων διακυβέρνησης. 

Παρουσιάζουμε ένα άρθρο του Ignacio Ramonet, διευθυντή της «Le Monde diplomatique» την περίοδο 1990-2008 που γράφτηκε το 2012 

Του Ignacio Ramonet

Η 21η Φεβρουαρίου 2012 θα είναι, πλέον, για την Ελλάδα, η ημερομηνία της Μεγάλης Παράδοσης. Είναι η μέρα που, με την υπόσχεση ενός δεύτερου πακέτου ευρωπαϊκής βοήθειας, η ελληνική κυβέρνηση αποδέχτηκε τους εξευτελιστικούς όρους που επέβαλε «η συμμορία του Α+++» κατά τη σύνοδο του Eurogroup, την οποία ελέγχει η Γερμανία: δρακόντειες μειώσεις στις δημόσιες δαπάνες, περικοπές στους κατώτατους μισθούς του ιδιωτικού τομέα και στις συντάξεις, απόλυση 150.000 δημοσίων υπαλλήλων, αύξηση της φορολογίας, μαζικές ιδιωτικοποιήσεις...

Κι όμως, οι Έλληνες είχαν ήδη υποστεί ένα πραγματικό «χρηματοπιστωτικό πραξικόπημα», στις 10 Νοεμβρίου, όταν το Βερολίνο τους επέβαλε μια τρικομματική κυβέρνηση, αποτελούμενη από τους σοσιαλδημοκράτες, τους συντηρητικούς και τους ακροδεξιούς, υπό τον Λουκά Παπαδήμο, πρώην αντιπρόεδρο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας. Όμως, η θυσία τους, ύστερα από την απίστευτα σκληρή θεραπεία-σοκ που υφίστανται επί τέσσερα χρόνια, δεν ωφέλησε σε τίποτα.

Ανακοίνωση Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

Χθες το βράδυ, όλοι οι λαοί του κόσμοι μίλησαν για ένα πραξικόπημα. Με στόχο την παραδειγματική ταπείνωση μιας κυβέρνησης κι ενός ολόκληρου λαού, η πολιτική ηγεσία της Ευρωζώνης, απειλώντας ευθέως με άτακτη χρεοκοπία ή σενάρια καθοδηγούμενης εξόδου απ” το ευρώ με άκομη πιο σκληρά μέτρα, εξασφάλισε μια συμφωνία-μνημόνιο, η οποία δεν μπορεί να θεωρηθεί βιώσιμη για την πλατιά κοινωνική πλειοψηφία.

Ένας απολογισμός της μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ με αυτοβιογραφικά στοιχεία

Του Γιάννη Μηλιού

Από την «ανατροπή» στον «ιστορικό συμβιβασμό» (και από το «οι κοινωνικές ανάγκες πάνω από τα κέρδη» στην «παραγωγική ανασυγκρότηση»).

Η συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης στη Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015 εγκαινιάζει μια νέα φάση για την ελληνική κοινωνία, την Αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σίγουρο, όπως συνομολογείται από πολλές μεριές, ότι «ο αγώνας συνεχίζεται». Μπορεί όμως ο αγώνας των λαϊκών τάξεων για βελτίωση της ζωής τους και αλλαγή της κοινωνίας να έχει ως κέντρο, ως «Γενικό Επιτελείο», μια κυβέρνηση που συνομολόγησε και υποχρεώνεται να υλοποιήσει το 3ο Μνημόνιο, δηλαδή ένα πρόγραμμα οικονομικών και κοινωνικών μετασχηματισμών ενταγμένο απόλυτα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο εμπέδωσης των συμφερόντων του κεφαλαίου; Έχει περιθώρια μια τέτοια κυβέρνηση να ξεφύγει από το ασφυκτικό πλαίσιο της «συνέχειας» ενός κράτους, που επί πέντε χρόνια θεσμοθετεί ψαλιδίζοντας τα εισοδήματα της κοινωνικής πλειοψηφίας, διαλύοντας τους θεσμούς κοινωνικής προστασίας, ιδιωτικοποιώντας τα δημόσια αγαθά, καταστέλλοντας τα κοινωνικά κινήματα;

Η αναγκαιότητα της εξόδου από την ΟΝΕ

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Συμφωνία, λοιπόν, υπό την απειλή του πιο ωμού εκβιασμού και, από ότι φαίνεται, με επαχθέστατους όρους. Πανηγυρίζει το εγχώριο μνημονιακό στρατόπεδο και νιώθουν δικαιωμένοι οι διαπλεκόμενοι πολιτικοί που κατέστρεψαν τη χώρα τα προηγούμενα χρόνια. Θα κάνω μια αποτίμηση της συμφωνίας τις επόμενες μέρες, μόλις έχουμε το πλήρες κείμενο. Τώρα επείγει να αναδιατυπωθεί με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο η αναγκαιότητα της εξόδου της Ελλάδας από την ΟΝΕ.

Δήλωση-παρέμβαση Π. Λαφαζάνη για την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού

Με γραπτή δήλωση του ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ζητάει από τον πρωθυπουργό να στείλει πίσω στους εταίρους τη συμφωνία και να μην την υπογράψει

Η δήλωση Π Λαφαζάνη:

Η συμφωνία που συνομολογήθηκε με τους «Θεσμούς» είναι απαράδεκτη και δεν αξίζει να τη χρεωθούν ένα ριζοσπαστικό κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και μία μαχόμενη κυβέρνηση, που υποσχέθηκε την κατάργηση των μνημονίων και της λιτότητας.

Οι λεγόμενοι εταίροι και πρώτα απ’ όλα το Γερμανικό κατεστημένο, συμπεριφέρθηκαν απέναντι στη χώρα μας ως να είναι αποικία τους και ως στυγνοί εκβιαστές και «οικονομικοί δολοφόνοι».

ο Βαρουφάκης αποκαλύπτει πως τα επιτελεία του Μαξίμου αντιμετώπισαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος

Για την παραίτηση του, τον πρωθυπουργό και το δημοψήφισμα

- «Περισσότερο έφυγα, παρά με έσπρωξαν έξω [...] Μπήκα στο γραφείο του πρωθυπουργού (μετά τα αποτελέσματα) ενθουσιασμένος. Ταξίδευα μέσα σε ένα όμορφο σύνεφο, με ωθούσε ο ούριος άνεμος του ενθουσιασμού του κόσμου από τη νίκη της Ελληνικής δημοκρατίας στο δημοψήφισμα. Τη στιγμή που μπήκα στο γραφείο του πρωθυπουργού, ένοιωσα αμέσως μια αίσθηση παραίτησης- μια αρνητικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα κλίμα ήττας, που ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συνέβαινε έξω. Σε εκείνο το σημείο έπρεπε να το θέσω στον πρωθυπουργό: "Εάν θες να χρησιμοποιήσεις τον βόμβο της δημοκρατίας, που ακούγεται έξω από τις πόρτες αυτού του κτιρίου, μπορείς να υπολογίζεις σε μένα. Αλλά, εάν από την άλλη, νιώθεις ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτό το μεγαλειώδες "όχι" απέναντι στις παράλογες προτάσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας, τότε εγώ απλώς θα φύγω μέσα στη νύχτα"».

Δεν υπάρχει επόμενη μέρα για την κυβερνητική Αριστερά...

Μερικά σχόλια στο κείμενο του Δημήτρη Ψαρρά:

Η επόμενη μέρα για την Αριστερά

Θα συμφωνήσουμε με αρκετές από τις επισημάνσεις που αναφέρονται στο κείμενο για την κατάσταση που επικρατεί στο κίνημα, στο κυβερνητικό στρατόπεδο και τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως:

1. Το φαινόμενο των “προσωπικών στρατηγικών”, δεν αφορά μόνον στην “αριστερή αντιπολίτευση” του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φαινόμενο που παρατηρείται σε όλα τα κόμματα που διαχειρίζονται κυβερνητική εξουσία και στερούνται δημοκρατίας στο εσωτερικό τους. Επίσης στην ηγετική ομάδα δεν συσπειρώνονται μόνον άτομα που εκτελούν "διατεταγμένη υπηρεσία", αλλά και  παράγοντες με προσωπικές στρατηγικές, οι οποίοι δεν αποβλέπουν μόνον στην “πολιτική επιβίωση” αλλά επεκτείνονται και στον χώρο της διαπλοκής. Αρκετά τα παραδείγματα, αλλά δεν είναι η ώρα να υποδείξουμε συγκεκριμένα πρόσωπα. Είναι ένα σύμπτωμα με μαζικά χαρακτηριστικά στο χώρο της αυτοαποκαλούμενης “πλειοψηφίας”, ευρύτερα γνωστό αλλά δύσκολα θεραπεύσιμο...

ΥΠΗΡΧΕ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;

της Ελένης Πορτάλιου

Μπροστά σε μια συμφωνία άκρως ταξική, που οδηγεί στην καπιταλιστική ανασύνταξη με περαιτέρω εξαθλίωση της εργασίας, υφαρπαγή της δημόσιας περιουσίας και καταστροφή όσων αδύναμων κεφαλαίων απέμειναν (η δημιουργική καταστροφή που δημιουργεί ο καπιταλισμός για να υπερβαίνει τις κρίσεις του, σύμφωνα με τον Ηλία Ιωακείμογλου), άρχισαν οι εύκολες αποδεσμεύσεις από το μερίδιο της ευθύνης που ο καθένας φέρει, στο μέτρο φυσικά της συμμετοχής του στην ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία ξεκίνησε από το 2004.

Είναι η σημερινή εξέλιξη «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου»; Υπήρχε άλλος δρόμος ; Απαντώ ναι, χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα είχε επώδυνες συγκρούσεις και μεγάλα ρίσκα. Είναι ο δρόμος της δημοκρατίας στο κόμμα, της αμεροληψίας έναντι του φραξιονισμού, της εναντίωσης στα αρχηγικά κέντρα και σε κάθε κλειστό σύστημα, της κοινωνικής γείωσης του κόμματος έναντι του αμειβόμενου ή όχι επαγγελματισμού. Είναι ο δρόμος της συμμετοχής των πολλών, των λαϊκών τάξεων, μέσα από κοινωνικές συμμαχίες που συγκλίνουν σε μεγάλους στόχους, ο δρόμος της ρεαλιστικής ανάλυσης των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης, πάλι με πρωτοβουλία των ίδιων των παραγωγών. Είναι ο δρόμος της ταξικής ανάλυσης των συσχετισμών στη σύγχρονη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και της γνώσης των «σχεδίων διάσωσης» που έχει εφαρμόσει στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού και όχι μόνο, διαμορφώνοντας ένα κέντρο και μια περιφέρεια στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ζώνης του ευρώ. Είναι ο δρόμος ενός σχεδίου - του plan A, ως κοινής βάσης του ενιαίου κόμματος (δημοκρατία, λαϊκή αυτοοργάνωση, ταξική ανάλυση, ετοιμότητα σύγκρουσης, άμεσα μέτρα με την ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ) και του plan B, όχι ως διακήρυξης αλλά ως ρεαλιστικής εναλλακτικής εκδοχής διεξόδου από την κρίση.